Zondag 22 Maart 2026 Show No. 1704
(verkapte) LIVE-TIP
Marathon – Voices
Van het album “The First Run” (eigen beheer, 1994)
Marathon verwierf in de jaren '90 bekendheid met het formidabele album “The First Run”. Opeens was er begin jaren 90 in Twente een symfoband met internationale allure. Het vijftal was zo verstandig geweest om eerst in de oefenruimte het bandgeluid te perfectioneren voordat er live werd opgetreden. De eerste release van Marathon was een democassette, toen nog gemeengoed. Daarop bevonden zich 2 nummers, die al klonken als een klok. Een tweede tape volgde alvorens Marathon de studio in dook. Dit werd gefinancierd door fans op een wijze die nu crowdfunding genoemd wordt. Marathon was hier dus zijn tijd ver mee vooruit. Live had de band de nodige impact gemaakt met een mengelmoes van Marillion-, Saga- en Rush-invloeden. Het was de vraag of dit op plaat, perfectionistische als de band was, goed vastgelegd kon worden. Waar de demo's het livegeluid redelijk benaderden, bleek op de CD gekozen voor een meer 'geproduceerde' benadering. Na twee studio-albums en een live-album gooide de band de handdoek in de ring. Drie leden startten door onder de noemer ENorm, waarmee de focus verlegd werd naar goed in het gehoor liggende poprock. Het progressieve bloed bleef echter kruipen waar het niet gaan kon en bij ieder ENorm-concert kwamen wel een aantal Marathon-songs van het podium. Zo'n tien jaar geleden werden onder de noemen 'Marathon by ENorm' zelfs hele concerten gegeven met oud werk. Dit resulteerde in 2017 in de CD “The First Run Live”. Daarna wierp ENorm zich weer meer op nieuw werk en zo verscheen vorig jaar eindelijk “It's Time”. De komende concerten, op 4 april in Poppodium Boerderij te Zoetermeer en 29 mei in Metropool, locatie Hengelo, zullen uiteraard in het teken staan van deze plaat. “It’s Time” is een vijftien tracks lange muzikale reis langs herinnering, vergankelijkheid en verandering, in karakteristieke Enorm-stijl.
Websites:
https://enormmusic.com
https://www.facebook.com/ENormOfficial .
NIEUW / LIVE-TIP
Soft Machine – Lemon Poem Song
– Open Road
Van “Thirteen” (Dyad Records (= eigen beheer), 2026)
Al vrij rap na het in 2023 verschenen “Other Doors” is afgelopen week een vers Soft Machine-album verschenen. Hiervoor is een oude Soft Machine-traditie weer opgepakt, want de plaat heet simpelweg “Thirteen”. Is het ook het dertiende Soft Machine-studioalbum? Dat ligt eraan hoe je redeneert, want in deze telling worden de platen van incarnaties die de rechtstreekse voorlopers vormen van de huidige line-up niet meegerekend (namelijk die van Soft Works en Soft Machine Legacy). Aan de andere kant: er zijn door de loop der jaren zó veel Soft Machine-afgeleides geweest, dat je nauwelijks beginnen kunt met tellen (en dat geldt zeker voor de vele live-documenten). “Other Doors” was de zwanenzang van drummer John Marshall die enkele maanden na de release kwam te overlijden. De promotietournee werd al gedaan met diens opvolger Asaf Sirkis, de Israëlische drummer die we al kenden van diverse Moonjune-projecten. Die live-bezetting die verder bestaat uit bassist Fred Thelonious Baker, die Roy Babbington na “Hidden Details” (2018) opvolgde, relatief oudgediende saxofonist Theo Travis en enige échte veteraan, gitarist John Etheridge (die een halve eeuw geleden op “Softs” debuteerde). Opener “Lemon Poem Song” is verrassend genoeg meteen van Sirkis' hand en is een pakkend stuk dat de traditie van het genoemde “Softs” volgt, met meeslepend gitaarwerk. Het is een stuk dat model staat voor de compacte, gecomponeerde kant van “Thirteen” dat daarnaast ook puur op improvisaties gebaseerd, vrij materiaal bevat, dat daarmee in zekere zin ietwat meer teruggrijpt op de albums van begin jaren zeventig. Sleutelstuk “The Longest Night” van maar liefst 13 minuten lengte, brengt die twee kanten van “Thirteen” fraai samen. U luistert niet naar een jazzprogramma dus we belichten vanavond het wat gemakkelijker te verhapstukken gezicht van de plaat met genoemd openingsstuk én het tweede nummer “Open Road”, waarin eerst componist Travis fraai intens saxofoonwerk laat horen voordat opnieuw Etheridge sterk soleert. Op 16 oktober speelt Soft Machine in Paradox, Tilburg, op 17 oktober in de Musikbunker in Aken.
Websites:
https://www.softmachine.org/
https://softmachine-moonjune.bandcamp.com/album/thirteen
https://www.facebook.com/softmachinelegacy.
NIEUW
Glen - Lotosesser
Van "It Was A Bright Cold Day In April,..." (Kapitän Platte, 2026)
Er zijn nogal wat postrockbands die volgens een dusdanig rigide stramien werken dat het muzikale resultaat zich niet meer echt onderscheidt van andere groepen in dat genre. Bij beluistering van het vierde album van Glen hadden we twee tracks lang de indruk dat deze Duitse groep die valkuil bewust probeert te ontwijken. Maar dan volgt het in onze oren irritant jengelende “Brute Force” dat de sfeer die tot dat moment was opgebouwd breekt en daarna komen we er helaas niet meer helemaal in. En dat is jammer want dit "It Was A Bright Cold Day In April,..." getitelde werkstuk laat toch duidelijk de potentie van Glen horen. En wij zijn niet de enigen die dat opmerken, want niemand minder dan voormalig Grobschnitt-drummer Eroc is gecharterd om het album te masteren en de mix is door een zo mogelijk nog grotere naam gedaan: de legendarische Duitse producer Mack, die o.a. gewerkt heeft met Deep Purple, Rainbow, E.L.O. en vooral Queen. Misschien zijn we wel iets te kritisch want als we de CD-speler programmeren en track 3 daarbij overslaan, dan is het album zeker een stuk beter te genieten. De drie heren en dame steken hun kop daarmee nét boven het grijze postrockmaaiveld uit maar ook weer net níet genoeg om waarlijk onderscheidend en echt boeiend te zijn. Uiteraard kiezen we voor vanavond een van de werkelijk geslaagde nummers, “Lotosesser”.
Websites:
https://glen-the-band.com/
https://www.facebook.com/bandGLEN
https://glen1.bandcamp.com/album/it-was-a-bright-cold-day-in-april .
NIEUW
Sykofant – Heart Of The Woods
Van de download- en streaming-EP “Leaves” (eigen beheer, 2026) en de CD “Red Sun Leaves” (eigen beheer, 2026)
In 2024 maakten we kennis met Sykofant via het titelloze debuutalbum. Het geluid van deze Noorse band was op die plaat zwaar beïnvloed door stevige prog en psychedelica, waarbij er reminiscenties waren aan de muziek van Cream, het oude Rush, alsmede King Crimson en Pink Floyd. Vorig jaar verscheen de EP “Red Sun” waarop die muzikale richting werd doorgetrokken, maar dan wel gecombineerd met uitstapjes naar jazzrock en zelfs metal. Nu is er een tweede EP verschenen: “Leaves”. Hierop laat Sykofant een meer open geluid horen met de nadruk op een rustiger atmosferisch geluid. De eerste twee korte nummers laten een meer melodieuze kant horen, waarbij het tweede, “Mycelium March” ons doet denken aan Pink Floyd ten tijde van “Animals”. Dan volgt met het lange “Heart Of The Woods” het meest afwisselende nummer, met veel akoestische elementen. Het is tevens het meest proggy Sykofant-stuk. Beide EP’s zijn nu samengevoegd op één CD onder de titel “Red Sun Leaves”, die verkrijgbaar is via de Bandcamp-pagina van Sykofant. Daar zijn tevens de vinylversies en digitale downloads bestelbaar. Wacht niet te lang als je die CD wilt hebben, want er is maar een kleine oplage gemaakt.
Websites:
https://sykofantband.bandcamp.com/music
https://www.facebook.com/sykofant.band.
50 JAAR / HET DEBUUT
Starcastle - Nova
Van "Starcastle" (Epic, 1976 / 1992)
In februari 1976 verscheen het titelloze debuut van Starcastle. En aangezien het inmiddels alweer bijna zeven jaar geleden is dat we wat van die plaat of überhaupt wat van deze band uit de V.S. hebben gedraaid, hebben we voor vanavond de korte instrumentale afsluiter "Nova" gepland. Starcastle debuteerde in een periode dat Yes met “Tales From Topographic Oceans” en “Relayer” zeer complexe albums had uitgebracht die zelfs de meest trouwe fans soms een brug te ver vonden. Het al in 1972 opgerichte Starcastle perfectioneerde echter meer het geluid van het veel toegankelijker “Close To The Edge”. Daar waar Yes het in hogere esoterische regionen zocht en voortdurend het muzikaal avontuur bleef opzoeken, leverde Starcastle een album dat gesneden koek is voor de Yes-fans die hunkeren naar meer muziek à la “Fragile” en “Close To The Edge”. Overigens viel Starcastle na vier LP's in uit elkaar, waarna diverse soloplaten, reünies, archiefalbums en in 2007 zelfs een nieuwe studioplaat volgden. Aangezien de eigen website sinds 2020 niet meer is bijgewerkt gaan we ervan uit dat de band sinds die tijd, mede door het overlijden van bassist Gary Strater, definitief passé is.
Websites:
https://starcastlerocks.com/ (sterk verouderd)
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=321.
ALBUM VAN DE MAAND
Steensland, Johan – Let Me In!
Van het album “Duality” (CEMAFOR (=eigen beheer), 2025)
Johan Steensland is een multi-instrumentalist en componist uit de Zweedse stad Uppsala. Hij ontdekte al heel jong dat hij een aangeboren muzikaliteit had en relatief gemakkelijk zich het bespelen van diverse instrumenten eigen maakte. Als tiener was het dan ook zijn droom om een succesvol muzikant te worden; hij stortte zich hier compleet op en verdiende de schamele kost met allerlei kleine baantjes. Ook al schreef hij al een complete rockopera in die jaren, het kwam allemaal niet van de grond en ging toch studeren, maakte flink carrière en stichtte een gezin. Bijna 40 jaar later waren de kinderen de deur uit en wierp hij zich alsnog op zijn favoriete muzieksoort: prog. Het eerste dat hij aanpakte is het alsnog fatsoenlijk opnemen van zijn rockopera die al decennia op de plank lag. En zo verscheen in 2024 “Crossfade” – grotendeels zelf ingespeeld, maar met wat hulp van vier gasten. En hij pakt snel door want al in september 2025 verscheen de opvolger “Duality”. Opnieuw een verhalend conceptwerk. Als je alleen de songteksten volgt is het lastig te volgen, maar op de website van Steensland is het gehele korte verhaal te lezen dat de basis vormt. Kort samengevat: een schrijver (de protagonist) die net een manuscript over psychopatische seriemoordenaars heeft afgerond krijgt een ongeluk en raakt daardoor zijn geheugen kwijt. In het ziekenhuis komen er af en toe flarden herinneringen terug. Maar dat zijn zonder dat hij dat zelf beseft herinneringen aan het boek waar hij zo geconcentreerd aan werkte, niet zozeer aan hemzelf. Dat is het beginpunt van het album, dat vooral over de relatie met zijn vaste verpleegster (de antagonist) gaat, die met al deze verwarring moet dealen. Muzikaal is er absoluut geen sprake van vernieuwing: hij maakte het type door Genesis beïnvloede prog waar zijn hart ligt, maar dan wel tot in de puntjes verzorgd. De opnamekwaliteit is top: luister bijvoorbeeld naar de zelf ingespeelde drumpartijen. Hoeveel platen worden er nog gemaakt waar de snaredrum ook écht als een snaredrum klinkt, waarbij je de snaren ook echt hoort resoneren? En de volle, aan de stijl van – hoe kan het ook anders – Tony Banks refererende keyboardlagen staan ook als een huis. Daarbij heeft hij het geluk dat hij zoals gezegd uit Uppsala komt: tevens de stad van Kaipa en The Flower Kings. Hoewel vooral uit slotnummer “Here And Now” blijkt dat Steensland zelf een sterke leadgitaarpartij kan weggeven, steelt Kaipa-gitarist Per Nilsson de show met een paar priemende solo's die geen gitaarliefhebber onberoerd zal laten. Steensland zingt zelf de partijen van de protagonist. Zijn hese stem zal voor sommigen even wennen zijn, maar zijn partijen zijn wel loepzuiver - hij heeft dan ook duizenden uren zangtraining gedaan, geeft hij aan. We horen er ook een emotionale lading in die een passend tegenwicht krijg van de antagonist, die wordt vertolkt door een ándere Kaipa-kracht: Aleena Gibson. Een muzikale vergelijking met Uppsala-bands is echter beter te maken met The Flower Kings, daar de bij Kaipa soms opduikende folk-injecties bij Steensland ontbreken. In onze Album van de Maand-rubriek zetten we altijd graag een nog onbekende eigenzinnige artiest of -band in de schijnwerpers die uitblinkt in prog of een direct verwant genre. Voor eigenzinnigheid en vernieuwing hoeven we bij Steensland (vooralsnog?) niet te zijn, maar deze naar ons oordeel sterk uitgewerkte hoge-kwaliteitsprog in vertrouwde stijl verdient meer aandacht dan deze eigenbeheerartiest tot nu toe krijgt! Vanavond een duet tussen de protagonist (vertolkt door Steensland) en de antagoniste (Gibsons rol). Het deed ons een beetje denken aan het soort duetten dat we van Edward Reekers en Cindy Oudshoorn kennen uit hun gezamenlijke tijd bij Kayak.
Websites:
https://johansteenslandmusic.com/
https://johansteensland.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/JohanSteenslandMusic/
Volledige verhaal achter de teksten van “Duality”: http://johansteenslandmusic.com/duality-story-and-lyrics/.
NIEUW / LIVE-TIP (voor wie daarvoor wel een eindje wil rijden)
Ant Band, The - Visions Of Angels
- In Limbo
- A Place To Call My Own
Van "From Genesis To Reimagination" (TMProductions (=eigen beheer), 2026)
In 2022 werd menigeen verrast door "A Light On The Hill" van The Ant Band, niet in de laatste plaats de componist van het materiaal dat op die CD stond. Die componist is voormalig Genesis-gitarist Anthony Phillips. The Ant Band werd tijdens de pandemie gevormd door multi-instrumentalist Tom Morgenstern en voor dit project herarrangeerde hij 14 composities van Phillips die op zijn vele soloplaten stonden. Het resultaat, waaraan op één nummer zelfs Phillips' opvolger bij Genesis, Steve Hackett meedeed, beviel zo goed dat Morgenstern een nieuwe klus aanpakte: het opnieuw arrangeren van "From Genesis To Revelation", het uit 1969 stammende debuut van Genesis. Dat album was een in de sixties gewortelde, grotendeels akoestische popplaat met in diverse nummers orkestbegeleiding. Met wederom een grote groep musici om zich heen voerde Morgenstern 12 van de 13 nummers van die plaat op "From Genesis To Reimagination" uit in een symfonische rockstijl, zonder die jarenzestigsound helemaal te verliezen. Verder werden enkele songs vertolkt die op de boxset "Archive 1967-75" of op dubbel-CD-versies van het debuut prijken. Ten slotte werd een vroege versie van "Visions Of Angels" van "Trespass" onderhanden genomen. Naast de vele muzikale vrijheden die The Ant Band zich veroorlooft, zijn tussen de meeste tracks, net als op het origineel, korte intermezzi geplaatst. Deze zijn soms op melodieën van het album gebaseerd, maar soms ook interpretaties van klassieke stukken of zelfs van later Genesis-materiaal. Van deze zowel nostalgisch als vernieuwend klinkende CD hebben we het slottrio uitgekozen, bestaande uit het genoemde "Visions Of Angels", "In Limbo" en "A Place To Call My Own", dat in de oorspronkelijk bedoelde langgerekte versie wordt gespeeld, inclusief een inventieve medley van instrumentale thema's van andere songs van het album. The Ant Band treedt op tijdens het Los Endos Event van de Duitse Genesis Fanclub it, dat gehouden wordt op 23 en 24 mei in Eichenzell-Welkers, ongeveer 4,5 uur rijden vanaf Twente.
Websites:
https://antband.bandcamp.com/album/from-genesis-to-reimagination (zo te zien is de eerste editie van de CD al uitverkocht; er komt een tweede)
https://www.genesis-fanclub.de/
https://www.genesis-fanclub.de/the-ant-band-zwei-exklusive-live-shows-im-mai/ (informatie over het festival)
https://www.facebook.com/Deutscher.Genesis.Fanclub.it/
https://www.facebook.com/Genesis.News
https://www.genesis-news.com/article/the-ant-band-from-genesis-to-reimagination-review/.
NIEUW
Juzz - Das Cabinet
Van het album "Juzz II" (áMARXE, 2026)
áMARXE is gespecialiseerd in de experimentelere vormen van progressieve rock, waaruit vaak bewondering voor Franse Zeuhl of de Britse Canterbury-scene spreekt. Niet alles is voor onze oren even interessant maar soms komt het Spaanse label toch met echte verrassingen op de proppen zoals vorig jaar de jonge Noorse band Actionfredag, met een heerlijk speelse variant op de Canterbury Sound. En nu brengt áMARXE ons Juzz, uit Galicië, een verre uithoek in het noordwesten van Spanje. Nou doet die afkomst er niet zo heel erg toe want de leden van Juzz zijn muzikale wereldburgers die op allerlei genrefronten, maar vooral in jazzkringen, actief zijn. De bandnaam lijkt een samenvoeging te zijn van 'jazz' en 'fuzz' en dat dekte voor wat het naar de band vernoemde debuut betreft ook zeker wel de lading. Dat bracht Juzz al in 2018 in eigen beheer op vinyl uit, maar zes jaar later verscheen via áMARXE een CD-editie, met twee extra tracks. Die plaat liet behoorlijk heftig rockende jazz horen. Ofwel: jazz was het uitgangspunt maar dan wel vermengd met de intentiteit van King Crimsons “21st Century Schizoid Man” en het vroege werk van Black Sabbath. Juzz wordt geleid door gitarist Virxilio da Silva en kent naast de ritmesectie twee toetsenisten (Hammond en Fender Rhodes) en een saxofonist. Die laatste treedt overigens niet echt op de voorgrond maar dubbelt vaak melodieëen met ofwel de gitarist of een toetsenist. Eerder deze maand verscheen er eindelijk een opvolger, simpelweg getiteld "Juzz II", met opnames gemaakt in 2023. De beide toetsenisten hebben hun arsenaal uitgebreid met diverse synthesizers en Mellotron, waarbij de saxofoon een meer melodische rol binnen het geheel vervult. “Juzz II” laat een veel verfijnder geluid horen dan de eersteling: veel meer een melodieuzere instrumentale Canterbury-sound, die liefhebbers van Hatfield & The North of National Health zal kunnen bekoren. We gaan binnenkort zeker nog meer van Juzz laten horen waarbij het door ons nog genegeerde debuut ook aan bod zal komen. Vanavond presenteren we de sterke openingstrack van “Juzz II”: “Das Cabinet”.
Websites:
https://juzzmusic.bandcamp.com/ (voor vinyl of download)
https://amarxe.bandcamp.com/album/juzz-ii (voor CD of download)
https://www.facebook.com/p/%C3%81-MARXE-M%C3%BAsica-100049841456640/.
XYMPHONIA-DEBUUT
Chance – From Here To Eternity
Van het album “Escape To Horizon” (Musea, 2000)
“Escape To Horizon” is het tweede album van Chance. Dit is niet echt een band, maar de naam die de Franse componist Laurent Simonnet voor zijn progressieve rockprojecten gebruikt. Om het album in zijn eentje te kunnen maken heeft hij de nodige moderne technologie ingezet. Maar daarnaast kreeg hij wel hulp van vier gastgitaristen: Roine Stolt (The Flower Kings), George Pinilla, Jean-Luc Payssan (Minimum Vital) en Patrice Barret. De sfeervolle instrumentale symfo doet bij vlagen denken aan die van The Flower Kings, Pendragon, Pink Floyd en misschien nog wel het meest aan Camel. De door Simonnet zelf bespeelde keyboards zijn alomvertegenwoordigd, maar de gitaristen krijgen ook veel ruimte, met zowel akoestische als elektrische partijen. Meteen de lange opener al, laat lange emotioneel geladen melodieuze solo's horen waarbij Stolt Andy Latimer naar de kroon steekt. Ook het door ons voor deze uitzending uitgekozen "From Here To Eternity" ruimt veel plaats in voor het warme gitaarspel van de Zweed. Dit nummer doet daardoor denken aan The Flower Kings en is een hoogtepunt van dit album. Liefhebbers van relaxte instrumentale prog en van de muziek van voornoemde bands zullen genieten van “Escape To Horizon”. Heel productief is Simonnet overigens niet. Het duurde zeven jaar voor dit werkstuk verscheen als opvolger van zijn debuut “Dune” uit 1993 en nadien duurde het maar liefst 21 jaar eer met “Original Worlds” het derde ei uitgebroed was. Wellicht laten we de komende tijd ook die albums passeren in Xymphonia.
Websites:
http://www.musearecords.com/ext_re_new_catselect.php?np=5797
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=57.