• Sunday 8 Februari 2026 Show No. 1698

    NIEUW
    Irvine Band, The John - Chosen One
    - Man In The Moon
    Van "Take Me To Your Leader" (Head In The Door Records = eigen beheer, 2026)

    Trouwe luisteraars van Xymphonia die de vorige acht albums van The John Irvine Band bij ons hebben kunnen beluisteren zullen ongetwijfeld constateren dat de Schotse gitarist zich tussen "Wait & See" uit 2011 en het vorig jaar uitgebrachte "Here Come The Robots!" ontwikkelde van progressieve jazzrocker tot door sciencefiction geïnspireerde synthrocker. Op het 31 januari uitgebrachte "Take Me To Your Leader" gaat hij nog een stap verder door voor het eerst een vocale plaat te produceren. Hiervoor betrok hij mede-Schot Gordon Robertson bij zijn band, een singer-songwriter die bekendheid kreeg als vertolker van liedjes van jazz- en popzangers als Michael Bublé en Ed Sheeran en tevens een eigen repertoire opbouwt. Door zijn heldere tenor neigen de catchy, avontuurlijke nummers, mede door Emma Jeans achtergrondzang, richting rockmusical, maar dan wel met een gedreven synthiprogrock ondergrond. Irvine noemt elementen van The Buggles c.q. Yes en Supertramp en de humor van Frank Zappa als referenties. Mede door zijn kenmerkende synthesizerszwiepers zijn er echter ook sporen van de jaren 80 sound van Genesis waarneembaar en zijn er eveneens raakvlakken met de stilistisch vergelijkbare CD "The Helden Project" van Zaine Griff en Hans Zimmer. Vaste drummer Andrew Scott kan zijn veelzijdigheid bij deze songmatige aanpak prima etaleren, en gelukkig laat de bandleider zijn gitaar in de climax van menig liedje solistisch jubelen. Nadere bestudering van de teksten toont verder dat Irvine een uitstekende songsmid is, die zowel verontrustende als komische onderwerpen als mansplaining, Siddhartha, buitenaardse bezoekers en A.I. met prachtig rijmende woorden omschrijft. Zijn ervaringen als SF-schrijver en dichter werpen hier hun vruchten af. Van "Take Me To Your Leader", dat Irvine als 'omleiding' in zijn muziekcarrière omschrijft, draaien we het energieke "Chosen One", gevolgd door het meer gedragen "Man In The Moon".
    Websites:
    https://thejohnirvineband.bandcamp.com/
    https://johnirvine.co.uk/
    https://www.facebook.com/johnkeirirvine/.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Snarky Puppy & Metropole Orkest – Only Here And Nowhere Else
    Van de CD+Blu-ray-set “Somni” (GroundUP Music, 2025/26)

    Snarky Puppy heeft al jaren een goede band met Nederland. Zo nam het Noord-Amerikaanse fusioncollectief in 2014 in het Utrechtse Kytopia een album op met de veelzeggende titel “We Like It Here”. Dit was een CD+DVD-uitgave en op de DVD kon je zien dat er publiek met hoofdtelefoons rond de muzikanten was geplaatst. Mede door het fraaie toetsenwerk is dit zeker onder progliefhebbers een van de meest geliefde Snarky Puppy-albums, al komt dat ook omdat de composities hier wat meer uitgekristalliseerd lijken dan op ander plaatwerk van deze drukbezette heren. De opvolger “Sylva” werd óók in Nederland opgenomen, met het Metropole Orkest nog wel. Die samenwerking was erg succesvol en leidde zelfs tot een Grammy. De arrangementen waren prachtig voor elkaar en speltechnisch vlogen de vonken er weer van af. Toch hadden wij het idee dat iets meer aandacht voor de composities de plaat nóg sterker hadden kunnen maken. De samenwerking beviel zo goed dat een vervolg niet uit kon blijven en dat werd tien jaar later eindelijk een feit, met opnamen die werden gemaakt in wederom Utrecht, in KABUL à GoGo (het voormalige Central Studios). Het publiek kon dit maal echt tússen de band- en orkestleden plaatsnemen maar moest daar wél een flinke ticketprijs voor overhebben. De digitale release was al eind november vorig jaar: een fysieke uitgave was op dat moment alleen via dure import te verkrijgen. Een week geleden is die er eindelijk ook in Europa, op zowel vinyl als een CD+Blu-ray-set. De Dolby Atmos- en 5.1-mixen op die laatste schijf geven je een ietwat vergelijkbare ervaring als het Utrechtse publiek vorig jaar. En ook nu is alles technisch piekfijn voor elkaar al wordt wat ons betreft opnieuw “We Like It Here” niet geëvenaard: we missen hier en daar wat spanning en compositie-ontwikkeling. 'Ons' orkest treedt aan zonder ritmesectie en gitarist, want tsja, het 20-koppige Snarky Puppy kwam zelf al over met vier drummers, drie percussionisten en drie gitaristen... Eén van de fraaiere stukken is “Only Here And Nowhere Else”. Luister bijvoorbeeld naar hoe het orkestgeluid in de eerste maten opdoemt (in een arrangement van dirigent Jules Buckley en Snarky Puppy-leider/bassist Michael League) en naar de fijne solo van gitarist Mark Lettieri. Op 10 juli zal deze combi te aanschouwen zijn op de eerste dag van North Sea Jazz.
    Websites:
    https://snarkypuppy.com/
    https://www.facebook.com/snarkypuppy/
    https://www.mo.nl/
    https://www.facebook.com/metropole.orchestra.

    NIEUW (verlaat)
    Celeste - Lilith
    - El Mundo Perdido
    Van het album "Anima Animus" (Inner Garden Records, 2025)

    Het is al vaker verteld in ons programma: Celeste is een Italiaanse progband uit de jaren 70 die 50 jaar geleden één pastoraal klinkend titelloos album uitbracht, dat later onder titel "Principe Di Un Giorno" bekender zou raken in de progscene. Na jaren stilte herrees Celeste onder leiding van oerlid/toetsenist/componist Ciro Perrino in 2019 en brengt sindsdien met zekere regelmaat weer albums uit, die stuk voor stuk kwaliteitsmuziek bevatten. Het vijfde werkstuk sinds de herstart, "Anima Animus", verscheen in april vorig jaar en hadden we enigszins over het hoofd gezien. We zetten dat vanavond recht, want het is van hetzelfde hoge niveau als zijn voorgangers. Ditmaal is de insteek een stuk jazzier met veel ruimte voor fluit en alle saxofoontypes, waarbij met name op laatstgenoemde instrumenten flink wat solo's gespeeld worden. Dit alles wordt ondersteund door de warme 'vintage' toetsenpartijen van de bandleider. We kiezen voor twee tracks waarin ook zowaar een vocale (maar woordeloze) bijdrage is te horen. Intussen wordt er ook al gewerkt aan een opvolger die waarschijnlijk nog dit jaar uit zal komen, onder de titel "Celeste Meets Celtic Harp".
    Websites:
    https://celeste4.bandcamp.com/album/celeste-anima-animus-2
    https://www.ciroperrino.nl/celeste1
    https://www.facebook.com/people/Ciro-Perrino/61571361645677/#.

    COMEBACKS
    Fixx, The - Silent House
    Van "Elemental" (CMC International Records/BMG, 1998)

    14 jaar geleden stonden we stil bij het comebackalbum "Beautiful Friction" dat The Fixx na een negenjarig hiaat op het gebied van studioplaten had uitgebracht. In de jaren 90 had de Engelse band, die vooral in de V.S. populair is, ook al zo'n periode van non-activiteit gehad, waarin vooral aandacht naar de jonge gezinslevens ging. In 1998 werd deze stilte doorbroken met "Elemental", met de daarvóór onder meer van klussen bij Killing Joke bekende co-producer Martin Rex en met nieuwe bassist Chris Tail. De sound van de in 1979 opgerichte groep was echter nagenoeg hetzelfde gebleven, wat betekent: fraai gearrangeerde songs met uitwaaierende gitaarpartijen van Jamie West-Oram, smaakvolle toetsenarrangementen van Rupert Greenall en de gedreven ritmetandem Adam Woods en Tait. En uiteraard Cy Curnins sterke zang! Van "Elemental" draaien we "Silent House".
    Websites:
    https://www.thefixx.com/
    https://www.facebook.com/thefixx/.

    HET DEBUUT / 55 JAAR
    Epitaph – Visions
    Van het album “Epitaph” (Polydor, 1971 / Repertoire records, 1998)

    De geschiedenis van Epitaph begon in de winter van 1969/70 in de kelder van de Dortmundse muziekclub Fantasio, waar de Britten Cliff Jackson (zang, gitaar) en James McGillivray (drums) samen met de Duitser Bernd Kolbe (basgitaar) oefenden. Terwijl boven hen bands als Yes, Black Sabbath en Colosseum concerten gaven, bereidden de drie zich onder de naam Fagin's Epitaph in het souterrain voor op hun eerste optreden als rockband. In het voorjaar van 1970 verkaste de band naar Hannover, verkortte de naam naar Epitaph, wisselde van manager en gaf vervolgens de eerste concerten. De band oefende voortaan in de kelder van de rockclub Mülltonne en werd aldaar tevens de huisband. Het naar de groep vernoemde debuutalbum verscheen in 1971. Elf jaar, vijf studio-albums en de nodige bezettingswisselingen later, hield de groep het in 1982 voor gezien. In het jaar 2000 kwam de line-up van 1981 weer bij elkaar en sindsdien verschenen enkele studio-albums, maar vooral heel veel live-documenten. Tot op de dag van vandaag is Epitaph is nog steeds (vooral in Duitsland) actief. Wij gaan vanavond 55 jaar terug in de tijd, naar het genoemde debuut “Epitaph”. De opnamen ervoor werden gemaakt in studio's in Londen en Hamburg. De muziek is te omschrijven als een mengeling van hardrock en progressieve rock. In de loop van de jaren is classic rock en blues een grotere rol in de muzikale bandmix gaan spelen. Wij gaan luisteren naar één van de meest proggy nummers met prachtige Mellotron-golven: “Visions”. Hiermee belichten we niet alleen het debuut van Epitaph, de Duits-Britse groep debuteert daarmee ook opmerkelijkerwijs in dit al 33 jaar lopende programma.
    Websites:
    https://www.epitaph-band.de/
    https://www.facebook.com/epitaphrocks.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Thistle Sifter – Ghost Acres
    – One Fleeting Glance
    Van “Forever The Optimist” (FREIA Music, 2026)

    Het vanuit Utrecht opererende Thistle Sifter werd 6 jaar geleden opgericht door de Engelsman Pete Barnes en brengt nu een derde album uit in de vorm van “Forever The Optimist”. De eerste twee eigenbeheerproducties, “A Spectral Moon” uit 2022 en “Circles” uit 2024, werden in 2024 door FREIA Music samen op een CD-R uitgebracht. Datzelfde label brengt nu ook de opvolger. Als je de hoesinformatie leest kom je tot de conclusie dat Thistle Sifter in feite een studioproject van Barnes is waarop de muzikanten die in de live-bezetting fungeren wel te horen zijn, maar worden opgevoerd als gasten. Toch hebben de extra musici op “Forever The Optimist” wel degelijk een opvallende rol. De muziek is te omschrijven als 'cinematografisch aanvoelende postrock' waarbij Barnes garant staat voor gloedvol sounddesign en stemmig piano- en ander toetsenspel; de drums van Koen Klarenbeek zorgen voor de voor postrock vaak zo essentiële drive en ook de soms opduikende gitaarmuren zijn passend in dat genre. Maar Thistle Sifter onderscheidt zich: de échte strijkersarrangementen geven de muziek bij vlagen een proggy grandeur. Het meeslepende ebow-spel in “Ghost Acres” helpt daar nog extra bij. Dit is duidelijk een hoogtepunt op het album, dat we graag laten horen, al skippen we de eerste minuten: de ambientdrone met daarover een wetenschapper die uitlegt hoe verwoestend industriële landbouw is voor de natuur komt ons inziens op de radio niet echt over. De sequence in “One Fleeting Glance” heeft een hypnotiserend effect, waarbij de effectrijke gitaren een shoegaze-element toevoegen. Zoals gezegd treedt Thistle Sifter ook live op: de albumreleaseparty was gisteren in dB's Utrecht. Op 5 maart is de groep te aanschouwen in Simplon, Groningen, in het kader van Simplon Up: een laagdrempelige manier om nieuwe bands uit te checken. Op 7 maart is er een optreden in het Rotterdamse Roodkapje, op één avond met de post-doomband Gavran en de shoegazers van Thrilled.
    Websites:
    https://thistlesifter.com/
    https://thistlesifter.bandcamp.com/album/forever-the-optimist
    https://www.facebook.com/thistlesiftermusic.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Deposed King – Letters To A Distant Past
    Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)

    In de Xymphonia-jaarlijst over 2025 vonden we op een gedeelde zevende plaats “Letters To A Distant Past” van Deposed King. We ontdekten dit tweede album van het Hongaarse duo pas eind vorig jaar en vinden de muziek zo bijzonder dat we hebben besloten om die in februari nog wat uitgebreider in de schijnwerpers te zetten. Deposed King bestaat uit Daniel Kriffel en Dominique Király: beiden multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers. Vanavond het titelnummer van “Letters To A Distant Past”, waarbij vooral het heerlijke 'laag' in de mix opvalt.
    Websites:
    https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
    https://www.facebook.com/deposedkingband/.

    (OP)NIEUW / JAZZROCK
    Nilles, Anika / Nevell - Radiate
    Van "False Truth" (Sakurai Records, 2025)

    Zoals gebruikelijk kwam niet elk album uit de persoonlijke Top 10 van 2025 in ons jaaroverzicht aan bod. Dit gold ook voor het sterke album "False Truth" van de Duitse slagwerkster Anika Nilles en haar band Nevell, dat op plaats 5 in de lijst van Christian Bekhuis was te vinden. Het grote nieuws rondom Nilles was natuurlijk het feit dat Rush terugkeert op het podium en daarbij haar heeft gevraagd om op de drumkruk plaats te nemen. Voor velen was dit nieuwsbericht de eerste keer dat men van haar hoorde, maar Xymphonia had haar al een aantal jaren in het vizier door de muziek die ze uitbracht met haar vaste band Nevell. IJzersterke jazzrock met een flink prograndje waarin naast haar explosieve en uiterst opwindende drumspel ook veel ruimte is ingeruimd voor toetsen en elektrische gitaar. Het materiaal voor "False Truth" is deels geschreven tijdens haar toernee met gitaarlegende Jeff Beck die vlak nadien plotseling overleed.
    Websites:
    https://www.anikanilles.com/
    https://www.facebook.com/AnikaNilles .

    MONUMENT
    Beardfish – Out In The Open
    Van het album “Songs For Beating Hearts” (InsideOut / Sony Music, 2024)

    Beardfish is een Zweedse progressieve rockband, opgericht in 2001. De stijl van de band doet denken aan progressieve rockbands uit de jaren 70, zoals Yes en Genesis. Het meest recente, 9de album “Songs For Beating Hearts” verscheen eind 2024 na een afwezigheid van negen jaar. Met dit album voelt het alsof de band nooit is weggeweest. Beardfish bestaat uit: Rikard Sjöblom (leadzang, gitaar, keyboards), David Zackrisson (gitaar, achtergrondzang), Magnus Östgren (drums) en Robert Hansen (bas, achtergrondzang). Dit viertal is een stralend bewijs dat er iets magisch kan gebeuren wanneer getalenteerde muzikanten hun krachten bundelen. Toen dit album verscheen hebben we u “Torrential Downpour” laten horen. Maar naast een aantal kortere en langere stukken bevat de plaat ook een epos van dik twintig minuten in de vorm van “Out In The Open”, verdeeld in vijf losse stukken. Het heeft even geduurd voordat we de ruimte hadden om dit lange nummer ten gehore te brengen. Maar vandaag is het zover en sluiten we deze uitzending af met 20 minuten Beardfish op z’n best, met muziek die voor het grootste deel teruggrijpt op die progressieve beginjaren van de Zweedse groep. Met recht is “Out In The Open” monumentaal te noemen. Het bestaat uit de volgende vijf delen:
    Pt. 1 – Overture
    Pt. 2 - Oblivion
    Pt. 3 - Hopes And Dreams
    Pt. 4 - Oblivion (Reprise)
    Pt. 5 - Around The Bend

    Websites:
    https://insideoutmusic.bandcamp.com/album/songs-for-beating-hearts-24-bit-hd-audio
    https://www.facebook.com/beardfish/.