• Zondag 29 Maart 2026 Show No. 1705

    NIEUW
    DarWin - Man Vs. Machine
    - Winter Fare
    Van het album “Distorted Mirror” (Phantom Recordings, 2025)

    “Distorted Mirror” is het vijfde reguliere album van DarWin, vernoemd naar de gitarist die dit project in het vorig decennium startte. Hij werkt met een vaste kern, bestaande uit leadzanger Matt Bissonette en drummer Simon Phillips. Gedrieën schreven ze al het materiaal voor deze in de herfst van 2025 verschenen werkstuk en DarWin en Phillips dragen zorg voor de welluidende productie. Daarnaast is er een een aantal vaste spelers op DarWin-albums. Zo zijn gitarist Greg Howe, toetsenist Derek Sherinian en gitarist/achtergrondzanger Jesse Siebenberg opnieuw van de partij. Opvallend is dat Bissonette, van huis uit bassist en op het vroegste DarWin-werk ook alszodanig te horen, nu alle baspartijen overlaat aan de Indiase Mohini Dey. Al die namen hebben gemeen dat ze door de loop der jaren een indrukwekkend CV hebben opgebouwd. De gitaren van DarWin en Howe klinken meermalen flink stevig, waardoor de muziek een hardrocktrekje krijgt, maar evengoed is er progressieve rock te horen, of meer AOR-getint materiaal, waarbij hier en daar jazzrock-injecties zijn toegevoegd. Wat die wat meer heavy insteek betreft, is “Distorted Mirror” een voortzetting van de stijlenmix die voorganger “Five Steps On The Sun” liet horen. We openden met “Man Vs. Machine” dat zowel een pakkende melodie en fijne groove heeft, als een wat meer uitfreakend sologedeelte met een excellerende Howe. We vervolgen met de albumafsluiter, “Winter Fare”. Dit heeft een lager tempo dan het voorgaande materiaal en ademt een weldadig Toto-gevoel uit, waarbij Howe evenwel in twee lange solo's toch zeker opnieuw grote vingervlugheid etaleert: heerlijk soepel gespeeld, alsof hij de noten zó uit z'n mouw schudt, waarbij Phillips met z'n dubbele bassdrums tegen het eind het tempo toch wat opstuwt.
    Websites:
    https://linktr.ee/darwinband
    https://www.facebook.com/DarWinOoS.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Solstice feat. Theo Travis - Earthsong (live 2025)
    Van "Clann: The Stables Gathering" (eigen beheer, 2026)

    Vorig jaar, op 30 augustus, stond de Britse band Solstice in de compacte maar iconische zaal The Stables in Milton Keynes. Voorafgaand door voorprogramma's verzorgd door Solstice zangeressen Leoni Jane Kennedy en Ebony Buckle, was deze show voor de band het hoogtepunt van de reeks optredens ter promotie van het dat jaar verschenen album "Clann" (dat de hoogste regionen in de Xymphonia Top 2025 haalde). Alle registers werden dan ook opengetrokken. Niet alleen de vaste achtergrondzangeressen Ebony Buckle en Dyane Crutcher waren erbij, maar ook zangeres/gitariste Leoni Jane Kennedy, die de maanden ervoor al een paar keer had ingevallen. Voor de soulvolle, funky song “Plunk”, voor het eerst live gezongen door Dyane Crutcher, werd er ook nog een blazerssectie opgetrommeld. De grootste verrassing was evenwel dat saxofonist Theo Travis zowel tijdens het meditatieve en tribale “Cheyenne” als tijdens de oudste song op de setlist, “Earthsong”, acte de presence gaf. Het was in alle opzichten dus een bijzondere avond voor een band die na zo veel jaren actief te zijn langzamerhand een substantiele en enthousiaste schare fans aan zich heeft weten te binden. Van dit concert is nu de CD "Clann: The Stables Gathering" verschenen op zowel CD als (in kleine oplage, wees er dus snel bij) vinyl. Voor vanavond kiezen we voor het genoemde “Earthsong”, dat al op het debuut “Silent Dance” uit 1984 te vinden was. Voor "Clann" werd het opnieuw opgenomen, met leadzang van Ebony Buckle, wier stem geschapen is voor dit nummer, met een tekst die de leiders van de wereld oproept vrede te sluiten – na ruim 40 jaar derhalve helaas érg actueel. Overigens: Solstice treedt op zondagmiddag 25 oktober op in Poppodium Boerderij te Zoetermeer.
    Websites:
    https://www.solsticeprog.uk/
    https://www.facebook.com/solsticeprog/
    https://solstice3.bandcamp.com/album/clann-the-stables-gathering.

    NIEUW
    Refestramus - Deathless
    Van "Morri’s Rock Boutique" (Melodic Revolution Records, 2026)

    Refestramus uit de V.S. werd opgericht in 2020 door de progressieve rockdrummer Derek Ferguson en internetradiomaker/technicus Ian Beabout. Samen met onder andere multi-instrumentalist Jerry King werd een jaar later gedebuteerd met "Decoupage". Inmiddels is men, na vijf singles, een EP, het in 2024 verschenen "Intouríst" en enkele bezettingswisselingen, aanbeland bij "Morri’s Rock Boutique". Belangrijkste nieuwkomers daarop zijn de smaakmakers van Potter’s Daughter en Octarine Sky: zangeres/toetseniste Dyanne Potter Voegtlin en multi-instrumentalist/zanger Jan Christiana Voegtlin. Daarnaast bevatten diverse tracks bijdragen van gastvocalisten en -musici, inclusief prog-iconen als violist Joe Deninzon (Kansas), saxofonist David Jackson (Van Der Graaf Generator) en gitarist Rick Witkowski (Crack The Sky). Het hoofdmenu beslaat zeven tracks die een surrealistische dystopie vormen bestaande uit woestijnlandschappen, neonverlichte tempels en ronddwalende herinneringsgeesten. De eclectische doch melodieuze rock waarmee dit gepresenteerd wordt schiet alle kanten op. Rockende, typische AOR-kenmerken worden opgevolgd door progressieve rockbreaks, Yes- en Queen-achtige meerstemmige vocalen en poppy refreinen. Tijdens klassieke, rockmusicalgetinte frasen schemert verder The Mark & Clark Band door. In de bruisende arrangementen krijgen de solisten daarbij alle ruimte om te excelleren, terwijl de drumpartijen van de bandleider juist opvallend dienend zijn. Potters klinkt in de hoge passages overigens als Nikki Squire (Esquire), wat zeker in de hardrockende passages een aan Heart verwante sound oplevert. De band voelt zich trouwens zelf verwant met onder meer Sparks en de momenteel hippe Miley Cyrus en The Last Dinner Party. Het ruim acht minuten durende anti-oorlogsstatement “Deathless” is een van de meest afwisselende, complexe tracks. Het bestaat uit de delen "Above Volokov's Mill", "Goodbye, America!" en "And He Always Will". Dit stuk hebben we voor u klaar staan. De CD wordt trouwens afgesloten met twee opnieuw opgenomen stukken van het debuut, waaronder het als een robuuste Alan Parsons Project-song klinkende "Another Country".
    Websites:
    https://refestramus.com/
    https://www.facebook.com/refestramus
    https://refestramus.bandcamp.com/album/morri-s-rock-boutique.

    NIEUW
    Porcaro, Steve – Does It Really Matter?
    – Water From The Sky
    Van “The Very Day” (Green Hill, 2026)

    Straks na het nieuws hoort u muziek van een veteraan die, wellicht tot enige ergernis van zijn oudste fans, fysieke uitgaven vele maanden laat volgen ná online- en streamingreleases. Ook de zeven jaar jongere Steve Porcaro kiest die weg. De enige nog levende Porcaro-broer kennen we als de ándere toetsenist van Toto (naast David Paich). Tien jaar na zijn eerste reguliere album onder eigen naam, “Someday/Somehow”, is nu “The Very Day” op CD verschenen, vijf maanden nadat het al digitaal beschikbaar was. Het is een afwisselend album dat enerzijds de van hem bekende wat zoete softrockkant belicht, die doorklinkt in zijn bijdragen aan het Toto-repertoire en uiteraard zijn Michael Jackson-wereldhit “Human Nature”. Anderzijds is hij een toetsenist die eens stapeling van orkestrale geluiden niet uit de weg gaat om een grootse climax te bereiken. In het vroegste werk van Toto kon hij dat samen met Paich prachtig doen. We wisten van tevoren dat Paich ook te gast is op “The Very Day” en vermoedden bij eerdere streamingdienstbeluistering dat hij dan vast wel zou meewerken aan dé symfonische uitsmijter van de plaat, “Water From The Sky”, maar nu we de 'credits' kunnen lezen blijkt het toch helemaal Porcaro's eigen werk. En dan volgt er nog een prachtige meeslepende gitaarsolo van Marc Bonilla (die wij vooral kennen van zijn werk met Kevin Gilbert, Keith Emerson en Eddie Jobson). Wat dat betreft beschikt Porcaro over een jaloersmakende Rolodex, want de aanvullende gitaarpartijen zijn van Michael Landau. Met drummer Shannon Forrest, percussionist Lenny Castro en achtergrondzanger Jason Scheff (vooral bekend van Chicago) werken er nog drie getrouwen uit de Toto-muzikantencirkel mee aan dit epische en behoorlijk overdonderende nummer. Maar het is zeker niet de enige attractieve song op “The Very Day”. Zo leent Michael McDonald zijn kenmerkende stem aan het pakkende “Change”, maar een ander meer symfonisch rockend hoogtepunt is “Does It Really Matter?”. Het is dan ook gemaakt met dezelfde ploeg als “Water From The Sky” en bevat een keyboardsolo met een fraai aan Yamaha CS80 refererend geluid. Om verder niet gespecificeerde reden wordt voornoemde Jobson bij de credits van dit nummer in het boekje bedankt. Zou de UK-toetsenist misschien dat legendarische toetseninstrument hebben uitgeleend?
    Websites:
    https://www.steveporcaromusic.com/
    https://www.facebook.com/steveporcaromusic.

    NIEUW
    Gabriel, Peter – Shock The Monkey (Live at Real World)
    Van “In The Big Room” (Real World, 2026)

    Peter Gabriel is al een tijdje erg actief met allerlei uitgaven. Vorig jaar zomer werd een eerder alleen via de zogenaamde 'Full Moon Club' beschikbaar gemaakte opname van een intiem concert in zijn eigen Real World Studios gedeeld via streamingplatforms. Deze opname werd al in 2003 gemaakt, met aanwezigheid van een select publiek. Eind vorig jaar deelde hij op dezelfde manier een opname van zijn volledige concert op het eerste, door hemzelf geïnitieerde WOMAD-festival in 1982. In januari van dit jaar begon hij bij de eerste volle maan met het uitbrengen van een gloednieuw nummer als onderdeel van wat uiteindelijk het album “O/I” moet worden, als fantasievol getitelde opvolger van “I/O” uit 2023. Net als drie jaar geleden verschijnt er ook in 2026 bij iedere volle maan een vers nummer in zogenaamde “Bright Side Mix” om enkele weken later bij nieuwe maan gevolgd te worden door de “Dark Side Mix”. Mensen die het toch liever bij fysieke uitgaven houden moeten dus wachten tot december, als de twaalf nieuwe songs als één album uitgebracht zullen worden. Of er ook weer een tournee volgt is nog onduidelijk. En ook de archief-livedocumenten krijgen een fysieke release. Sterker nog: “In The Big Room” is vorige week verschenen op dubbel-CD. In mei volgt “Live At WOMAD 1982”. Het live-in-de-studioconcert uit 2003 is een prettige mix van recent en ouder werk, waarbij de door ons hogelijk gewaardeerde derde en vierde titelloze studioalbums niet overgeslagen worden. Een blik in ons archief leert dat we vreemd genoeg nooit “Shock The Monkey” van de vierde plaat gedraaid hebben, toch het toegankelijkste nummer van die schijf en hier en daar een kleine hit. In deze live-versie is vooral Tony Levin de ster, met zijn heerlijk prominent in de mix geplaatste ploppende en zoemende basgeluiden.
    Websites:
    https://petergabriel.com/
    https://www.facebook.com/PeterGabriel/.

    LIVE-TIP
    Grobschnitt - Könige Der Welt (live)
    Van “Grobschnitt – 2008 - Live – 2010“ (Sireena Records, 2010)

    Jahwohl! Die Gruppe Rockpommel’s Band kommt in die Niederlande! En wel in Poppodium Boerderij te Zoetermeer (Süßersee?) op 23 mei. We vinden hierin diverse ex-leden van Grobschnitt, toch een band met een rijke geschiedenis, doch zonder ook maar één keer in Nederland te hebben opgetreden (en waarschijnlijk 'überhaupt nicht' in een niet-Duitstalig land). Wellicht dat de karakteristieke Duitse humor die in de muziek verwerkt zit hiermee te maken had. Uit een door zonen van ex-leden opgestarte coverband ontstond begin deze eeuw een doorstart onder de vertrouwde Grobschnitt-naam toen de intussen weer enthousiast geworden vaders ook mee gingen doen. Helaas viel in 2012 het doek voor die grote bezetting, na een paar zeer fijne concerten voor een Hagens thuispubliek met orkest. Van de oerbezetting waren in die groep alleen frontman Willy Wildschwein en bandmascotte Tony Moff Mollo betrokken. De in 1980 aangehaakte bassist Milla Kapolke was echter de drijvende kracht achter deze incarnatie. Niet lang daarna sloegen Willy Wildschwein en zijn zoon Nuki de handen ineen met 'originalgitarrist' Lupo voor succesvolle tournees met het Grobschnitt Acoustic Trio die nog steeds plaatsvinden. Bij de overgebleven leden die er na 2012 mee gestopt waren, ging het vorig jaar toch weer kriebelen en met drie nieuwe leden, werd er een aantal keren opgetreden. Omdat de rechten van de naam bij het voornoemde trio liggen, werd de naam Rockpommel’s Band, gekozen, verwijzend naar wellicht het meest geliefde Grobschnitt-studioalbum. Vervanger van Wildschwein bleek de zeer verdienstelijke zanger Armin Krull, maar ook nieuwe gitarist Kevin Hollmann (die qua leeftijd een kleinkind van de oudste leden had kunnen zijn) blijkt een sterke aanwinst. Hij vervangt dus Nuki en vormt nu naast Milla Kapolke's zoon Manu de gitaartandem. Na het voorzichtige begin van vorig jaar volgt in dit jaar een hele reeks concerten, die begin deze maand in Menden begon. Een deel van ons team heeft dit meegemaakt en we kunnen geruststellen dat het wederom een belevenis is. Ja de ongein zit er zeker nog steeds in, maar in een bijna drie uur durende show wordt blijkgegeven van een hoogstaande muzikaliteit, waarbij het fijn is te constateren dat Kapolke senior zijn baspedalen weer 'mega' laat weerklinken. Naast het volledige “Rockpommel's Land” kwam er van praktisch ieder Grobschnitt-album een nummer voorbij in de set. Eén van de verrassingen was wel het stemmige “Könige Der Welt”, waarvan het origineel van “Fantasten” uit 1987 stamt. En natuurlijk is er, zoals bij elk Grobschnitt-(gerelateerd-)concert een versie van “Solar Music”. Wij kregen “Sonnentanz”, voortbouwend op de versie van midden-jaren tachtig. We kunnen u van harte aanbevelen om de show te gaan zien, want zo'n kans zal er waarschijnlijk niet snel meer komen. We draaien nu een versie van “Könige Der Welt” zoals die een kleine 20 jaar geleden werd gespeeld door dus het grootste deel van wat nu Rockpommel's Band heet.
    Websites:
    https://www.rockpommelsband.com/
    https://www.facebook.com/rockpommelsband/.

    ACTUEEL / LIVE-TIP
    Level 42 - Man (live, 1989)
    Van "Live At Wembley" (World Famous Records, 1996)

    In het afgelopen week verschenen nieuwe nummer van het progressieve rockmagazine iO Pages staat een kort eerbetoon aan Alan Murphy. Aan deze in 1989 overleden gitarist hebben we in Xymphonia ook al geregeld aandacht besteed. Zo draaiden we nummers van onder anderen Kate Bush, Mike & The Mechanics, John Sloman, Akira Inoue, Alan Stivell en Go West waarop zijn vloeiende, virtuoze spel vaak een hoofdrol vervulde. Tevens hebben we muziek gedraaid van zijn eigen band SFX. Een van de grootste acts waartoe hij toetrad was ongetwijfeld Level 42. Met de band van Mark King werkte hij mee aan de studioplaat "Staring At The Sun" uit 1988. Een jaar later stond hij ook in de schijnwerpers tijdens het concert in Wembley. Pas zeven jaar later werd deze show op CD uitgebracht. Van dit "Live At Wembley" draaien we het oorspronkelijk van "Staring At The Sun" afkomstige "Man", met uiteraard de nodige gitaarsolo's van Murphy. De band zal overigens dit jaar diverse concerten geven ter gelegenheid van het 45 jarig bestaan. De meeste shows vinden in Groot Brittannië plaats, maar ook Nederland wordt aangedaan en wel op 2 juli. Op die dag zal Level 42 met Matt Bianco optreden tijdens het inmiddels uitverkochte Royal Park Live bij Paleis Soestdijk in Baarn.
    Websites:
    https://www.level42.com/
    https://www.facebook.com/level42official
    https://www.royalparklive.nl/programma/artiest/level-42/
    https://www.facebook.com/people/Alan-Murphy/100063778994653/ (fansite Alan Murphy)
    https://web.archive.org/web/20120426073022/
    http://www.alanmurphy.co.uk/ (archiefwebsite)
    https://web.archive.org/web/20180117034509
    /http://www.alanmurphylive.com/index.html (liveopnames van SFX).

    VOORPROEFJE / LIVE-TIP
    Mancuso, Matteo feat. Steve Vai - Solar Wind
    Van het nog te verschijnen album "Route 96" (Music Theories Recordings / Mascot, 24 april 2026)

    Het is hard gegaan met Matteo Mancuso sinds hij begon aan een studie aan het Berklee College of Music in Boston in 2017. Daarvoor had de Italiaanse gitarist al klassieke gitaar gestudeerd, later volgde nog de richting jazzgitaar aan het conservatorium van Palermo, alwaar in 2022 afstudeerde. In 2023 debuteerde hij met zijn album “The Journey” en viel in bij de Italiaanse proglegende P.F.M. tijdens een optreden op het festival in Lugano. Van dat concert werd nog datzelfde jaar een live-registratie uitgebracht. Sindsdien toert hij de wereld rond met zijn eigen trio en nam ook deel als 'featured artist' aan het Vai Academy muziekkamp, waar hij onder andere ook met de naamgever van dat kamp en Jordan Rudess optrad. Drie jaar na zijn debuut komt op 26 april a.s. zijn tweede album, “Route 96”, uit bij Music Theories / Mascot en deze week werd daar een voorproefje van online gezet: het nummer “Solar Wind” met als gast, hoe kan het ook anders, Steve Vai. Dit is een fijn staaltje progfusion met mooi gearrangeerde gitaarpartijen van Mancuso zelf met plaats voor zijn opvallende solospel waarbij hij ook technieken uit de klassieke muziek gebruikt. Wat dat betreft is Mancuso zeker een interessante gitarist om te zíen spelen. De solo van Vai is ook in diens sinds jaar en dag uit duizenden herkenbare stijl, waarbij we wel aantekenen dat het gelukkig niet een geval van 'heel veel noten in zo weinig mogelijk seconden' betreft, maar een mooi opgebouwd solistisch betoog. Overigens, binnen een week na de albumrelease, op 30 april, treedt Matteo Mancuso op in Paradiso, Amsterdam, op 1 mei in Doornroosje, Nijmegen.
    Websites:
    https://www.matteomancuso.net/
    https://www.facebook.com/matteomancusoofficial
    Dit nummer op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=FigGQrXzgsY.

    PRE-HISTORIE / 55 JAAR
    Spring – Golden Fleece
    Van "Spring" (Neon Records, 1971 / The Laser’s Edge, 1992 / Repertoire Records, 2007)

    Het door Gus Dudgeon geproduceerde titelloze en enige album van Spring wordt vooral geëerd doordat men maar liefst drie Mellotron-spelers in de bezetting had. De volle symfonische sound die al in 1971 op plaat werd vastgelegd paste prima bij de op dat moment populaire muziek van Yes, King Crimson, ELP en vooral The Moody Blues. Spring was overigens ook de eerste band die een album mocht op nemen in de legendarische Rockfield Studios, dit na een toevallige ontmoeting met eigenaar Kinsley Ward. Kijk vooral een keer de documentaire over deze bijzondere opnamelocatie. Spring kon helaas niet met de grootmachten concurreren en viel al in 1972 al uit elkaar ondanks voorprogramma’s voor o.a. The Velvet Underground. Zanger/Mellotron-bespeler Pat Moran werd producer van onder andere Lou Gramm, Iggy Pop en Robert Plant, terwijl lead-gitarist/Mellotron-bespeler Ray Martinez begin jaren tachtig op de platen van diezelfde Plant speelde. Bekendst werd echter Pique Withers die als Pick Wickers drumde voor onder meer Dave Edmunds en Magna Carta alvorens hij in 1978 tot Dire Straits toetrad. We gaan luisteren naar “Golden Fleece”.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=510
    https://en.wikipedia.org/wiki/Spring_(band).

    25 JAAR
    H2O – Prometeus Breath
    Van het album “Due” (Kaliphonia, 2001)

    Het is ruim 18 jaar geleden dat we voor het laatst muziek van H2O draaiden. Daarbij kwam vooral het debuut “Uno Punto Sei” uit 1997 aan de orde. Vier jaar later, nu dus een kwart eeuw geleden, verscheen de opvolger met de treffende titel “Due”. Vooralsnog (je weet maar nooit) is dat tevens het laatste album van de Italiaanse band gebleken. Het trio (bassist, gitarist en een zingende toetsenist) bouwt, samen met een gastdrummer voort op de traditie van seventies-italoprogbands als Locando Della Fate en Le Orme maar vooral P.F.M. (Premiata Forneria Marconi). Net als het debuut bevat “Due” één episch stuk van ouderwetse vinylplaatkantlengte, aangevuld met vier composities van tussen de 7 en 10 minuten. Grootste verschil tussen de platen, beiden gevuld met melodische, symfonische progressieve rock, is dat de teksten op het debuutalbum Italiaanstalig waren en op deze opvolger volledig in het Engels. Dit ondanks dat twee songtitels wél Italiaans zijn (inclusief die van het epische titelnummer). Wij kiezen echter voor het openingsstuk “Prometeus Breath”, rijk aan melodische wendingen en volop ruimte voor orgel, Mellotron, piano en synths.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=180.