Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

NIEUW (folkrock)
Moray, Jim - When I Was A Little Boy
- American Stranger
Van "Gallants" (Managed Decline (= eigen beheer), 2026)

De Britse folkzanger Jim Moray debuteerde in 2001 onopvallend met de EP "I Am Jim Moray", maar brak twee jaar later direct door met zijn eerste volledige album "Sweet England". Moray verstaat de kunst om traditionals zodanig met moderne instrumenten uit te voeren dat ze ook voor menig progressieve rockliefhebber interessant zijn. Hoewel hij daarna met gerenommeerde musici als Richard Thompson, Billy Bragg en Martin Simpson optrad, is hij als soloartiest na deze klapper vooral een cultartiest geworden die geheel zijn eigen weg bewandelt, wat onderstreept wordt door het feit dat hij zijn laatste drie platen in eigen beheer uitbracht. Zo ook het afgelopen maand verschenen "Gallants". Op één zelfgecomponeerd stuk na, plus een deels door hem geschreven nummer, zijn het wederom allemaal traditionele liederen. Sommige ervan worden vrij 'basic' uitgevoerd, terwijl songs als "When I Was A Little Boy" en "American Stranger" juist rijk gearrangeerd zijn. In eerstgenoemde track zitten prominente bijdragen van blazers, terwijl Moray in de tweede instrumenten als Mellotron, Hammered Dulcimer, Hurdy Gurdy en elektrische gitaren bespeelt. Die twee nummers hebben we van "Gallants" uitgekozen.
Websites:
https://jimmoray.co.uk/
https://www.facebook.com/jimmoray.

HERUITGAVE
Jethro Tull – Heat (2026 drums)
Anderson, Ian – Elisabeth In White (2026 remix)
Jethro Tull – Different Germany/Thick As A Brick (reprise) (live)
Van de 5CD+Blu-ray-set “Under Wraps: The Unwrapped Edition / Walk Into Light” (Chrysalis, 1983/84 / 2026)

Ian Anderson is al jaren bezig met een grondig Jethro Tull-heruitgaveprogramma in de vorm van digibooks met op CD, Blu-ray en op papier alles wat er qua muziek, beeld en herinneringen van alle betrokkenen valt te docmenten over de totstandkoming en tournees van alle albums. We zijn nu toegekomen aan wat wellicht het meest controversiële album is onder de Tull-fans en velen waren dan ook benieuwd hoe de heruitgave aangepakt zou worden. We hebben het hier over “Under Wraps”. Deze plaat uit 1984 werd namelijk na het vertrek van Gerry Conway opgenomen zónder drummer en dus met geprogrammeerde ritmes. En velen vonden dat nogal vloeken met de muzikale vocabulaire van Jethro Tull. Nu was Anderson al even aan het experimenteren met nieuw beschikbare digitale technologie en met de mogelijkheid om op te nemen in zijn thuisstudio. Met de jonge synthesizerwizard Peter-John Vettese die debuteerde op voorganger “The Broadsword And The Beast” had hij daar de ideale partner voor, die zich voor het gemak zelfs vestigde op de zolder van Andersons huis. Anderson besloot na het genoemde album de verdere stappen op dit nieuwe terrein te zetten middels een solo-album, waar Vettese dus ook een groot aandeel in had. Het tweetal kon wanneer het maar wilde in de thuisstudio uitgebreid opnemen en experimenteren. Dit leidde tot “Walk Into Light” dat november 1983 verscheen, vlak nadat Dave Pegg en Martin Barre zich intussen ook in de studio gemeld hadden om aansluitend aan “Under Wraps” te gaan werken. Die opnamen waren nog in volle gang toen voorjaar 1983 de uit de V.S. overgevlogen drummer Duane Perry werd geauditeerd én aangenomen. Toch werden de opnamen voortgezet volgens het originele idee, met geprogrammeerde drums dus, omdat men dit nu eenmaal bij het karakter van de nummers vond horen. “Under Wraps” verscheen uiteindelijk in september 1984 toen de begeleidende tournee al begonnen was. Hoewel er veel kritiek kwam op het 'plastic' drumgeluid geldt voor zowel “Walk Into Light” als “Under Wraps” dat ze blijk geven van veel creativiteit. Ze zijn ook qua compositiestijl duidelijk anders dan eerder Tull-werk: eerdere flirts met bluesrock, folkrock en progrock hebben plaatsgemaakt voor een wel degelijk progressieve new wave-vibe. De veelal compacte songs zitten vol inventieve en soms ook erg geestige keyboardloopjes, soundjes en achtergrondstemmetjes. Vettese geeft in het boekwerk meerdere malen aan dat zowel hij als Anderson erg onder de indruk waren van Thomas Dolby, vooral nadat ze samen een concert van hem hadden bezocht. Vettese vindt zelf dat de Dolby-invloeden er hier en daar té dik bovenop liggen. Ook Barre heeft zijn stijl gemoderniseerd maar krijgt tussen de vaak dominante synths van Vettese wel degelijk ruimte voor fraaie en subtiele solo's en Pegg legt regelmatig een ferme basis met een karakteristieke baslijn. Voor deze 2026-versie stapte Anderson naar beoogde remixer Bruce Soord met het idee alsnog akoestische drumtracks op te nemen. Soord is de enige die hier in het 100 pagina's dikke boekwerk over uitwijdt en geeft aan dat er daadwerkelijk een begin was gemaakt hiermee, maar het werkte niet. En het is ook niet nodig, leggen zowel Soord als Perry uit. De geprogrammeerde patronen waren namelijk stuk voor stuk erg sterk: het was voor Perry nog een hele tour om die in 1984 live te kunnen spelen. En dus werd er gekozen om niets aan de programmering te veranderen maar alleen de originele 'eighties'-sounds te vervangen door natuurlijker en warmer klinkende trommel- en bekkengeluiden. En dat werkt uitstekend! Op de CD's en de Blu-ray staan ook de (verder wel door Soord geremixte) originele versies, maar na een paar minuten aftasten gingen we al snel weer terug naar de 2026-variant. En dan uiteraard in multichannelmix: de albums zijn zowel in Dolby Atmos- als Dolby Surround 5.1-mix te beluisteren. En dan vallen al die genoemde stemmen en geluidjes die je dan rondom hoort ineens erg goed op. Naast beide albums in oude en nieuwe versie zijn er uit beide sessies ook 'associated recordings', ofwel de b-kantjes en rarities. Hier worden ook de vier nummers onder geschaard die wel op de cassette- en latere CD-versie van “Under Wraps” prijkten maar afvielen voor de oorspronkelijke LP. Op de Blu-ray zijn zelfs 'early sessions' toegevoegd die nergens in het boek worden genoemd! Wat de Blu-ray in tegenstelling tot eerdere Tull-heruitgaves dan weer niet heeft is veel beeld: met één videoclip en een korte tourpromo is de koek op. Wel is als vijfde CD “BBC Live At The Hammersmith Odeon 1984” toegevoegd. Deze radiotranscriptie is echter al eerder uitgebracht en laat ook hier weer niet het complete concert horen (die is alleen op bootleg te vinden). De mix is daarnaast nogal indirect: blijkbaar was hier alleen een stereomaster van beschikbaar en kon er weinig aan gesleuteld worden. Wel leuk om te horen hoe Vettese live met het klassieke Tull-materiaal omgaat. In “Locomotive Breath” weet hij bijvoorbeeld een thema uit Frankie Goes To Hollywoods toenmalige hit “Relax” te verwerken. In de finale wordt het instrumentale deel van de “Walk Into Light”-track “Different Germany” effectief gebruikt (detail: het lijkt enigszins op een stukje uit Frank Stallone's “Far From Over”, maar dat verscheen maanden later dan “Walk Into Light”; wel grappig dat de sessiedrummer op die filmhit Doane Perry was!). Ook op de studioplaat stopt hij zijn solo's vol aanstekelijke loopjes en vondsten, zoals duidelijk blijkt uit “Heat” dat besluit met virtuoze gitaarfrases van Barre, die helaas wel verdwijnen met een fade-out. Uit de “Walk Into Light”-sessies kiezen we het bijzonder genoeg nooit uitgebrachte “Elisabeth In White”, dat volgens Anderson klinkt als 'Bryan Ferry meets Ultravox'. Het is wel weer een fraai voorbeeld van het rijke toetsenpalet van Vettese, met zowel naar Yamaha CS80 klinkende brasssounds en orgel als volle elektrische piano-akkoorden.
Websites:
https://jethrotull.com/
https://www.facebook.com/officialjethrotull.

NIEUW
BRØNS - Nameless Fear
– I Will Go
Van “The Fellowship” (eigen beheer, 2026)

Dave Brons introduceert zich op zijn website als maker van Celtic progrock. In 2020 schopte zijn tweede studio-album "Not All Those Who Wander Are Lost" het tot Album van de Maand, waarbij we het virtuoze gitaarspel van de Brit bejubelden. Afgelopen maand verscheen zijn vierde wederom op Tolkiens werk gebaseerde album “The Fellowship”. Dat het werk hieraan een aantal jaren in beslag nam, werd mede veroorzaakt door het feit dat er tussentijds ook nog een live-registratie verscheen op Blu-Ray en CD. Net als op de voorgaande albums is zangeres Sally Minnear weer van de partij. Andere terugkerende vaste krachten zijn drummer John Biglands en multi-instrumentalist Daniel Day. Vooral laatstgenoemde heeft een belangrijk aandeel in de arrangementen middels spel op o.a. diverse traditionele Ierse fluiten als de tin whistle. Dat dit echt een groepsproduct is, dat met compositorische bijdragen van de medeleden tot stand is gekomen, komt tot uitdrukking in het feit dat “The Fellowship” verschijnt onder de bandnaam BRØNS. Een van de meest noemenswaardige gasten is Troy Donockley die aantal nummers verrijkt met zijn Uilleann pipes-spel. En we moeten vooral vaste co-producer Dave Bainbridge niet vergeten. Wie de voorgaande albums kent, weet dat Brons de nodige gitaarcapriolen uithaalt, maar toch vooral een muzikale reis voorschotelt waar de Keltische invloeden vanaf druipen. Dat is deze keer niet anders, maar die invloeden overheersen niet. “The Fellowship” gaat gelijk voortvarend van start met stevig en snel gitaarwerk dat ons aan Nightwish deed denken: hier treedt derhalve Brons' ervaring in heavy metal naar voren. De verhalen van “The Lord Of The Rings” zijn natuurlijk al vaak naar muziek vertaald. Het is dan ook een uitdaging om de luisteraar hierop nét een andere manier in mee te nemen en daar de dynamiek in te houden. BRØNS is dat overtuigend gelukt. Naast de stevige stukken muziek waarbij we moeten denken aan achtervolgingen of vechtscènes zijn er de momenten van bezinning of juist vreugde. Voor dat laatste is soms zelfs een koor ingeschakeld. Na een aantal luisterbeurten zijn we ervan overtuigd dat “The Fellowship” een van Brons’ meest geslaagde projecten is. Maar oordeel vooral zelf, we hebben twee stukken uitgekozen en we knallen er gelijk lekker in met “Nameless Fear” en nemen dan wat gas terug met “I Will Go”, dat een heerlijk gitaar/toetsenduel bevat alsmede mooi spel op Uilleann pipes., hier nu eens niet door Donockley maar door Catherine Ashcroft.
Websites:
https://www.davebrons.com/
https://www.facebook.com/DaveBronsMusic
https://davebrons.bandcamp.com/album/br-ns-the-fellowship.

NIEUW
Phaedrus - Alcyone
Van "Pleiades Suite" (Vessence Experimental, 2026)

Phaedrus is een in 2016 opgezet Spaans project van multi-instrumentalisten César G. Forero, Carlos G. Plaza en Victor Rodriguez. De eerste twee zijn eveneens lid van de door de Venezolaan Plaza opgerichte symfonische rockband Kotebel, terwijl Rodriguez speelt in het door R.I.O., progressieve rock en fusion geïnspireerde October Equus. Na twee alleen voor inschrijvers beschikbare downloads in 2017 (de track "The Emperor" en het album "Tripych") debuteerde het project onlangs pas echt met het conceptalbum "Pleiades Suite". De CD is gebaseerd op de in de Indiase beschaving verzinnebeeldde zeven moedergodinnen ("De Zeven Gezusters"), die op hun beurt weer hun oorsprong hebben in het Zevengesternte in het sterrenbeeld Stier. Gezien de achtergrond van de musici is het niet verwonderlijk dat de, uiteraard, zeven composities bol staan van invloeden uit de klassieke muziek en dan vooral de Franse muziek uit begin vorige eeuw. Ze geven zelf aan gedreven te worden door componisten als Ravel, Debussy, Faure en Poulenc. De zwaar georkestreerde stukken worden gekenmerkt door talloze thema's en variaties, terwijl slepende gitaarsolo's voor de belangrijkste melodielijnen zorgen. Je zou de muziek van Phaedrus kunnen omschrijven als een mix tussen The Enid en een minder op percussie gericht orkestraal Isildurs Bane. Oordeel zelf met het beluisteren van het nu volgende "Alcyone".
Websites:
https://phaedrus.es/
https://www.facebook.com/phaedrusmusicjournal
https://vessence-e.bandcamp.com/album/pleiades-suite
https://phaedrusmusicjournal.bandcamp.com/music (voor het in 2017 uitgebrachte werk).

50 JAAR / JAZZROCK
Colosseum II – Secret Places
Van "Strange New Flesh" (Bronze, 1976 / Castle, 2006 / Esoteric Recordings, 2012)

"Strange New Flesh" was het debuutalbum van de Britse jazzrockgroep Colosseum II en is dit jaar alweer 50 jaar oud. Bandleider was Jon Hiseman, die de naam Colosseum natuurlijk al eerder aangewend had. Maar als er al jazzrock was te ontwaren in de vooral als proto-prog te kenschetsen muziek van die eerste line-up, laat Colosseum II een veel virtuozere en progressievere stijl horen, waaruit de bluesinput helemaal verdwenen was. Die stijl sluit aan bij de hypertechnische kunsten van Mahavishnu Orchestra en Return To Forever in diezelfde tijd. Toetsenist Don Airey liet hier eens te meer zijn keyboardcollectie schitteren, terwijl gitarist Gary Moore in deze groep op z'n meest virtuoos en lyrisch klonk. De line-up op dit eerste album werd naast de genoemde Hiseman Airey en Moore gecompleteerd door bassist Neil Murray en zanger Mike Starrs. Beiden hielden het maar één album vol, want op de twee opvolgende albums was John Mole te horen op bas en bleek er geen nieuwe zanger aangetrokken. De kracht van de band komt toch vooral naar voren in het instrumentale aspect. Hoewel er geen plaat meer verscheen na het derde album “Wardance”, was Colosseum II in 1978 nog wel actief, als begeleidingsband van cellist Julian Lloyd Webber op diens album "Variations". Beroemde broer Andrew 'slokte' vervolgens de ritmesectie op voor de vaste band bij zijn musicals, om te beginnen "Cats". Airey stapte over naar Rainbow, terwijl Moore toetrad tot Thin Lizzy. En Hiseman stak veel energie in het multinationale The United Jazz+Rock Ensemble om jaren later grotendeels de originele Colosseum-bezetting weer bijeen te roepen. Murray was na "Strange New Flesh" overigens toegetreden tot National Health maar maakt daarna de overstap naar Whitesnake, om later een van de vaste krachten in Gary Moore's bands te worden.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=785
https://www.facebook.com/ColosseumJazzBand/.

NIEUW
Legacy Pilots - So Obvious While Obscure
Van "Camera Obscura Volume II" (eigen beheer, 2026)

Legacy Pilots heeft sinds 2018 vijf studio-albums en een live-registratie uitgebracht. Je zou misschien verwachten dat er door bandleider Frank Us inmiddels wat gas teruggenomen zou worden, maar zijn creatieve energie lijkt niet te stoppen. Begin deze maand verschenen er namelijk zowaar tegelijkertijd twee nieuwe albums! “Camera Obscura Volume I” en “Camera Obscura Volume II” zijn óf los van elkaar of als bundel op zowel CD's als LP's te bestellen. Het mooie is dat beide albums ook echt wel een eigen sfeer hebben. Volume II is wat steviger, donkerder en progressiever, terwijl Volume I melodieuzer is en ook wat toegankelijker lijkt te zijn. Let wel: het geheel laat wederom de inmiddels klassieke Legacy Pilots-sound weerklinken: klassieke symfo met hier en daar lichte AOR-neigingen. Frank Us tekent zelft voor alle toetsen en het merendeel van de gitaarpartijen, waarbij de nodige terugkerende vaste gasten hem verder bijstaan: drummers van dienst zijn Marco Minnemann en Todd Sucherman (Styx), bassist is Lars Slowak en vocalen worden verzorgd door Us zelf, maar vooral ook door Finally George (Georg Hahn), John Mitchell (Arena, Frost*, Lonely Robot), Jake Livgren (Emerald City Council, neefje van...). En die laatste heeft, nemen wij aan, ook het contact gelegd met diens bandgenoot Seth Hankerson, die een paar puike gitaarsoli aflevert op beide albums. En aldus vormen ze samen een ware aanwinst in de toch al uiterst sterke discografie van Legacy Pilots. Vanavond aandacht voor Volume II in de vorm van de instrumentale slottrack van dat album, “So Obvious While Obscure”.
Websites:
https://www.legacypilots.com/
https://www.facebook.com/FrankUsFlightCaptain
https://legacypilots.bandcamp.com/album/camera-obscura-vol-ii.

NIEUW / LIVE-TIP
Soord, Bruce – Stared Down
Van “Ghosts In The Park” (Kscope, 2026)

Eerder in deze uitzending hoorde u door Bruce Soord onder handen genomen muziek van Jethro Tull. Het maken van meerkanaals mixen is niet de enige activiteit die Soord buiten The Pineapple Thief om verder ontplooit. Zo maakte hij in 2013 een duo-album met Katatonia-frontman Jonas Renske onder de naam Wisdom Of Crowds en sinds 2015 brengt de Brit met enige regelmaat een solo-album uit. Zijn vierde, “Ghosts In The Park”, verscheen twee weken geleden. Uiteraard is ook hiervan een deluxe editie met meerkanaals mixen op bijgevoegde Blu-ray (die niet los verkrijgbaar is) van uitgebracht. De muziek is verstilder dan die van The Pineapple Thief. Uitgangspunt van de songs is steeds een akoestische gitaartokkel en als zanger zit Soord soms tegen het fluisteren aan. Diverse songs kennen echter wel een uitbarsting middels een soms zielsnijdende elektrischegitaarsolo. Er zullen echter waarschijnlijk wel liefhebbers van het bandmateriaal zijn die “Ghost In The Park” toch wat te weinig dynamisch vinden. Live doet Soord het niet helemaal in z'n eentje, The Pineapple Thief-bassist John Sykes vergezelt hem bij de handvol optredens die op het program staan, zoals aanstaande donderdag 4 juni in Poppodium Boerderij te Zoetermeer. Op 21 juni zal hij trouwens ook aantreden tijdens Midsummer Prog in Maastricht. We nemen aan dat Sykes er dan ook gewoon bij is. Wij gaan luisteren naar “Stared Down” (op Soords eigen Bandcamp-kanaal gespeld met een 't' teveel!), met misschien wel de fraaiste solo van de plaat als uitsmijter.
Websites:
https://brucesoord.com/
https://www.facebook.com/bsoord
https://brucesoord.bandcamp.com/album/ghosts-in-the-park.

PROG MET ORKEST / LIVE-TIP (wel uitverkocht)
Hackett, Steve with Genesis Revisited Band & Orchestra - In That Quiet Earth (live)
- Afterglow (live)
Van "Genesis Revisited Band & Orchestra: Live At The Royal Festival Hall" (InsideOut/Sony Music, 2019)

In oktober 2018 nam Steve Hackett het besluit om een toernee op poten te zetten waarbij hij zijn eigen werk én klassiekers uit zijn tijd bij Genesis met zijn band zou gaan spelen, maar dan aangevuld met een orkest. Het idee kwam van de optredens die Jon Anderson en later ook hijzelf deed met de IJslandse band Todmobile, waarbij er ook een orkest werd ingezet. Voor een deel gebruikmakend van de arrangementen die daarvoor waren gemaakt vroeg Hackett vervolgens dirigent Bradley Thachuk en diens broer Steve voor het bijschaven daarvan, plus nog wat extra arrangementen zodat er een avondvullend programma kon worden gespeeld. Nadat de tournee door de UK werd aangekondigd was deze in een mum van tijd uitverkocht. Het concert op 5 oktober 2018 in de Londense Royal Festival Hall werd vervolgens integraal opgenomen voor release, een jaar na dato, op CD's en Blu-ray. Nou heeft Hackett in de loop der tijd al heel wat live-sets uitgebracht maar door de inbreng van het orkest is deze specifieke toch wel een kleine aanrader te noemen. Niet dat de orkest-arrangementen nu zo inventief zijn: het orkest wordt als het ware gebruikt als een soort Mellotron-uitvergroting. Dus dik aangezette strijkers en blazers die als extra laag achter en over Hackett's band spelen. Dat voegt aan de geijkte nummers een flinke dosis bombast toe, wat bijvoorbeeld in Hacketts eigen “Shadow Of The Hierophant” opbouwt tot een gigantische klankmuur. Die gaan we vast nog wel eens een keer laten horen, maar voor vanavond kiezen we voor het tweeluik “In That Quiet Earth” / “Afterglow”, oorspronkelijk van het laatste album waar Hackett aan bijdroeg: “Wind & Wuthering” (1977). Overigens, na deze orkesttoernee in 2018 verliet langdienende drummer/zanger Gary O'Toole Hacketts band en werd hij opgevolgd door Craig Blundell (Frost*, Steven Wilson). De volgende ingrijpende wijziging is van recente datum, omdat Hacketts vaste compagnon Roger King het rustiger aan gaat doen en Blundell tegelijkertijd ook stopte – althans met werk voor Hackett. De vervangers lijken beiden te komen uit de Rolodex van bassist Jonas Reingold, namelijk respectievelijk toetsenist Lalle Larsson (nu ook in The Flower Kings) en drummer Felix Lehrmann (ooit ook The Flower Kings-lid). Deze bezetting staat vanavond in Poppodium Boerderij in Zoetermeer en is morgen, maandag 1 juni, nog te aanschouwen in TivoliVredenburg, Utrecht. Tenminste: als je daar kaarten voor hebt, want dat concert is uitverkocht.
Websites:
https://www.hackettsongs.com/
https://www.facebook.com/stevehackettofficial.

HEROPNAME
Leviathan [IT] - Up We Go!
Van het album “Heartquake / Redux” (AMS Records, 2024)

Leviathan is één van de oudste neo-progbands van Italië. De band werd in 1985 in Rome opgericht en nam klassieke neo-progbands als Marillion, Pendragon, IQ, Pallas en Twelfth Night als voorbeeld. Het kwintet nam in 1988 in slechts vijf dagen het debuut “Heartquake” op met weinig middelen, maar wel blijk gevend van sterke ideeën in zes composities met Engelstalige teksten. Er verschenen hierna nog twee albums: het eveneens Engelstalige ”Bee Yourself” in 1990 en het volledig in het Italiaans gezongen “Volume’’ in 1997. In 2024 was er ineens “Heartquake / Redux”: niet zozeer een nieuw album maar wel een nieuwe opname, die een herinterpretatie laat horen van het toen 36 jaar oude debuut. Uiteraard zijn er in die tijd veel veranderingen geweest. Om te beginnen zijn zanger Alex Brunori en percussionist Andrea Monetta de enige leden die alle vier decennia hebben meegemaakt. Andrea Amici (keyboards) is erbij sinds “Bee Yourself”, terwijl bassist Andrea Castelli en gitarist Fabio Serra debuteren op deze 'redux'. Zanger en tekstschrijver Alex Brunori is ook verantwoordelijk voor het fraaie artwork. Voor een heropname werd gekozen omdat in 1988 als gevolg van de beperkte middelen de zorg en aandacht voor details niet mogelijk waren. Wij gaan luisteren naar “Up We Go!”.
Websites:
https://leviathan-ams.bandcamp.com/album/heartquake-redux
https://www.facebook.com/leviathanprog
https://www.progarchives.com/album.asp?id=84214.

Thorne, Steve – These Clowns
Van “Malice In Plunderland” (White Knight Records, 2023)

Steve Thorne is een productieve zanger, multi-instrumentalist en songwriter uit Engeland. Thorne's werk was altijd al politiek geëngageerd en maatschappijkritisch. Uit de titel van zijn creatief getitelde zevende album “Malice In Plunderland” dat drie jaar geleden verscheen, kun je al opmaken dat dit zeker niet minder is geworden. Ook deze plaat is weer opgenomen en geproduceerd door Rob Aubrey. Thorne bespeelt veel zelf, maar voor de drums heeft hij zo z'n connecties: de vaak spetterende partijen zijn afwisselend van Nick D'Virgilio (Big Big Train, etc.) en vaste Cosmograf-drummer Kyle Fenton. Daarnaast is de enige andere muzikant leadgitarist Geoff Lea. Thorne heeft een collectie pakkende songs geschreven, ergens tussen melodieuze rock en neoprog in. Regelmatig opduikende korte geluidssamples, onder andere uit een speech van Donald Trump, vormen een extra rode draad. Na “Malice In Plunderland” bracht Thorne in 2025 via Bandcamp de 32 minuten lange track “ Moonwater” uit. De ondertitel van dit downloadalbum is “The Prequel to “Levelled (Emotional Creatures Part 3)” and “Malice In Plunderland””. Thorne zelf hierover: het is een soort meditatie-oefening waarbij je met een kop koffie of thee en een jointje voor kunt gaat zitten. Het ambienteske stuk komt het best tot z'n recht bij beluistering op een hoofdtelefoon. Er zijn veel geluiden en effecten die constant veranderen. Niet echt geschikt voor onze uitzending, maar we geven u op de website de link om zelf de ervaring te ondergaan. Wij gaan echter terug naar 2023, naar “Malice In Plunderland”, met het nummer “These Clowns”.
Websites:
https://www.steve-thorne.co.uk/
https://stevethorne1.bandcamp.com/
https://stevethorne1.bandcamp.com/album/moonwater.

50 JAAR
Alquin - Take Any Road
Van het album “Best Kept Secret” (Polydor, 1976)

De basis van Alquin ontstond in 1970 toen saxofonist/fluitist Ronald Ottenhoff, toetsenist Dick Franssen en zanger, saxofonist en percussionist Job Tarenskeen, allen student aan de Technische Universiteit in Delft, feestjes opluisterden met een pittige dosis rhythm & blues. Niet veel later voegden gitarist/violist Ferdinand Bakker, bassist Hein Mars en, in 1971, slagwerker Paul Weststrate zich bij de jonge formatie. Aan het eind van dat jaar werd besloten tot naamswijziging naar Alquin: vrij naar Alcuin, het voormalige klooster en weeshuis in het historische centrum van Delft, waar de band repeteerde. Al in 1972 volgde een optreden in de hoofdstedelijke poptempel Paradiso. De snel aanwakkerende belangstelling leverde een platencontract op bij het grote Polydor. Eind jaren '70 hielden de heren het voor gezien, maar de groep maakte in 2003 een succesvolle comeback. Eerst met oud materiaal, maar uiteindelijk verschenen er ook twee albums met nieuw werk met een wat bluesier geluid dan we gewend waren. Toen Alquin in 2013 stopte met optreden, pakten zanger Michel van Dijk en gitarist Ferdinand Bakker door met Lone Project, ook wel gewoon kortweg Lone. Er verschenen in totaal 6 studio-albums, twee live-albums en tien compilaties van Alquin. Wij gaan met het vierde album “Best Kept Secret” 50 jaar terug in de tijd. Op deze plaat werd de vertrouwde progressieve rock aangevuld met invloeden uit funk, die toen zeer populair was. Dit resulteerde in toegankelijke, swingende en 'groovende' symfo-rock. Ondanks positieve kritieken bleek het wel slotstuk: na het in hetzelfde jaar 1976 verschenen “Alquin On Tour” bleek de koek op en moesten we decennialang wachten op nieuw werk.
Websites:
https://alquin.org/
https://www.facebook.com/alquinband.

NIEUW
Panunzi, Stefano – I No Longer Know Who You Are
– Isolation
Van “Caravaggio” (eigen beheer / Long Lunch Music, 2026)

Voor liefhebbers van weldadige progressieve artpop in het straatje van Japan en het latere solo- en gezamenlijke werk van David Sylvian en Jansen, Barbieri, Karn (JBK) zijn het mooie tijden. Vorige week introduceerden we al het nieuwe album “Hauntings” van Richard Barbieri, volgende maand brengt ons “Filter” van GRICE, het project van Grice Peters, die de genoemden duidelijk tot voorbeeld neemt en ook enkelen voor bijdragen op diens albums wist en weet vast te leggen. Tegelijk met “Hauntings” verscheen bovendien “Caravaggio”: een nieuw album van de Italiaanse toetsenist/componist/producer Stefano Panunzi. Die werkte niet alleen al eerder samen met Grice Peters, op zijn eerste twee platen was het zoemende fretloze basspel van de 15 jaar geleden overleden Mick Karn prominent aanwezig. Voor later plaatwerk benaderde hij bassisten die met hun spel Karns stijl dicht wisten te benaderen. “Caravaggio” blijkt een dubbel-CD met bij elkaar maar liefst dik tweeënhalf uur muziek, afwisselend instrumentaal en vocaal. Niet alle composties zijn nieuw: net als op de voorganger “Pages From The Sea” (2023) wordt er ook Fjieri-werk gerecycled. We vroegen Panunzi drie jaar geleden via Facebook waarom hij dat doet en hij legde uit dat hij het zo jammer vindt dat de, overigens door Xymphonia uitgebreid bejubelde Fjieri-albums eigenlijk een beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Hij wil het materiaal, dat hem na aan het hart ligt, graag weer onder de aandacht brengen. In het geval van “Caravaggio” gaat het om “Hidden Ties” (hertiteling van “Hidden Lives”), “Endless” en “Breathing The Thin Air”: de nummers zijn met andere muzikanten opnieuw opgenomen. Bij Fjieri zong Tim Bowness in alle drie gevallen zijn eigen teksten, nu alleen nog “Hidden Ties”, de overige twee zijn nu door 05Ric voorzien van nieuwe vocalen. Is er nog meer ouder werk? Ja, er is een fraaie reprise op het door Jakko Jakszyk gezongen “Every Drop Of Your Love” van voorganger “Pages From The Sea”. Ook heeft het vier jaar geleden al via streamingkanalen op de geboortedag van Mick Karn uitgebrachte “Tribal Innocence – Part 2” hier een verdiend plekje gekregen. De betreurde basmeester is hier nog op te horen en de opname zal ongetwijfeld stammen uit de sessies voor deel 1, dat op Panunzi's eersteling “Timelines” (2005) prijkt. “Caravaggio” is inmiddels het vijfde album onder eigen naam en met een intro van rustiek luitgetokkel worden we meegenomen naar de tijden van de beroemde kunstenaar Michelangelo Caravaggio (1571-1610), voordat het eigenlijke door Grice Peters (daar is-ie weer!) gezongen titelstuk daadwerkelijk begint. De experimentele gitaarpartijen zijn hier van de hand van David Torn, met een discografie die zich uitstrekt van artpop tot avant-garde; zo verrichte hij een kleine 4 decennia terug al fraai werk op David Sylvians “Secrets Of The Beehive”. We vervolgen met het instrumentale “I No Longer Know Who You Are”, dat met zijn heftige, dwingende lead-baslijn herinnert aan Mick Karns “Bestial Cluster”, al bespeelt Fabio Trentini hier een contrabas, geen basgitaar. Zo'n 'upright bass' is uiteraard wel fretloos en dat hoor je. Er valt verder heel veel te kiezen uit deze twee tot de rand gevulde CD's. Wij zullen vast nog weer 's terugkeren naar dit album, als tweede track voor deze week kiezen we “Isolation”. Dat opent met een gitaarmotiefje dat refereert aan King Crimsons “Frame By Frame”. De verantwoordelijke gitarist Giacomo Anselmi laat verderop in het nummer in explosieve solo's horen nog meer uit Robert Fripps gitaarvocabulaire te hebben opgestoken. Overigens speelt de beste man volgens Discogs in de Italiaanse thrash/deathmetalband Enforces, wat dan ondanks de genoemde heftige erupties weer niet echt aan diens spelstijl is af te horen. Panunzi zelf laat in “Isolation” overigens een paar fraaie synth-'sweeps' horen. De zangpartij is hier van ene Peter Goddard. We vermoeden dat dit niet de man is die in de jaren 80 was betrokken bij muziekvideoregistraties (die nu op Discogs gekoppeld staat aan de release) en ook niet de in 2022 overleden Canadese muziekcriticus. Is dit dan dus een (zeker niet onverdienstelijke) debutant? “Caravaggio” is te bestellen via Bandcamp, maar ook via de online shop die voornoemde Tim Bowness met een compagnon bestiert: Burning Shed.
Websites:
https://stefanopanunzi1.bandcamp.com/album/caravaggio-2cd
https://burningshed.com/artists/StefanoPanunzi
https://www.facebook.com/stefanopanunzimusic/.

NIEUW (archiefuitgave) / LIVE-TIP
Yes – Don't Take No For An Answer (demo)
– Updraft (demo)
Van “From A Page: Expanded And Remastered Edition” (Mercury Studios/Universal, 2026)

Over drie weken presenteert InsideOut/Sony het nieuwe Yes-album “Aurora”, van de huidige bezetting Steve Howe, Geoff Downes, Billy Sherwood, Jon Davison en Jay Schellen. Na een flinke dip was het drie jaar geleden uitgebrachte “Mirror To The Sky” grotendeels uitermate genietbaar, dus zijn we erg benieuwd of Howe en consorten dat niveau weten vast te houden. Gek genoeg verscheen onlangs, dus vlak voor het nieuwe werk, via een andere platenmaatschappij (Mercury Studios/Universal) het mooi uitgevoerde 2CD-boxje “From A Page: Expanded And Remastered Edition”. Dit blijkt een interessante 'what if'-release. Stel namelijk dat niet Geoff Downes terug was gehaald als toetsenist om “Drama”-tijden te laten herleven op “Fly From Here” (2011)? De band (toen nog met naast Steve Howe Chris Squire, Alan White en Benoît David) had de jaren ervoor namelijk getourd met Oliver Wakeman en was ook al begonnen aan demo- en studio-opnamen voor een nieuw album. Het was nota bene Wakeman die voorstelde om Trevor Horn als producer te vragen, waarmee hij zijn eigen spreekwoordelijke graf groef. Toen ontstond namelijk het idee om de post-”Drama”-demo's “We Can Fly From Here” (te vinden op de heruitgave van The Buggles' “Adventures in Modern Recording” uit 2010) uit te bouwen. En was het dan niet beter (en vooral ook commercieel aantrekkelijker, denken wij) om Horns oude Buggles-maat Geoff Downes terug te halen, die net als Horn ook bij “Drama” betrokken was? Aldus geschiedde. Wel was het zo dat Benoît David als zanger aanbleef – nog wel... Want niet veel later kreeg de Canadees op tournee stemproblemen en werd vervangen door Jon Davison. Hij werd nog verder uit de Yes-geschiedenis gewist toen voor “Fly From Here - Return Trip” in 2018 Horn toch diens partijen bleek ingezongen te hebben. Met toestemming van Howe én de erven Squire en White zet Oliver Wakeman met “From A Page: Expanded And Remastered Edition” nu toch wat recht. Uitgangspunt vormen de vier voor “Fly From Here” afgevallen nummers die al in 2019 online werden uitgebracht (en als bonus werden toegevoegd aan een heruitgave van het live-album “In The Present (Live From Lyon)” uit 2011). Die waren dus al opgenomen vóór Wakeman werd ingeruild voor Downes. Eentje, “From The Turn Of A Card”, had Wakeman trouwens al gebruikt voor zijn duo-album “Ravens & Lullabies” met Gordon Giltrap, inclusief de vocalen van Benoît David. Deze uitgebreide dubbel-CD-editie laat daarnaast horen hoe wél voor “Fly From Here” gebruikt materiaal klinkt met de barokke, naar diens vader riekende 'fiddly-widdly'-toetsenpartijen van Wakeman junior in plaats van de veel straightere (oude Yes-fans zullen zeggen: saaiere) partijen van Downes. Ook creëerde Wakeman recentelijk, door vocalen van Chris Squire te isoleren uit een live-opname en drums van Alan White uit een andere track te knippen, een studioversie van het destijds alleen live uitgevoerde “Aliens”. Op “Fly From Here - Return Trip” prijkt het lelijk door Steve Howe gezongen “Don't Take No For An Answer”, waarvan al een demo met David én ook keyboardspel van Wakeman bestond. Die echt veel betere demoversie is hier te vinden op de tweede CD, evenals “Updraft” een demo voor het instrumentale tussenstuk van “Into The Storm” waarin Wakeman zich helemaal uitleeft in snelle keyboardloopjes over een bed van kerkorgel. Die twee laatstgenoemde nummers hebben we uitgekozen van dit boxje dat een interessant bijna vergeten puzzelstukje in de gecompliceerde Yes-geschiedenis belicht. Overigens gaat Wakeman op zijn komende tournee “From A Page”-nummers spelen! Dus ook op 21 november in het Bolwerk in Sneek en 22 november in de Bosuil in Weert.
Websites:
https://www.yesworld.com/
https://www.facebook.com/yestheband
https://www.oliverwakeman.co.uk/
https://www.facebook.com/OliverWakeman/.

HET IS STIL IN CUBA
Anima Mundi - Flying To The Sun
Afkomstig van "The Way" (Musea, 2010)

Symfonische rock uit Cuba klinkt bijna als een contradictio in terminis, maar Anima Mundi bewees wel degelijk dat het kan. Wij maakten in 2010 voor het eerst kennis met deze Caraïbische verrassing toen het Franse label Musea “The Way” uitbracht. Verwacht geen lekker Buena Vista Social Club-sausje over de muziek want daarvoor kleurde deze band toch wel netjes binnen gekende proglijntjes. Desondanks leverde de groep een album af dat zich gerust kon meten met stijlgenoot Mystery’s “One Among The Living” uit datzelfde jaar. Anima Mundi had iets minder de neiging om melodieuze rock-elementen toe te voegen en neeg wat meer naar de fleurige sound van Yes en The Flower Kings. Het bleek destijds al snel dat “The Way” al het derde album was: debuut “Septentrion” was al acht jaar eerder gemaakt. Ná “The Way” was de groep veelvuldig op Nederlandse bodem te aanschouwen en verschenen er nog twee studio- en twee live-albums. Het nieuwste werk is echter alweer 8 jaar oud. Het laatste teken van leven op social media is van meer dan 5 jaar geleden. Het recentste concert dat op Setlist.fm staat geregistreerd was in 2019 in Alphen aan den Rijn. De officiële website is nog 'in de lucht' maar is zwaar achterhaald. Wij keren vanavond terug naar het genoemde internationale doorbraakalbum “The Way’ uit 2010 met “Flying To The Sun”.
Websites (beiden jarenlang niet geüpdatet):
http://animamundimusic.com
https://www.facebook.com/anima.mundi.official/.

50 JAAR
Styx - This Old Man
Van "Crystal Ball" (A&M Records, 1976)

Het is dit jaar 50 jaar geleden dat het album “Crystal Ball” verscheen van het in 1972 in Chicago opgerichte Styx. De band is anno 2026 nog steeds actief en bracht vorig jaar nog nieuw studiowerk uit in de vorm van “Circling From Above”. “Crystal Ball” was het zesde Styx-album en het eerste album waar gitarist/zanger Tommy Shaw aan meewerkte. Daarmee markeert “Christal Ball” het begin van wat over het algemeen wordt beschouwd als de klassieke Styx-bezetting met naast Tommy Shaw verder Dennis DeYoung (zang/toetsen), de ritmesectie Chuck & John Panozzo en gitarist/zanger James Young. We gaan luisteren naar “This Old Man”, over een man die zijn leven lang hard heeft gewerkt en daarop terugkijkend aangeeft dat je je gevoelens uit moet spreken. Styx tourt de aankomende maanden uitgebreid door V.S. en Canada. Geen Europese concertdata dus.
Websites:
http://styxworld.com/
https://www.facebook.com/styxtheband/.

LIVE-TIP
Samurai Of Prog - La Oscuridad
Van het album “Archiviarum” (Seacrest Oy, 2018)

In 2026 gaat The Samurai Of Prog eindelijk live spelen. Vooralsnog staan er drie optredens op het program en die op 9 september in de Boerderij is de enige Nederlandse show. The Samurai Of Prog is een ambitieus progrockcollectief met een indrukwekkende visuele stijl en een verfijnde muzikale aanpak. De live-line-up zal bestaan uit: Marco Grieco (keyboards), Tony Riveryman (gitaar), Risto Salmi (sax, fluit), Jan-Olof Strandberg (bas) en Kimmo Pörsti (drums). Opvallend daarbij is dat laatstgenoemde Fin de enige van het basistrio in de live-bezetting is, want de Italiaanse bassist Marco Bernard en de uit de V.S. afkomstige multi-instrumentalist Steve Unruh ontbreken. Wel aanwezig is dus de Italiaan Marco Grieco, die al drie albums op rij met een speciale 'featuring'-vermelding voorop recente Samurai-uitgaven staat. In de 17 jaar van The Samurai Of Progs bestaan verschenen er twintig albums waarvan we door de jaren heen al menig album onder de aandacht brachten. Het zesde werkstuk, “Archiviarum” uit 2018, was in ons programma tot nu toe nog niet aan bod gekomen. Het is een compilatie van zogenaamde 'rarities', met vier nieuwe nummers naast eerder onuitgebrachte of bewerkte nummers van verschillende projecten waarbij de nadruk wordt gelegd op symfonische prog-arrangementen in de stijl van de jaren 70, hét handelsmerk van The Samurai Of Prog. We horen afwisselend vocale en instrumentale nummers met vooral veel symfonisch vuurwerk. We hebben nu gekozen voor het in het Spaans gezongen “La Oscuridad” met zang van Steve Unruh en Michelle Young: bijna 10 minuten die bol staan van power en passie.
Websites:
https://www.seacrestoy.com/thesamuraiofprog/
https://www.facebook.com/thesamuraiofprog/.

NIEUW
Crimson Roots - The Tower
- Nowhere
Van "Open Roads" (Tonzonen Records, 2026)

Vorig jaar september debuteerde het Duitse Crimson Roots met het digitale, sinds deze maand ook fysiek verkrijgbare "Open Roads". De wortels van dit kwintet liggen in de beginjaren van de progressieve rock, waarin psychedelische, classic en bluesrock het genre mede vormgaven. De musici noemen daarbij bands als Pink Floyd, Led Zeppelin en Deep Purple als invloeden. De aangename, krachtige alt van Ina Salaj is echter al een indicatie dat gedurende elf relatief korte nummers naar een eigen identiteit wordt gestreefd. De toegankelijke songs hebben over het algemeen een strikt couplet/refrein-stramien. Orgel-, elektrische piano- en in hoge mate elektrisch gitaarspel zorgen daarin constant voor verfraaiingen en solo’s, daarbij capabel ondersteund door de hechte ritmetandem. De teksten vormen een concept, waarin een niet gespecificeerde, door de luisteraar zelf te bepalen reiziger geconfronteerd wordt met transformatie, ontwikkeling en het zoeken naar betekenis. Elke individuele track vertolkt daarbij een hoofdstuk van de reis, wat mooi wordt weerspiegeld door de tussen robuust, mysterieus en meeslepend wisselende stemmingen. Toch springt er vooral een flinke vonk over wanneer de band de straffe structuur loslaat, zoals tijdens de lange instrumentale passages in de titeltrack, "Nowhere", "The Crossing II" en "The Mountain". Het meest progressieve stuk, "The Tower", waarin ook modernere keyboardsounds floreren, is een goede indicatie van de potentie van Crimson Roots. Dat nummer hebben we voor vanavond uitgekozen, gevolgd door "Nowhere". Voor wie de groep live aan het werk wil zien, moet daarvoor wel een stukje Duitsland inrijden, alwaar Crimson Roots volgende maand enkele keren is te aanschouwen, vooral op festivals. Zie daarvoor de bandwebsite.
Websites:
https://crimsonrootsband.com/crimson-roots
https://crimsonrootsband.bandcamp.com/album/open-roads
https://www.facebook.com/crimsonroots.band.

ALBUM VAN DE MAAND / NIEUW
Esthesis – Abyss
Van het album “Out Of Step” (Misty Tones (= eigen beheer), 2025)

“Out Of Step” van Esthesis is Xymphonia’s Album van de Maand mei. Het op 15 november 2025 verschenen “Out Of Step” is het derde album van de Franse alternatieve en post-progressieve band. Grote man achter Esthesis is multi-instrumentalist Aurélien Goude: hij is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en daarnaast zanger en bespeler van keyboards, gitaren en bas. Esthesis bestaat verder uit Arnaud Nicolau (drums), Marc Anguill (basgitaar), Rémi Geyer (leadgitaar) en Mathilde Collet (aanvullende zang). “Out Of Step” navigeert stilistisch tussen filmische sferen, artrockexperimenten en scherpe riffs en houdt het midden tussen de twee voorgangers. De wat mysterieuze sfeer van “The Awakening” (2020) is terug en dit wordt gecombineerd met het directe geluid van “Watching Worlds Collide” (2022). In negen nummers wordt de luisteraar mee op een hypnotiserende reis genomen in wat de donkerste productie van Esthesis tot nu toe is. Soms zelfs met industrial-invloeden, maar ook vol van sfeervolle klanken en uitgebalanceerde melodieën. Ook de nieuwe leadgitarist Rémi Geyer zorgt voor een weelderige vibe in de arrangementen. Of het nu de twee korte nummers “Fractured”, de opener “Connection”, het lange “The Storm” of de titeltrack betreft, alle nummers zijn uitstekend gecomponeerd, waarbij er wordt gespeeld met de delicate én zware, duistere melancholie van prog. Volgens Aurélien Goude komt het album het best tot z'n recht bij beluistering via hoofdtelefoon, in het donker. Voor deze week hebben we het bonusnummer van de CD geslecteerd. Dit “Abyss” geeft goed de alternatieve en post-progressieve filmische sferen weer die we op “Out Of Step” aantreffen.
Websites:
https://www.esthesismusic.com/
https://www.youtube.com/c/esthesismusic
https://www.facebook.com/esthesismusic/
https://www.instagram.com/esthesismusic/.

IN HET NIEUWS
How We Live – Lost At Sea
Van “Dry Land” (Portrait, 1987)

“Dry Land”, het enige album dat How We Live heeft gemaakt, is opmerkelijk genoeg alweer bijna 40 jaar oud. De geschiedenis van How We Live begon in 1985 toen de progressieve popgroep The Europeans in financieel zwaar weer kwam. Twee leden, Colin Woore en de latere Marillion-frontman Steve Hogarth, besloten hun geluk als duo te beproeven en al snel kwam er interesse van verschillende platenmaatschappijen. Onder de naam Jump The Gun werd een contract getekend bij het label Portrait en uit een onlangs opgedoken demo blijkt dat de heren onder die naam al een groot deel van de songs die we nu kennen van “Dry Land” hadden opgenomen. Er mocht gebruik worden gemaakt van de toenmalige studio van Peter Gabriel, die ook de nodige instrumenten uitleende. Een late naamsverandering van Jump The Gun naar How We Live kostte de heren bijna hun contract maar toch kwam “Dry Land” begin 1987 uit. Het is een plaat die gevuld is met pakkende intelligente popmuziek met toen al redelijk wat maatschappijkritische teksten van Hogarth. De plaat heeft absoluut de tand des tijds doorstaan en kan zich zeker meten met het oude werk van bijvoorbeeld Tears For Fears of Simple Minds. Helaas werd “Dry Land” geen succes en dus kwam er geen tweede album. Ondanks latere heruitgaven via het Racket-label van Marillion en Esoteric Recordings, is “Dry Land” momenteel vrij moeilijk verkrijgbaar op CD. Een mooie deluxe editie zou komend jaar in het kader van het 40-jarig jubileum zeer welkom zijn. Daarop zouden de genoemde recent gevonden demo-opnamen mooi een plaatsje kunnen krijgen, mede omdat zich onder die opnamen ook een aantal niet uitgebrachte nummers bevinden. Over deluxe edities gesproken: Op zijn 70ste verjaardag kondigde Steve Hogarth vorige week aan dat op 24 juli een uitgebreide heruitgave (3 CD's en een Blu-ray) zal verschijnen van het tot nu toe zijn enige solo-album: “Ice Cream Genius”. Hij maakte het in 1997 onder de verkorte naam H, met hulp van een droomcast aan muzikanten, waaronder toetsenist Richard Barbieri (Japan, JBK, Porcupine Tree), gitarist Dave Gregory (XTC), veelgevraagd sessiebassist Chucho Merchan en drummer Clem Burke (Blondie). Deze genoemden, nog aangevuld met gitarist Aziz Ibrahim, gaven onder de naam H Band een aantal memorabele concerten, onder andere in de Amsterdamse Melkweg. Hogarth deed nog wat tournees met wisselende bezettingen waarbij Burke bleek te zijn ingeruild voor de o.a. van Massive Attack bekende drummer Andy Gangadeen. Over Gangadeen gesproken: die gaat nu overigens op tournee als percussionist met Marillion. Bij een latere H Band-tournee, die o.a. de Hellendoornse Lantaarn aandeed, bleek Hogarths Marillion-maat Pete Trawavas de bassist. De show die in 2002 voor Fabchannel in Paradiso werd gefilmd staat als extra op de Blu-ray, die overigens helaas geen multichannelmix zal bevatten. Wel zijn er veel andere extra’s, zoals nog een ander niet eerder uitgebracht concert (alleen audio). Maar we gaan nu even terug naat het How We Live-album: we hebben gekozen voor “Lost At Sea”, nog een overblijfsel van de Europeans-tijd.
Websites:
http://www.theeuropeans.co.uk/
https://www.facebook.com/IceCreamGenius/
https://www.stevehogarth.info (niet up-to-date)
https://www.marillion.com/.

LIVE-TIP (+ verlaat In Memoriam)
Di Meola, Al - Al Di's Dream Theme
Van "Splendido Hotel" (CBS, 1980)

Donderdag 28 mei treedt Al Di Meola op met het Metropole Orkest in het Muziekgebouw te Eindhoven. Het orkest heeft een uitstekende reputatie wat betreft het spelen met gitaristen, zoals Steve Vai, Mike Keneally en Joe Bonamassa, dus dat wordt ongetwijfeld een indrukwekkende show. Di Meola, vorige week zaterdag ook al in Rotterdam te bewonderen, is namelijk naast een gitarist met een heel eigen sound, ook iemand die zijn composities vaak opbouwt als ware symfonieën. Een goed voorbeeld is "Al Di's Dream Theme" van het ambitieuze dubbel-album "Splendido Hotel". Het stuk begint eerst heel ingetogen, met onder meer een rustige baspartij van de vorig jaar november overleden Anthony Jackson. Daarna slaat het nummer om in funky, door Philippe Saisse's keyboards georkestreerde latinjazzrock met een hoofdrol, naast uiteraard Di Meola's capriolen, voor een Minimoog-solo van Jan Hammer. Op drums horen we, naast Robbie Gonzalez, de in januari dit jaar overleden Mingo Lewis op syndrums. Dit nummer draaien we dan ook mede ter nagedachtenis aan deze twee grootheden uit de jazz- en fusionwereld.
Websites:
https://aldimeola.com/
https://www.facebook.com/AlDiMeolaMusic

HERUITGAVE
Barclay James Harvest - Summer Soldier (New Stereo Mix 2023)
- Moonwater (Strawberry Studios Demo)
Van "Baby James Harvest" (origineel: Harvest, 1972 / 4CD+Blu-ray-heruitgave: Esoteric Recordings, 2023)

Een tijdje terug schonken we aandacht aan een heruitgave van het Barclay James Harvest-album “Once Again” (1971) die in februari 2023 was verschenen maar waarvan ons tot voorkort het unieke karakter (prachtige nieuwe stereo-mix, surround-mix en wat opvallende extra tracks, dit alles op zowel CD als Blu-ray) was ontgaan. Dat bracht ons er toe om ons ook maar eens te verdiepen in de heruitgave die later dat jaar verscheen van BJH's vierde album "Baby James Harvest". Ook dit betreft een uitgebreide set met 4 CD's en een Blu-ray. De CD's bevatten de originele mix, een voor de BBC opgenomen concert met orkest uit 1971 en een nieuwe stereo-mix, wederom van de hand van Stephen W. Tayler. De Blu-ray bevat zowel de originele als de nieuwe stereo-mix in hoge resolutie plus een nieuwe 5.1 surroundmix. En dat alles aangevuld met de nodige extra tracks. Het origineel wordt over het algemeen beschouwd als de zwakste broeder binnen het eerste kwartet albums van de Britse groep. Oorzaken waren de dun klinkende geluidsmix en het feit dat toetsenist Woolly Wolstenholme tijdens een deel van de opnamesessies niet in één ruimte met zijn bandgenoten werkte, maar in een andere studio bezig was aan een orkest-stuk voor nota bene ditzelfde album. De nieuwe mix van Tayler echter zorgt er voor dat het hele album nu echt naar een hoger plan is getrokken en eigenlijk helemaal niet meer uit de toon valt binnen het BJH-oeuvre. En dan is er nog de verrassing dat onder de extra tracks we Woolly Wolstenholme's originele versie van zijn orkestwerk “Moonwater” terugvinden. Dit is de versie zoals hij die met zijn gehele toetsenarsenaal in een aparte studio had opgenomen om vervolgens op basis daarvan een orkest-arrangement te laten maken en dat in de Abbey Road Studios op te nemen voor het album. En hoewel die uiteindelijke versie ook prachtig is, vinden wij ter redactie dat Woolly Wolstenholme's eigen versie van “Moonwater” misschien wel een betere albumafsluiter was geweest. Een aangezien deze nu als extra track aan de CD met de nieuwe stereo-mix is toegevoegd kunnen we met handig programmeren van onze CD-speler nu de ultieme versie van "Baby James Harvest" afspelen. Met onze keuze voor deze uitzending zetten we Stephen W. Taylers werk aan de nieuwe mix in de schijnwerpers: allereerst John Lees' “Summer Soldier”, een ballade die in de tweede helft opbouwt naar een waar progslot, gevolgd door de zojuist al benoemde versie van “Moonwater” zoals door Wolstenholme zelf gemaakt met zijn keyboards, zonder orkest.
Websites:
https://www.bjharvest.co.uk/
https://www.facebook.com/jlbjh/
https://www.facebook.com/BarclayJamesHarvestfeaturingLesHolroyd
https://www.cherryred.co.uk/barclay-james-harvest-baby-james-harvest-4cdbluray-edition.

NIEUW
Mancuso, Matteo – The Chicken (featuring Valeriy Stepanov)
– The Great Wall
Van het album “Route 96” (Music Theories Records/Mascot, 2026)

Recent was hij nog in Nederland, voor optredens in Nijmegen en Amsterdam: Matteo Mancuso. Hij werd geboren in 1996 in de Italiaanse provincie Palermo, waar hij ook opgroeide, en was al op jonge leeftijd een muzikaal wonderkind. Zijn kennismaking met de muziekwereld werd begeleid door zijn vader, Vincenzo Mancuso, een bekende gitarist, die fungeerde als mentor en leermeester. Na het behalen van zijn middelbareschooldiploma richtte Mancuso in 2017 het trio Snips op, waarmee hij jazzrock- en fusionelementen aan zijn palet ging toevoegen. Met Snips nam hij een versie op van “The Chicken”, een van oorsprong funky instrumental van James Brown-saxofonist Pee Wee Ellis. De Snips-bewerking behaalde maar liefst 2,2 miljoen views op YouTube. In zeer korte tijd heeft de naam Matteo Mancuso zich over de hele wereld verspreid. Zijn unieke gitaartechniek heeft verbazing gewekt door de helderheid en precisie ervan, evenals zijn vermogen om met het grootste gemak verschillende muziekgenres te beheersen. De muziek is een mix van fusion, jazz, blues en hardrock. De speltechniek van de beroemde Sinti-gitarist Django Reinhardt weet hij op een zeer melodieuze manier te incorporeren in zijn stijl. In 2023 verscheen het debuutalbum “The Journey”, een album dat de essentie van zijn diverse muzikale invloeden vastlegt. Op 24 april verscheen de opvolger “Route 96”. Recensenten omschrijven het album als een moderne, frisse en virtuoze mix van fusion, jazz, blues en Latin. Het is een indrukwekkende, energieke plaat waarop Mancuso zijn unieke fingerstyle-techniek (hij gebruikt geen plectrum) verder ontwikkelt. Matteo heeft een van z’n idolen, Steve Vai, bereid gevonden zijn medewerking te verlenen aan het openingsnummer, “Solar Wind”. Dat nummer werd al als voorproefje uitgebracht en hebben we u enkele weken geleden al laten horen. Daarnaast speelt Antoine Boyer fantastisch akoestisch gitaar op “Isla Feliz”. Als bonustrack fungeert een nieuwe versie van het genoemde “The Chicken”, nu met keyboardspeler Valeriy Stepanov. We horen scherpe gitaarlijnen, funky, rockend, afgewisseld met een snelle bas-solo. Het toetsenwerk is een mooie aanvulling op het spel van Mancuso en ook de drummer krijgt ruim baan. Met deze nieuwe versie van “The Chicken” openen we onze uitzending. We vervolgen met “The Great Wall”. Na het indachtig de titel inderdaad ietwat Chinees aandoende korte intro speelt hij op subtiel jazzy wijze het hoofthema. In de verdere uitbouw laat hij uit zijn speltechniekendoos de Satriani- en Vai-achtige shredderkanten de vrije loop om uiteindelijk terug te keren naar het meer ingetogen hoofdthema.
Websites:
https://www.matteomancuso.net/
https://www.facebook.com/matteomancusoofficial.

NIEUW
Legacy Pilots - Midnight Tide (Part I, II, III)
Van "Camera Obscura Volume I" (eigen beheer, 2026)

Legacy Pilots heeft sinds 2018 vijf studio-albums en een live-registratie uitgebracht. Je zou misschien verwachten dat er door bandleider Frank Us inmiddels wat gas teruggenomen zou worden, maar zijn creatieve energie lijkt niet te stoppen. Begin deze maand verschenen er namelijk zowaar tegelijkertijd twee nieuwe albums! “Camera Obscura Volume I” en “Camera Obscura Volume II” zijn óf los van elkaar of als bundel op zowel CD's als LP's te bestellen. Het mooie is dat beide albums ook echt wel een eigen sfeer hebben. Volume II is wat steviger, donkerder en progressiever, terwijl Volume I melodieuzer is en ook wat toegankelijker lijkt te zijn. Let wel: het geheel laat wederom de inmiddels klassieke Legacy Pilots-sound weerklinken: klassieke symfo met hier en daar lichte AOR-neigingen. Frank Us tekent zelft voor alle toetsen en het merendeel van de gitaarpartijen, waarbij de nodige terugkerende vaste gasten hem verder bijstaan: drummers van dienst zijn Marco Minnemann en Todd Sucherman (Styx), bassist is Lars Slowak en vocalen worden verzorgd door Us zelf, maar vooral ook door Finally George (Georg Hahn), John Mitchell (Arena, Frost*, Lonely Robot), Jake Livgren (Emerald City Council, neefje van...). En die laatste heeft, nemen wij aan, ook het contact gelegd met diens bandgenoot Seth Hankerson, die een paar puike gitaarsoli aflevert op beide albums. En aldus vormen ze samen een ware aanwinst in de toch al uiterst sterke discografie van Legacy Pilots. Volgende week zullen we aandacht schenken aan Volume II, maar voor deze uitzending kiezen we de openingstrack van "Camera Obscura Volume I" met vocalen van Jake Livgren, een gitaarsolo van Steve Morse en uitmuntende drumspel van Todd Sucherman: “Midnight Tide (Part I, II, III)”.
Websites:
https://www.legacypilots.com/
https://www.facebook.com/FrankUsFlightCaptain
https://legacypilots.bandcamp.com/album/camera-obscura-vol-i.

NIEUW
Barbieri, Richard - Snakes & Ladders
- A New Simulation
Van "Hauntings" (KScope, 2026)

Vijf jaar na "Under A Spell" levert Richard Barbieri met "Hauntings" opnieuw een collectie fraaie atmosferische tracks af. De voormalige toetsenman van onder meer Japan, Rain Tree Crow, JBK en Porcupine Tree heeft op dit, zowel op CD, LP als Blu-Ray verkrijgbare album wederom enkele geestverwanten om zich heen verzameld. Zo keert Percy Jones terug om op twee tracks zijn glijdende bascapaciteiten te tonen. Hun samenwerking dateert al van begin jaren 80 toen beide musici speelden met de Japanse band Ippu-Do. Andere muzikanten die hun bijdrage leveren zijn drummer Morgan Ågren, trompettist Luca Calabrese, percussionist Kjell Severinssen en zangeres Sophie Worthen. "Hauntings" bevat zowel tracks die in het verlengde liggen van sfeervolle nummers als "Ghosts" van Japan als stukken die eenzelfde, door programmering en samplers gedomineerde ritmische structuur hebben als de nu-jazz van iemand als Nils Petter Molvær. Een van die nummers, "Snakes & Ladders", hebben we nu scherp staan, gevolgd door "A New Simulation". Hierin lijkt een Gilmour-achtige slidegitaar te zitten, maar in werkelijkheid bespeelt Barbieri hier alle instrumenten zelf, waaronder enkele nieuwste snufjes op het gebied van synthesizers.
Websites:
https://www.facebook.com/RichardBarbieriOfficial
https://richardbarbieri.bandcamp.com/ (niet actueel)
http://www.richardbarbieri.co.uk/ (oude site).

VOORPROEFJE / NIEUW TALENT
Kennedy, Leoni Jane – Temple
Voorproefje (december 2025) op het album “Synthetic” (eigen beheer, 15 juni 2026)

De meeste vaste luisteraars weten dat een aantal teamleden Solstice een warm hart toedraagt. Laat nu deze Britse band ook steeds weer nieuw talent onder de aandacht te brengen. Bandleider Andy Glass heeft er echt een neus voor. Een van de laatste toevoegingen aan Solstice is Leoni Jane Kennedy. Ze heeft zich voor een Brits publiek al bewezen met een bijzonder coveralbum met akoestische interpretaties van Rush-nummers. Daarnaast heeft ze verschillende talentenprijzen gewonnen, waarbij haar soulvolle zang en sterke gitaarspel bejubeld worden. Volgende maand verschijnt haar eerste volwaardige soloalbum met eigen materiaal. Hiervoor werd, zoals tegenwoordig vaak gebeurt, via Kickstarter een internetfondsenwervingscampagne opgestart, die al snel het voorafgestelde doel bereikte. Via streamingkanalen is er al een aantal singles uitgebracht, waaronder afgelopen december het nummer “Temple”. Dit vormt een mooie opmaat naar het volledig album dat “Synthetic” zal gaan heten. Naast haar werk met Solstice mag Leoni overigens in oktober het voorprogramma verzorgen voor niemand minder dan bluesrocker Walter Trout.
Websites:
https://www.leonijanekennedy.com/
https://www.facebook.com/LJKmusic/
https://leonijanekennedy.bandcamp.com/
https://www.kickstarter.com/projects/leonijanekennedy/synthetic/comments.

Galahad – Shine (Alternative Ghosts version)
Van “Following Ghosts – Expanded Edition” (Avalon Records, 2020; originele album: 1998)

Goh, als je kijkt naar ons archief, dan blijkt Galahad rijkelijk aan de orde te zijn gekomen in de eerste honderden uitzendingen van Xymphonia, maar in recentere jaren is de frequentie dat de Britse groep onze playlisten haalde duidelijk afgenomen. En eigenlijk is dat onverdiend. Galahad bestaat al ruim 40 jaar en bracht in die tijd 12 studioalbums uit. Ook is er een aantal zusterprojecten opgestart. Van de oprichters is alleen zanger Stuart Nicholson nog actief in de band. Wel is drummer Spencer Luckman al sinds 1987 van de partij en dus ook min of meer mede-oerlid. Het vroege materiaal was duidelijk geënt op werk van Marillion, Genesis en Steve Hackett, vooral door het gitaargeluid van de in 2017 vertrokken medeoprichter Roy Keyworth. Het derde album “Sleepers” moest in 1995 de doorbraak voor de band betekenen, waarvoor de van King Crimson bekende producer Tony Arnold werd aangezocht. Tot Galahads grote frustratie was Arnold echter drukker met andere projecten en werd de samenwerking een groot debacle, waarbij er zelfs een overdracht van de tapes plaats vond op een voetbalveld. De band herpakte zich echter en vooral de toetreding van toetsenist Dean Baker in 1997 bleek een gouden greep. Het eerstvolgende “Following Ghosts” (1998) kan zeker worden gezien als een van de hoogtepunten in de bandcarrière. Muzikaal werd er gebroken met de klassieke neoprog in ruil voor een experimenteler, maar fris geluid. Naast meer invloeden uit de elektronische muziek bleek het gitaarwerk wat steviger. Op de daaropvolgende albums werd deze lijn doorgetrokken, waarbij er met heftige, aan Rammstein referende passages soms net iets te veel werd doorgeslagen. De huidige bezetting, waarin we gitarist Lee Abraham en bassist Mark Spencer terugvinden, treedt nog steeds op. Vandaag belichten we de heruitgave van “Following Ghosts” die in 2020 verscheen met twee extra discs: eentje met een alternatieve mix (“Alternative Ghosts”) en daarnaast een CD met geremasterde outtakes onder de titel “Deconstructing Ghosts”. We hebben gekozen voor de alternatieve versie van het nummer “Shine”.
Websites:
https://www.galahadonline.com/
https://www.facebook.com/room801
https://galahad1.bandcamp.com/.

(OP)NIEUW
Irvine Band, The John – Wheel Of Time
Van "Take Me To Your Leader" (Head In The Door Records = eigen beheer, 2026)

Begin dit jaar verscheen “Take Me To Your Leader” van The John Irvine Band. Trouwe luisteraars van Xymphonia die de vorige acht albums van Irvine bij ons hebben kunnen beluisteren zullen ongetwijfeld constateren dat de Schotse gitarist zich tussen "Wait & See" uit 2011 en het vorig jaar uitgebrachte "Here Come The Robots!" ontwikkelde van progressieve jazzrocker tot door sciencefiction geïnspireerde synthrocker. Op "Take Me To Your Leader" gaat hij nog een stap verder door voor het eerst een vocale plaat te produceren. Hiervoor betrok hij mede-Schot Gordon Robertson bij zijn band, een singer-songwriter die bekendheid kreeg als vertolker van liedjes van jazz- en popzangers als Michael Bublé en Ed Sheeran en die tevens een eigen repertoire opbouwt. Hij leent zijn heldere tenor aan catchy, avontuurlijke nummers, te omschrijven als progpop, mede door Irvine's kenmerkende synthesizerszwiepers soms verwijzend naar synthpop uit de jaren tachtig. Vaste drummer Andrew Scott kan zijn veelzijdigheid bij deze songmatige aanpak prima etaleren en gelukkig blijft Irvine toch ook zijn gitaar omhangen voor menig compacte maar jubelende solo. Zijn ervaringen als SF-schrijver en dichter werpen duidelijk hun vruchten af in de teksten met zowel verontrustende als komische onderwerpen met prachtig rijmvondsten. Hoog tijd voor meer aandacht voor "Take Me To Your Leader", dat Irvine als 'omleiding' in zijn muziekcarrière omschrijft, middels “Wheels Of Time”, waarin Robertson aantoont over bijzonder wendbare stembanden te beschikken.
Websites:
https://thejohnirvineband.bandcamp.com/
https://johnirvine.co.uk/
https://www.facebook.com/johnkeirirvine/.

ALBUM VAN DE MAAND / NIEUW
Esthesis – Out Of Step
Van het album “Out Of Step” (Misty Tones (= eigen beheer), 2025)

“Out Of Step” van Esthesis is Xymphonia’s Album van de Maand mei. Het op 15 november 2025 verschenen “Out Of Step” is het derde album van de Franse alternatieve en post-progressieve band. Grote man achter Esthesis is multi-instrumentalist Aurélien Goude: hij is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en daarnaast zanger en bespeler van keyboards, gitaren en bas. Esthesis bestaat verder uit Arnaud Nicolau (drums), Marc Anguill (basgitaar), Rémi Geyer (leadgitaar) en Mathilde Collet (aanvullende zang). “Out Of Step” navigeert stilistisch tussen filmische sferen, artrockexperimenten en scherpe riffs en houdt het midden tussen de twee voorgangers. De wat mysterieuze sfeer van “The Awakening” (2020) is terug en dit wordt gecombineerd met het directe geluid van “Watching Worlds Collide” (2022). In negen nummers wordt de luisteraar mee op een hypnotiserende reis genomen in wat de donkerste productie van Esthesis tot nu toe is. Soms zelfs met industrial-invloeden, maar ook vol van sfeervolle klanken en uitgebalanceerde melodieën. Ook de nieuwe leadgitarist Rémi Geyer zorgt voor een weelderige vibe in de arrangementen. Of het nu de twee korte nummers “Fractured”, de opener “Connection”, het lange “The Storm” of de titeltrack betreft, alle nummers zijn uitstekend gecomponeerd, waarbij er wordt gespeeld met de delicate én zware, duistere melancholie van prog. Volgens Aurélien Goude komt het album het best tot z'n recht bij beluistering via hoofdtelefoon, in het donker. Deze week gaan we luisteren naar het titelnummer, dat enkele keren een relatief heftige, noisy climax bereikt.
Websites:
https://www.esthesismusic.com/
https://www.youtube.com/c/esthesismusic
https://www.facebook.com/esthesismusic/
https://www.instagram.com/esthesismusic/.

NIEUW (archiefmateriaal)
Husband, Gary - Reykjavik Dream
Holdsworth, Allan - The Things You See (When You Haven't Got Your Gun) (demo 1979)
Van Gary Husband: "Postcards From The Past" (MoonJune Records, 2025)

Met "Postcards From The Past" opent Gary Husband zijn muziekarchieven. De meeste van de 23 stukken op deze eind vorig jaar verschenen dubbel-CD zijn nog niet eerder officieel verschenen. Uitzondering hierop zijn oude opnames met gitarist Steve Topping (te vinden op de CD "What It Is" uit 1998), terwijl een andere uitvoering van een live-stuk van zijn band Force Majeure ook op een dubbel-DVD staan. Het overige materiaal is net zo divers als Husbands carrière, waarin hij samenwerkte met musici en bands als Allan Holdsworth, Level 42, Billy Cobham, Robben Ford, Bill Evans, Jack Bruce, Jeff Beck en John McLaughlin. Zo horen we solostukken voor keyboards en samples of piano, freejazz-trio's en -kwartetten en oude jazzrock. Uit dit vele materiaal hebben twee stukken gekozen. Allereerst "Reykjavik Dream", een solostuk voor toetsen en samples, geïnspireerd op een trip in 2016 naar IJsland. Daarna een in 1979 vastgelegde demo van "The Things You See (When You Haven't Got Your Gun)". Dit nummer zou in 1982 pas officieel uitkomen op Allan Holdsworths "I.O.U." met zang van Paul Williams en baswerk van Paul Carmichael. Op deze instrumentale versie spelen naast Husband en Holdsworth echter twee andere musici. Hansford Rowe, bekend van onder meer Gong, speelt bas, terwijl Ray Warleigh op altsaxofoon te horen is.
Websites:
https://www.garyhusband.com/
https://www.facebook.com/GaryHusbandOfficial/.

55 JAAR
Supertramp – Times Have Changed
Van “Indelibly Stamped” (A&M, 1971)

Velen denken misschien dat de historie van Supertramp begint in 1974, met de klassieker “Crime Of The Century”. Toch was dat al het derde album, met de aantekening dat de spil van de Britse band, Roger Hodgson en Rick Davies, daarvoor een verder vernieuwde bezetting om zich heen verzameld had. Het titelloze debuut verscheen al in 1970 en laat een soort proto-prog horen, waarbij er ook een flinke rol is voor Richard Palmer-James, die een aantal jaren later opdook als tekstschrijver voor King Crimson (voor de drie albums uit de periode 1972-74). Aan die eersteling is bijna niet af te horen dat dit (deels) dezelfde band is die later wereldberoemd zou worden. Het verkocht slecht en voor de opvolger stelden Davies en Hodgson (ook toen al) een nieuwe bezetting samen waarin o.a. zanger/multi-instrumentalist Frank Farrell opvalt. Hier horen we al meer trekjes van het latere Supertramp terug. Niet zozeer het progressieve element maar juist de rhyhm & blues-vibe die Davies met zijn pianospel, composities en aards klinkende zang aanbrengt. Hodgson lijkt zijn stiel, die later zo prominent naar voren zou komen, nog te moeten vinden, ook al is Davies' stijl ook nog lang niet uitgekristalliseerd. Maar luister naar “Times Have Changed”: dat had zo op een willekeurig later Supertramp-album gepast. Omdat “Indelibly Stamped” nu 55 jaar oud is, lijkt ons dit een uitgelezen aanleiding om ook dit Supertramp-album, dat nog nooit aan de orde is gekomen in Xymphonia, te belichten.
Websites:
https://supertramp.com/
https://www.facebook.com/supertramp/
YouTube-link naar dit nummer: https://youtu.be/9A0NI3OdXhE?si=wRaqSTujOetvSVlF.

IN MEMORIAM: Kevin Gilbert (20 november 1966 – 18 mei 1996)
Gilbert, Kevin – Rain Suite: a. If Ever Rain...
– Rain Suite: b. Broken Ties
Van de 4CD-set “Call Me “Kai”” (The Estate Of Kevin Gilbert, 2021)

Om twee redenen is 2026 een Kevin Gilbert-jaar. Niet alleen vieren we op 20 november z'n 60ste geboortedag, het is morgen, 18 mei dus, 30 jaar geleden dat hij als gevolg van een bizar ongeluk veel te vroeg overleed. We hadden het multi-talent toen nog maar een paar maanden eerder ontdekt middels zijn solo-album “Thud”. We kwamen er al snel achter dat hij zijn sporen in de muziekwereld op allerlei plekken had achtergelaten. Zo was hij op het moment van zijn dood bezig met de opnamen van het tweede Spock's Beard-album “Beware Of Darkness”. Dat album werd aan hem opgedragen, alsmede vele andere uitgaven in in de maanden na zijn verscheiden. We leerden snel en kwamen erachter dat hij als tiener al met oudere muzikanten Giraffe vormde, waarmee hij tussen AOR en moderne prog laverende muziek maakte. Het winnen van een talentenjacht met Madonna-producer Patrick Leonard in de jury leidde tot een fraaie samenwerking tussen die twee, Toy Matinee. Gilbert deed een aantal optredens ter promotie van het titelloze Toy Matinee-album, zonder Leonard maar mét o.a. Marc Bonilla en Sheryl Crow. Met die eerste werkte hij ook samen aan een solo-album van Keith Emerson en met die laatste kreeg hij niet alleen een liefdesrelatie maar vormde hij met nog een aantal grote talenten de Tuesday Night Music Club. En dát werd uiteindelijk de titel van Crows debuutalbum. Met de producer daarvan, Bill Bottrell, werkte hij aan albums van Madonna en Michael Jackson. En zo kunnen we nog wel even doorgaan met 'name dropping'. Ofwel: met zijn dood verloor de muziekwereld een groot en veelzijdig talent. Na Gilberts dood maakte o.a. Spock's Beard-drummer Nick D'Virgilio de rockopera af waar Gilbert al jaren aan werkte: “The Shaming Of The True”. Dit werd in 2000 uitgebracht door The Estate Of Kevin Gilbert, die vervolgens nog veel meer nagelaten materiaal beschikbaar maakte. Daaruit bleek bij vlagen dat Gilbert in zijn jonge jaren veel meer met prog bezig was dan uit destijds officieel uitgebracht werk valt op te maken. Zo verscheen 5 jaar geleden de 4CD-set “Call Me “Kai”” met materiaal dat hij in de jaren 1985 tot 1987 als kerstcadeautjes op cassettebandjes onder vrienden en kennissen verspreidde. We vinden hier o.a. de complete “Tired Old Man”-suite waar hij later een sterk gekortwiekte 'ontprogde' versie zou opnemen en ook de nauwelijks minder fraaie “Rain Suite”. De eerste hebben we jaren geleden al eens gedraaid, maar die tweede (althans volgens ons playlist-archief) niet, dus deze 30ste sterfdag leek ons een mooie aanleiding.
Websites:
https://kevingilbert.com/
https://www.facebook.com/kevingilbertofficial/
https://popplusone.com/collections/kevin-gilbert.

INHAALSLAG
Blackheart Orchestra, The - The Flood
Van "Hotel Utopia" (Ceandar Records, 2022)

Het Britse duo Chrissy Mostyn en Rick Pilkington is al zeker sinds 2007 actief - eerst als Blackheart, onder welke naam tussen 2007 en 2013 drie albums zijn uitgebracht, en vervolgens vanaf het vierde album "Diving For Roses" (2017) als The Blackheart Orchestra. Daar waar het vroegere werk neeg naar alternatieve folk en pop, is de naamswijziging aangegrepen om de muzikale koers te verleggen. Pop-invloeden zijn er nog wel, maar als The Blackheart Orchestra kiest het duo voor een meer progressief getinte geluid. Het duo staat zich erop voor alle aangewende instrumenten zélf te bespelen. Ook live is dat het hogere doel en dat lukt ook nog door de vernuftige inzet van moderne technieken zoals loop-pedals, maar ook door simpelweg alle beschikbare handen en voeten optimaal te gebruiken. Door veelvuldig met de camper te touren door Groot Brittannië is langzamerhand een trouw publiek opgebouwd en inmiddels heeft de Britse progscene de twee omarmd. We zijn niet zo goed bij de les geweest en hebben dus het nodige in te halen. Dat deden we afgelopen najaar met ruime aandacht voor hun vijfde album "Mesmeranto" (2019), dat in het teken stond van het omgaan met ziekte, verlies en rouw, beïnvloed door het overlijden van de moeder van zangeres/multi-instrumentalist Chrissy Mostyn. Drie jaar later verscheen "Hotel Utopia", dat zowel thematisch als muzikaal in de lijn van de voorganger ligt. Qua onderwerp is het één grote beschouwing op wat er met ons wel of niet gebeurt nadat we dit leven achter ons laten en hoe we met dat verlies om moeten gaan. Die sfeer wordt versterkt door de rijk geschakeerde muziek van het duo, waarvan artrock, prog, new wave en dit keer zelfs ook wat klassieke ondertonen deel uit maken. Mostyns stem blijft binnen dat geheel de grote 'earcatcher' maar ook het gitaarspel van Rick Pilkington is bij vlagen nadrukkelijker aanwezig dan in het verleden, met zelfs een prima solo in de epische albumafsluiter “The Flood”.
Websites:
https://theblackheartorchestra.com
https://www.facebook.com/theblackheartorchestra
https://theblackheartorchestra1.bandcamp.com/album/hotel-utopia-2.

NIEUW (verlaat) / A.O.R.
Streetlight - Long Distance Runner
Van het album “Night Vision” (Frontiers, 2025)

Streetlight is een melodische rockband uit Jönköping, Zweden. De band blijft trouw aan het AOR-genre: pakkende melodieën en refreinen in de stijl van bands als Journey, Toto en Kansas. Het debuut “Ignition" uit 2023 heeft Streetlight over de hele wereld fans opgeleverd en ook de albumrecensies waren lovend. De muziek van Streetlight is melodisch en op gitaar gebaseerd met een sound die je doet denken aan de hoogtijdagen van AOR. Vorig jaar verscheen het tweede album “Night Vision”. Het debuutalbum liet de wereld zien dat Streetlight een band is om rekening mee te houden en met "Night Vision" consolideren deze Zweden hun stijl, middels songs met kenmerkende melodieën en pakkende refreinen. De sound bevat nog steeds elementen die we ook terugvinden in de klassiekers uit het AOR-genre, maar dan wel verpakt in hun eigen, eigentijdse stijl van 2025.
Websites:
https://streetlighttheband.com/
https://www.facebook.com/streetlighttheband/ .

NIEUW
Amos, Tori – St. Teresa
Van “In Times Of Dragons” (Fontana / Universal, 2026)

Tori Amos heeft er net enkele optredens in Carré opzitten maar vlak erná pas verschijnt haar nieuwe album. Dit “In Times Of Dragons” is als we goed geteld hebben haar 17de reguliere studioalbum, geteld vanaf “Little Earthquakes”, waarmee ze in 1992 als vaak met Kate Bush vergeleken talent doorbrak. Niet al haar albums maakten sindsdien even diepe indruk, maar “In Times Of Dragons” is toch wel een bijzondere. Het is een meer dan 5 kwartier lang conceptalbum of, zoals ze het zelf formuleert 'a metaphorical story about the fight for Democracy over Tyranny, reflecting the current abhorrent non accidental burning down of democracy in real time by the ‘Dictator believing Lizard Demons’ in their usurpation of America.'. We waren de laatste jaren al gewend geraakt aan haar wat lager geworden stem. De emotionele expressiviteit is er nog wel, maar voelt anders aan. Ze klinkt nu wat raadselachtiger. Vaker dan voorheen is haar trouwe Bösendorfer-vleugel niet het lead-instrument, in ruil voor soms haast onheilspellende synthesizersferen. Die elementen maken dat deze songs echt onder de huid gaan kruipen. Vooral ook als je een van de gelukkigen was die via de SDE Shop beslag wist te leggen op een unieke Blu-ray-editie met Dolby 5.1- en Atmos-mix. Nummers als “Flood” of het bij haast naar ambient neigende slot “23 Peaks” omringen je met een aangename muzikale sferenmist (waarop uiteindelijk een kerkorgel opduikt). Haar trouwe ritmische ondersteuner Matt Chamberlain past zich goed aan op het muzikale materiaal, waarbij hij zich soms beperkt tot ingetogen ritmeprogrammering in plaats van echte drums, die soms de sfeer maar zouden breken. Mark Hawley draagt hier met subtiel ingehouden gitaarwerk aan bij, zoals goed naar voren komt in “St. Teresa”. Voor wie haar in Amsterdam gemist heeft: Amos is deze week nog in Europa, o.a. in Hamburg en Bremen.
Websites:
https://toriamos.com/
https://www.facebook.com/toriamos.

NIEUW
We Stood Like Kings - The Land Of Toys
- Dead Blue Fairy
Van het album "Pinocchio" (Kapitän Platte, 2026)

We Stood Like Kings bracht sinds 2014 een serie albums uit die fungeerden als alternatieve filmsoundtrack. Daarop volgde in 2023 "Away", met daadwerkelijk originele filmmuziek. Nu, iets meer dan drie jaar later, vindt de Belgische groep het tijd voor wat anders. Om te beginnen is het nu verschenen “Pinocchio” geen (alternatieve) soundtrack, maar een conceptalbum. Dé grote wijziging zit 'm echter in de muziek. We kenden de groep van klassiek getinte, traag opbouwende postrock, die door de inbreng van pianist Judith Hoorens een muzikaal niveau bereikte die binnen het genoemde genre zelden wordt geëvenaard. Op "Pinocchio" wordt nu behoorlijk zwaar van leer getrokken: er wordt niet meer aan trage opbouw gedaan; de muziek dondert gelijk vol gas uit de speakers met zware gitaarriffs. We Stood Like Kings 2.0, want zo typeert de band de wijziging, neemt daar mee een risico maar dat pakt wonderwel goed uit. Muzikaal doet het ons daarbij een beetje denken aan Monkey3, maar daar waar die Zwitserse band instrumentale metal met spacy klanken combineert, doet We Stood Like Kings dat dus met klassieke invloeden. Het resulteert wat ons betreft in het sterkste album in de discografie van We Stood Like Kings tot nu toe.
Websites:
https://www.westoodlikekings.com/
https://www.facebook.com/westoodlikekings/
https://wslk.bandcamp.com/album/pinocchio .

ACTUEEL / (OP)NIEUW
Refestramus - The Cossack's Dream (featuring Joe Deninzon)
Van "Morri’s Rock Boutique" (Melodic Revolution Records, 2026)

In maart draaiden we nieuwe muziek van Refestramus. Deze band uit de V.S. werd opgericht in 2020 door de progressieve rockdrummer Derek Ferguson en internetradiomaker/technicus Ian Beabout. Samen met onder andere multi-instrumentalist Jerry King werd een jaar later gedebuteerd met "Decoupage". Inmiddels is men, na vijf singles, een EP, het in 2024 verschenen "Intouríst" en enkele bezettingswisselingen, aanbeland bij "Morri’s Rock Boutique". Belangrijkste nieuwkomers daarop zijn de smaakmakers van Potter’s Daughter en Octarine Sky: zangeres/toetseniste Dyanne Potter Voegtlin en multi-instrumentalist/zanger Jan Christiana Voegtlin. Daarnaast bevatten diverse tracks bijdragen van gastvocalisten en -musici, inclusief prog-iconen als violist Joe Deninzon (Kansas), saxofonist David Jackson (Van Der Graaf Generator) en gitarist Rick Witkowski (Crack The Sky). De eclectische doch melodieuze rock schiet alle kanten op. Rockende, typische AOR-kenmerken worden opgevolgd door progressieve rockbreaks, Yes- en Queen-achtige meerstemmige vocalen en poppy refreinen. Potters klinkt in de hoge passages overigens als Nikki Squire (Esquire), wat zeker in de hardrockende passages een aan Heart verwante sound oplevert. De band voelt zich trouwens zelf verwant met onder meer Sparks en de momenteel hippe Miley Cyrus en The Last Dinner Party. De reden dat we nu weer een nummer van deze CD draaien is dat Ian Beabout op het Progressive Ears-forum een 30 minuten durende clip heeft gepost, met daarin een deel van een live-show en interviews met de belangrijkste bandleden. Leuk detail van het concert is dat naast Steven Wilson- en Flame Dream-gitarist Alex Hutchings ook David Jackson een prominente plek inneemt, waarbij hij geregeld op zijn befaamde manier met twee saxofoons tegelijk soleert. Aangezien er op de plaat echter maar één nummer met hem staat, draaien wij het op een Russische traditional gebaseerde "The Cossack's Dream" featuring Joe Deninzon.
Websites:
https://refestramus.com/
https://www.facebook.com/refestramus
https://refestramus.bandcamp.com/album/morri-s-rock-boutique
https://www.youtube.com/watch?v=S3Hz03xU4C8 (de genoemde mini-special).

NIEUW
Karmamoi – Nothing But (featuring Randy McStine)
Van “Eternal Mistake” (eigen beheer, 2026)

Vorige week presenteerden we Tritop, een Italiaanse moderne progband waarover we vertelden dat de muziek soms lichtelijk tegen progmetal aanschuurt. Dat valt ook te zeggen over landgenoot Karmamoi. Hoewel de zaadjes voor beide groepen in 2008 werden gelegd, heeft Karmamoi een flink grotere discografie opgebouwd. Wij haakten pas aan bij het vierde album “The Day Is Done” uit 2018 en lieten u drie jaar later ook werk horen van opvolger “Room 101”. Het in 2023 verschenen “Strings From The Edge Of Sound” met orkestraal gearrangeerde versies van bestaande songs hadden we gemist, maar dat laten we met pas verschenen “Eternal Mistake” niet gebeuren. Dit zesde reguliere album laat een grote verscheidenheid horen, met binnen één nummer vaak zowel ruimte voor stevige delen als op sfeer drijvende passages. De meeslepende vocalen van Valerio Sgargi vormen een verbindend element en daarnaast is er vaak te genieten van virtuoze, maar verhalende (en niet priegelige) solo's. Daarvoor zijn deels gastmuzikanten verantwoordelijk. Net als op “Room 101” is Adam Holzman van de partij. In het bijna 10 minuten lange “Hero”, dat al meteen van start gaat met warm elektrischepianospel van zijn hand, speelt hij maar liefst drie wervelende Moog-solo's! De met Holzman in diverse bands en projecten, waaronder natuurlijk bij Steven Wilson, samenspelende Randy McStine is de andere prominente gast. Hij geeft twee gitaarsolo's ten beste in “Nothing But” en de fascinerende wijze waarop hij hier een muzikaal verhaal vertelt is echt weergaloos en maakt dat dit subtiel opgebouwde tien minuten lange nummer tot twee keer toe een ontladende climax krijgt. Alleen al “Hero” en “Nothing But” maken de aanschaf van “Eternal Mistake” de moeite waard, maar laat er geen misverstand over bestaan dat Karmamoi ook in de overige dik 40 minuten boeiende en afwisselende prog brengt.
Websites:
https://www.karmamoi.it/
https://karmamoi.bandcamp.com/album/eternal-mistake
https://www.facebook.com/Karmamoi.

HET DEBUUT
Abigail’s Ghost – Love Sounds
Van het album “Selling Insincerity” (Aesperus Music (= eigen beheer), 2007)

Abigail's Ghost is een vijfkoppige band, opgericht in de Noord-Amerikaanse staat Louisiana, door Joshua Theriot (leadzang, gitaar) en Kenneth Wilson (basgitaar, achtergrondzang). Beiden bezochten het prestigieuze Berklee College Of Music en bleven daarna via email muzikale ideeën uitwisselen. Dit leidde uiteindelijk tot het formeren van een band, waar ook andere Berklee-alumni voor gevraagd werden. Het debuut "Selling Insincerity" verscheen in 2007 en is grotendeels gebaseerd op het genoemde al eerder geschreven materiaal. Het werd in een week tijd opgenomen in New Orleans en uitgebracht op het eigen label Aesperus Music. De composities gaan uit van een goede mix van keyboardpartijen en samples die samen een fijne sfeer creëren, waarbij de zangmelodieën en gitaarsolo’s het geheel completeren. Wij denken dat “Selling Insincerity” een aanrader is voor fans van Porcupine Tree. Van Abigail’s Ghost verschenen nog twee albums: “D_Letion” in 2009 en “Black Plastic Sun” in 2015. Van het concert dat de groep op Rosfest (ofwel het Rites Of Spring Festival) gaf werd in 2009 een DVD-registratie uitgebracht. In onze onregelmatig opduikende rubriek 'Het Debuut' richten we ons nu op “Selling Insincerity” met het nummer “Love Sounds”.
Websites:
https://www.facebook.com/abigailsghost/
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=4343 .

NIEUW (verlaat) / LIVE-TIP / BAROKPOP
Florence + The Machine – Kraken
Van het album “Everybody Scream” (Republic Records / Polydor, 2025)

“Everybody Scream” is het op 31 oktober vorig jaar verschenen zesde studioalbum van Florence + Machine. Die datum was, met deze albumtitel, goed gekozen: dat was namelijk de dag van Halloween! Na een ernstige gezondheidscrisis (een spoedoperatie redde haar leven) keerde de Britse zangeres Florence Welch terug met een album dat hoorbaar uit de diepte komt. Achteraf bleek dat ze een buitenbaarmoedelijke zwangerschap heeft gehad (twee nummers van het album gaan hier expliciet over). Florence + The Machine maakt sinds de debuutplaat “Lungs” meeslepende barokpop vol drums en harpen. Welch' theatrale manier van zingen wordt verpakt in grootse arrangementen, waarbij niet gekeken wordt op een koor, orkest of bak galm meer of minder. Het album klinkt indrukwekkend, soms haast euforisch. Maar er is ook plaats voor ingetogenheid en kwetsbaarheid. Wie Florence + The Machine dit jaar live wil zien, dient het festival Down The Rabbit Hole te bezoeken, dat van 3 t/m 5 juli plaats vindt op de Groene Heuvels in Beuningen.
Websites:
https://florenceandthemachine.net/
https://www.facebook.com/florenceandthemachine .

ALBUM VAN DE MAAND / NIEUW
Esthesis – The Frame
Van het album “Out Of Step” (Misty Tones (= eigen beheer), 2025)

“Out Of Step” van Esthesis is Xymphonia’s Album van de Maand mei. Het op 15 november 2025 verschenen “Out Of Step” is het derde album van de Franse alternatieve en post-progressieve band. Grote man achter Esthesis is multi-instrumentalist Aurélien Goude: hij is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en daarnaast zanger en bespeler van keyboards, gitaren en bas. Esthesis bestaat verder uit Arnaud Nicolau (drums), Marc Anguill (basgitaar), Rémi Geyer (leadgitaar) en Mathilde Collet (aanvullende zang). “Out Of Step” navigeert stilistisch tussen filmische sferen, artrockexperimenten en scherpe riffs en houdt het midden tussen de twee voorgangers. De wat mysterieuze sfeer van “The Awakening” (2020) is terug en dit wordt gecombineerd met het directe geluid van “Watching Worlds Collide” (2022). In negen nummers wordt de luisteraar mee op een hypnotiserende reis genomen in wat de donkerste productie van Esthesis tot nu toe is. Soms zelfs met industrial-invloeden, maar ook vol van sfeervolle klanken en uitgebalanceerde melodieën. Ook de nieuwe leadgitarist Rémi Geyer zorgt voor een weelderige vibe in de arrangementen. Of het nu de twee korte nummers “Fractured”, de opener “Connection”, het lange “The Storm” of de titeltrack betreft, alle nummers zijn uitstekend gecomponeerd, waarbij er wordt gespeeld met de delicate én zware, duistere melancholie van prog. Volgens Aurélien Goude komt het album het best tot z'n recht bij beluistering via hoofdtelefoon, in het donker. Deze week hebben we gekozen voor “The Frame”.
Websites:
https://www.esthesismusic.com/
https://www.youtube.com/c/esthesismusic
https://www.facebook.com/esthesismusic/
https://www.instagram.com/esthesismusic/.

AOR VAN EIGEN BODEM
Peters, Maarten & The Dream - Sometimes
Van "Burn Your Boats" (Dureco, 1987)

In 1985 verliet gitarist/zanger Maarten Peters de Frank Boeijen Groep. Hij vormde vervolgens Maarten Peters & The Dream, waarmee hij twee albums maakte: "Hunting The Queenbee" (1986) en "Burn Your Boats" (1987). Ook maakte hij twee échte solo-albums, die verschenen in 1989 en 1991. Daarna richtte hij zich vooral op het schrijven van songs voor andere artiesten, met name ook voor zijn partner, zangeres Margriet Eshuijs. Met Maarten Peters & The Dream maakte hij prima in het gehoor liggende melodieuze rock, waarvan je zou verwachten dat het succes had moeten vinden maar helaas bleven de meeste singles hangen in de tipparade. De ballade “Sometimes” is een van de betere songs op het tweede album "Burn Your Boats". De mooie gitaarsolo van Bert Meulendijk had wat ons betreft wel wat nadrukkelijker in de mix naar voren mogen komen.
Websites:
https://www.facebook.com/maarten.peters.14/
https://soundcloud.com/maarten-peters-official .

IN MEMORIAM: Alex Ligertwood
Sancious & Tone, David - Matter Of Time
Van "True Stories" (Arista, 1978 / BGO, 2016)

Afgelopen week bereikte ons het nieuws dat Alex Ligertwood 30 april j.l. overleden is. De in Glasgow geboren zanger kreeg vooral bekendheid toen hij in 1979 Greg Walker verving in Santana. Met onderbrekingen zou hij zo'n 16 jaar voor de gitarist werken. Eind jaren zestig richtte hij met enkele Britten in Italië de beatrockband Sopworth Camel op, later herdoopt tot Camel, overigens niet te verwarren met de symfonische rockband met diezelfde naam die in 1971 werd gevormd. Een van de eerste professionele band waarin hij zong was Brian Auger's Oblivion Express, waarmee hij vanaf 1971 singles en LP's opnam. Daarvoor had hij trouwens ook al in de Jeff Beck Band gezeten. Voordat hij met Santana furore maakte was zijn stem al op menig album te beluisteren. Zo was hij kortstondig lid van David Sancious & Tone, waarmee hij in 1978 de plaat "True Stories" maakte. Verder is hij te horen op platen van onder anderen (Dixie) Dregs (inclusief soloalbums van bandleden), Billy Squire, Andy Pratt, Carly Simon, David Garfield en Glenn Hughes. De meest bekende song waaraan hij meewerkte is ongetwijfeld "Winning" van Santana's "Zebop". De afgelopen jaren tourde hij veelvuldig met de tributeband The Magic Of Santana en was daarmee ook in Hengelo te aanschouwen. Ter herinnering van de 79 jaar geworden Ligertwood draaien wij echter "Matter Of Time" van het genoemde "True Stories" van David Sancious & Tone.
Websites:
https://web.archive.org/web/20030401125608/http://www.alexligertwood.com/site/ligertwood.html
https://www.westcoast.dk/artists/l/alex-ligertwood/
https://www.facebook.com/magicsantana
https://www.therealdavidsancious.com/
https://www.facebook.com/therealdavidsancious/ .

KLASSIEK(KER) / MONUMENT
Williamson, Harry & Anthony Phillips – Tarka – Movement 2
Van “Tarka” (PRT, 1988 / Blueprint/Voiceprint, 1996)

We weten dat Anthony Phillips een veelzijdig muzikant is, veelvuldig geroemd om zijn akoestischegitaarspel en natuurlijk als een van de medeoprichters Genesis, waarbij hij een aanzienlijke rol had in het vormgeven van het bandgeluid. Sinds 1968 werkte Phillips al samen met Harry Williamson: ook een begaafd muzikant (en vooral ook gitarist), met name bekend om zijn medewerking aan veel aan Gong gelieerde projecten. Na Phillips' vertrek uit Genesis werd de samenwerkeng versterkt en in de zomer van 1971 begon het duo te werken aan de ambitieuze “The Gypsy Suite”. Jong en onbezonnen sloegen de heren een aanbod voor een platendeal met een klein label af in de hoop dat er wat beters op hun pad kwam. Dit mocht niet zo zijn. Wel werkte het tweetal door aan nieuwe muziek en al in 1976 is er een nieuwe suite, gebaseerd op het boek “Tarka The Otter” van Henry Williamson, Harry’s vader. De heren kregen de kans om een eerste versie op te nemen met het London Philharmonic Orchestra die in 1981 alleen op cassette verscheen. Pas in 1988 kwam er een volwaardige uitgave via het label PRT op zowel LP als CD. Dit betrof een nieuwe opname, deze keer met het National Philharmonic Orchestra. Het is een indrukwekkend werkstuk waarbij de orkestratie duidelijk de hand van Phillips verraadt. PRT ging echter snel na de release ter ziele, maar in 1996 kwam het Blueprint-label van Voiceprint met een nieuwe editie, die nog wat extra muziek bevat. De originele demoversie uit 1975 was in 1995 ook al uitgebracht, op een CD met de titel “Gypsy Suite” waar ook het eerder geschreven titelstuk op te vinden is. Hierop spelen Williamson en Phillips alle instrumenten zelf. Dit geeft een mooi kijkje in het ontstaan van het werkstuk en je hoort ook duidelijk een parallel met heel vroeg werk van Genesis, wat nog weer een bevestiging is van de invloed die Phillips hierop had. We hebben gekozen voor de tweede “Movement”, waar zo nu en dan een naar “Trespass” terug te leiden sfeer doorschemert.
Websites:
http://www.anthonyphillips.co.uk/
https://www.facebook.com/AnthonyPhillipsOfficial
https://springstudio.com.au/about-harry/
https://www.facebook.com/springstudioOz/ ">https://www.facebook.com/therealdavidsancious/ .

NIEUW (jazzrock)
Dezolve - Pixel ∞ Mind
- Groovity
Van "Biblion" (King Records, 2026)

De musici van Dezolve presenteren op "Biblion", hun achtste studioalbum in elf jaar, schijnbaar moeiteloos wederom energieke progressieve jazzrock. In twaalf, gemiddeld zo’n zes minuten durende wervelende tracks laten ze hun virtuositeit opnieuw de vrije loop, zonder het melodieuze gehalte een moment uit het oog te verliezen. Dat ze die constante kwaliteit, ondersteund door geraffineerde synthesizerprogrammering, ook op het podium leveren, bewijst het vorig jaar op Blu-ray uitgebrachte "10th Anniversary Concert". Interessant detail: uit de CD-boekjes van de recente studioalbums blijkt dat degene die een nummer componeert tevens verantwoordelijk is voor die programmering. De energieke mix van fusion, progressieve rock en jazzrock wordt op dit album afgewisseld met vindingrijke elementen. Zo zijn in het complexe "Pixel ∞ Mind" op frivole wijze geluiden uit antieke computerspelen en flipperkasten verweven in stevig funkende en shreddende melodieën. Verder zijn er, naast de gebruikelijke Pat Metheny-referenties, dit keer eveneens overeenkomsten met het vroege solowerk van de destijds in Japan populaire Larry Carlton te bespeuren. In "Coastal Vibes" waagt men zich daarnaast niet helemaal overtuigend aan een fusie van reggae-ritmes en funk. Het treffend getitelde "Groovity" poetst dat smetje, mede door de opzwepende, syncopische blazersinjecties, efficiënt weg. Tot slot vertonen meeslepende symfonische synthesizerthema’s in de melancholieke afsluiter "When The Light Returns" overeenkomsten met het door Metheny en diens toetsenman Lyle Mays beïnvloede Lito Vitale Cuarteto. Wij hebben echter de genoemde tracks "Pixel ∞ Mind" en "Groovity" uitgekozen.
Websites:
https://www.dezolve.net/
https://www.facebook.com/dezolve.official/
https://www.youtube.com/channel/UCxEMu-7-iya7mu-iP-Il0lQ (officiële youtubekanaal van de band).

NIEUW
Tritop – Wanderlust
Van “Tritop120” (MStudio Center, 2025)

We kunnen niet over Tritop beginnen door niet eerst ook Wanderlust te noemen. Dat is namelijk de progband die drummer/componist Ivo Di Traglia in 2008 oprichtte met toetsenist Roberto Sandirocco. Dat moet een ware virtuoos geweest zijn. Wanderlust, met daarin o.a. ook bassist Iacopo Di Traglia, bouwde in centraal en zuidelijk Italië een geduchte live-reputatie op, vooral door het aan Keith Emerson in zijn toptijd schatplichtige spectaculaire spel van Sandirocco. De toetsenist verongelukte echter in 2019. Wanderlust werd omgevormd naar Tritop, dat overigens de bijnaam was van de betreurde Sandirocco. Di Traglia, zelf een drumvirtuoos, heeft een erg sterke bezetting om zich heen verzameld met niet in de laatste plaats een zanger met goed getrainde stembanden in de persoon van Mattia Fagiolo. Zijn warme en wendbare vocalen deden ons denken aan de van Ritual en Kaipa bekende Patrik Lundström. Kaipa, alsmede het eveneens Zweedse The Flower Kings, is toevallig ook een invloed die Tritop op de website noemt. Natuurlijk worden ook de grote namen uit de Britse en Italiaanse seventiesprog aangehaald. Tritop vermengt die invloeden met de melodieuzere, zo u wilt 'softere' kant van Dream Theater (denk dan aan de periode tot en met “Metropolis Pt. 2”). Ofwel: de muziek van Tritop is soms best stevig, maar echt progmetal wordt 't nooit. Debuut “Rise Of Kassandra” uit 2023 hebben we onterecht links laten liggen, maar dat maken we nog wel goed. Eerst het onlangs verschenen “Tritop120”, dat nog wat uitgebalanceerder en volmaakter klinkt dan het debuut en dat indruk maakt door zowel de sterke, aansprekende composities als het fantastische spel en de heldere opname. De accentloze Engelse zang van Fagiolo die in meeslepende melodielijnen is gegoten, maken “Tritop120” ondanks de tentoongespreide virtuositeit direct toegangelijk. Het album is opgedragen aan Roberto Sandirocco en het tien minuten lange “Wanderlust” (de oude bandnaam dus) verwijst duidelijk naar hem.
Websites:
https://www.tritopmusic.com/
https://tritop120.bandcamp.com/album/tritop-120
https://www.facebook.com/Tritopband/.

NIEUW / LIVE-TIP
Solberg, Einar – Grex (starring The Norwegian Radio Orchestra)
Van het album “Vox Occulta” (InsideOut / Sony Records, 2026)

Vorige week (24 april) verscheen het tweede album van Einar Solberg, die vooral bekend is als frontman en zanger van de Noorse band Leprous. Op dit “Vox Occulta” hanteert Solberg een diepe persoonlijke benadering, aangezien hij al meer dan 20 jaar een fervent fan is van klassieke muziek en soundtracks. De teksten zijn ook persoonlijk waarmee “Vox Occulta” thematisch gezien de lijn van “16” (2023) vervolgt. Waar dat solodebuut de dood van zijn vader en zijn vroegere worstelingen met angsten belichtte, is deze opvolger een onverbloemd zelfportret van Solberg, waarbij hij bovendien zijn licht schijnt op de wereld anno 2026. In het langste nummer, “Grex” geheten, weet Solberg ons een kleine 12 minuten lang intens te boeien met zijn emotionele zang, perfect ondersteund door de buitengewone dynamische orkestraties die Solberg zelf schreef met Espen Ramsli Frederiksen en die uitgevoerd worden door het Noors Radio Orkest. Uniek daarbij is dat hij het orkest soms moeiteloos laat samensmelten met zware gitaren, vette toetsen en drums. De bandbijdragen doen af en toe aan Leprous denken. Zo zitten er in “Grex” zelfs twee mooie gitaarsolo’s. Zodoende heeft dit nummer alles in zich wat Solberg voor ogen had met “Vox Occulta”. Voor de liefhebber van orkestrale maar toch rockende muziek, die niet van schrikt van het feit dat Solberg vocaal regelmatig flink uithaalt. Hoe hij dat orkestrale geluid live - zonder symfonie-orkest - gaat neerzetten, kunnen we controleren op het Midsummer Prog Festival, op 20 juni in Maastricht. Wij hebben voor nu gekozen voor het genoemde “Grex”.
Websites:
https://einarsolberg.com/
https://www.facebook.com/einarsolbergofficial.

(OP)NIEUW / COVER
Roolaart, Anton - Yesterday And Today
Van "The Ballad Of General Jupiter" (MoonJune Records, 2025)

Eind vorig jaar draaiden we muziek van "The Ballad Of General Jupiter", de nieuwe CD van multi-instrumentalist/zanger Anton Roolaart. Roolaart bracht tijdens zijn langdurige verblijf in de Verenigde Staten met "Dreamer" uit 2007 en "The Plight Of Lady Oona" uit 2014, twee symfonischerockplaten uit. Mede debet daaraan was de inbreng van Rave Tesar, toetsenist bij Annie Haslam en Renaissance, die bekend staat om zijn liefde voor bands als Yes, Pink Floyd en Genesis. Hoewel de nieuwe CD uitgebracht werd op het meer op avant garde en jazzrock gebaseerde MoonJune Records, blijft Roolaarts zijn symfonische rockhart volgen. Het nostalgische openingslied "Amsterdam”, het frivole "And The Sky Turned Yellow" en de afsluitende Caravan-achtige Yes-cover "Yesterday And Today" zijn weliswaar beduidend songmatiger dan voorheen, het symfonische element is mede door de bijdragen van Rave Tesar nog sterk aanwezig. Dat laatste geldt zeker voor de met negen minuten langste track: het politiek-kritische "The Cry Of Seven Doves". Het saxofoonspel van Wouter Schueler zorgt daarnaast in "Rain" voor een duidelijk Pink Floyd-soundje, versterkt door aan Rick Wright schatplichtige Moog-partijen. Dat stuk en het met fraai gitaarwerk gelardeerde "Star Child" lieten we u in december al horen, dit keer aandacht voor genoemde Yes-cover "Yesterday And Today".
Websites:
https://antonroolaart.com/
https://www.facebook.com/antonroolaartmusic/
https://antonroolaart.bandcamp.com/.

IN HET NIEUWS
Riverside – #Addicted
Van “Love, Fear And The Time Machine” (InsideOut Music / Century Media Records, 2015)

Het kwam op 23 april voor velen als een donderslag bij heldere hemel. Die dag liet Mariusz Duda via zijn Facebook-pagina weten dat 'na 25 jaar mijn reis met Riverside het eindpunt heeft bereikt'. 'Voor fans', zo vervolgt hij 'is het geen geheim dat wat mij persoonlijk bezig houdt vaak ook z'n weg vindt naar mijn teksten. En waar ik het op het nieuwste Lunatic Soul-album heb over het verbreken van een toxische relatie, had ik het niet over een romatische relatie'. Hij geeft daarbij wel aan dat hij een goede band heeft met de meeste Riverside-leden, waarbij uiteraard de fans meteen begonnen de speculeren met wie dan níet. Hoe dan ook: Duda richt zich vanaf nu op Lunatic Soul en zijprojecten. Zelf ziet hij het niet voor zich dat Riverside zonder hem verder gaat. Maar ja: dat is niet aan hem. Toetsenist Michał Łapaj kwam al snel met een bericht op zijn Facebook-pagina waarin hij aangaf ook verrast te zijn door Duda's statement en dat er in iedere langdurige relatie spanningen en emoties kunnen optreden. Hij wil zich in ieder geval distantiëren van speculaties dat hij een partij was in het conflict. Laatst toegetreden lid Maciej Meller geeft een iets groter inkijkje in wat er intern speelde. Al langer waren er over allerlei zaken onderlinge onenigheden, geeft hij aan. Oorspronkelijk was het plan dat de leden zich in 2025 op andere, eigen activiteiten zou storten om vervolgens te kijken of de ideeën weer op één lijn waren te krijgen. Dat bleek begin dit jaar absoluut niet het geval en er werd al geprobeerd een persbericht op te stellen met de aankondiging over 'the suspension of the band's activities until further notice.' Maar zelfs over de tekst van het persbericht werden ze het onderling niet eens, waarna tot verrassing van de andere drie Duda zelf met zijn bericht naar buiten kwam. Meller heeft intussen intussen ook officieel Riverside verlaten. Hij is deze zomer met Quidam te zien op Midsummer Prog, misschien komt daar meer uit voort. Łapaj heeft ook activiteiten genoeg, o.a. als schrijver van filmmuziek. Maar wat gaat drummer Piotr Kozieradzki doen? Hij is mede-oprichter en enig origineel lid (al was Duda er bij het albumdebuut al bij). Hij postte: 'hoe kan iemand die de band niet heeft opgericht deze zomaar laten stoppen? Dat is interessant.' Zou hij een nieuwe bezetting overwegen? De tijd zal het leren. En ach, er zijn genoeg bands weer bij elkaar gekomen waarvan de leden daarvóór nog aangaven dat dit alleen zou gebeuren 'als de hel zou bevriezen'.;-) Wij gaan terug naar het gedragen laatste album met de tien jaar geleden plotseling overleden oorspronkelijke gitarist Piotr Grudziński, met het aanstekelijke “#Addicted”.
Websites:
https://riversideband.pl/en
https://www.facebook.com/Riversidepl
https://www.facebook.com/mariusz.duda.official/.

NIEUW
My New Band Believe – Target Practice
– In The Blink Of An Eye
Van “My New Band Believe” (Rough Trade, 2026)

Huidige lieveling van de progressief ingestelde alternatieve popjournalistiek die op zoek is naar wat uitdagends is Angine De Poitrine – enkele jaren geleden was er rond Black Midi een vergelijkbare, zij het misschien iets bescheidener hype. Media als Pitchfork kwamen terminologie te kort om de complexe rock van de Britse band te omschrijven. Na drie albums viel Black Midi uiteen en nu komt een van de leden, Cameron Picton, met een soloproject. Nou ja, soloproject: op het volledig akoestische, 'self-titled' debuut van My New Band Believe zijn in totaal zo'n 50 musici en zangers te horen, die een divers arsenaal aan blaas-, strijk-, tokkel- en slagwerkinstrumenten bespelen. Onder die kleine menigte bevinden zich een koor en een strijkkwartet. In een interview voor De Volkskrant legde de journalist na beluistering een link met makers van complexe seventiesprog als Gentle Giant en Van Der Graaf Generator, maar dáár trok Picton een vies gezicht bij. Zijn werkelijke helden zijn Fairport Convention en Pentangle en dan met name de virtuoze akoestische gitaartokkelaars van laatstgenoemde groep: Bert Jansch en John Renbourne. En inderdaad worden veel van de in elkaar overlopende songs op “My New Band Believe” gekenmerkt door gestapelde lagen intrigerende akoestische gitaartokkels. Soms hoor je alleen dát en Pictons eigen vrijwel voortdurend gedubbelde vocalen, op andere momenten is het geluidsbeeld massaal, als hij door orkest en/of koor ondersteund wordt. Bij eerste beluistering doet het album door de vele melodische invallen en overgangen wat fragmentarisch aan, maar de fascinatie groeit bij iedere draaibeurt. Omdat de neurotische gekte van Black Midi ontbreekt, is My New Band Believe eigenlijk heel lieflijk. Er is een Nederlands optreden gepland op 7 oktober in het kleine Cinetol in Amsterdam, dat natuurlijk allang uitverkocht is en waarschijnlijk vooral vol zal staan met pers.
Websites:
https://www.mynewbandbelieve.com/
https://www.facebook.com/mynewbandbelieve/.

ALBUM VAN DE MAAND / NIEUW
Esthesis – Connection
Van het album “Out Of Step” (Misty Tones (= eigen beheer), 2025)

“Out Of Step” van Esthesis is Xymphonia’s Album van de Maand mei. Het op 15 november 2025 verschenen “Out Of Step” is het derde album van de Franse alternatieve en post-progressieve band. Grote man achter Esthesis is multi-instrumentalist Aurélien Goude: hij is verantwoordelijk voor de muziek en teksten en daarnaast zanger en bespeler van keyboards, gitaren en bas. Esthesis bestaat verder uit Arnaud Nicolau (drums), Marc Anguill (basgitaar), Rémi Geyer (leadgitaar) en Mathilde Collet (aanvullende zang). “Out Of Step” navigeert stilistisch tussen filmische sferen, artrockexperimenten en scherpe riffs en houdt het midden tussen de twee voorgangers. De wat mysterieuze sfeer van “The Awakening” (2020) is terug en dit wordt gecombineerd met het directe geluid van “Watching Worlds Collide” (2022). In negen nummers wordt de luisteraar mee op een hypnotiserende reis genomen in wat de donkerste productie van Esthesis tot nu toe is. Soms zelfs met industrial-invloeden, maar ook vol van sfeervolle klanken en uitgebalanceerde melodieën. Ook de nieuwe leadgitarist Rémi Geyer zorgt voor een weelderige vibe in de arrangementen. Of het nu de twee korte nummers “Fractured”, de opener “Connection”, het lange “The Storm” of de titeltrack betreft, alle nummers zijn uitstekend gecomponeerd, waarbij er wordt gespeeld met de delicate én zware, duistere melancholie van prog. Volgens Aurélien Goude komt het album het best tot z'n recht bij beluistering via hoofdtelefoon, in het donker. We openen de maand met wat ook het openingsnummer van “Out Of Step” is: “Connection”.
Websites:
https://www.esthesismusic.com/
https://www.youtube.com/c/esthesismusic
https://www.facebook.com/esthesismusic/
https://www.instagram.com/esthesismusic/.

KRAUTPROG
Werwolf – My Story
Bonustrack op de CD “Creation” (Black Rills Records, 2004; oorspronkelijk: eigen beheer, 1982)

De charme van een eigenbeheerproductie maakt soms dat een album bonuspunten verdient. “Creation” van Werwolf valt zeker onder die categorie. En hoewel dat debuutalbum in 1982 verscheen werd de band al in 1970 in het Duitse Olpe opgericht. Van een platendeal kwam het echter nooit. Wel speelde Werwolf voorprogramma's voor grote namen als Grobschnitt, Birth Control en Eloy. Bij beluistering van “Creation” kunnen we constateren dat Werwolf de kwaliteiten van genoemde bands bij lange na niet haalde. Toch heeft het album absoluut zijn charme. Werwolf richtte zich meer op het melodieuze en niet op muzikale krachtpatserij. Je hoort invloeden van Barclay James Harvest, Camel en ook zeker Genesis voorbijkomen. Daarbij heeft zangeres Gitta Loewenstein, en dan vooral ook voor Duitse begrippen, een aangename stem. Kort na het verschijnen van “Creation” hield Werwolf het voor gezien. Dat de groep toch ver buiten het Sauerland en zelfs internationaal werd opgemerkt blijkt wel uit het feit dat de eerste CD-uitgave in de VS plaatsvond, in 1992 via Laser’s Edge. En ook uit het feit dat een origineel vinylexemplaar toen inmiddels voor velen onbetaalbaar geworden. Later verschenen er nog CD-uitgaven via Garden Of Delight (1997) en Black Rills Records (2004) met een aantal bonusnummers. Zo vinden we hier “My Story”, afkomstig van een demo uit 1979, waaruit blijkt dat Loewenstein haar stembanden flink kon oprekken. In 2014 kwam een aantal originele leden weer bij elkaar en aangevuld met vers bloed werd een tweede album opgenomen. Dit “Mystic Land” is voorzien van de aangepaste bandnaam Werewolf.Artrock. Daarmee is de naam niet alleen internationaler, maar ook onderscheidend van de diverse andere, voornamelijk in het metalgenre opererende (bijna-)naamgenoten. Wij gaan terug naar die demo 1979 met “My Story”.
Websites:
http://www.werewolf-artrock.de/.

MONUMENT / IN MEMORIAM: Michael Tilson Thomas
Mahavishnu Orchestra - Hymn To Him (With The London Symphony Orchestra, Michael Tilson Thomas)
Van het album "Apocalypse" (Columbia, 1974)

De originele bezetting van de jazzrockformatie Mahavishnu Orchestra met in de gelederen gitarist John McLaughlin, drummer Billy Cobham, toetsenist Jan Hammer en bassist Rick Laird, raakte in moeilijk vaarwater na het grote succes vann het tweede album “Birds Of Fire”. Er verscheen nog één album, “Between Nothingness & Eternity” (1973), maar interne strubbelingen deden McLaughlin begin 1974 besluiten de band op te doeken. Later datzelfde jaar introduceerde hij een nieuwe versie van de band, met violist Jean-Luc Ponty, drummer Narada Michael Walden, toetseniste Gayle Moran en bassist Ralphe Armstrong. McLaughlin ging vervolgens voortvarend aan het werk en nog dat zelfde jaar verscheen het sterke “Apocalypse”, een samenwerking met het London Symphony Orchestra o.l.v. dirigent Michael Tilson Thomas. Het is misschien wel het meest toegankelijke Mahavishnu Orchestra-album dat zeker voor de symfonisch ingestelde jazzrock-liefhebber een must is. De aanleiding om aandacht te besteden aan dit werkstuk is helaas een treurige, aangezien op 22 april jl. Michael Tilson Thomas op 81-jarige leeftijd is overleden. Hij werd bekend om zijn interpretaties van de muziek van Gustav Mahler maar met name ook die van componisten uit de V.S., zoals Charles Copland, Charles Ives en Steve Reich. Daarnaast was hij een groot voorvechter voor goed muzikaal onderwijs voor jonge talenten en net als Leonard Bernstein was hij vooral zelf ook een bevlogen groot educator omtrent klassieke muziek. Samen met het San Francisco Symphony produceerde hij onder de titel “Keeping Score” een reeks documentaires en concertregistraties die op een toegankelijke wijze de muziek van componisten zoals Copland, Ives, Shostakovich, Stravinsky, Mahler, Berlioz, Beethoven en Tchaikovsky wisten te duiden. Wij eren hem vanavond met het slotstuk van Mahavishnu Orchestra's “Apocalypse”, met een wel heel toepasselijke titel: “Hymn To Him”.
Websites:
https://www.johnmclaughlin.com/1974/09/apocalypse-1974/
https://www.facebook.com/johnmclaughlinofficial/
https://michaeltilsonthomas.com/
https://www.facebook.com/MichaelTilsonThomas/
YouTube (Keeping Score-playlist): https://www.youtube.com/watch?v=Ix2xIl2XVro.