• Zondag 27 september 2026 Show No. 1731

    AOR / YACHTROCK
    Wright, Gary - I Can Feel You Cryin'
    Van "Headin' Home" (Warner Bros., 1979 / BGO Records, 2018 - samen met "The Dream Weaver", "The Light Of Smiles" en "Touch And Gone")

    In de heropleving van het yachtrock-genre wordt ook Gary Wright geregeld genoemd. De 3 jaar geleden overleden Gary Malcolm Wright was aanvankelijk een kindacteur die optrad in TV-shows, radiocommercials en musicals. Hij studeerde echter ook piano en orgel en leidde verschillende rockbandjes. In 1959 maakte hij zijn eerste commerciële plaatje, waarna zijn muziekcarrière heel langzaam groeide. Na redelijke successen met Spooky Tooth koos hij begin jaren 70 voor een solocarrière die in 1975 de hitsingle "The Dream Weaver" opleverde, de titelsong van het gelijknamige album. In Nederland kreeg het overigens slechts een tipnotering, evenals het smeuïge "Are You Weepin'" van opvolger "The Light Of Smiles". Op beide LP's waren overigens geen elektrische gitaren te horen; het toetsenspel van Wright, David Foster, Bobby Lyle en Peter Reilich bepaalden grotendeels het geluid. Dat veranderde met "Headin' Home" uit 1979. Hier horen we geregeld pittige gitaarsolo's van Steve Lukather, terwijl ook Buzz Feiten (op de hoes Buzzy Featon genoemd) en Hugh McCracken gitaristische bijdragen leveren. Andere bekende namen op dit album zijn David Crosby, Graham Nash, Andy Newmark, Alan White en Michael McDonald. Van deze plaat hebben we "I Can Feel You Cryin'" uitgekozen, uiteraard met een hoofdrol voor Lukather.
    Websites:
    https://www.facebook.com/OfficialGaryWright
    https://soundcloud.com/garywrightofficial.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Haken – Lotus
    Van de EP “In A Fever Dream” (InsideOut/Sony Music, 2026)

    Haken heeft een roerige tijd achter de rug. Ga maar na: 2026 begon met het bericht dat Charlie Griffiths de Britse progmetalgroep had verlaten. De gitarist was toch samen collega-snarenspecialist Richard Henshall al vanaf het begin in 1008 een belangrijke spil. De twee waren met hun bijzondere gitaren live ook echt blikvangers. Tegelijk vertrok de uit de VS afkomstige bassist Connor Green, die sinds 2014, de tournee voor ons favoriete Haken-album “Mountain”, aangehaakt was. Daarmee blijft er een kwartet over: zanger Ross Jennings, drummer Ray Hearne, genoemde Griffiths en de in 2023 teruggekeerde oorspronkelijke toetsenist Pete Jones (nee, niet die van Tiger Moth Tales!). Aan opvolgers is er (vooralsnog?) niet gedacht en blijkbaar om de wereld te laten zien en horen dat er leven zit in Haken is er nu een EP verschenen waarbij Bryan Beller (Aristocrats) en Adam 'Nolly' Getgood (ex-Periphery) zijn gevraagd voor de baspartijen. De EP laat vooral horen dat Haken stilistisch nog steeds niet voor één gat te vangen is. Ruimtelijke passages en stevige metalstukken wisselen elkaar af in songs met een door de bank genomen gedragen karakter, wat ook uit de voordracht van Jennings blijkt. Er is zelfs tot twee keer toe eventjes ruimte voor een korte grunt. Van dit mini-album met vijf stukken is duidelijk een rond geheel gemaakt omdat slotstuk “Lotus” muzikaal en tekstueel teruggrijpt op de opener, die net als de EP “In A Fever Dream” is getiteld. Op 30 januari zal Haken de headliner zijn van het Midwinter Prog Festival in TivoliVredenburg, Utrecht. Wij gaan luisteren naar het genoemde “Lotus”.
    Websites:
    https://hakenmusic.com/
    https://www.facebook.com/HakenOfficial.

    NIEUW
    Pörsti, Kimmo – Circle Of Wagons
    – Things Not Seen
    Van het album “Somewhere Not Far From Here” (Seacrest Oy, 2026)

    Nog maar kort geleden verscheen “The 7 Voyages Of Sinbad” van The Samurai Of Prog (door ons vier weken geleden onder uw aandacht gebracht). Vlak erna was daar al het vierde album onder eigen naam van Kimmo Pörsti, de drummer van dat collectief: “Somewhere Not Far From Home’’. Uiteraard is het hoesontwerp weer van de hand van Ed Unitsky: zijn fantasielandschappen zijn altijd prachtig. Op 9 september was er een exclusief Nederlands optreden van The Samurai Of Prog in Poppodium Boerderij te Zoetermeer. Een afvaardiging van Xymphonia was hierbij ook aanwezig en kon zodoende Pörsti's nieuwe album ook bemachtigen. De Fin is overigens niet alleen drummer en componist, hij runt ook Seacrest Oy, het onafhankelijke label achter The Samurai of Prog, waarop ook zijprojecten zoals die van hemzelf, The Guildmaster en samenwerkingen met de Spanjaard Rafael Pacha uitgebracht worden. Pörsti heeft door de loop der jaren meegewerkt aan zo'n 70 albums: niet alleen als muzikant maar soms ook als producer en componist. Overigens speelt hij af en toe ook keyboards, gitaar en basgitaar. De opnames van “Somewhere Not Far From Home’’ vonden plaats in de periode 2023–26. Het 63 minuten lange album bevat elf nummers (die tussen de 5 en 7 minuten duren), waarvan vijf instrumentaal. Zes composities zijn van Pörsti zelf, met teksten van Dan Schamber. Daarnaast zijn er composities van genoemde Schamber alsmede Rafael Pacha en Toni Jokinen en covers van nummers van Ambrosia en Jean-Pascal Boffo. Gastbijdragen zijn er naast genoemden van Keijo Hakala, Steph Honde, Hanna Pörsti, Risto Salmi, Mario de Siena, Jan-Olof Strandberg, Michael Trew en John Wilkinson. Het gevarieerde werkstuk voldoet aan de gebruikelijke hoge standaard van Seacrest Oy op het gebied van muziek, productie en vormgeving. Overigens is het bezoeken van Pörsti's eigen informatieve site (naast die van Seacrest Oy) de moeite waard.
    Websites:
    https://www.kimmoporsti.fi/
    https://www.seacrestoy.com/
    https://www.facebook.com/kimmo.porsti/
    https://www.facebook.com/seacrestpirkko.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Hubris. – Path 2
    Van “White Shores” (eigen beheer / Bird's Robe Records, 2026)

    Postrock is altijd een lastig genre om goed in woorden te vangen wat de muzikale beleving ervan is. Negen van de tien bands kleuren binnen de lijnen: het standaardpalet van langzaam opbouwende gitaarlijnen dat tegen het einde tot uitbarsting komen, al dan niet ondersteund door steeds opzwepender wordende percussie- en baspartijen. Voor ons ligt “White Shores”, het nieuwe, vijfde album van Hubris. (met punt!), de Zwitserse band rond gitarist en componist Jonathan Hohl. Hij heeft zich laten inspireren door Tolkiens zoektocht naar (on)sterfelijkheid. De zes compositietitels vormen samen dan ook de veelzeggende zin “Death Is Just Another Path”. De oplettende luisteraar heeft al door dat die zin slechts vijf woorden bevat. Dat klopt, want op het eind van het album kun je twee paden kiezen. We nemen aan dat één de sterfelijkheid is en de ander de onsterfelijkheid moet uitbeelden. Net als collega-postrockbands hanteert Hubris. ook zeker de voornoemde werkwijze. We horen voorzichtig uitbouwende gitaarlijntjes, waarbij naar verloop van tijd de ritmesectie langzaam het tempo opdrijft. Hier en daar is er inkleuring met synths en andere elektronica. En wat ook opvalt is dat het ingetogen “Another” bijna akoestisch is en filmisch aandoet. “White Shores” is zo’n plaat diet fijn wegdraait aan het eind van een lange avond. Benieuwd hoe dit live klinkt? Op 15 oktober komen deze Zwitsers naar Altstadt in Eindhoven en een dag later is de Kroepoekfabriek in Vlaardingen aan de beurt, alwaar Hubris. voorafgegaan zal worden door het Franse Maven. We gaan vanavond luisteren naar het slotnummer van “White Shores”: “Path II”.
    Websites:
    https://www.hubrisband.com/
    https://www.facebook.com/Hubrisband/
    https://birdsrobe.bandcamp.com/album/white-shores.

    IN HET NIEUWS
    Romano Land, Riccardo – Laughing Star Part 1
    – Laughing Star Part 2
    Van het album “B612” (Ma.Ra.Cash Records, 2017)

    We hebben de laatste jaren diverse malen muziek gedraaid van de bijzondere conceptalbums van de Italiaanse groep RanestRane, die steeds gebaseerd waren op een beroemde film. De groep heeft een warme band met Marillion. Dat laatste is niet zo gek, want RanestRane-toetsenist Riccardo Romano spéélt zelf ook in de Steve Rothery Band. RanestRane-toetsenist Riccardo Romano vond tussen het produceren van een reeks conceptalbums met die band, zélf kans om een rockopera af te leveren in 2017. "B612" is gebaseerd op het bekende boek “De Kleine Prins” van Antoine De Saint-Exupéry. En zoals dat hoort bij een rockopera zijn er de nodige muzikale en vocale gasten te horen. Het mag nauwelijks een verrassing heten dat we daar ook de beide Marillion-Steves weer bij vinden, alsmede Rothery's dochter Jennifer, tweede SRB-gitarist Dave Foster en SRB-zanger Martin Jakubski. Muzikaal zijn de verschillen met RanestRane niet levensgroot: warmbloedige melodieuze symfonische rock, met duidelijk invloeden van Marillion, aldoor bijzonder meeslepend gebracht. Tot slot een pluim voor de zang van Romano zelf: hij vervult de meeste vocale rollen zelf en heeft een prettige, je emotioneel inpakkende stem. De diversiteit aan vocalisten (die ieder een rol spelen) zorgt voor de nodige afwisseling en naast Romano's warme, maar ook weer niet te overdadige toetsenarrangementen zijn de gitaarsolo's niet te versmaden. Daarbij valt op dat die van Luca Grimieri (die de meeste gitaarpartijen speelt) even gloedvol klinken als die van Steve Rothery. Onlangs draaiden we nog muziek van het gezamenlijke album van Steve Hackett en Steve Rothery, waarop Romano ook een grote vinger in de pap had. In het interview met de beide Steves in iO Pages 208 was een nieuwtje te lezen: het klikte zó goed tussen Romano en Hackett dat de Italiaan ook mee zal werken aan het komende studio-album van de voormalige Genesis-gitarist! Maar we hebben al een tijd geen aandacht meer gehad voor Romano’s eigen muziek. Dat halen we nu in met de beide delen van “Laughing Star” van “B612”.
    Websites:
    http://riccardoromanoland.com/
    https://www.facebook.com/RiccardoRomanoLand.

    IN MEMORIAM
    Sheik, Duncan – November
    Van “Duncan Sheik” (Atlantic, 1996)

    Vorige week bereikte ons het bericht dat Duncan Sheik was overleden op 17 september, nog maar 56 jaar oud. Hij wist ons 30 jaar geleden met zijn alleen zijn naam dragende debuut meteen te raken. Niet alleen met knappe en sensitieve progressieve singer-songwriter-liedjes, maar niet in de laatste plaats ook door de schitterende arrangementen en productie. Daar was dan ook niemand minder dan Rupert Hine verantwoordelijk voor. Hij scoorde zowaar een flinke hit in de VS met “Barely Breathing”. De opvolger “Humming” (1998) was nauwelijks minder fraai en bevatte o.a. het aangrijpende “A Body Goes Down” over de dood van Jeff Buckley. Hoewel het derde album “Daylight” (2002) opnieuw onberispelijk is geproduceerd, door een andere grootheid op dat gebied, namelijk Patrick Leonard, was de plaat naar onze smaak toch een ietsiepietsie vlakker. Daarna was het gebeurd met zijn major-contract met Atlantic, maar hij bleef bij tijd en wijle nog prima progressieve singer-songwriterplaten maken. Zijn belangrijkste bezigheden verschoven zich echter naar het schrijven van musicals en soms een filmsoundtrack. Wij waren 'm eerlijk gezegd een beetje uit het oog verloren, maar draaien nog regelmatig vooral zijn eerste platen. Als eerbetoon en ter nagedachtenis kiezen we nu van zijn debuut voor het ingetogen, maar supergevoelig gezongen “November”: een kippenvelverwekkend nummer dat je ongetwijfeld in je hart zal raken. Sheik werd hier begeleid door de London Session Orchestra Strings onder leiding van Simon Hale, die ook het arrangement schreef.
    Websites:
    https://www.duncansheik.com/ (werkt nu niet goed)
    https://www.facebook.com/DuncanSheik/.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Ozric Tentacles – Malachite
    Van “Harmonic Mind” (Kscope, 2026)

    Ozric Tentacles bestaat al sinds 43 jaar en de spacerockgroep rond gitarist/toetsenist Ed Wynne bracht sindsdien vele albums uit (de eerste jaren op muziekcassette, al volgden later diverse CD-heruitgaven). Is er door de loop der jaren veel veranderd? Grof gezegd niet, nee. Je weet dat er altijd vele lagen bubbelende synthesizergeluiden over je heen golven, met daartussendoor fijn gitaarwerk van Wynne (zowel ritmisch als solerend) en ook hier en daar een keyboard- of fluitsolo. Ritmisch gebeuren er eigenlijk altijd wel genoeg spannende dingen. Geen doordenderende drums zoals bij genregenoot Hawkwind vaak het geval is maar speels en syncopisch, daarbij vaak tegen synthsequences in spelend. De ene keer is het 'space-out'-gehalte wat hoger, sommige albums hadden een licht jazzrocktintje, soms kon er wat meer gedanst worden. Sinds 2020 verschijnen de Ozric-albums op Kscope en het pas uitgebrachte “Harmonic Mind” is nu de derde in die rij. Muzikaal is het old-school Ozrics, maar de plaat springt er toch uit. Enerzijds door de prachtige, zeer ruimtelijk klinkende productie, wat bij dit type muziek eigenlijk een vereiste is. Anderzijds omdat er aandacht aan de composities is besteed en dit zeker niet uit zomaar wat spacejamsessies bestaat. Zo bevat “Malachite” een pakkend synththema dat slim door de bijna acht minuten lange track wordt gekruid, daarbij gestut door een drumpartij die bij vlagen haast drum 'n' bass-achtig aandoet. Volgend jaar februari geeft Ozric Tentacles drie concerten in ons land: de 25ste in de Utrechtse Helling, een dag later in De Pul in Uden en op 27 februari in Poppodium Boerderij, Zoetermeer. Website:
    https://ozrics.com/
    https://www.facebook.com/OfficialOzricTentacles.

    ALBUMS VAN DE MAAND
    Hjelm, Hans - Aftersun (2024 version)
    Hjelm, Hans - Aftersun (2026 version)
    Van "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024) respectievelijk "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026)

    Voor het Album van de Maand september hebben we niet één, maar twee platen uitgekozen. Het betreffen de twee meest recente albums van Hans Hjelm. Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. Op zijn nieuwe plaat, het in mei verschenen "The Night Electronic", keerde Hjelm, zoals de titel al aanduidt, terug naar die tweede plaat. Voor vijf van de zeven nummers van "Into The Night" heeft hij namelijk vocale arrangementen geschreven. Met name de aan Julee Cruise herinnerende stem van Hildur Ottilia zorgt ervoor dat dit nieuwe album een dromerige laag over de groepssound krijgt. De zang van Victor Westerlund versterkt dit. Het dit keer weer wel op CD uitgebrachte werkstuk heeft ten opzichte van de download en LP nog twee bonustracks. Dit zijn eveneens van zang voorziene versies van composities van het debuut. Aangezien we de tweede plaat destijds niet aan u hebben kunnen presenteren en we er achteraf toch zeer van onder de indruk zijn, hebben we besloten dat album plus het recente "The Night Electronic" als Albums van de Maand te presenteren. Daarbij laten we van een nummer zowel de instrumentale als vocale versie laten horen. Als laatste bijdragen voor deze Albums van de Maand draaien we "Aftersun", wederom een spannend stuk, waarbij Hildur Ottilia's stem in de vocale versie wel wat weg heeft van Martha Johson van Martha And The Muffins. In de tekst verwijst ze tevens naar de titel van de voorlaatste plaat "Into The Night".
    Websites:
    https://hans-hjelm.com/
    Bandcamp: Into The Night
    Bandcamp: The Night Electronic
    Facebook: Hans Hjelm (momenteel niet beschikbaar)
    Facebook: Bandetkungensman/.

    LIVE-TIP
    Big Big Train - Chimaera
    Van het album "Woodcut" (InsideOut/Sony Music, 2026)

    Over iets minder dan een week is het dan zover: Big Big Train komt weer naar Nederland voor twee concerten: vrijdag 2 oktober in Poppodium Boerderij, Zoetermeer en zaterdag 3 oktober in De Pul in Uden. Die optredens zullen in het teken staan van het in februari verschenen "Woodcut", het eerste verhalende conceptwerkstuk van de multinationaal samengestelde groep, die dit album live integraal gaat spelen. Om eerlijk te zijn hadden we ook niet anders verwacht, omdat bijna alle nummers op een uiterst geraffineerde wijze in elkaar overvloeien. Zoals het een waar conceptalbum betaamt komen bepaalde muzikale en ook tekstuele thema's meerdere keren in diverse gedaanten voorbij om aan het slot over elkaar heen te buitelen in de grote finale. Dat alles is met name de verdienste van zanger en mede-componist Alberto Bravin, die hier als de grote muzikale architect fungeerde met de taak de muzikale ideeëen die alle bandleden aanleverden samen te voegen, bij te schaven en te ordenen. En hoewel Bravin het merendeel van de vocalen voor zijn rekening neemt, krijgt ieder ander lid ook even zijn momentje om als leadzanger op de voorgrond te treden – ja zelfs Gregory Spawton! In “Chimaera” verzorgt toetsenist Oskar Holldorff deels de leadzang, waarna er een solo-passage voor trompettist Paul Mitchell volgt, voordat de gitaren van Rikard Sjöblom en Alberto Bravin het stuk uitluiden.
    Websites:
    https://www.bigbigtrain.com/
    https://www.facebook.com/bigbigtrain/.

    50 JAAR
    Vangelis - Nucleogenesis (Part One And Two)
    Van het album "Albedo 0.39" (RCA, 1976)

    Vangelis maakte in het midden van de jaren 70 een viertal albums voor het gerenommeerde RCA-label, dat niet zo goed wist wat met deze multi-instrumentalist aan te vangen. Nou moet gezegd worden dat de Griek het zijn platenmaatschappij ook niet makkelijk maakte. “Heaven And Hell” (1975) was een zwaar klassiek getint album, “Spiral” (1977) was het meest elektronische album en “Beaubourg” (1978) was een lange abstracte klankimprovisatie op de vermaarde Yamaha CS80-synthesizer. Het in september 1976 verschenen “Albedo 0.39” was het tweede album in deze reeks en ook weer totaal anders van karakter, met een behoorlijke scheut progressieve jazzrock. Een stuk als “Nucleogenesis” of “Main Sequence” had niet misstaan op “Relayer” (1974) van Yes, het album waar Vangelis als toetsenist voor was gevraagd. De Britse groep besloot echter na diverse audities met Patrick Moraz in zee te gaan. Het lijkt wel als of Vangelis heeft willen aantonen dat hij de heren eigenlijk niet nodig had, want alle instrumenten inclusief de bij vlagen wilde drums en percussie op het album werden door hem zelf bespeeld. Misschien wel de meest wilde muzikale rit op "Albedo 0.39" is het genoemde tweedelige “Nucleogenesis”, dat opent met kerkorgel-achtige klanken en gevolgd word door furieuze synthpartijen en wilde percussie. Deel 1 wordt even onderbroken door een orkestraal statig thema, van het soort dat later een typisch Vangelis-handelsmerk werd. Deel 2 keert terug naar jazzfusion versus klassieke elementen, wederom uitmondend in een orkestraal, kosmisch slot. Het is bijna niet te bevatten dat dit door Vangelis, zonder enige hulp van computers of andere programmering, allemaal met de hand is ingespeeld en op analoge wijze is opgenomen.
    Websites:
    https://elsew.com/
    https://www.facebook.com/VangelisOfficial/.

    PREHISTORIE
    Midnight Sun - Walking Circles
    Van het album “Walking Circles” (Sonet, 1972)

    Progressieve rock is een genre dat eind jaren 60 ontstond en in de jaren 70 enorm populair werd. In die tijd was het vooral een Brits fenomeen. Het verspreidde zich echter ook in veel andere Europese landen en groeide daaruit tot een volwaardig genre. De Scandinavische landen vormden daarop geen uitzondering. De Deense progressieve rockscene is echter altijd relatief klein en onbekend gebleven, zeker in vergelijking met die van de buurlanden. Toch zijn er een aantal namen die een speciale vermelding verdienen in de Deense progrockscene van de jaren 70. Midnight Sun is zo’n band. Aldus een recensent met het alias Prog Reviewer op Progarchives, die vervolgt met: "Walking Circles" is het tweede studioalbum van Midnight Sun, uitgebracht in 1972. De bandleden op het album zijn Frank Lauridsen (zang en mondharmonica), Peer Frost (gitaren), Niels Bronstad (piano), Bent Hasselmann (blaasinstrumenten), Bo Stief (basgitaar) en Carsten Smedegaard (drums). Muzikaal gezien biedt "Walking Circles" geen wezenlijk andere muziek ten opzichte van het een jaar eerder verschenen debuut, ondanks een zangerswissel. waarop Midnight Sun zwaardere prog- en psychedelische rockmomenten toevoegt. Alle nummers bevatten jazzy, vakkundig georkestreerde instrumentale passages, maar de krachtige zang van de nieuwe zanger Frank Lauridsen zorgt voor het bluesachtige karakter dat destijds zo populair was. Net als bij het debuut is de hoes wederom van de hand van Roger Dean. Het is een nogal vreemde afbeelding van een menselijk skelet die zit op een ijsberg. Zijn ruggengraat is uitgerekt tot een staart, die hij gebruikt als ware het een derde been. Het album is goed geproduceerd, met een heldere, organische en gedetailleerde geluidskwaliteit die goed bij het materiaal past. Al met al is het een kwalitatief goede release van Midnight Sun. (bron: Prog Reviewer op Progarchives) Er bestaat een CD-uitgave van dit album, door het Russische label Aurora, maar pas op: deze is niet officieel!
    Websites:
    https://www.progarchives.com/album.asp?id=12980.