Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

NIEUW (jazzrock)
Dezolve - Pixel ∞ Mind
- Groovity
Van "Biblion" (King Records, 2026)

De musici van Dezolve presenteren op "Biblion", hun achtste studioalbum in elf jaar, schijnbaar moeiteloos wederom energieke progressieve jazzrock. In twaalf, gemiddeld zo’n zes minuten durende wervelende tracks laten ze hun virtuositeit opnieuw de vrije loop, zonder het melodieuze gehalte een moment uit het oog te verliezen. Dat ze die constante kwaliteit, ondersteund door geraffineerde synthesizerprogrammering, ook op het podium leveren, bewijst het vorig jaar op Blu-ray uitgebrachte "10th Anniversary Concert". Interessant detail: uit de CD-boekjes van de recente studioalbums blijkt dat degene die een nummer componeert tevens verantwoordelijk is voor die programmering. De energieke mix van fusion, progressieve rock en jazzrock wordt op dit album afgewisseld met vindingrijke elementen. Zo zijn in het complexe "Pixel ∞ Mind" op frivole wijze geluiden uit antieke computerspelen en flipperkasten verweven in stevig funkende en shreddende melodieën. Verder zijn er, naast de gebruikelijke Pat Metheny-referenties, dit keer eveneens overeenkomsten met het vroege solowerk van de destijds in Japan populaire Larry Carlton te bespeuren. In "Coastal Vibes" waagt men zich daarnaast niet helemaal overtuigend aan een fusie van reggae-ritmes en funk. Het treffend getitelde "Groovity" poetst dat smetje, mede door de opzwepende, syncopische blazersinjecties, efficiënt weg. Tot slot vertonen meeslepende symfonische synthesizerthema’s in de melancholieke afsluiter "When The Light Returns" overeenkomsten met het door Metheny en diens toetsenman Lyle Mays beïnvloede Lito Vitale Cuarteto. Wij hebben echter de genoemde tracks "Pixel ∞ Mind" en "Groovity" uitgekozen.
Websites:
https://www.dezolve.net/
https://www.facebook.com/dezolve.official/
https://www.youtube.com/channel/UCxEMu-7-iya7mu-iP-Il0lQ (officiële youtubekanaal van de band).

NIEUW
Tritop – Wanderlust
Van “Tritop120” (MStudio Center, 2025)

We kunnen niet over Tritop beginnen door niet eerst ook Wanderlust te noemen. Dat is namelijk de progband die drummer/componist Ivo Di Traglia in 2008 oprichtte met toetsenist Roberto Sandirocco. Dat moet een ware virtuoos geweest zijn. Wanderlust, met daarin o.a. ook bassist Iacopo Di Traglia, bouwde in centraal en zuidelijk Italië een geduchte live-reputatie op, vooral door het aan Keith Emerson in zijn toptijd schatplichtige spectaculaire spel van Sandirocco. De toetsenist verongelukte echter in 2019. Wanderlust werd omgevormd naar Tritop, dat overigens de bijnaam was van de betreurde Sandirocco. Di Traglia, zelf een drumvirtuoos, heeft een erg sterke bezetting om zich heen verzameld met niet in de laatste plaats een zanger met goed getrainde stembanden in de persoon van Mattia Fagiolo. Zijn warme en wendbare vocalen deden ons denken aan de van Ritual en Kaipa bekende Patrik Lundström. Kaipa, alsmede het eveneens Zweedse The Flower Kings, is toevallig ook een invloed die Tritop op de website noemt. Natuurlijk worden ook de grote namen uit de Britse en Italiaanse seventiesprog aangehaald. Tritop vermengt die invloeden met de melodieuzere, zo u wilt 'softere' kant van Dream Theater (denk dan aan de periode tot en met “Metropolis Pt. 2”). Ofwel: de muziek van Tritop is soms best stevig, maar echt progmetal wordt 't nooit. Debuut “Rise Of Kassandra” uit 2023 hebben we onterecht links laten liggen, maar dat maken we nog wel goed. Eerst het onlangs verschenen “Tritop120”, dat nog wat uitgebalanceerder en volmaakter klinkt dan het debuut en dat indruk maakt door zowel de sterke, aansprekende composities als het fantastische spel en de heldere opname. De accentloze Engelse zang van Fagiolo die in meeslepende melodielijnen is gegoten, maken “Tritop120” ondanks de tentoongespreide virtuositeit direct toegangelijk. Het album is opgedragen aan Roberto Sandirocco en het tien minuten lange “Wanderlust” (de oude bandnaam dus) verwijst duidelijk naar hem.
Websites:
https://www.tritopmusic.com/
https://tritop120.bandcamp.com/album/tritop-120
https://www.facebook.com/Tritopband/.

NIEUW / LIVE-TIP
Solberg, Einar – Grex (starring The Norwegian Radio Orchestra)
Van het album “Vox Occulta” (InsideOut / Sony Records, 2026)

Vorige week (24 april) verscheen het tweede album van Einar Solberg, die vooral bekend is als frontman en zanger van de Noorse band Leprous. Op dit “Vox Occulta” hanteert Solberg een diepe persoonlijke benadering, aangezien hij al meer dan 20 jaar een fervent fan is van klassieke muziek en soundtracks. De teksten zijn ook persoonlijk waarmee “Vox Occulta” thematisch gezien de lijn van “16” (2023) vervolgt. Waar dat solodebuut de dood van zijn vader en zijn vroegere worstelingen met angsten belichtte, is deze opvolger een onverbloemd zelfportret van Solberg, waarbij hij bovendien zijn licht schijnt op de wereld anno 2026. In het langste nummer, “Grex” geheten, weet Solberg ons een kleine 12 minuten lang intens te boeien met zijn emotionele zang, perfect ondersteund door de buitengewone dynamische orkestraties die Solberg zelf schreef met Espen Ramsli Frederiksen en die uitgevoerd worden door het Noors Radio Orkest. Uniek daarbij is dat hij het orkest soms moeiteloos laat samensmelten met zware gitaren, vette toetsen en drums. De bandbijdragen doen af en toe aan Leprous denken. Zo zitten er in “Grex” zelfs twee mooie gitaarsolo’s. Zodoende heeft dit nummer alles in zich wat Solberg voor ogen had met “Vox Occulta”. Voor de liefhebber van orkestrale maar toch rockende muziek, die niet van schrikt van het feit dat Solberg vocaal regelmatig flink uithaalt. Hoe hij dat orkestrale geluid live - zonder symfonie-orkest - gaat neerzetten, kunnen we controleren op het Midsummer Prog Festival, op 20 juni in Maastricht. Wij hebben voor nu gekozen voor het genoemde “Grex”.
Websites:
https://einarsolberg.com/
https://www.facebook.com/einarsolbergofficial.

(OP)NIEUW / COVER
Roolaart, Anton - Yesterday And Today
Van "The Ballad Of General Jupiter" (MoonJune Records, 2025)

Eind vorig jaar draaiden we muziek van "The Ballad Of General Jupiter", de nieuwe CD van multi-instrumentalist/zanger Anton Roolaart. Roolaart bracht tijdens zijn langdurige verblijf in de Verenigde Staten met "Dreamer" uit 2007 en "The Plight Of Lady Oona" uit 2014, twee symfonischerockplaten uit. Mede debet daaraan was de inbreng van Rave Tesar, toetsenist bij Annie Haslam en Renaissance, die bekend staat om zijn liefde voor bands als Yes, Pink Floyd en Genesis. Hoewel de nieuwe CD uitgebracht werd op het meer op avant garde en jazzrock gebaseerde MoonJune Records, blijft Roolaarts zijn symfonische rockhart volgen. Het nostalgische openingslied "Amsterdam”, het frivole "And The Sky Turned Yellow" en de afsluitende Caravan-achtige Yes-cover "Yesterday And Today" zijn weliswaar beduidend songmatiger dan voorheen, het symfonische element is mede door de bijdragen van Rave Tesar nog sterk aanwezig. Dat laatste geldt zeker voor de met negen minuten langste track: het politiek-kritische "The Cry Of Seven Doves". Het saxofoonspel van Wouter Schueler zorgt daarnaast in "Rain" voor een duidelijk Pink Floyd-soundje, versterkt door aan Rick Wright schatplichtige Moog-partijen. Dat stuk en het met fraai gitaarwerk gelardeerde "Star Child" lieten we u in december al horen, dit keer aandacht voor genoemde Yes-cover "Yesterday And Today".
Websites:
https://antonroolaart.com/
https://www.facebook.com/antonroolaartmusic/
https://antonroolaart.bandcamp.com/.

IN HET NIEUWS
Riverside – #Addicted
Van “Love, Fear And The Time Machine” (InsideOut Music / Century Media Records, 2015)

Het kwam op 23 april voor velen als een donderslag bij heldere hemel. Die dag liet Mariusz Duda via zijn Facebook-pagina weten dat 'na 25 jaar mijn reis met Riverside het eindpunt heeft bereikt'. 'Voor fans', zo vervolgt hij 'is het geen geheim dat wat mij persoonlijk bezig houdt vaak ook z'n weg vindt naar mijn teksten. En waar ik het op het nieuwste Lunatic Soul-album heb over het verbreken van een toxische relatie, had ik het niet over een romatische relatie'. Hij geeft daarbij wel aan dat hij een goede band heeft met de meeste Riverside-leden, waarbij uiteraard de fans meteen begonnen de speculeren met wie dan níet. Hoe dan ook: Duda richt zich vanaf nu op Lunatic Soul en zijprojecten. Zelf ziet hij het niet voor zich dat Riverside zonder hem verder gaat. Maar ja: dat is niet aan hem. Toetsenist Michał Łapaj kwam al snel met een bericht op zijn Facebook-pagina waarin hij aangaf ook verrast te zijn door Duda's statement en dat er in iedere langdurige relatie spanningen en emoties kunnen optreden. Hij wil zich in ieder geval distantiëren van speculaties dat hij een partij was in het conflict. Laatst toegetreden lid Maciej Meller geeft een iets groter inkijkje in wat er intern speelde. Al langer waren er over allerlei zaken onderlinge onenigheden, geeft hij aan. Oorspronkelijk was het plan dat de leden zich in 2025 op andere, eigen activiteiten zou storten om vervolgens te kijken of de ideeën weer op één lijn waren te krijgen. Dat bleek begin dit jaar absoluut niet het geval en er werd al geprobeerd een persbericht op te stellen met de aankondiging over 'the suspension of the band's activities until further notice.' Maar zelfs over de tekst van het persbericht werden ze het onderling niet eens, waarna tot verrassing van de andere drie Duda zelf met zijn bericht naar buiten kwam. Meller heeft intussen intussen ook officieel Riverside verlaten. Hij is deze zomer met Quidam te zien op Midsummer Prog, misschien komt daar meer uit voort. Łapaj heeft ook activiteiten genoeg, o.a. als schrijver van filmmuziek. Maar wat gaat drummer Piotr Kozieradzki doen? Hij is mede-oprichter en enig origineel lid (al was Duda er bij het albumdebuut al bij). Hij postte: 'hoe kan iemand die de band niet heeft opgericht deze zomaar laten stoppen? Dat is interessant.' Zou hij een nieuwe bezetting overwegen? De tijd zal het leren. En ach, er zijn genoeg bands weer bij elkaar gekomen waarvan de leden daarvóór nog aangaven dat dit alleen zou gebeuren 'als de hel zou bevriezen'.;-) Wij gaan terug naar het gedragen laatste album met de tien jaar geleden plotseling overleden oorspronkelijke gitarist Piotr Grudziński, met het aanstekelijke “#Addicted”.
Websites:
https://riversideband.pl/en
https://www.facebook.com/Riversidepl
https://www.facebook.com/mariusz.duda.official/.

NIEUW
My New Band Believe – Target Practice
– In The Blink Of An Eye
Van “My New Band Believe” (Rough Trade, 2026)

Huidige lieveling van de progressief ingestelde alternatieve popjournalistiek die op zoek is naar wat uitdagends is Angine De Poitrine – enkele jaren geleden was er rond Black Midi een vergelijkbare, zij het misschien iets bescheidener hype. Media als Pitchfork kwamen terminologie te kort om de complexe rock van de Britse band te omschrijven. Na drie albums viel Black Midi uiteen en nu komt een van de leden, Cameron Picton, met een soloproject. Nou ja, soloproject: op het volledig akoestische, 'self-titled' debuut van My New Band Believe zijn in totaal zo'n 50 musici en zangers te horen, die een divers arsenaal aan blaas-, strijk-, tokkel- en slagwerkinstrumenten bespelen. Onder die kleine menigte bevinden zich een koor en een strijkkwartet. In een interview voor De Volkskrant legde de journalist na beluistering een link met makers van complexe seventiesprog als Gentle Giant en Van Der Graaf Generator, maar dáár trok Picton een vies gezicht bij. Zijn werkelijke helden zijn Fairport Convention en Pentangle en dan met name de virtuoze akoestische gitaartokkelaars van laatstgenoemde groep: Bert Jansch en John Renbourne. En inderdaad worden veel van de in elkaar overlopende songs op “My New Band Believe” gekenmerkt door gestapelde lagen intrigerende akoestische gitaartokkels. Soms hoor je alleen dát en Pictons eigen vrijwel voortdurend gedubbelde vocalen, op andere momenten is het geluidsbeeld massaal, als hij door orkest en/of koor ondersteund wordt. Bij eerste beluistering doet het album door de vele melodische invallen en overgangen wat fragmentarisch aan, maar de fascinatie groeit bij iedere draaibeurt. Omdat de neurotische gekte van Black Midi ontbreekt, is My New Band Believe eigenlijk heel lieflijk. Er is een Nederlands optreden gepland op 7 oktober in het kleine Cinetol in Amsterdam, dat natuurlijk allang uitverkocht is en waarschijnlijk vooral vol zal staan met pers.
Websites:
https://www.mynewbandbelieve.com/
https://www.facebook.com/mynewbandbelieve/.

ALBUM VAN DE MAAND / NIEUW
Esthesis – Connection
Van het album “Out Of Step” (Misty Tones (= eigen beheer), 2025)

“Out Of Step” van Esthesis is Xymphonia’s Album van de Maand mei. Het op 15 november 2025 verschenen “Out Of Step” is het derde album van de Franse alternatieve en post-progressieve band. Grote man achter Esthesis is multi-instrumentalist Aurélien Goude: hij is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en daarnaast zanger en bespeler van keyboards, gitaren en bas. Esthesis bestaat verder uit Arnaud Nicolau (drums), Marc Anguill (basgitaar), Rémi Geyer (leadgitaar) en Mathilde Collet (aanvullende zang). “Out Of Step” navigeert stilistisch tussen filmische sferen, artrockexperimenten en scherpe riffs en houdt het midden tussen de twee voorgangers. De wat mysterieuze sfeer van “The Awakening” (2020) is terug en dit wordt gecombineerd met het directe geluid van “Watching Worlds Collide” (2022). In negen nummers wordt de luisteraar mee op een hypnotiserende reis genomen in wat de donkerste productie van Esthesis tot nu toe is. Soms zelfs met industrial-invloeden, maar ook vol van sfeervolle klanken en uitgebalanceerde melodieën. Ook de nieuwe leadgitarist Rémi Geyer zorgt voor een weelderige vibe in de arrangementen. Of het nu de twee korte nummers “Fractured”, de opener “Connection”, het lange “The Storm” of de titeltrack betreft, alle nummers zijn uitstekend gecomponeerd, waarbij er wordt gespeeld met de delicate én zware, duistere melancholie van prog. Volgens Aurélien Goude komt het album het best tot z'n recht bij beluistering via hoofdtelefoon, in het donker. We openen de maand met wat ook het openingsnummer van “Out Of Step” is: “Connection”.
Websites:
https://www.esthesismusic.com/
https://www.youtube.com/c/esthesismusic
https://www.facebook.com/esthesismusic/
https://www.instagram.com/esthesismusic/.

KRAUTPROG
Werwolf – My Story
Bonustrack op de CD “Creation” (Black Rills Records, 2004; oorspronkelijk: eigen beheer, 1982)

De charme van een eigenbeheerproductie maakt soms dat een album bonuspunten verdient. “Creation” van Werwolf valt zeker onder die categorie. En hoewel dat debuutalbum in 1982 verscheen werd de band al in 1970 in het Duitse Olpe opgericht. Van een platendeal kwam het echter nooit. Wel speelde Werwolf voorprogramma's voor grote namen als Grobschnitt, Birth Control en Eloy. Bij beluistering van “Creation” kunnen we constateren dat Werwolf de kwaliteiten van genoemde bands bij lange na niet haalde. Toch heeft het album absoluut zijn charme. Werwolf richtte zich meer op het melodieuze en niet op muzikale krachtpatserij. Je hoort invloeden van Barclay James Harvest, Camel en ook zeker Genesis voorbijkomen. Daarbij heeft zangeres Gitta Loewenstein, en dan vooral ook voor Duitse begrippen, een aangename stem. Kort na het verschijnen van “Creation” hield Werwolf het voor gezien. Dat de groep toch ver buiten het Sauerland en zelfs internationaal werd opgemerkt blijkt wel uit het feit dat de eerste CD-uitgave in de VS plaatsvond, in 1992 via Laser’s Edge. En ook uit het feit dat een origineel vinylexemplaar toen inmiddels voor velen onbetaalbaar geworden. Later verschenen er nog CD-uitgaven via Garden Of Delight (1997) en Black Rills Records (2004) met een aantal bonusnummers. Zo vinden we hier “My Story”, afkomstig van een demo uit 1979, waaruit blijkt dat Loewenstein haar stembanden flink kon oprekken. In 2014 kwam een aantal originele leden weer bij elkaar en aangevuld met vers bloed werd een tweede album opgenomen. Dit “Mystic Land” is voorzien van de aangepaste bandnaam Werewolf.Artrock. Daarmee is de naam niet alleen internationaler, maar ook onderscheidend van de diverse andere, voornamelijk in het metalgenre opererende (bijna-)naamgenoten. Wij gaan terug naar die demo 1979 met “My Story”.
Websites:
http://www.werewolf-artrock.de/.

MONUMENT / IN MEMORIAM: Michael Tilson Thomas
Mahavishnu Orchestra - Hymn To Him (With The London Symphony Orchestra, Michael Tilson Thomas)
Van het album "Apocalypse" (Columbia, 1974)

De originele bezetting van de jazzrockformatie Mahavishnu Orchestra met in de gelederen gitarist John McLaughlin, drummer Billy Cobham, toetsenist Jan Hammer en bassist Rick Laird, raakte in moeilijk vaarwater na het grote succes vann het tweede album “Birds Of Fire”. Er verscheen nog één album, “Between Nothingness & Eternity” (1973), maar interne strubbelingen deden McLaughlin begin 1974 besluiten de band op te doeken. Later datzelfde jaar introduceerde hij een nieuwe versie van de band, met violist Jean-Luc Ponty, drummer Narada Michael Walden, toetseniste Gayle Moran en bassist Ralphe Armstrong. McLaughlin ging vervolgens voortvarend aan het werk en nog dat zelfde jaar verscheen het sterke “Apocalypse”, een samenwerking met het London Symphony Orchestra o.l.v. dirigent Michael Tilson Thomas. Het is misschien wel het meest toegankelijke Mahavishnu Orchestra-album dat zeker voor de symfonisch ingestelde jazzrock-liefhebber een must is. De aanleiding om aandacht te besteden aan dit werkstuk is helaas een treurige, aangezien op 22 april jl. Michael Tilson Thomas op 81-jarige leeftijd is overleden. Hij werd bekend om zijn interpretaties van de muziek van Gustav Mahler maar met name ook die van componisten uit de V.S., zoals Charles Copland, Charles Ives en Steve Reich. Daarnaast was hij een groot voorvechter voor goed muzikaal onderwijs voor jonge talenten en net als Leonard Bernstein was hij vooral zelf ook een bevlogen groot educator omtrent klassieke muziek. Samen met het San Francisco Symphony produceerde hij onder de titel “Keeping Score” een reeks documentaires en concertregistraties die op een toegankelijke wijze de muziek van componisten zoals Copland, Ives, Shostakovich, Stravinsky, Mahler, Berlioz, Beethoven en Tchaikovsky wisten te duiden. Wij eren hem vanavond met het slotstuk van Mahavishnu Orchestra's “Apocalypse”, met een wel heel toepasselijke titel: “Hymn To Him”.
Websites:
https://www.johnmclaughlin.com/1974/09/apocalypse-1974/
https://www.facebook.com/johnmclaughlinofficial/
https://michaeltilsonthomas.com/
https://www.facebook.com/MichaelTilsonThomas/
YouTube (Keeping Score-playlist): https://www.youtube.com/watch?v=Ix2xIl2XVro.