• Zondag 19 Juli 2026 Show No. 1721

    NIEUW
    Goose – Savenger/(you are here)
    – Torero
    Van “BIG MODERN!” (No Coincidence Records, 2026)

    Er zijn nogal wat groepen die Goose heten. Zo is er een Belgische alt. rockband met een redelijke bekendheid. In jambandkringen opereert sinds 2014 een gezelschap uit de Noord-Amerikaanse staat Connecticut dat zich bedient van diezelfde naam. In 2016 verscheen het debuut “Moon Cabin” waarna er nog vijf studioalbums verschenen maar zoals het een jamband betaamd véél meer live-albums. ...En op de Bandcamp-site zijn opnamen van ieder optreden te vinden... We concentreren ons eerst maar eens op het onlangs verschenen zesde studiowerkstuk “BIG MODERN!”. We stuitten er min of meer toevallig op bij het routinematig doorwerken van een nieuwsbrief van de site Allmusic.com en bleven vervolgens maar terugkeren naar het blijkbaar verslavende gebodene. Niet dat Goose (verwar de groep niet met het verschrikkelijk overhypte Geese!) strikt genomen prog maakt. Door de relaxte frasering van zanger/gitarist Rick Mitarotonda is de Steve Miller Band van midden jaren zeventig een referentie die regelmatig hout snijdt. Evengoed worden er afslagen genomen richting funky rock die van Talking Heads had kunnen zijn en waarin de ritmesectie (bassist Trevor Weeks en drummer Cotter Ellis) een heerlijke groove neerlegt. En een van de instrumentale uitlopers – “(faena)” – mondt uit in op Santana geïnspireerde latinrock. Mitarotonda is ook een erg fijne gitarist en zoals een jamband het betaamd krijgt hij alle ruimte om te soleren. Een aantal songs lijken compact te blijven en afgerond te zijn, waarna er toch nog een uitgesponnen instrumentaal deel met subtiel gitaarspel volgt. In de kraakheldere productie is het ruimtelijke keyboardspel van Peter Anspach haast onopvallend maar wel degelijk zeer aanwezig. Net als Umphrey's McGee is Goose zodoende een jamband die ook een goeie song kan schrijven en die muzikaal ook een breed georiënteerde progluisteraar zou moeten kunnen aanspreken. We gaan luisteren naar het swingende “Savenger” met enigszins Santana-achtige solo en “Torero”, met geweldig breed en open geproduceerd refrein, afgemaakt met bluesy gitaarsolo.
    Websites:
    https://www.goosetheband.com/
    https://goosetheband.bandcamp.com/.

    NIEUW
    Molesome - Nagma 4
    - Fingertip Cosmos
    Van "Unsound Vol. 1" (Roth Händle Recordings, 2026)

    Molesome is het alias waaronder de immer actieve Mattias Olsson zijn fascinatie voor muziek, gefabriceerd door allerhande exotische percussie-instrumenten en obscure synthesizers uitbrengt. Drie jaar na "Kino" verscheen onlangs het achtste Molesome-album "Unsound Vol. 1". Zelf noemt hij het “unruly music by an unruly musician”, maar nauwlettende beluistering van de complete, helder geproduceerde CD toont dat de dertien stukken verre van tegendraads zijn. Hoewel de nummers tussen 2016 en 2025 zijn vastgelegd met per track wisselende musici, vormen ze, mede door terugkerende elementen, één geheel. Zo domineren Oskar Forsbergs meerlaagse, Jade Warrior-getinte, esoterische dwarsfluitpartijen de klassieke prelude "Orange Kripple", maar kleuren ze eveneens het wonderschone, door Wendy McNeill fluisterend gezongen "When I Think Of Beauty" en delen van de door bamboeklokken gedomineerde mini-symfonie "Fingertip Cosmos". De zwoele worldjazz in het filmische "The Heist" en het hitpotente "Round The World" zijn daarnaast oorspronkelijk geschreven voor het "Running Out Of Change"-project. Belangrijkste element bestaat evenwel uit het genoemde exotische instrumentarium, dat Olsson onder meer tijdens zijn reizen door India verzamelde. Het creëert samen met antieke of mysterieuze instrumenten als de Mellotron 400, Vako Orchestron, Ondes Martenot en Optigan fascinerende orkestraties. Dit leidt in het door dochter Tiger en Rhys Marsh meeslepend vertolkte, Kaukasus-achtige "Nagma 4" en de door Shep Guest omfloerst voortgebrachte spannende ballade "When Skies Are Great" tot een kippenvelbezorgende finale die geheel in stijl wordt afgesloten met "Pomelo Kripple", een korte epiloog voor kerkorgel en Mellotron-cello en -fluit. Van "Unsound Vol. 1" hebben we de genoemde stukken "Nagma 4" en "Fingertip Cosmos" uitgekozen.
    Websites:
    https://www.facebook.com/RothHandleStudios
    https://roth-handle.bandcamp.com/album/unsound-vol-1.

    NIEUW
    Polis – Der Kreis
    – Weltenwinter
    Van “Pilger” (Sireena, 2026)

    De muziek van Polis wijst duidelijk terug naar muziek uit begin jaren zeventig: enerzijds de progressieve hardrock uit die tijd, zoals gemaakt door bijvoorbeeld Uriah Heep, maar anderzijds ook naar de vroege vormen van symfonische en psychedelische rock. De Duitse groep geeft daar wel een alternative rockrandje aan wat een verwantschap met Motorpsycho geeft. Dat was al zo op “EINS” (2011), “SEIN” (2014) en “Weltklang” (2020), waarvan de laatste twee al door ons in eerdere uitzendingen belicht werden. Ook “Pilger” volgt weer dat pad, al zijn de contrasten tussen de opnieuw Duitstalige nummers nog groter: er zijn denderende hardrockpassages – er is ook intieme verstilling. Dat laatste in bijvoorbeeld “Der Berg”, met fraai strijkersarrangement en nog wel het meest in “Weltenwinter”, waarin akoestische gitaar en weldadige Mellotron-golven fungeren. “Der Kreis” opent weliswaar ook met akoestische gitaar, ondersteund door rollende Hammond-akkoorden, maar dat is slechts een opmaat voor het al genoemde galloperende hardrockritme die een flink deel van het nummer domineert. Daaroverheen wordt in de tweede helft wel een sterke, lange en spacy op 'vintage' analoog keyboard gespeelde solo gedrapeerd. Met het stevige “Der Kreis” en het intieme “Weltenwinter” krijgt u een goed beeld van wat Polis met “Pilger” te bieden heeft.
    Websites:
    https://polisband.de/
    https://www.facebook.com/polisband.de
    https://polisklang.bandcamp.com/music.

    HET DEBUUT / VAN EIGEN BODEM
    I Spy - Picnic At Hanging Rock
    Van "The Crystal Fire" (Dureco, 1988)

    I Spy kende in de jaren 80 enig succes met een aantal singles en het album "The Crystal Fire" uit 1988. Muzikaal begaf de Groningse formatie zich ergens op het snijvlak van new wave en art rock waarbij we zeker in de meer toegankelijkere nummers ook wel wat aan Simple Minds moesten denken. Drie jaar na het debuut volgde nog het album "Kite" dat een nog wat eigenzinniger karakter had. En toen werd het stil rond I Spy. De heren gingen ieders hun eigen weg, er werd gewerkt, getrouwd, er werden kinderen grootgebracht, maar iedereen bleef wel degelijk muzikaal actief. En uiteindelijk ontstond het idee om weer nieuwe I Spy-muziek te maken. In 2023, zeven jaar na die herstart, lag er dan eindelijk een nieuw album: "While The War Began", dat in onze cumulatieve jaarlijst over dat jaar op de eerste plaats stond. Voor vanavond keren we nog eens terug naar het debuut en wel met het nummer "Picnic At Hanging Rock". Deze song is geïnspireerd op de mysterieuze film van Peter Weir uit 1975, die op zich op zijn beurt had laten inspireren op het gelijknamige boek van Joan Lindsay.
    Websites:
    https://ispyband.nl/
    https://ispy.bandcamp.com/album/while-the-war-began
    https://www.facebook.com/ispyband.

    IN MEMORIAM: Bonnie Tyler
    Oldfield, Mike feat. Bonnie Tyler - Islands
    Van "Islands" (Virgin, 1987)

    Vorige week overleed, na een kort maar ernstig ziekbed, de Welshe zangeres Bonnie Tyler. Dit werd opvallend genoeg redelijk breed uitgemeten in diverse media (zoals middels een groot artikel in De Volkskrant) en ook zeker op sociale media. Tyler mocht dan al sinds de jaren 80 zeker in Nederland geen grote hits meer hebben gehad, een muzikaal icoon was ze absoluut. Vooral in Duitssprekende landen was ze nog steeds uitzonderlijk populair. Al vroeg in haar carrière vond ze succes met de singles “Lost In France” en “It's A Heartache”, afkomstig van haar eerste twee albums uit 1976 en 1977. Wereldsucces kwam haar echter pas toe in 1983 met “Total Eclipse From The Heart”, geschreven en geproduceerd door Jim Steinman, die in de jaren 70 mede verantwoordelijk was voor het grote succes van Meat Loaf. De 'over-the-top'-productie van Steinman had een flinke update gekregen naar de muzikale tijdgeest van begin jaren 80, maar had tegelijk ook wel iets nostalgisch, met referenties naar de befaamde 'wall-of-sound' zoals Phil Spector die in de jaren 60 neerzette. Het was de perfecte bodem voor Tylers stem met die karakteristieke hese, schuurpapieren rand, een stem die Peter Koelewijn 'het vrouwelijke equivalent van Rod Stewart' noemde. We kiezen ter nagedachtenis aan haar het titelstuk van Mike Oldfields “Islands” uit 1987. De eerste helft bevatte een plaatkantvullend instrumentaal stuk, de rest bestond uit compacte poprocksongs. Deze formule had Oldfield ook toegepast bij de voorgangers “Crises” (1983) en “Discovery” (1984) en dat had de multi-instrumentalist geen windeieren gelegd. "Islands" was wel wat minder succesvol dan gehoopt, maar terugkijkend kunnen we niet anders dan stellen dat het een prima vervolg was op de beide voorgangers. Naast Tyler waren overigens ook Roxy Music-hoboïst Andy Mackay en de befaamde sessie-saxofonist Raphael Ravenscroft (bekend van Gerry Rafferty's “Baker Street”) te horen.
    Websites:
    https://www.mikeoldfieldofficial.com/
    https://www.facebook.com/MikeOldfieldOfficial/
    https://bonnietyler.com/
    https://www.facebook.com/BonnieTylerOfficial.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Neal, Ian - Of Aether, Rose And Sparkling Dew
    Van "This Gemlike Flame" (eigen beheer, 2026)

    Najaar 2022 ontdekten we Ian Neal, die al sinds 2005 muziek uitbracht, op dat moment al in totaal 4 albums, waaronder het toen net verschenen "Barkston Ash". We bombardeerden de Britse muzikant destijds maar gelijk tot Artiest van de Maand (een eenmalige aanpassing van onze Album van de Maand-rubriek) om een inhaalslag te kunnen maken. Sindsdien hebben we regelmatig zijn werk laten horen in Xymphonia. Nu, vier jaar later, is er eindelijk een volwaardige opvolger voor “Barkston Ash” in de vorm "This Gemlike Flame". En net als voorheen borduurt Neal hier op vernuftige wijze voort op het klassieke symfonische werk van vooral Genesis. Het is dan ook niet gek dat we bij beluistering regelmatig denken: op welk album hebben we dit eerder gehoord? Maar Neal doet meer dan alleen maar een pastische afleveren. Het is duidelijk dat hij een zeer uitvoerige studie heeft gemaakt van zijn inspiratiebronnen én door wie zíj op hun beurt beïnvloed waren. De academicus heeft een studie gemaakt van het Victoriaanse kunsttijdperk in Groot-Brittannië, waarvan de sfeer zo vaak terug te horen is in met name de muziek van Tony Banks en Steve Hackett. Uiteindelijk heeft dat met "The Gemlike Flame" wederom geleid tot een album dat, naarmate je het vaker beluistert, zich onder je huid nestelt. Deze week hoort u “Of Aether, Rose And Sparkling Dew”.
    Websites:
    Bandcamp - This Gemlike Flame
    Facebook.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Long Distance Calling – Phantom Void
    Van het album “The Phantom Void” (earMusic/Edel, 2026)

    Long Distance Calling is al sinds 2006 actief en vanaf de begintijd brengt de Duitse band grotendeels instrumentale muziek die ergens op het snijvlak van prog, metal en postrock valt te plaatsen. Al vlot was er zowel in eigen land als daarbuiten behoorlijk veel succes. Het gevaar van de omschreven stijl is, dat herhaling en eenvormigheid al snel op de loer liggen, maar Long Distance Calling omzeilde dat door de jaren heen door af en toe de bakens te verzetten. Dat gold voor het twee weken geleden nog door ons onder de aandacht gebrachte “TRIPS” uit 2016, dat ineens een meer songmatig karakter had en ook voor het in 2020 verschenen “How Do We Want To Live?”, dat juist meer spacy uitpakte. Het drie maanden geleden uitgebrachte “The Phantom Void” daarentegen, is zonder meer één van de hardste platen in de banddiscografie, met zware rock-riffs die overigens wel gemixt worden met rustige, dromerige stukken. Er is nu weer gekozen voor vrijwel volledig instrumentale muziek (enkele computergestuurde voice-overs uitgezonderd). Overigens wordt dit jaar het 20-jarig bestaansjubileum gevierd. Er komen in dat kader ook concerten aan: Bochum op 7 november en Keulen op 8 november, op de 23ste van diezelfde maand bezoekt de band Cloud Nine, een van de kleinere zalen in het TivoliVredenburg-complex. Wij gaan luisteren naar het bijna-titelnummer ”Phantom Void” dat een goed beeld geeft van dit nieuwe werk.
    Websites:
    https://www.earmusic.com/longdistancecalling
    https://www.facebook.com/longdistancecalling.

    VAN EIGEN BODEM / ACTUEEL
    Wings Of Steel – Too Many People
    Van "Homesick" (SI Music, 1992)

    -“Wings of Steel was een Nederlandse progressieve rockband, die qua sound duidelijk geïnspireerd was door de progressieve rock van Rush ten tijde van “Moving Pictures”. In 1992 verscheen “Homesick": een debuut zoals een debuut hoort te zijn, namelijk vol gedreven wilskracht. Niet voor niets was het Nijmeegse trio indertijd een graag geziene gast op de vaderlandse podia en bij de lokale radio. Het drietal stond o.a. in het voorprogramma van Saga en IQ en speelde in de Lantaarn in Hellendoorn op uitnodiging van Stichting Symphel. Wings Of Steel paste precies in de Nederlandse symfoscene van dat moment. We praten dan over groepen als Egdon Heath, For Absent Friends en PTS. De drie heren speelden overigens aanmerkelijk minder heavy dan de naam doet vermoeden, al klonk het of ze met hun zessen waren. Allen hadden dan ook een dubbele functie: zo was Jan van Heumen zingende drummer. Drie jaar na “Homesick” verscheen de opvolger “Face The Truth”, maar al enkele maanden later kwam de band in de kou te staan door het faillissement van platenlabel SI Music. Sindsdien hebben we nooit meer iets van de band gehoord.” (dixit Dick van der Heijde van Progwereld, met lichte aanpassingen) Het nummer “Too Many People” heeft een actuele strekking: te veel mensen op deze aarde. Hoe gaat onze toekomst eruitzien?
    Website:
    https://www.progwereld.org/recensie/wings-of-steel-homesick/ .

    FUSION / CROSS-OVER
    Kolbe-Illenberger-Dauner - Zen Tri Fuge
    - Wendekreis Des Steinbocks
    Van "KID - Second Step" (Mood Records, 1985)

    Voor musici die in de jaren zeventig al actief waren, was het zaak in het daaropvolgende decennium mee te buigen met de tijdsgeest of anders hun instrumenten aan de wilgen te hangen. De Duitse gitaristen Martin Kolbe en Ralf Illenberger waren beiden al sinds de jaren 70 actief in 'fingerpicking style' op akoestische gitaren, toen ze elkaar leerden kennen en als duo gingen samenwerken. Ze maakten muziek die ergens op het grensvlak van klassiek en fusion lag, met daaraan toegevoegd wat vleugjes prog. Ze hadden daarmee redelijk wat succes in eigen land en bovendien sloot hun stijl ook perfect aan bij de stroming instrumentale muziek die destijds in de V.S. verscheen op de labels Windham Hill en Narada. In 1980 maakten ze samen met de van o.a. The United Jazz+Rock Ensemble bekende pianist en toetsenist Wolfgang Dauner het live-album “Live KID”, dat vijf jaar later een studio-vervolg kreeg met “KID - Second Step”. Daar waar Dauner op “Live KID” alleen als muzikant te gast was, leverde hij voor de opvolger werk aan dat prima paste bij de stukken van het gitaarduo. Het blijken vernuftige composities waarbij de twee gitaren lijken samen te smelten tot één instrument en waarbij Dauners piano en andere toetseninstrumenten een extra laag toevoegen. We kiezen voor een tweeluik: allereerst het door Kolbe en Illenberger geschreven “Zen Tri Fuge” met de gitaren dan ook op de voorgrond, gevolgd door de Dauner-compositie “Wendekreis Des Steinbocks”, dat qua sfeer behoorlijk beïnvloed lijkt te zijn door het werk van Pat Metheny en Lyle Mays op hun duoplaat "As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls" uit 1981.
    Websites:
    http://martin-kolbe.com/
    https://www.facebook.com/BlueberryMartinKolbe
    https://ralfillenberger.com/
    https://www.facebook.com/people/Ralf-Illenberger/100048824649550/
    http://www.dauner-around.de/.

    HERUITGAVE
    Hogarth, Steve, RanestRane and Flowing Chords – The Crow And The Nightingale (live)
    Van “S.P.Q.R. - Live From Sala Sinopoli, Roma” (Poison Apple Studios, 2024 / earMUSIC/Edel, 2026)

    In 2005 was er al eens een succesvolle samenwerking tussen Steve Hogarth en RanestRane. De Italiaanse band begeleidde toen de Marillion-zanger in het kader van een bijzondere show in Rome, die onderdeel uitmaakte van de toenmalige solotournee van de Brit die zich vaak kortweg H laat noemen. Dat dit in 2024 (bijna) een decennium geleden was, vormt een mooie aanleiding om dit nog eens over te doen. Het werden zelfs meerdere concerten en natuurlijk moesten die bijzonder worden. Voor wie wel eens bij een solo-optreden van H is geweest, weet dat de setlist bestaat uit een mengelmoes van solowerk, Marillion-nummers en covers. Zo ook op de avond die werd vastgelegd op “S.P.Q.R. - Live From Sala Sinopoli, Roma”, dat Hogarth nog datzelfde jaar in eigen beheer uitbracht. Naast dat de nummers op mooie wijze zijn gearrangeerd (door RanestRane-toetsenist Riccardo Romano) is het tweede deel van het concert extra bijzonder. Dan doet namelijk The Flowing Chords mee, een 9-koppig vocaal ensemble. Jawel: eindelijk mogen we wat nummers uit het Hogarth-verleden met een écht koor horen. Begin dit jaar verscheen er een heruitgave via earMUSIC/Edel. Kon je in 2024 kiezen tussen óf een Blu-ray óf een dubbel-CD, nu zijn er een 3LP-set en een 2CD+Blu-ray-set. Op die laatste schijf vinden we de beeldregistratie met zowel een stereomix als een multi-kanaals audiomix. In 2024 lieten we al twee nummers horen, vanavond kiezen we “The Crow And The Nightingale”, waarvan het origineel is te vinden op Marillions “An Hour Before It’s Dark” (2022). Afgelopen week gaf Marillion twee concerten in Duitsland waar de band werd ook begeleid door de Flowing Chrods.
    Websites:
    http://www.stevehogarth.com/
    https://www.facebook.com/IceCreamGenius
    https://www.ranestrane.net/
    https://www.ranestranestore.com/en/
    https://www.facebook.com/RanestRane
    https://www.flowingchords.it/
    https://www.facebook.com/flowingchords/.