• Sunday 22 Februari 2026 Show No. 1700

    NIEUW
    Crack The Sky - Kiss The Dog
    - Imagination (album version)
    Van "Blessed" (Adobo Records, 2025)

    Zoals enige weken geleden beloofd draaien we vanavond materiaal van "Blessed", de eind vorig jaar uitgekomen nieuwe CD van Crack The Sky. De plaat is opgenomen met dezelfde musici als die op het eveneens vorig jaar verschenen "Live 2025 50th Anniversary 1st Album" te horen zijn. Dat wil zeggen: met vier van de vijf originele bandleden, de al in 1983 aangesloten Bobby Hird en de onder meer van Neal Morse en Ten Point Ten bekende toetsenman/saxofonist Bill Hubauer. Verder horen we Kelsey Friday als gastvocaliste in het satirische "Stare". Het huidige politieke en maatschappelijke klimaat in de wereld en vooral zijn thuisland geeft opper-Crack John Palumbo weer genoeg munitie om in elf vierminutensongs in de huid te kruipen van zogenaamd onschuldige omstanders, seksistische, 'you can’t say that anymore' klagende macho’s of bezorgde burgers. Titels als "Brain Police", "How Can You Sleep?" en "Little Men With Big Guitars" spreken wat dat betreft boekdelen. De typische groepssound met die twin-gitaren, muzikale grappen en instrumentale breaks klinken daarbij als minisymfonieën die, mede door Hubauers prominente bijdragen, als een upgrade van albums als "White Music" en "World In Motion 1" overkomen. De CD-R wordt afgerond door drie bonustracks, waarvan de eerste twee leftovers van het semi-akoestische "From The Wood" lijken te zijn en "Imagination" een radioversie van het exemplarische openingsnummer is. Naar die openingstrack gaan we nu luisteren, nadat we u al kennis hebben laten maken met het rockende "Kiss The Dog".
    Websites:
    https://crackthesky.com/
    https://www.facebook.com/officialcrackthesky/ .

    NIEUW / LIVE-TIP
    Big Big Train – Dead Point
    – Light Without Heat
    – Dreams In Black And White
    – Cut And Run
    – Hawthorn White
    Van het album “Woodcut” (InsideOut / Sony Music, 2026)

    Op 6 februari verscheen “Woodcut”, het 16de reguliere studioalbum van Big Big Train. Het is een mijlpaal voor de in 1990 in Bournemouth opgerichte band, want het betreft het eerste verhalende conceptalbum van oprichter Gregory Spawton en consorten. De in elkaar overlopende nummers onderzoeken artistieke creativiteit, opoffering en de dunne lijn tussen inspiratie en waanzin. Centraal personage is De Kunstenaar, die worstelt met zijn creativiteit en met het leven. Op een dag lukt het hem een houtsnede te maken die hij bijzonder mooi en anders vindt. Misschien is het een droom, misschien is het de werkelijkheid, maar hij stapt ineens de wereld van de houtsnede binnen en betreedt een alternatieve realiteit. Een diepe menselijke verkenning van kunst, geloof en doorzettingsvermogen is het resultaat. Bijzonder is dat alle zeven bandleden compositorische én vocale bijdragen leveren. De meeste teksten zijn van Spawton én, verrassend genoeg, violiste Clare Lindley waarbij frontman Alberto Bravin de leiding nam als producer. Hij bewerkte en stroomlijnde de meer dan 400 afzonderlijk opgenomen tracks, waarbij hij de samenhang van het verhaal in de gaten moest houden, wat naar eigen zeggen 'een gigantische klus' was. “Woodcut” voelt absoluut aan als een Big Big Train-album, maar is toch ook anders dan alle voorgaande bandwerkstukken: een zelfverzekerde combinatie van muziek, verhalen en visuele inventiviteit. Episch, maar nergens langdradig. Het opvallend hoesontwerp is van de hand van kunstenaar Robin Mackenzie uit Dorset: een zwart-wit afbeelding, gemaakt (met behulp van de ook bezongen Albion press) met de houtsnede die speciaal voor dit album door hem gemaakt is. Het album is verkrijgbaar op CD en op dubbel-LP in diverse kleuren én in de vorm van een mediabook waarin we naast de CD ook een Blu-ray vinden met Dolby Atmos- en 5.1-mix. Als u de apparatuur daarvoor bezit is dat zeker een aanrader. Het album zal vast centraal staan bij de concerten op 2 oktober in Poppodium Boerderij te Zoetermeer en 3 oktober in De Pul in Uden. Wij hebben vanavond gekozen voor vijf in elkaar overlopende stukken waarin we niet alleen ingenieuze vocale harmonieën horen, maar ook virtuoze instrumentale passages. Bravin, Rikard Sjöblom en Nick D'Virgilio bewijzen eens te meer uitstekende multi-instrumentalisten te zijn en toetsenist Oskar Holldorff, violiste Clare Lindley, uiteraard bassist Spawton en laatst toegevoegde lid trompettist Paul Mitchell doen daar niet voor onder.
    Websites:
    https://www.bigbigtrain.com/
    https://www.facebook.com/bigbigtrain/ .

    NIEUW
    Art In America - The Mind's Eye Trilogy
    Van "Rise" (Iconoclassic Records, 2025)

    Het titelloze debuut van Art In America werd in 1983 met de nodige bombarie gepresenteerd. Vooral de prominent in het geluidsbeeld staande harp werd als uniek beschouwd. Daarnaast viel de betrokkenheid van toetsenist T. Lavitz, zijn Dixie Dregs-collega Steve Morse (als arrangeur) en producer Eddy Offord op. Nog datzelfde jaar begonnen de opnames voor een opvolger, die volgens geruchten geproduceerd zou worden door Chris Thomas of Rupert Hine. Uiteindelijk vielen ze in de productionele handen van The Albert Brothers, die de tijdgeest dachten aan te voelen door het fantastische drumwerk van Dan Flynn te vervangen door een Linn drummachine en voor de kenmerkende achtergrondzang externe krachten in te huren. Dit leidde uiteindelijk tot niets. Vervolgens verschenen er enkele dubieuze CDr’s met sessies, waaronder één geproduceerd door David Hentschel. Het september vorig jaar uitgebrachte "Rise" is echter de officiële tweede plaat. Hierop staan negen toegankelijke, met gebruikmaking van de demo’s uit 1983 tot stand gekomen artrocksongs. In de rijkgevulde, met Mellotron-, orgel- en synthesizerpartijen ingekleurde arrangementen staat uiteraard Shishonee Flynns harp weer centraal. "No Wonder" en "Looking Back" hebben door het verhalende aspect en de twaalfsnarige akoestische gitaar overeenkomsten met "Inside And Out" van Genesis. Het symfonische popgehalte van die grootheid, in combinatie met catchy AOR-elementen en zang die ons aan die van Lawrence Gowan deed denken, is ook in andere songs te bespeuren, waaronder in het indrukwekkende, acht minuten durende slotstuk "The Mind’s Eye Trilogy". Tot slot zorgen de splijtende gitaarsolo’s en, in "Wired To Worry", het op Andy Summers geïnspireerde ritmewerk van zanger Chris Flynn voor stevige rockimpulsen, daarbij ondersteund door het in ere herstelde drumwerk en Jim Kuha’s vrijgevochten bas- en baspedaalspel. Gelijktijdig met deze onderhoudende 'opstanding' bracht Iconoclassic overigens ook een opgetuigde heruitgave van het debuut uit. Van "Rise" draaien we het genoemde "The Mind's Eye Trilogy" dat bestaat uit de volgende onderdelen:
    I. Goodbye My Love
    II. In The Mind's Eye
    III. Peace Of Mind.
    Websites:
    https://www.artinamericamusic.com/
    https://www.facebook.com/ArtinAmerica.music/
    https://iconoclassicrecords.com/artist/art-in-america/ .

    NIEUW / LIVE-TIP
    Karnivool – Reanimation (ft. Guthrie Govan)
    Van “In Verses” (Cymatic Records / Sony Music, 2026)

    Hoewel Karnivool in 2024 headliner was op het Midsummer Prog Festival en er soms een single werd uitgebracht, is het 13 jaar geleden dat de groep een heel album afleverde. De Australische progmetalband had daarvoor tussen 2005 en 2013 drie albums gemaakt. Zeker in de begintijd werd Karnivool veelvuldig vergeleken met Tool. Inmiddels is er toch wel degelijk sprake van een duidelijk eigen geluid. De songs zijn emotioneel geladen en meeslepend, waarbij de dynamiek groot is. Vaak beginnen ze verstild en zijn er ook in de loop van de songs intieme passages, maar bijna elke song heeft wel een grootse ontlading, meestal in het refrein, waar zo te horen ongetwijfeld gitaren met een extra laag gestemde zevende snaar aan te pas komen. Op 24 april is Karnivool te aanschouwen in 013, Tilburg. We kiezen voor “Reanimation” waarin niemand minder dan gitaarvirtuoos Guthrie Gowan (o.a. Aristocrats) te gast is.
    Websites:
    https://www.karnivool.com/
    https://www.facebook.com/karnivool/ .

    NIEUW / LIVE-TIP
    Lazuli – Les 4 Raisons
    – L'Eau Qui Dort
    Van “Être Et Ne Plus Être” (L'Abeille Rôde (= eigen beheer), 2026)

    Sinds de oprichting in Zuid-Frankrijk is Lazuli eigen altijd meteen herkenbaar geweest. De warme, emotierijke stem van Dominique Leonetti, de 'sweeping' solo's op de zelfgebouwde zogenaamde Léode (met een soort glijcontact) van diens broer Claude, gecombineerd met de Franstalige songs waar vaak toch een soort chansongevoel in doorschemerde is altijd een constante. Het type prog van Lazuli was en is daardoor typisch een product van continentaal Europa, wat een welkom alternatief oplevert op de Anglicaanse en Noord-Amerikaanse bekende namen. Wel is het zo dat door wat bezettingswijzigingen na enkele platen de arrangementen toch wat minder eigenzinnig zijn geworden omdat de rol van melodieuze slagwerkinstrumenten geminimaliseerd is. Op het twaalfde album “Être Et Ne Plus Être” dat nu net verschenen is, ontwaren we zelfs bluesy trekjes in de lange gitaarsolo van “L'Homme Sûr”. Het gedragen Hammond-orgel (hier en daar onderbroken door Fender Rhodes-loopjes) in “L'Eau Qui Dort” geeft een Floydiaans trekje, waarbij er halverwege een break is waar bassist Arnaud Beyney lijkt te refereren aan de bekende baspartij van Tony Levin uit Peter Gabriels “Don't Give Up”. Stemmig is het met twinkelende piano en percussieve drumpartij opgetuigde “Les 4 Raisons”, dat tevens verrijkt is met een koorzangpartij, waarvoor zo te zien aan de achternamen de nodige familie is ingeschakeld. Lazuli zal dit album op diverse podia promoten, waarbij er enkele concerten redelijk bereikbaar zijn voor ons: 11 maart in de Harmonie in Bonn, 13 maart in De Pul in Uden, 14 maart wordt het Zoetermeerse Poppodium Boerderij aangedaan en 15 maart de Piano in Dortmund.
    Websites:
    https://lazuli-music.com
    https://www.facebook.com/Groupe.LAZULI/.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Deposed King – Ashes Drift Apart
    Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)

    In de Xymphonia-jaarlijst over 2025 vonden we op een gedeelde zevende plaats “Letters To A Distant Past” van Deposed King. We ontdekten dit tweede album van het Hongaarse duo pas eind vorig jaar en vinden de muziek zo bijzonder dat we hebben besloten om die in februari nog wat uitgebreider in de schijnwerpers te zetten. Deposed King bestaat uit Daniel Kriffel en Dominique Király: beiden multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers. Vanavond “Ashes Drift Apart”, een van de bonusnummers op de deluxe editie.
    Websites:
    https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
    https://www.facebook.com/deposedkingband/.

    NIEUW / WERELD VOL MUZIEK / LIVE-TIP
    Nusantara Beat - Ke Masa Lalu
    - Bakar
    Van "Nusantara Beat" (Glitterbeat, 2025)

    In de rubriek WERELD VOL MUZIEK schenken wij geregeld aandacht aan muziek uit delen van de wereld, die in eerste instantie, niet echt voor de hand liggen als het gaat om progressieve rock. Dit keer gaat het om een band uit... Nederland!! De wortels van het al een tijdje aan de weg timmerende Nusantara Beat liggen echter in Indonesië. Alle leden zijn van Indonesische afkomst, maar met uitzondering van één lid, zijn ze allen geboren en getogen in Nederland. Allemaal zijn ze ook al een flink aantal jaren muzikaal actief waar onder bands zoals Jungle By Night en Altin Gün en dat geeft al een hint voor de muziekstijl. Want Nusantara Beat houdt wel van een lekkere groove maar - en daar wordt het voor ons interessant - mengt dat met licht-psychedelische klanken. Het Nederlands/Turkse Altin Gün, waar Nusantara Beat-percussionist Gino Groeneveld ooit deel van uit maakte, doet ook zoiets maar dan met Turkse psychedelische rock. Nusantara Beat gooit het over een iets andere boeg en is met name ook een stuk toegankelijker en melodieuzer. Lekker galmende, spacey gitaren, soepele drums en percussie en groovende bas, hier en daar lekkere synthpartijen en dan de opvallende stem van zangeres Megan de Klerk, die in het Soendanees zingt. Toen na een aantal jaren een eigen geluid was ontwikkeld, verscheen eind 2025 het naar de groep vernoemde debuutalbum, dat gevolgd werd door optredens op diverse festivals over de hele wereld. En ja, in Indonesië heeft Nusantara Beat intussen intussen ook al een flinke aanhang en er zelfs al opgetreden. Nee, ze zijn absoluut geen progrockband in de pure zin des woords, maar soms horen we iets terug dat ons deed denken aan Landberk en Paatos. Ook aan de bedwelmende sound van space-rockband Ozric Tentacles lijkt gerefereerd te worden. De groep heeft er net een reeks optredens door het land opzitten en trekt nu Europa in, maar is nog wel op festivals te zien: op Pasar Malam 2026, van 3 tot 6 april in Rotterdam en op Falafelpop, 9 mei in Tilburg.
    Websites:
    https://nusantarabeat.com/
    https://www.facebook.com/p/Nusantara-Beat-100087130985701/
    https://nusantarabeat.bandcamp.com/album/nusantara-beat .

    SUBTOP 2025
    Actionfredag - Dalai Lama´s Five Dollar Mamas II
    Van "Lys Fremtid I Mørke" (áMARXE, 2024)

    Canterbury-prog blijft opvallend vaak een inspiratiebron voor met name jonge muzikanten zoals de leden van Actionfredag. Eén van de weinige echt nieuwe ontdekkingen van het afgelopen jaar (met de kanttekening dat dit tweede album officieel uit kwam op de valreep van 2024 maar pas echt goed beschikbaar werd in 2025), maar wel een album waar het spelplezier van af spat. Tevens laat “Lys Fremtid I Mørke” horen dat de muziek van deze Noren ten opzichte van het debuut ook af en toe een wat scherper randje heeft gekregen. Dit album stond op nummer 7 in de persoonlijke Top 10 over 2025 van Xymphonia-teamlid Christian Bekhuis. Het kwam niet aan bod in onze Xymphonia Top 2025-uitzendingen, maar nu alsnog.
    Websites:
    https://amarxe.bandcamp.com/album/lys-fremtid-i-m-rke
    https://www.facebook.com/actionfredag/ .

    HERUITGAVE
    IQ – The Magic Roundabout (live)
    Van de CD+Blu-ray-set “Live From London: Camden Palace 1985” (Samurai, 1985, onder de titel “Living Proof” / Esoteric Recordings, 2026)

    Voor de progfans die eind jaren 80, begin jaren 90 opgegroeid zijn, dus nog voor het DVD-tijdperk, is de “Live From London”-serie bijna legendarisch. In 1985 werden er verschillende showcases voor TV opgenomen, waarbij ook de top van de Britse prog aan bod kwam. Niet-Britse fans konden deze concerten zien op Super Channel. Natuurlijk zaten we in die tijd klaar met onze videorecorder! IQ was in mei van dat jaar aan de beurt, in de maand dat het langverwachte tweede album “The Wake” uitkwam, en speelde een set van ruim 50 minuten. De band kon toen niet voorzien dat zanger Peter Nicholls twee maanden later zou opstappen. Er werd duidelijk geconcentreerd gespeeld, waarbij de nadruk lag op het net verschenen album, waarvan alleen “Headlong” niet aan bod kwam. Zonder medeweten van IQ verscheen deze opname in 1986 (onder de titel “Living Proof”) zowel op LP en CD als videoband. Een officiële CD-uitgave van IQ zelf kwam er pas in 1992. De videorechten heef IQ echter nooit kunnen bemachtigen en pas in 2005 kwam er een DVD-release via een sublabel van Voiceprint. Afgelopen jaar kwam het bericht dat de 24 sporen audio- en mastervideo opnamen zijn gevonden en dat Esoteric Recordings daar een CD+Blu-ray-combo van zou uitbrengen. Deze ligt nu voor ons en we mogen wel zeggen dat hier goed werk van is gemaakt. De beeldkwaliteit is veel beter geworden, maar een echte revelatie is hoe goed de audio klinkt. Het is zeker een goede weergave van hoe IQ in die tijd klonk: puntig, donker maar ook episch. Nicholls is uitermate goed bij stem en de toetsen van Martin Orford klinken lekker vet (hoewel hij in het intro van “Outer Limits” de settings eerst niet goed had). Maar het is ook mooi om een jonge Paul Cook van dichtbij in actie te zien. Overigens is IQ ook dit jaar nog weer op podia te aanschouwen. Op 30 en 31 augustus vindt er in Zentrum Altenberg in Oberhausen een IQ Weekend plaats en uiteraard kunnen we uitkijken naar de jaarlijkse Xmas Bash in Poppodium Boerderij te Zoetermeer, meestal de tweede zaterdag van december. Maar nu terug naar 1985. We kunnen natuurlijk niet de beelden laten zien, maar we gaan luisteren naar “The Magic Roundabout".
    Websites:
    https://www.iq-hq.co.uk/
    https://www.facebook.com/IQHQLive/ .