Sunday 27 Juli 2025 Show No. 1670
IN MEMORIAM: GEORGE KOOYMANS (1948 – 2025)
Golden Earring – She Flies On Strange Wings
Van het album “Seven Tears” (Polydor, 1971)
Gitarist en zanger George Kooymans van de Haagse rockband Golden Earring is afgelopen dinsdag, 22 juli, overleden. Vier jaar geleden werd bekend dat Kooymans aan ALS leed. Hij was 77 jaar. "Wij nemen afscheid van een groot musicus en componist, wiens werk verder reikte dan Golden Earring. George was een geliefde echtgenoot, vader, opa, maar bovenal vriend", staat in de officiële verklaring. Op 13-jarige leeftijd vormde hij met buurjongen Rinus Gerritsen en een paar vrienden uit de buurt een band. Vier jaar later heette die band The Golden Earrings en verscheen de eerste officiële single: “Please Go”. In de jaren erna kwamen zanger Barry Hay en drummer Cesar Zuiderwijk de gelederen versterken. De band, die in 1969 werd omgedoopt tot Golden Earring, groeide uit tot een van de meest succesvolle Nederlandse rockbands aller tijden. De basisbezetting is sinds 1970 niet meer veranderd, wat een zeldzaamheid is in de rockwereld. Wereldwijd verkocht de band miljoenen albums, leidend tot meer dan dertig gouden en platina schijven. Ook in de VS kreeg de band in de jaren 70 voet aan de grond, wat een enorme prestatie was. De hit “Radar Love” uit 1973 bleef decennia lang een veel gedraaide plaat op de Noord-Amerikaanse radiostations. Het nummer staat ook al sinds jaar en dag hoog in de Top 2000. (bron: NOS Nieuws)
Ter nagedachtenis aan Kooymans kiezen we voor één van de meest progressieve nummers uit het Earring-repertoire: “She Flies On Strange Wings”, van het in 1971 verschenen album “Seven Tears”. Het zeveneneenhalve minuut lange nummer, waarvan zowel tekst als muziek werd geschreven door Kooymans, bestaat uit verschillende secties. Sectie 1, het langzame intro van een minuut, laat bassist Rinus Gerritsen op orgel horen, waarmee hij samen met het bekkenspel van Cesar Zuiderwijk de zang van George Kooymans ondersteunt. De tweede sectie duurt tweeënhalve minuut en bestaat uit twee coupletten, van elkaar gescheiden door een gitaarsolo, en wordt afgesloten met een saxofoonriff door Bertus Borgers. De derde sectie begint met een synthesizersolo door Gerritsen en de brug van het nummer, waarin Barry Hay en Kooymans elkaar vocaal afwisselen. De vierde en laatste sectie is te vergelijken met de tweede sectie; het eerste couplet wordt herhaald waarna opnieuw een saxriff van Borgers volgt, die naar een fade-out leidt. “She Flies On Strange Wings”, heeft, evenals “'Radar Love”', elk jaar nog in de NPO Radio 2 Top 2000 gestaan. (bron: Wikipedia)
Websites:
https://golden-earring.nl/
https://www.facebook.com/goldenearring .
NIEUW
Styx – Ease Your Mind
– The Thing That You Said
– It's Clear
Van “Circling From Above” (Alpha Dog 2T/UMe, 2025)
Vorige maand draaiden we al een voorproefje op het nieuwe Styx-album “Circling From Above” in de vorm van “Build And Destroy”. De band kondigde het album aan als een conceptueel werkstuk over 'de complexiteit van de menselijke ervaring door de kruisende lenzen van technologie en natuur'. Net als op de vorige twee albums is er een grote rol voor Will Evankovich. Hij is niet alleen de producer, maar schreef ook mee aan de 13 songs, samen met zanger/gitarist Tommy Shaw en toetsenist/zanger Lawrence Gowan. Nu het album is verschenen kunnen we constateren dat “Build And Destroy” muzikaal rechtstreeks in het verlengde ligt van “The Mission” (2017) en “Crash Of The Crown” (2022). Ofwel: met de ondersteuning van Evankovich slaagt de groep uit Chicago erin om kwalitatief sterk voor de dag te blijven komen, ook al schalen we “Circling From Above” bij eerste beluistering kwalitatief net iets lager in dan de twee voorgangers. Evankovich wordt nu trouwens in het boekje ook echt bij de band-line-up genoemd (op “Crash Of The Crown” stond er nog een witregel tussen hem en de rest). Veel Noord-Amerikaanse generatiegenoten touren alleen nog maar en als er al nieuw werk verschijnt, klinkt het nauwelijks geïnspireerd. Styx, maar ook bijvoorbeeld Kansas, neemt het album produceren echt serieus. Opvallende ontbrekende is Ricky Phillips, die meer dan 20 jaar lang de baspartijen deelde met mede-oprichter Chuck Panozzo, wiens sukkelende gezondheid een fulltime bandlidmaatschap belet. Phillips wil meer tijd met zijn familie doorbrengen en is verrassend genoeg vervangen door de jongere broer van Lawrence Gowan. Deze Terry Gowan was ook al op Lawrence's solowerk te horen voordat de toetsenist in 1999 toetrad tot Styx als vervanger van Dennis DeYoung. Dit is al die jaren een uitstekende keus gebleken. Niet alleen lijkt zijn zang echt ietwat op die van DeYoung, zijn wat scherpere stem is een mooi tegenwicht op de warmer klinkende gepolijste stembanden van zanger/gitarist Tommy Shaw. Uiteraard is er traditiegetrouw ook één nummer met (gedeelde) échte rouwe rockleadzang van gitarist James “JY” Young, in “King Of Love”. Evenals op de twee voorgangers zijn er proggy trekjes genoeg op het vaak bij AOR ingedeelde werk van Styx. Dat uit zich wederom niet in de songlengtes, want die overstijgen nooit de vier minuten. De single “Build And Destroy” werd door sommigen al vergeleken met werk van Eloy. “Raise A Glass” knipoogt dan weer opvallend naar Queen, zeker in de gedubbelde gitaarsolo. Bij de eerste koortjes in “The Thing That You Said” moesten we aan ELO denken en verderop toch ook weer aan Queen. Luister maar naar die massaal gestapelde koortjes in de glorieuze slotminuut. We hebben dan al een keyboardsolo van Gowan achter de rug. Toetsengewijs gebeurt er daarnaast het meest in “It's Clear” met zelfs een klavecimbel-achtig stukje.
Websites:
https://styxworld.com/
https://www.facebook.com/styxtheband .
NIEUW
Pymlico - Ellipsis
- 221B
Van "Core" (Apollon Records: PROG, 2025)
"Core" is het onlangs uitgebrachte achtste album van de Noorse instrumentale prog/fusionband Pymlico en de titel dekt perfect de lading. Na een paar albums met een duidelijk hoger jazzrock- en fusiongehalte, incorporeert drummer en bandleider Arild Brøter nu weer meer progressieve en symfonische rock in Pymlico's muziek. Ook qua bezetting is er een terugkeer naar de kern, want dit keer zijn er geen gastmuzikanten uitgenodigd en is het de 7-koppige band die de composities vormgeeft. Op dat vlak is er ook een verschuiving dat niet alle stukken alleen door Arild Brøter, al dan niet samen met zijn broer Øyvind, zijn geschreven maar dat er een grotere inbreng is van andere bandleden. En dat levert een album op dat bij vlagen heerlijk euforisch van karakter is. “Ellipsis” zou zo maar een Toto-nummer kunnen zijn, als die band een switch naar instrumentale muziek zou maken. De openingsriff alsmede overige gitaarmelodieën hebben veel van die van Steve Lukather, de pianopartijen doen denken aan die van David Paich. De langste albumtrack, “221B”, begint elektronisch, vervolgt met een aan Mezzoforte refererende saxleadpartij en bouwt daarna langzaam naar een grote euforische climax. "Core" is daarmee een sterk album geworden in de toch al niet misselijke discografie van deze Noorse band.
Websites:
https://www.pymlico.no/
https://www.facebook.com/Pymlico/
https://pymlicomusic.bandcamp.com/album/core .
NIEUW
Widdicombe, Danny & Trichotomy - Ebb And Flow
- Iridescence
Van: "Iridescence" (Earshift Music, 2025)
Singer-songwriter Danny Widdicombe en de jazzformatie Trichotomy hebben al diverse albums uitgebracht, waaronder ook enkele gemeenschappelijke. We kwamen het Australische koppel op het spoor via een recensie in de nieuwsbrief van Jazzflits. De recensent gaf aan dat de nieuwe CD "Iridescence" weliswaar ver van jazz afstaat, maar toch interesse bij het jazzpubliek kan opwekken. Na beluistering kunnen we hem daarin gelijk geven. Aanvankelijk gaven we de plaat het etiket 'Australische yachtrock', maar inmiddels horen we ook de nodige raakvlakken met het werk van Steely Dan, David Crosby en The Steve Miller Band. Zeker de zang van Widdicombe en de synthpartijen in het instrumentale titelnummer lijken wel een echo van "Fly Like An Eagle" van laatstgenoemde groep. Wat de combi vooral interessant maakt is het subtiele gebruik van pedalsteelgitaren en de inzet van strijkerspartijen. Van dit verslavende, zomerse plaatje hebben we de nieuwe single "Ebb And Flow" en genoemd titelnummer geselecteerd.
Websites:
https://www.trichotomymusic.com/
https://trichotomy.bandcamp.com/music
https://www.facebook.com/Trichotomymusic/
https://dannywiddicombe.com/
https://www.facebook.com/DannyMarsdenWiddicombe/
https://dannywiddicombe.bandcamp.com/ .
White, Snowy And The White Flames - Soldier Of Fortune
Van "Restless" (Upgrade Records/Hypertension, 2002)
Snowy White brengt zijn albums wisselend uit als solomuzikant en als Snowy White And The White Flames. In het laatste geval laat hij zich begeleiden door een grotendeels Nederlandse ritmesectie, bestaande uit Juan van Emmerloot op drums en Walter Latupeirissa op bas. "Restless" was in 2002 de vierde plaat die White met deze formatie uitbracht, overigens hetzelfde jaar dat hij weer met Roger Waters op tournee ging. De bij vlagen behoorlijk stevige, jazzrockende stukken klinken geregeld net zo gedreven als op Whites solodebuut "White Flames". Aangezien we dit jaar nog geen nieuwe plaat van de gitarist gespot hebben, draaien we wat van dit album en wel het beklemmende "Soldier Of Fortune".
Websites:
http://www.snowywhite.com/
http://snowywhitefanclub.org/
https://www.facebook.com/white.snowy/ (Facebook-fanpage)
https://www.facebook.com/SnowyWhiteFanclub/.
NIEUW / LIVE-TIP
Little Feat – Shipwrecks
Van “Strike Up The Band” (Hot Tomato, 2025)
Little Feat is misschien niet de eerste groep die bij u opkomt als u aan progrock denkt, maar de invloedrijke wijze waarop de Noord-Amerikaanse band door de loop van decennia uiteenlopende stijlen tot een aanstekelijke cocktail wist te mengen is wel degelijk progressief te noemen. Niet voor niets kwamen de oprichters, Lowell George zanger/gitarist en bassist Roy Estrada, begin jaren zeventig uit de kringen rond Frank Zappa. Die twee zijn er allang niet meer bij en George is ons zelfs in 1979 al ontvallen. In zijn laatste periode bij de band liet hij al meer muzikale verantwoordelijkheid over bandgenoten gitarist/zanger Paul Barrère en toetsenist Bill Payne. Met de stuwende drums van Richie Hayward erbij kreeg de muziek soms jazzrock-achtige trekjes, wat goed te horen is op het onvolprezen live-document “Waiting For Columbus” (1978). Ook Barrère en Hayward hebben het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld, maar van de seventies-line-up is Payne nog steeds van de partij in de huidige bezetting, evenals bassist Kenny Gradney en percussionist Sam Clayton. En gitarist Fred Tackett was destijds al een goede vriend en soms ook te gast en is vast lid sinds de voor velen onverwachte heroprichting in 1988. Tot aan 2012 verschenen er geregeld studioplaten maar daarna duurde het tot 2024 eer er in de vorm van “Sam's Place” nieuw werk verscheen. Hierop werd Barrère's opvolger Scott Sharrard geïntroduceerd, die veel gebruik maakt van slidegitaar. De bluesmuziek op die plaat leende zich daar goed voor, maar door de beperking tot één genre was dit toch een weinig spannend uitstapje. Het snel erna verschenen “Strike Up The Band” klinkt weer vertrouwd genre-overstijgend en willen we graag aan u introduceren in het kader van het feit dat deze live altijd sterk uit de verf komende groep op 31 juli zowaar is te aanschouwen in TivoliVredenburg. Wij kiezen “Shipwrecks”, waarin Sharrard ook uitgebreid te horen is, maar dat zowaar afsluit met een synthsolo!
Websites:
https://www.littlefeat.net/
https://www.facebook.com/LittleFeat .
ALBUM VAN DE MAAND
Moon Halo – Truth
Van het album “Trichotomy” (eigen beheer, 2025)
Moon Halo is een samenwerking van zanger Marc Atkinson (Riversea, in het eerste uur nog te horen met Lee Abraham), toetsenist Iain Jennings (Mostly Autumn) en bassist David Clements (Riversea, Mandalaband, Alchemy Live). Van Moon Halo verschenen al eerder twee albums: “Chroma” (2019) en “Together Again” (2022), waarop moderne melodieuze rock met een progressief tintje was te horen, voornamelijk te scharen onder het kopje neoprog. Twee maanden geleden verscheen het nieuwe, derde album van Moon Halo met de toepasselijke titel “Trichotomy”. Bij de opnamen, die de afgelopen drie jaar plaats vonden in diverse studio's, werd het genoemde drietal bijgestaan door gitarist Martin Ledger en drummer Alex Cromarty. Ook het maar liefst 71 minuten lange “Trichotomy” is weer een album met melodieuze en sfeervolle symfo. Zanger Marc Atkinson heeft een stem in de categorie 'fluwelen schoonheid'. Daarnaast is hij ook nog eens een zeer verdienstelijk tekstschrijver. Deze week hebben we gekozen voor het nummer “Truth”.
Websites:
http://www.moonhalo.uk
Bandcamp
Facebook.
NIEUW / ARCHIEFUITGAVE
Brooker, Gary – The Cycle (live)
– Homburg (live)
Van de CD+DVD-set “Live At Rockpalast 1983” (MIG, 2025)
Onlangs verscheen een archiefopname van het fameuze Duitse TV-programma Rockpalast op CD+DVD-set van Gary Brooker. De drie jaar geleden op 76-jarige leeftijd overleden soulvolle zanger en tevens pianist/componist/arrangeur was de frontman van Procol Harum in de 2 perioden dat deze Britse groep bestond: van 1967 tot 1977 en van 1991 tot 2022. In de tussenjaren maakte hij 3 solo-albums, waarvan er 2 verschenen waren t.t.v. dit in Hamburg opgenomen concert: "No More Fear Of Flying" (1979) en "Lead Me To The Water" (1982). Gek genoeg is dit Duitse TV-evenement zijn enige echte solo-concert. Hij stelde hier een band voor samen vol geroemde sessiemuzikanten, zoals gitarist Tim Renwick (Al Stewart, later Pink Floyd live) en de zoemend fretloze basspelende John Giblin (o.a. Duncan Browne, Kate Bush). De set bestaat uit werk van beide solo-albums alsmede "Poison Ivy", waarmee hij een hitje had met de pre-Procol Harum-band The Paramounts. Slechts 2 Procol Harum-klassiekers komen voorbij, "A Salty Dog" en als toegift géén "A Wither Shade Of Pale" maar, wellicht een grapje gezien de concertstad, "Homburg". NB: ondanks de restauratie is de beeld- en vooral geluidskwaliteit niet helemaal volgens huidige standaard. Voor de progliefhebber zullen sommige van de solo-nummers wat al te simpel zijn. Neemt niet weg dat er zeker het nodige te genieten valt. Helaas klinkt het vooral in Nederland succesvolle titelnummer van zijn eerste solo-album wat slordig, maar “The Cycle” van “Lead Me To The Water” komt wel fraai uit de verf. Ook de genoemde toegift “Homburg” mag er zij, waarbij in beide gevallen de fretloze bas van de ook al overleden Giblin een fijne extra attractie is.
Websites:
https://www.procolharum.com/
https://www.facebook.com/procolharummusic/.
HERUITGAVE
Eloiteron - Homage À M...
- Octopus
Van "Lost Paradise" (eigen beheer, 1981 / Paisley Press, 2025)
"Lost Paradise", het enige album van Eloiteron dat onlangs met gebruikmaking van een weinig dynamisch klinkende LP door het discutabele Paisley Press op CD werd heruitgebracht, zag in een wel erg ongunstig tijdperk het daglicht. Deze oldschool symfonische rock paste in 1981 totaal niet tussen de heersende punk, new wave en disco. Pastoraal orgelspel, klassiek getinte pianoriedels, dramatische Mellotronakkoorden en snerpende gitaarsolo’s domineerden namelijk de zes instrumentale en drie vocale composities. Triomfantelijk trompetspel brengt verder Ekseption in herinnering, terwijl dwarsfluit, kornet, althobo en sopraansax elders vriendelijke accenten aanbrengen. Uiteraard heeft de Gabriel-periode van Genesis een voorbeeldfunctie, zoals in de ritmepatronen van "Homage À M…" en in "Tree Of Conflicts" met de als een Steve Harley die "The Battle Of Epping Forest" vertolkt zingende Harry Schärer. En tijdens akoestische passages lijkt de muziek op Henk Werkhovens ongeveer gelijktijdig opgenomen folkrockalbum "Orphical Positions". Toch zag de podiumaankleding van Eloiteron er getuige de hoesfoto's behoorlijk creepy uit, evenals de “verborgen” alternatieve hoes met het doodshoofd. De plaat was overigens in 2003 en 2013 al eens door Tachika Records respectievelijk Belle Antique op CD uitgebracht. Van dit charmante album draaien we twee instrumentale stukken, het genoemde "Homage À M..." en "Octopus".
Websites:
https://www.progarchives.com/album.asp?id=7513
https://tyme-machine.blogspot.com/2010/05/eloiteron-lost-paradise-swi-1981.html (recensie + bandinformatie).
GOTHIC NEOKLASSIEK
Persephone - Facing The Ruins
Van "Atma Gyan" (Sad Eyes, 2004)
De Oostenrijkse Sonja Kraushofer geniet met name in Duitsland de nodige bekendheid als de zangeres van de gothicband L'Ame Immortelle maar heeft daarnaast tussen 2002 en 2018 een vijftal albums uitgebracht onder de naam Persephone, een samenwerking met de Duitse pianist/cellist/arrangeur Martin Höfert. Daar waar L'Ame Immortelle duidelijk echt meer een rockband is, was de muziek van Persephone meer klassiek-getint, voorzien van ook de nodige wereldmuziek-invloeden. Maar dat kon ook haast niet anders met zo'n bandnaam, die verwijst naar het slotstuk van het Dead Can Dance-album "Within The Realm Of A Dying Sun" (1987). Dat hierbij geen sprake is van toeval, blijkt eens te meer uit het feit dat het Persephone-album "Atma Gyan" werd geproduceerd door John A. Rivers, tevens de engineer van dat Dead Can Dance-album. Muzikaal is de gelijkenis bij vlagen erg groot, overigens zonder dat het echt een kant-en-klare kopie wordt, want de stem van Kraushofer lijkt meer op die van Madonna dan die van Dead Can Dance-vocaliste Lisa Gerrard. We kiezen voor het nummer “Face The Ruins”, waarin we horen dat Persephone zich ook zo maar veel meer richting de stijl van een band als Within Tempation had kunnen ontwikkelen.
Website:
http://www.persephone-home.de/
https://www.facebook.com/persephoneband/.
IN HET NIEUWS / (OP)NIEUW
Wilson, Steven – The Overview
Van het album “The Overview” (Fiction Records / Virgin Music Group / Universal, 2025)
Als je vanuit de ruimte tegen de aarde aankijkt, ga je dan anders over onze planeet denken en oordelen? Zo vroeg Steven Wilson zich af toen hij zijn achtste studioalbum: ''The Overview'' maakte. The Overview Effect is een fenomeen dat astronauten ervaren als zij vanuit de ruimte naar de aarde kijken. Wilson had de titel al voordat hij ook maar één noot op papier had geschreven. Zo wist hij meteen al dat het geen project met tien aparte songs zou worden, maar een plaat met langere tracks, een muziekstuk dat de luisteraar laat reizen van de aarde naar het andere einde van het heelal. Het resulteerde in twee lange composities waarin Wilson onder meer elektronische muziek, ambient, singer-songwriter, metalriffs en Krautrock combineerde. We dienen de twee stukken te zien als een roman waar een regulier album een verzameling korte verhalen biedt - of als een avondvullende film in plaats van een stel videoclips. Dit is muziek die je als het ware mee op reis neemt; echte conceptionele, progressieve rock. Vanaf september toert Wilson met zijn band uitgebreid door de V.S. en Canada om vervolgens andere werelddelen aan te doen, nadat de Europese tour op 22 mei werd afgerond met een, ook op visueel gebied, indrukwekkend optreden in de Amsterdamse AFAS Live. Tijdens “The Overview” is een integrale visualisatie van de muziek te zien. Sinds 1 juli staat de video die bij het openingsdeel “Perspective” van “The Overview” hoort, op YouTube. Het is de combinatie van analoge elektronica en de door Wilsons vrouw Rotem gereciteerde enorme afstanden in het heelal met de door Miles Skarins gecreëerde beelden, die een gevoel van kosmische duizeligheid geven die passend is bij de gewaarwording van de gigantische omvang van ons universum. De link naar die video vindt u ook op onze site. Mooie aanleiding om nog weer aandacht aan dit album te besteden, waarvan we ook zeker de surround-versies willen adviseren. Het komt niet heel vaak voor dat we bij Xymphonia een volledig album van een artiest of band hebben gedraaid. Met “The Overview” is dat na vanavond wél het geval. Op 23 maart begonnen we met “Objects Outlive Us”, het eerste deel van het album en vandaag komt deel 2, het titelstuk van “The Overview”, aan bod.
Websites:
https://stevenwilsonhq.com/
https://www.facebook.com/StevenWilsonHQ/
Genoemde video op YouTube: https://youtu.be/60D9Uqq61mc?si=A2Wg-ps5ObOl4BvL .
Sunday 20 Juli 2025 Show No. 1669
IN MEMORIAM: DAVID HAMILTON (1951 – 2025)
Pavlov's Dog – Song Dance
Van het album “Pampered Menial” (Columbia/CBS, 1975)
Vorige maand overleed David Hamilton, de toetsenist op de eerste twee albums van Pavlov's Dog en destijds een belangrijk persoon binnen de band uit St. Louis, Missouri. Hij was bijvoorbeeld verantwoordelijk voor het iconische pianointro van “Julia”, de openingstrack van debuut “Pampered Menial” uit 1975. Overigens bestaat Pavlov's Dog nog steeds. De groep rond David Surkamp kondigde onlangs aan dat er op 12 december een nieuw album verschijnt onder de titel “Wonderlust”. Er vindt die dag een releaseconcert plaats in St. Louis. Een maand ervóór is de groep in Europa en op 11 november te aanschouwen in Zentrum Altenberg in Oberhausen, en 12 november in de Harmonie in Bonn. Er zal dan vast al wel materiaal van “Wonderlust” worden gespeeld en ongetwijfeld ook van de twee iconische seventiesalbums waar Hamilton op schitterde. Van het al aangehaalde debuut “Pampered Menial” kiezen wij ter nagedachtenis aan Hamilton voor “Song Dance”, waarin zijn toetsenspel een prominente rol vervult. David Hamilton is 74 jaar geworden.
Websites:
https://www.davidsurkamp.com/
https://www.facebook.com/pavlovsdogband/
https://nl.wikipedia.org/wiki/Pavlov%27s_Dog
Nieuwsbericht: https://deadline.com/2025/07/david-l-hamilton-dead-pavlovs-dog-keyboardist-composer-1236454609/ .
NIEUW
Hackett, Steve – Camino Royale (live)
Van de 2CD/Blu-ray-set “The Lamb Stands Up Live At The Royal Albert Hall” (InsideOut / Sony Music, 2025)
Zoals we gewend zijn van Steve Hackett gaat hij na een prima nieuw solo-album met vers origineel materiaal meteen weer op tournee, waarbij een klassiek Genesis-album centraal staat. Vorig jaar verscheen “The Circus And The Nightwhale”, maar was het ook 50 jaar geleden dat “The Lamb Lies Down On Broadway” verscheen. Niet gek dus, dat naast 2 nummers van het nieuwe solo-album er flink veel van dat klassieke dubbel-conceptalbum werd gespeeld, maar lang niet alles. Ook diverse andere stukken uit het solo-repertoire én een handvol niet te vermijden Genesis-klassiekers stonden op het program van onder andere de concerten in Poppodium Boerderij en tijdens het allerlaatste Night Of The Prog-festival. De begeleidingsband is de laatste jaren niet meer veranderd en bestond dus opnieuw uit toetsenist Roger King, saxofonist en muzikaal manusje-van-alles Rob Townsend, bassist Jonas Reingold en drummer Craig Blundell. Vooral de bijdragen van Towsend zorgen ervoor dat diverse stukken een fris ander accent kregen ten opzichte van de saxloze studioversies. Voor de Gabriëleske leadzang was Nad Sylvan weer van de partij, de meeste solonummers zong Hackett echter zelf. Er was wel een afwijkende show, in de prestigieuze Royal Albert Hall in Londen, waarvoor diverse gasten waren aangezocht. Marillion-gitarist Steven Rothery speelde een duel met Hackett in een wel erg lang uitgerekt “Fly On A Windshield”, Amanda Lehmann zingt “Shadow Of The Hierophant”, Ray Wilson (tevens ex-Genesis, maar véél later) “Carpet Crawlers”. En natuurlijk kan broer John, de fluitist, niet ontbreken bij zo'n speciale gelegenheid. Uiteraard is juist deze show vastgelegd en nu uitgebracht op een set van twee CD's en een Blu-ray (met beeld). We kiezen vanavond nu 'ns niet zo'n Genesis-klassieker maar het door ons bijzonder genoeg nog nooit gedraaide “Camino Royale” (oorspronkelijk van “Highly Strung” uit 1983) omdat er zoveel gebeurt in dit arrangement, met zowel een fraaie jazzy saxpartij voor Rob Townsend als veel gitaarfratsen van de voorman zelve.
Websites:
https://www.hackettsongs.com/
https://www.facebook.com/stevehackettofficial/ .
NIEUW
Fërtility Cült, The - A Thousand Starships
- Briseis
Van "A Song Of Anger" (Black Widow Records, download: 2024 / fysiek: 2025)
"A Song Of Anger" is de vijfde CD van het in 2008 opgerichte The Fërtilily Cült. De muziek van dit Finse gezelschap wordt vanaf het eerste album, "Eschatology" uit 2010, omschreven als doommetal, psychedelische rock en/of stonerrock. De CD-hoes van dit nieuwste wapenfeit, vol geharnaste krijgers, doodskoppen en fantasiemonsters, zou dit beeld kunnen bevestigen. Echter, deze thematische prequel van het spacerocksaga op voorganger "Kosmodysseia" uit 2019, blijkt een welkome afwijking op de reguliere zwaar progressieve rocksound te zijn. Belangrijkste verantwoordelijke hiervoor is Ilari Ryhänen, die met krachtige, maar immer toegankelijke saxofoonmelodieën een frisse kosmische wind door de progscene blaast. Onder anderen Ronald Ottenhoff in Alquin en, meer recentelijk, Brent Bristow van Emerald City Council gingen hem hierin voor. In het ruim twaalf minuten durende afsluitende titelnummer wordt hij op sopraansax bijgestaan door Markus Pajakkala van het Zappiaanse Utopianisti. In de zes voorgaande songs vormen symfonisch en ruimtelijk klinkende keyboardpartijen en zich traag ontwikkelende drumpatronen de basis. Hierin bezingt bassist Ville Kaila(sha) met een prettige, enigszins op Greg Lake lijkende stem zijn spannende queeste, waarbij de verfijnde samenzang in de refreinen overeenkomsten met die van Efterklang heeft. Overigens krijgen genoemde saximpulsen voldoende tegengas van Eero Johannes Heinonens slepende dan wel rockende gitaarsolo’s, met in twee stukken zelfs solospots voor twee gastgitaristen. Een andere gast is Minttu Tervaharju die met haar ingetogen zangvoordracht van het melancholieke "Briseis" een aangenaam rustpunt halverwege het album vormt. Dat nummer hebben we voor vanavond uitgekozen, voorafgegaan door het langzaam opbouwende openingsnummer "A Thousand Starships".
Websites:
https://thefertilitycult.bandcamp.com/album/a-song-of-anger
https://www.facebook.com/thefertilitycult .
NIEUW BOEK
Comedy Of Errors - The Student Prince Part 1
Van het album “Disobey” (eigen beheer, 2011)
N.a.v. het verschijnen van het boek “A Playground Of Broken Hearts” (Kingmaker Productions, 2025)
Afgelopen week verscheen het tweede deel van de door Andrew Wilde geschreven geschiedenis van de Britse neoprog-beweging. In het eerste boek “A Mirror Of Dreams” nam Wilde ons mee naar het begin van de neoprog, de jaren 1981 tot en met 1983. Dit aan de hand van interviews met (ex-)leden van veel van de toenmalig actieve bands. Het tweede deel, “A Playground Of Broken Hearts”, duikt diep in de gebeurtenissen vanaf 1984 tot en met het einde van de jaren tachtig.
Websites:
https://burningshed.com/store/kingmaker
https://comedyoferrors.org/
https://www.facebook.com/Comedyoferrorsofficial/
Genoemde Q&A-video: https://www.facebook.com/russell.j.morgan/videos/731429535948850?Idorvanity=400389769569993
Machinery: https://www.facebook.com/machinarymusic.glasgow .
OBSCURE OOSTERBUREN
Earth Flight – Tempter
Van het album “Riverdragons & Elephant Dreams” (Surpreme Chaos Records, 2018)
De band Earth Flight uit Neurenberg bestaat al sinds 2004 en liet zich aanvankelijk inspireren door doom metal in de stijl van Black Sabbath en Pentagram. Van Earth Flight verschenen drie albums: Debuut “Earth Flight” in 2007, “Blue Hour Confessions” in 2011 en het meest recente album “Riverdragons & Elephant Dreams” in 2018. Rond zanger Tobias Brunner vonden in de loop der jaren de nodige personeelswisselingen plaats en zoals vaak het geval is, leidde dat ook bij Earth Flight tot stilistische vernieuwingen. Vergeleken met “Blue Hour Confessions” zijn de nummers op “Riverdragons & Elephant Dreams” langer en complexer geworden. De band liet zich hier meer inspireren door Amorphis, Pink Floyd en Alcest, wat tot progressievere composities heeft geleid. Daardoor past de muziek op dit derde album ook meer in ons Xymphonia-straatje. “Tempter” is hiervan een goed voorbeeld.
Websites:
https://earthflight.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/earthflight
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=6499 .
ALBUM VAN DE MAAND
Moon Halo – Empires Burning
Van het album “Trichotomy” (eigen beheer, 2025)
Moon Halo is een samenwerking van zanger Marc Atkinson (Riversea, in het eerste uur nog te horen met Lee Abraham), toetsenist Iain Jennings (Mostly Autumn) en bassist David Clements (Riversea, Mandalaband, Alchemy Live). Van Moon Halo verschenen al eerder twee albums: “Chroma” (2019) en “Together Again” (2022), waarop moderne melodieuze rock met een progressief tintje was te horen, voornamelijk te scharen onder het kopje neoprog. Twee maanden geleden verscheen het nieuwe, derde album van Moon Halo met de toepasselijke titel “Trichotomy”. Bij de opnamen, die de afgelopen drie jaar plaats vonden in diverse studio's, werd het genoemde drietal bijgestaan door gitarist Martin Ledger en drummer Alex Cromarty. Ook het maar liefst 71 minuten lange “Trichotomy” is weer een album met melodieuze en sfeervolle symfo. Zanger Marc Atkinson heeft een stem in de categorie 'fluwelen schoonheid'. Daarnaast is hij ook nog eens een zeer verdienstelijk tekstschrijver. Deze week hebben we gekozen voor het nummer “Empires Burning”.Websites:
http://www.moonhalo.uk
Bandcamp
Facebook.
NIEUW / JAZZROCK
Fafard, Antoine – Tout De Suite
Van “Quadra Spherium” (Timeless Momentum, 2025)
Antoine Fafard maakt al jarenlang sterke albums die voornamelijk in het jazzrock-idioom vallen te plaatsen en waarop hij steeds weer andere invalshoeken uitprobeert. Zelf is hij van huis uit een virtuoos bassist, maar daarnaast inmiddels ook een uitstekend gitarist. Hij weet zich altijd verzekerd van een topdrummer en na een samenwerking met Gavin Harrison is dat deze keer weer Gary Husband. Aan eerdere samenwerkingen met deze o.a. van Level 42, John McLaughlin en Allan Holdsworth bekende Brit bewaarde de Canadees namelijk goede herinneringen. Ook is Fafard een bewonderaar van Jean-Pierre Zanella. Hij besloot deze voornamelijk altsaxofoon spelende sessiekracht uit te dagen met hem een plaat exclusief op tenorsaxofoon op te nemen. Resultaat is het afgelopen maand verschenen “Quadra Spherium”, waarop dit trio Fafards composities vertolkt en voorziet van solo's die constant de aandacht vasthouden. In “Tout De Suite” speelt Fafard eerst een kristalheldere compacte solo op basgitaar en verderop ook nog op elektrische én akoestische gitaar. Tussendoor krijgt Zanella alle ruimte en is er ook nog een korte break voor Husband. Let wel: dit is allemaal ingekaderd binnen de compositie dus het is geen doelloos gesoleer puur om alleen virtuositeit te tonen. Ofwel: dit langste nummer van “Quadra Spherium” geeft een uitstekend beeld van wat je in huis haalt als je deze zoals altijd bij Fafard zowel qua audioproductie als qua verpakking fraai verzorgde CD zou bestellen.
Websites:
https://www.antoinefafard.com/
https://antoinefafard.bandcamp.com/album/quadra-spherium
https://www.facebook.com/antoinefafardmusic/ .
SINGER-SONGWRITER MET MELLOTRON
Crowley, Adrian - Red River Maples
Van "I See Three Birds Flying" (Chemikal Underground, 2012)
In het verleden draaiden we wel eens muziek van singer-songwriters die met een progressieve insteek en instrumenten als de Mellotron uitstekend in Xymphonia passen. Denk aan Greg Weeks en Patrick Watson. Getipt door Mart Smeets in zijn wekelijkse column in de VARA-gids gingen we eens luisteren naar het werk van de Ier Adrian Crowley. Op zijn in 2012 uitgebrachte album "I See Three Birds Flying" gebruikt hij naast een Mellotron, een kleine vleugel, akoestische en elektrische gitaren ook andere intrigerende instrumenten, zoals Marxophone en Omnichord. In enkele nummers zijn ook nog strijkersarrangementen, bas en drums te horen, maar het door ons uitgekozen "Red River Maples" is een echte solosong. En ja, hier is de Mellotron goed te horen. De met een warme, donkerbruine stem gezegende Crowley bracht na deze plaat nog verscheidene andere albums uit, onder meer met Marry Waterson en James Yorkston. Zijn meest recente werk, het door John Parish geproduceerde "Measure Of Joy", verscheen in februari dit jaar.
Websites:
https://www.adriancrowley.com/
https://adriancrowley.bandcamp.com/album/measure-of-joy-3
https://www.facebook.com/adrian.crowley.5 .
IN MEMORIAM: DAVE COUSINS (1940 - 2025)
Strawbs - On Growing Older
Van "Grave New World" (A&M Records, 1972)
Strawbs - Lay Down
Van "Bursting At The Seams" (A&M Records, 1973)
Strawbs - Hero And Heroine
Van "Hero And Heroine" (A&M Records, 1974)
Vorige week zondag, 13 juli, overleed op 85-jarige leeftijd Dave Cousins, zanger, songschrijver en bandleider van de Britse band Strawbs. Cousins sukkelde al jaren met zijn gezondheid. Hij was al sinds midden jaren 60 muzikaal actief en richtte in 1967 Strawbs op. Die speelde in eerste instantie bluegrass, vervolgens folkrock om daarna, vanaf begin jaren 70 die folkrock te gaan mengen met progressieve rock. Bij menig progliefhebber is Strawbs misschien nog wel het meest bekend om het feit dat Rick Wakeman, alvorens zich in 1971 bij Yes aan te sluiten, Strawbs-toetsenist was. Maar frappant genoeg was het juist meteen ná diens vertrek dat Strawbs nadrukkelijk meer progrock-elementen ging integreren, met een reeks albums die we gerust kleine klassiekers mogen noemen: “Grave New World” (1972), “Bursting At The Seams” (1973), “Hero And Heroine” (1974) en “Ghosts” (1975). Anders dan bij veel progrockbands bleven de songs, die voor een groot deel door Cousins werden geschreven, daarbij vrijwel altijd compact. Niet dat het grote gebaar geschuwd werd, want de toetsenisten die Wakeman opvolgden binnen Strawbs, eerst Blue Weaver en daarna de van Reinassance overgekomen John Hawken, maakten veelvuldig gebruik van de Mellotron om Cousins' composities een dramatische touch te geven. Cousins zou na de hoogtijdagen een parallele carrière opbouwen, want naast dat hij nog regelmatig optrad (vaak met een akoestische variant van Strawbs) was hij actief in de media-industrie als producer, radioprogrammeur en zendermanager. In het nieuwe millenium kwam de “Hero And Heroine”-line-up van Strawbs weer bij elkaar voor een reeks optredens. Na wat bezettingswisselingen volgden zelfs ook nieuwe albums. In verband met zijn verslechterende gezondheid nam Dave Cousins en daarmee ook Strawbs in 2023 definitief afscheid met een optreden op Fairport Conventions Cropredy Festival. Wij kiezen voor een drietal songs van drie klassieke albums van Strawbs die gezamenlijk de folk- (met een Amerikaanse Westcoast tintje), folkrock- en progrockkant van de band laten horen.
Websites:
https://www.strawbsweb.co.uk/
https://www.facebook.com/strawbsweb/ .
GEMIST PARELTJE
Solstice – Eyes Of Fire
Van “Prophecy” (Esoteric Antenna, 2013)
Het is alweer 12 jaar geleden dat “Prophecy” van de Britse band Solstice verscheen. Het bleek achteraf de laatste Solstice-uitgave te zijn waarop zangeres Emma Brown te horen was. Het motto van het album is het gedicht “Eyes Of Fire” van Oz Hardwick, wat ook de inspiratie vormde voor de coverillustraties van Barry Kitson. De vinylversie gaat vergezeld van een mooi uitgebreid boekwerk. Muzikaal gezien kon “Prophecy”zich zeker meten met het oude werk van Solstice en borduurde het voort op de lijn die was ingezet met voorganger “Spirit”. Het album bestaat uit overwegend lange nummers waarbij vooral het epische “Warrior” van bijna 18 minuten opvalt. Beste nummers van de plaat zijn echter wel het met melancholieke akoestische gitaar beginnende “West Wind” en de albumopener “Eyes Of Fire”, dat een meteen een uitstekende voorbode vormt op wat het album verder biedt. Esoteric Antenna bracht het album uit, wat de verwachting schiep dat Solstice wat meer exposure zou krijgen. Om verschillende redenen wist Solstice destijds dat momentum niet vast te houden. Er werden ter promotie wel wat concerten gegeven, maar jammer genoeg lag de band al vrij snel stil. Gelukkig is met de vondst van nieuwe zangeres Jess Holland een energieke nieuwe impuls gegeven aan de bezetting die voor de rest (achtergrondzangeressen uitgezonderd) nu al meer dan 20 jaar ongewijzigd is.
Website:
https://solsticeprog.uk/
https://www.facebook.com/solsticeprog .
(OP)NIEUW
Paatos - Last Ones Of Our Kind
Van "Ligament" (Timeloss Records, 2025)
Paatos liet eind mei op het Midsummer Prog Festival in Maastricht een zeer goede indruk achter. De Zweden klonken fris en bij vlagen behoorlijk stevig. Alleen de aankondiging van het optreden al was best wel verrassend, want het was sinds het verschijnen van het album "V" uit 2012 angstvallig stil geworden rond de band. Maar de aanleiding was natuurlijk dat er net een nieuw album was uitgebracht. Dit "Ligament" lijkt bij aanvankelijke beluistering, net als het optreden, wat steviger dan we van Paatos gewend waren, maar naarmate je het album wat vaker hebt gehoord blijkt dat wel mee te vallen. Paatos brengt nog steeds die bijzondere mix van artrock, prog, alternatieve rock en hier en daar wat jazz- en zelfs dance-invloeden. Ook is de bezetting sinds 2012 ongewijzigd met als centrale as drummer Hux Nettermalm en zijn echtgenote, zangeres Petronella Nettermalm. Haar stem doet nog steeds vaak denken aan die van Björk, maar ook soms aan die van Elisabeth Fraser (Cocteau Twins). Gitarist Peter Nylander, die al kort na het verschijnen van het debuut uit 2002 toetrad, heeft een wat venijniger gitaarsound opgepikt. Daarbij schotelt bassist Ulf Ivarsson prominente zware baspartijen voor en kleurt toetsenist Mikael Nilzén met sfeervolle toetsenpartijen de songs in. Paatos werd opgericht rond twee ex-Landberk-leden (beiden niet meer van de partij) en leek aanvankelijk een min of meer logische voortzetting van die illustere voorganger. Anno 2025 horen we nog steeds wel iets van die aan Landberk refererende melancholie terug, maar we kunnen stellen dat op “Ligament” toch echt vooral een typisch Paatos-geluid te horen is. Fijn dat Paatos weer terug is en hopelijk zien we de groep binnen niet al te lange tijd weer terug op een Nederlands podium. Na eerder al twee tracks in Xymphonia hebben laten horen kiezen voor deze uitzending voor het energieke “Last Ones Of Our Kind”.
Websites:
https://www.paatos.com/
https://www.facebook.com/Paatos.of.Sweden .
Sunday 13 Juli 2025 Show No. 1668
NIEUW
Abraham, Lee – The Same Life (live)
Van het album “Stars Align: Live At The 1865” (F2 Music, 2025)
Onlangs verscheen het eerste live-album van Lee Abraham. De opnames ervoor werden in februari van dit jaar gemaakt in zaal The 1865 in Southampton. De tevens van Galahad bekende gitarist/songschrijver zegt hierover: “ik ben blij dat we de opnamen van die avond hebben uitgebracht in 'official bootleg'-stijl. Het was een fantastisch concert, mede door het enthousiaste publiek en de medewerking van zangers Peter Jones en Marc Atkinson. Toen ik die opnamen hoorde, vond ik ze gewoon te goed om níet uit te brengen. De sterren stonden die avond blijkbaar op één lijn, vandaar dus de titel “Stars Align: Live At The 1865”.” De bandbezetting die avond: Lee Abraham - gitaar en achtergrondzang; Rob Arnold - toetsen en achtergrondzang; Ken Bryant – basgitaar; Gerald Mulligan – drums; én daarnaast dus de beide zangers Peter “Tiger Moth Tales” Jones en Marc Atkinson. Die laatste hoort u later in onze uitzending want hij is frontman van Moon Halo, maker van ons Album van de Maand juni! Peter Jones is de zanger in het door ons uitgekozen “'The Same Life”, waarvan de studioversie is te vinden op meest recente album “Origin Of The Storm” uit 2024.
Websites:
https://www.progrock.co.uk/abraham-lee-stars-align-live-at-the-1865-c2x41833119
https://leeabrahammusic.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/leeabrahammusic/ .
IN HET NIEUWS / LIVE-TIP
Leap Day – Pseudo Science
Van het album “From The Days Of Deucalion Chapter 2” (Oskar, 2015)
“Na dertien edities komt er dit najaar een einde aan het Northern Prog Festival. Op zaterdag 1 november blaast het festival zijn laatste kaarsjes uit in De Uthof in Siegerswoude. Daarmee sluit een geliefd Fries proginstituut definitief de deuren. Het Northern Prog Festival werd in 2013 voor het eerst georganiseerd als opvolger van ProgFarm, dat vijftien jaar lang in Bakkeveen plaatsvond. Daarmee wisten de organisatoren twee dicht bij elkaar gelegen kleine Friese dorpen op de internationale progkaart te zetten, met een mix van gevestigde en onbekende acts uit binnen- en buitenland. “Het festival is altijd een groot feest geweest,” laat de organisatie weten in een verklaring, waar men ook de inzet van vrijwilligers, technici en het trouwe publiek met nadruk prijst. Voor de sloteditie is gekozen voor een gevarieerde line-up. Het festival opent met Sound Of Strangers uit Waddinxveen. Organiserende band Leap Day presenteert vervolgens nieuwe zanger Roelof Beeftink. Daarna betreedt het Italiaanse Wilson Project het podium, en Living In Shadows uit het Verenigd Koninkrijk sluit de avond af. Kaarten zijn vanaf nu te reserveren via https://northernprog.nl/ . “Nog één kans om de unieke festivalsfeer van het NPF te proeven en te zien waar zo’n klein dorp groot in kan zijn,” aldus de organisatie.” (Bron: Progwereld)
Hopelijk komt er vanaf volgend jaar een nieuw festival in Friesland à la Progfarm of Northern Prog.
Wij van Xymphonia zijn dan vast weer van de partij! Ter begeleiding van dit nieuws kiezen we het instrumentale openingsnummer van “From The Days Of Deucalion Chapter 2” van de organiserende band Leap Day, uit 2015: “Pseudo Science”.
Websites:
https://northernprog.nl/
https://www.facebook.com/NorthernProgFest
http://www.leapday.nl/
https://www.facebook.com/leapdayprogrock .
33 JAAR GELEDEN
Dream Theater - Metropolis - Part I (The Miracle And The Sleeper)
Van "Images And Words" (ATCO Records, 1992)
Jubilea worden meestal gevierd op ronde jaartallen, maar het is bevredigend om stil te staan bij het 33-jarig jubileum van het tweede album van Dream Theater, "Images And Words". Iets in dat mooie ronde maar oneven getal past bij de bij vlagen zowel erg melodieuze als ook complexe progmetal van deze Noord-Amerikaanse band. Met dit album werd progressieve metal echt op de kaart gezet en een brug geslagen tussen progrockfans en metalliefhebbers. Openingstrack “Pull Me Under” werd zowaar een hit. Het succes leidde wereldwijd tot ontelbare geslaagde en minder geslaagde navolging. Voor Dream Theater zelf bleek "Images And Words" een springplank voor een bloeiende carrière. Eén van de meest complexe stukken, “Metropolis - Part I”, vormde zeven jaar later de inspiratie voor een compleet conceptalbum: "Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory". Dit jaar zagen we de release van “Parasomnia”, het eerste studio-album sinds de terugkeer van originele drummer Mike Portnoy. Ook wordt er uitgebreid getourd, waarmee tevens het 40-jarig bandjubileum wordt gevierd. Wij grijpen natuurlijk terug op "Images And Words" en naar “Metropolis - Part I (The Miracle And The Sleeper)”, dat gek genoeg nog nooit is gedraaid in Xymphonia.
Websites:
https://dreamtheater.net/
https://www.facebook.com/dreamtheater .
DEUTSCHPROG
Epidaurus – Silas Marner
Van “Earthly Paradise” (eigen beheer, 1977 / Garden Of Delight, 1998)
Het zal u zijn opgevallen dat we de laatste tijd flink in de archieven van de Duitse progrock duiken en dan kan ook de cultklassieker “Earthly Paradise” van Epidaurus niet ontbreken. De Bochumse band was duidelijk beïnvloed door de klassieke prog van Genesis ten tijde van “Wind And Wuthering” en had met Gerd Linke en Günther Henne maar liefst twee toetsenisten aan boord. Beiden hadden het klassieke arsenaal bestaande uit Hammond, Moog, Clavinet, Fender Rhodes en natuurlijk de Mellotron tot hun beschikking. Vooral de warme Mellotron-tapijten maken het beluisteren van “Earthly Paradise” een genot. Hoewel Linke wel af en toe de twaalfsnarige akoestische gitaar ter hand nam, maakte er geen echte gitarist deel uit van de bezetting. Er zijn wat overeenkomsten met Renaissance en ook Epidaurus had in de persoon van Christiane Wand een zangeres. Ze kon echter niet tippen aan de vocale kwaliteiten van Annie Haslam en was met haar hoge stemgeluid zelfs een kleine storende factor. Maar gelukkig was haar bijdrage vrij beperkt. Het bleef in de jaren zeventig voor Epidaurus bij slechts één album. Een reünie in de jaren negentig leverde helaas alleen het zeer zwakke album “…Endangered” op. We gaan daarom terug naar dat debuut uit 1977 en gaan luisteren naar “Silas Marner”, vol met mooi toetsenspel.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=571 .
HERUITGAVE / MONUMENT
Sancious, David - The Bridge
Van "The Bridge" (Arista/Elektra, 1981 / Iconoclassic Records, 2025)
Na een aantal progressieve jazzrockalbums met zijn band Tone bracht David Sancious in 1981 "The Bridge" uit. Het wordt zijn eerste pianoplaat genoemd, hoewel dit onlangs voor het eerst op CD heruitgegeven album behoorlijk afwijkt van het uit 2000 stammende "9 Piano Improvisations". Zo duiken er in "Invisible Dance" ritmische klanken van subtiel bespeelde percussie-instrumenten op. Tevens geven statige synthesizerflarden het stuk een allure die een paar jaar later menig Private Music-release zou kenmerken. De omringende nummers zijn grotendeels geconstrueerd uit melodieuze piano-improvisaties, waarin Sancious zijn geweldige techniek tentoonspreidt en zijn liefde voor genres als jazz, klassiek en blues uit. Ze roepen eenzelfde emotie op als, bijvoorbeeld, "The Köln Concert" van Keith Jarrett of Joachim Kühns "Snow In The Desert". De twee laatste nummers maken evenwel de meeste indruk. "Flight Of Light" is een elegante synthesizercompositie die fungeert als prelude op het ruim 16 minuten durende titelnummer, een met aansprekende thema’s en gevoelige solo’s opgesierde, meeslepende doch ingetogen symfonie voor elektronische keyboards, akoestisch gitaar, percussie-instrumenten en concertvleugel. Alleen al dit prijsnummer, dat we voor vanavond als monument opdienen, al is de aanschaf van deze kraakhelder geremasterde CD waard.
Websites:
https://www.therealdavidsancious.com/
https://www.facebook.com/therealdavidsancious/
https://iconoclassicrecords.com/album/the-bridge/ .
HERUITGAVE
K’Mono – Millipede Man
Van “Mind Out Of Mind” (eigen beheer, 2023 / Apollon Records, 2024)
K'Mono bracht in 2023 het album “Mind Out Of Mind” uit, opvolger van het debuut “Return To The E” uit 2021. Beide albums zijn gemaakt door dezelfde triobezetting, waarbij gitarist Jeffrey Carlson en bassist Chad Fjerstad de zang- en toetsenpartijen delen. Alleen drummer Timothy Java houdt het bij één instrument. We zijn behoorlijk onder de indruk van de moderne retroprog die de groep uit Minnesota ons voorschotelt. Zo is de albumopener, het bijna 10 minuten durende titelnummer, zwaar beïnvloed door de klassieke prog uit de jaren zeventig, met een vette knipoog naar het oude Yes. In contrast daarmee staat het aangenaam verrassende en psychedelische, bijna Mercury Rev-achtige "Good-Looking". Deze vorm van afwisseling houdt de band het gehele album vast. Zo moeten we bij “In The Lost & Found” opnieuw aan Yes denken, maar dan wel als ware de groep ten tijde van “Drama” in een funkband veranderd. “Tell Me The Lore” had dan weer zo op een Moon Safari-album had kunnen staan. Kortom: “Mind Out Of Mind” is een zeer sterk en verrassend tweede album dat absoluut meer aandacht verdient. Wij hadden het album al in juli 2023 in de peiling en het goede nieuws is dat er ondertussen een Europese uitgave is via Appolon Records! Goede reden om nu te gaan luisteren naar “Millipede Man” – en let op het lekkere basloopje.
Websites:
https://kmono.bandcamp.com/album/mind-out-of-mind
https://www.apollonrecords.no/single-post/k-mono-mind-out-of-mind
https://www.facebook.com/kmonoband/ .
ALBUM VAN DE MAAND
Moon Halo – You, Me & Everybody
Van het album “Trichotomy” (eigen beheer, 2025)
Moon Halo is een samenwerking van zanger Marc Atkinson (Riversea, in het eerste uur nog te horen met Lee Abraham), toetsenist Iain Jennings (Mostly Autumn) en bassist David Clements (Riversea, Mandalaband, Alchemy Live). Van Moon Halo verschenen al eerder twee albums: “Chroma” (2019) en “Together Again” (2022), waarop moderne melodieuze rock met een progressief tintje was te horen, voornamelijk te scharen onder het kopje neoprog. Twee maanden geleden verscheen het nieuwe, derde album van Moon Halo met de toepasselijke titel “Trichotomy”. Bij de opnamen, die de afgelopen drie jaar plaats vonden in diverse studio's, werd het genoemde drietal bijgestaan door gitarist Martin Ledger en drummer Alex Cromarty. Ook het maar liefst 71 minuten lange “Trichotomy” is weer een album met melodieuze en sfeervolle symfo. Zanger Marc Atkinson heeft een stem in de categorie 'fluwelen schoonheid'. Daarnaast is hij ook nog eens een zeer verdienstelijk tekstschrijver. Deze week hebben we gekozen voor het nummer “You, Me & Everybody”, waarin het zanggedeelte vloeiend overgaat in een mooie gitaarsolo.Websites:
http://www.moonhalo.uk
Bandcamp
Facebook.
NIEUW (sterk verlaat)
Electric Gauchos - Blockhead (live)
- Heptaparaparshinokh (live)
Van "Live At CCK - Volume 1" (Ballistic Music = eigen beheer, 2023)
Vorige week draaiden we muziek van het titelloze album van Prometheus, een band in 1992 opgericht door Sanford Ponder en Steve Ball. Ball startte vervolgens in 1997 samen met Fernando Kabusacki een nieuwe formatie, Electric Gauchos, omschreven als 'international improvised instrumental architecture'. Beiden zijn afkomstig uit aan Robert Fripps Guitar Craft/Guitar Circle-cursussen verwante groepen als The League Of Crafty Guitarists. Het met medecursisten aangevulde gezelschap is vooral live actief en kreeg in de beginjaren versterking van gastmuzikanten als Trey Gunn, Bill Rieflin en Tony Geballe. De band speelt een mengeling van eigen composities en bewerkingen van nummers van gerelateerde bands als King Crimson, California Guitar Trio en The League Of Gentlemen. In 1998 werden twee opgenomen optredens uitgebracht op het album "Blue Orb". In de jaren daarna werden ook veel concerten op CD aangeboden op Balls website. Zo is het in 2022 gehouden concert in twee delen uitgebracht: het uit 2023 stammende "Live At CCK - Volume 1" en het vorig jaar als download beschikbaar gestelde "Volume 2". De setlist bestond naast genoemd werk tevens uit covers van Kate Bush, Robert Fripp en Brian Eno. Gezien het feit dat op het podium minstens vier snarenvirtuozen de genoemde opleidingen hebben gevolgd, ligt het voor de hand dat er een overvloed aan razendsnel getapte Fripperiaanse arpeggio’s weerklinken. Toch bevat de setlist ter compensatie genoeg afwisseling in de vorm van atmosferische ballades, eigenwijze poprocksongs en ambient-passages. Beide volumes sluiten af met een studiotrack, waaronder een interpretatie van Peter Gabriels "DIY". Volgens de bandwebsite werkt men aan een studioplaat, terwijl aldaar meer liveopnames te beluisteren zijn. Van "Live At CCK - Volume 1" draaien we "Blockhead" (oorspronkelijk van California Guitar Trio) en "Heptaparaparshinokh" (van The League Of Gentlemen).
Websites:
http://www.steveball.com/EG/
https://www.facebook.com/stevebal (met 1 "l").
IN MEMORIAM LUIS JARDIM
Marillion – Sierra Leone
Van “An Hour Before It’s Dark” (Ear Music, 2022)
Afgelopen week is Luis Jardim ons ontvallen op 75-jarige leeftijd. De percussionist heeft een lange carrière gehad in de popmuziek waarbij hij zijn diensten aanbood aan vele grootheden. Zelfs als zijn naam u niets zegt, is de kans groot dat u toch een album in de kast heeft staan waar hij aan meewerkte. Zo is hij te horen op plaatwerk van, om er een paar te noemen, The Bee Gees, Coldplay, David Bowie, David Gilmour, Diana Ross, Duran Duran, Elton John, Elvis Costello, George Michael, Grace Jones, Jeff Beck, Paul McCartney, Rolling Stones, Tears For Fears, The The, Tom Jones en Yes. Ook was hij betrokken bij veel projecten van Trevor Horn en was zelf in de jaren zeventig lid van de band Casablanca. Ook was er een connectie met Marillion die vele jaren terug gaat, want Jardim speelde al mee op Steve Hogarths solo-album “Ice Cream Genius” uit 1997. Vijfentwintig jaar later werd hij gevraagd percussie toe te voegen aan het recentste Marillion-album “An Hour Before It’s Dark”. Dit beviel zo goed dat de Portugees vervolgens ook werd meegevraagd op tournee. Gezien zijn staat van dienst verdient Luis Jardim zeker een eerbetoon in Xymphonia en we kiezen dan natuurlijk een nummer van “An Hour Before It’s Dark”: het stemmige “Sierra Leone”.
Websites:
http://www.marillion.com
https://en.wikipedia.org/wiki/Lu%C3%ADs_Jardim .
3 MAAL IS SCHEEPSRECHT
P.F.M. (Premiata Forneria Marconi) - L'Isola Di Niente
Van "L'Isola Di Niente" (Numero Uno, 1974)
Derde albums zijn vaak cruciaal in de carrière van artiesten en bands. Bij Genesis was dat “Nursery Cryme”, waarop de klassieke line-up voor het eerst te horen viel. Bij Camel en Marillion was het de trigger naar de grote doorbraak, met respectievelijk “Music Inspired By The Snow Goose” en “Misplaced Childhood”. De derde plaat kan ook het eerste echte creatieve hoogtepunt markeren. Dit was voor wat betreft de solocarrière van Peter Gabriel het geval en het gold ook voor P.F.M.. De Italiaanse progband had in een jaar tijd twee albums met teksten in de eigen taal uitgebracht, waarna al snel een Engelstalige versie van het tweede album volgde. Niet dat de heren vervolgens van plan om muzikale compromissen te sluiten voor snel internationaal succes, want album nummer 3, "L'Isola Di Niente" (wat zoveel betekent als “Het Eiland Van Niets”) lijkt uit zijn voegen te barsten van creatieve energie. Jazzrockinvloeden doen zich voor het eerst gelden in de slottrack “Via Lumière” maar de klassiek getinte prog, zoals in “La Luna Nuova” of het titelnummer, blijft ook belangrijk. Dat titelstuk, tevens openingsnummer van “L' Iisola Di Niente”, begint met een bijdrage van een klassiek koor, gevolgd door een King Crimson-achtige uitbarsting. Daarnaast blijft de ook de kenmerkende klassiek getinte progsound van de band gehandhaafd. De slotpassage bouwde Franco Mussida op met zijn spel op zowel akoestische als elektrische gitaren. Overigens verscheen ook van dit album een Engelstalige versie, met teksten van King Crimson- en ELP-tekstschrijver Peter Sinfield. De titel is bepaald geen vertaling van de originele Italiaanse editie: “The World Became The World”. Wij kiezen voor het Italiaanstalige origineel: “L'Isola Di Niente”.
Websites:
https://www.pfmworld.com/
https://www.facebook.com/premiataforneriamarconiofficial .
PRE-HISTORIE / 55 JAAR
Octopus – Tide
Van het album “Restless Night” (Penny Farthing, 1970 / Green Tree Records, 1996)
Aan het eind van de jaren zestig werd rockmuziek zwaarder en wilder. De gevestigde orde moest flink zijn best doen om de nieuwe ontwikkelingen bij te houden. Dit gold ook voor The Cortinas, in 1963 opgericht door gitarist Paul Griggs en zijn broer Nigel, die de bas hanteerde. Het was, in die tijd dat The Beatles floreerden, eerst een komen en gaan van bandleden, maar na het toetreden van drummer Brian Glascock en gitarist Rick Williams kreeg de band een meer professionele vorm. In 1968 werd een contract getekend bij Polydor en de bandnaam gewijzigd in Octopus. Het werd een opwindende tijd voor Octopus, want er konden voorprogramma's worden gespeeld voor o.a. Yes, Humble Pie, Status Quo en Ginger Baker's Airforce. Na de korte flirt met Polydor werd er getekend bij het label Penny Farthing, dat de debuutsingle “Laugh At The Poor Man” uitbracht. Er volgden nog enkele singles en tevens werd er gewerkt aan het debuutalbum “Restless Night”. ...Maar toen kwam er zand in de geoliede machine: Glassock en Williams verlieten de band en werden vervangen door Malcom Green en John Cook. De opnamen voor “Restless Night” werden afgerond en de plaat verkocht redelijk, maar niet genoeg om in de Britse albumlijsten te komen. De band ging vervolgens toeren door Duitsland, Italië en Spanje en werd daar naar verluidt enthousiast onthaald. Wegens gebrek aan groot succes op platengebied werd in 1972 besloten te stoppen. Paul Griggs sloot zich aan bij Guys 'n Dolls. Ja, inderdaad, de oude band van het later vooral in Nederland succesvolle Grant & Forsyth! John Cook stapte over naar Mungo Jerry en Nigel Griggs en Malcom Green verkasten naar Nieuw Zeeland om daar toe te treden tot het later succesvolle Split Enz. We gaan luisteren naar “Tide”, een gemeenschappelijke compositie van John Cook en Nigel Griggs. Het is teven het eindnummer en het meest progressieve nummer van “Restless Night”: duidelijk een album uit de pre-historie van de prog, ook wel proto-prog genoemd.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1086 .
Sunday 6 Juli 2025 Show No. 1667
NIEUW
Sylvan, Nad – That's Not Me
– Make Somebody Proud
Van “Monumentata” (InsideOut / Sony Music, 2025)
Het vijfde studio-album dat Nad Sylvan in 10 jaar tijd voor InsideOut maakt is een heel persoonlijke. Op de voorzijde van “Monumentata” lijkt hij afgebeeld achter gaas, maar in werkelijkheid kijkt hij door een oude tennisracket van zijn vader Hugh Stewart. Die overleed vorig jaar op 96-jarige leeftijd in California en was toptenniser met op zijn beurt een Hongaarse vader. 'Tata' is 'vader' in het Hongaars en dit album is dan een verkapt monument te noemen. En dat ondanks dat de man nogal afwezig was in Sylvans leven. Stewart vormde na een ontmoeting in Zweden ooit een tennisduo met Nads moeder, Agneta Sylvan en het stel was ook kortstondig getrouwd, maar tennis, drank en andere vrouwen dreven 'm al snel weg uit Zweden. De muziek is ondanks de bij vlagen zware persoonlijke tekstuele inhoud, juist vaak vlot en pakkend. Uiteraard heeft Sylvan weer de nodige contacten uit zijn goedgevulde progadresboek aangesproken (o.a. de bassisten Nick Beggs, Jonas Reingold én Tony Levin; met Felix Lehrmann en Mirko De Maio maar liefst twee Flower Kings-drummers náást ook nog Marco Minnemann – en daarnaast nog korte bijdragen van o.a. gitarist Randy McStine en Lalle Larsson), maar vlak ook Sylvans eigen instrumentvaardigheden niet uit: veel prima keyboard- en gitaarpartijen zijn van eigen hand. Resultaat is dat zeker het titelnummer en “Make Somebody Proud” hem van zijn vol-progressieve en symfonische kant laten horen. Anderzijds is “That's Not Me” een goed voorbeeld van de toegankelijke, drijvende popprogkant die de Steve Hackett Band-zanger hier ook goed naar voren laat komen.
Websites:
https://www.nadsylvan.com/
https://www.facebook.com/Nadsylvanartist .
NIEUW
Jakszyk, Jakko M. – Son Of Glen
Van “Son Of Glen” (InsideOut / Sony Music, 2025)
Drie weken geleden draaiden we een nummer van Shari Belafonte, (mede-)geschreven en geproduceerd door Jakko M. Jakszyk. Het betrof hier een van de vele productieklussen die laatstgenoemde beschrijft in zijn autobiografie “Who's The Boy With The Lovely Hair? – The Unlikely Memoir Of Jakko M. Jakszyk”. Het boek verhaalt niet alleen smakelijk over zijn bijzondere muzikale carrière die 'm uiteindelijk deed belanden als zanger/mede-gitarist in één van zijn favoriete bands (King Crimson), maar vooral ook over zijn toch behoorlijk aangrijpende familiegeschiedenis. Parallel was dat ook een vruchtbare inspiratiebron voor nieuwe muziek. Die is nu verschenen op het album “Son Of Glen”. Waar de titel van het boek de laatste zin is die Jakszyk zijn inmiddels demente adoptiemoeder ooit hoorde zeggen, de dag voor haar dood, verwijst de albumtitel naar zijn echte vader. De gitarist/zanger/producer is namelijk vlak na zijn geboorte in 1958 geadopteerd door de naar Engeland gemigreerde Pool Norbert Jakszyk en zijn van oorsprong Franse vrouw Camille. Pas in de jaren tachtig kwam hij in contact met zijn echte moeder, een Ierse zangeres die inmiddels naar de VS gemigreerd bleek. Nóg weer veel later ontdekte hij dat zijn vader een Amerikaanse piloot was, die eind jaren vijftig was gestationeerd in Groot-Brittannië: de Glen uit de albumtitel. Zijn adoptie- en echte ouders én wat hij van hen hier en daar bij zichzelf terug herkent zijn onderwerpen van de songs op “Son Of Glen” dat culmineert in het tien minuten lange titelnummer. Muzikaal biedt “Son Of Glen” het type mengvorm van progressieve rock en artpop dat we ook van eerdere albums als “Secrets And Lies” en “The Bruised Romantic Glee Club” kennen. Wel is de muzikantenpool waaruit hij put dit keer kleiner gehouden. Dit heeft ook een praktische reden, want het muzikaal talent had hij dicht in de buurt: ook op dit punt is het album (deels) familiar. Zoon Django blijkt namelijk een uitstekend bassist en Jakszyks huidige partner Louise Patricia Crane staat zelfs pontificaal op de cover. Het fotomateriaal is overigens van haar eigen hand en ze verzorgde ook achtergrondvocalen op het titelnummer. Boezemvriend Gavin Harrison heeft overigens een bescheidener rol dan voorheen: blijkbaar was hij te druk met The Pineapple Thief. Er zijn nu songs zonder live-drums en ook de van The Flower Kings en Lifesigns gekende Zoltan Csörsz duikt hier op. Harrison speelt wel geweldig op het titelnummer, al schijnt ook Ian Mosley hierop te horen te zijn. De credits in het boekje lijken óf niet volledig, óf zijn partij is uiteindelijk toch niet gebruikt? Het levert in ieder geval met Nad Sylvans “Monumentata” twee albums op die bijna tegelijktijdig op hetzelfde label (InsideOut) uitkomen van mannen met een gemankeerde relatie tot hun ouders die allebei na een behoorlijk bochtige muzikale carrière mogen gaan spelen in de bands van hun helden.Websites:
https://www.facebook.com/jakkomjakszyk/
https://insideoutmusic.bandcamp.com/album/son-of-glen-24-bit-hd-audio
https://kingmakerpublishing.com/jakko-m-jakszyk/ (alles over de genoemde autobiografie).
NIEUW (ietwat verlaat)
Morse, Tim - Soundtracks
- By The River
- Broken Compass
Van het album “Soundtracks” (Cymbalick Music, 2024)
Ondanks de boeken die hij over Yes schreef en zijn participatie in de Yes-tributeband Parallels (waarvan in 2022 de CD "Awaken" werd uitgebracht), laat Tim Morse zich muzikaal niet makkelijk in de kaart kijken. De platen die hij onder zijn eigen naam uitbracht, waaronder "Faithscience" uit 2012, bevatten weliswaar veelal met bevriende musici vervaardigde progressieve rock met hints naar Spock’s Beard, Kansas, Pink Floyd, Genesis, ELP en uiteraard Yes, ze tonen ook bewondering voor een cultartiest als Kevin Gilbert. Op zijn albums met The Mangoes daarentegen weerklinkt aan The Beatles schatplichtige artpop. Het geheel solo vervaardigde "Soundtracks", dat eind vorig jaar uitkwam, toont weer een andere kant van de multi-instrumentalist/zanger. De titel suggereert een filmische setting en dat gaat voor de acht instrumentale stukken inderdaad op. Door de melodieuze synthesizerarrangementen, subtiele programmering en akoestische instrumenten schemert geregeld een met de catalogus van Private Music, Windham Hill of Anthony Phillips vergelijkbaar sfeertje door. In de zes daartussen gepositioneerde vocale nummers presenteert Morse zich echter als singer-songwriter in de traditie van symfonische popacts als Al Stewart en Alan Parsons, terwijl de ballade "Broken Compass" verwantschap vertoont met werk van Freedom To Glide. Een opvallende song is "Blueberry Way", waarin artpop weer om de hoek komt kijken in de vorm van mild theatrale stemmingswisselingen in de stijl van Brian Protheroe. Ook "Mind Games" verdient aandacht. Deze met sitar verlevendigde cover van het titelnummer van John Lennons album uit 1973 bevat namelijk de gezien de inleiding onbedoeld grappige zinsnede “Yes is the answer”. Al met al is "Soundtracks", dat curieus genoeg aanvoelt als een verlaat lockdownproduct, een vriendelijk kabbelende CD, die de introverte kant van de Amerikaan openbaart. Ietwat verlaat presenteren we voor vanavond twee vocale songs en één instrumental, eerst het Alan Parsons-achtige titelnummer, gevolgd door het korte "By The River" en het genoemde "Broken Compass". Overigens bracht Morse gisteren een "20th Anniversary Edition" van zijn solodebuut "Transformation" uit, waarvan de download-editie maar liefst 60 minuten bonusmateriaal bevat, waaronder een live-cover van de Genesis-klassieker "Dance On A Vulcano".
Websites:
https://timmorse.bandcamp.com/
https://timmorse.com/
https://www.facebook.com/timmorsemusic .
(OP)NIEUW
Rudess, Jordan – Nocturne In Fm
Van “Permission To Fly” (InsideOut / Sony Music, 2024)
Vorig jaar september verscheen “Permission To Fly”, als we goed geteld hebben het 17de reguliere, op CD verschenen solo-album van Jordan Rudess. De hoofdmoot ervan week nogal verrassend af van de instrumentale albums vol vliegensvlug keyboardwerk die we van de Dream Theater-toetsenist gewend waren. Acht van de negen stukken van het hoofdalbum betreft namelijk songs, met vocalen van de voor ons bepaald niet onbekende That Joe Payne. Even memoreren: alweer 13 jaar geleden zagen we hem als kersverse frontman van The Enid optreden in Hof 88 tijdens de 1000ste uitzending van Xymphonia. Overigens is er wel degelijk ook vertrouwd razend toetsenwerk, met dat zo kenmerkende vervormde Rudess-geluid, te horen. De drummer van dienst op dit album, de van Devin Townsend en Kaipa bekende Darby Todd, weet regelmatig de boel flink op te zwepen. “The Final Threshold” en “Eternal” bevatten daarnaast vette orgelsolo's in een aan Keith Emerson herinnerende stijl. Opmerkelijk is dat “Permission To Fly” net als het elders in deze uitzending gepresenteerde nieuwe Jakko Jakszyk-album een familie-aangelegenheid is, want Rudess laat zich productioneel bijstaan door zijn dochters Ariana en Danielle en alle teksten zijn van de hand van Ariana. Naast de negen hoofdnummers zijn er twee bonustracks: het met oosterse melodielijnen opgesierde “Incarnation” dat bovendien het virtuoze basspel van Mohini Day (ook te horen bij DarWin) in de schijnwerpers zet – én “Nocturne in Fm”, geïnspireerd op Frederic Chopins Opus 55 Nr 1 in F mineur. Dit 'nachtstuk' hebben we voor vanavond uitgekozen.
Websites:
https://www.jordanrudess.com/
https://www.facebook.com/jordanrudessofficial .
NIEUW / LIVE-TIP
Tangerine Dream feat. Steve Rothery - Cloudburst Flight (live)
Van "From Virgin To Quantum Years: Coventry Cathedral 22" (Kscope / Eastgate, 2025)
Onlangs meldden we dat het album “Gento” van Bioscope eind juli zal verschijnen en dat er eind dit jaar ook een aantal optredens zullen plaatsvinden, waaronder op 11 december in Metropool Hengelo. Bioscope is een project van Marillion-gitarist Steve Rothery en huidig Tangerine Dream-leider Thorsten Quaeschning. Opnamesessies vonden al sinds 2020 met enige tussenpozen plaats in Berlijn en Rothery's Britse thuisstudio. In 2022 speelde de gitarist al eens als gast mee tijdens een aantal Tangerine Dream-concerten, zoals in Coventry Cathedral. Die locatie heeft onder Tangerine Dream-fans een welhaast mythische status als gevolg van een concert dat het Duitse gezelschap daar in 1975 gaf. Daar bestaan filmbeelden van, waar later studiogeluid onder is gezet. De 2022- tour had als titel "From Virgin To Quantum Years" en liet een dwarsdoorsnede uit het klassieke groepsrepertoire horen, met dien verstande dat de huidige line-up, naast Quaeschning bestaande uit Paul Frick en Hoshiko Yamane, er duidelijk een eigen draai aan gaf. Rothery voegde zich bij het trio tijdens de stukken “Kiew Mission” en “Cloudburst Flight” en speelde ook mee tijdens de volledig geïmproviseerde toegift. Een dergelijk slot is bij de huidige Tangerine Dream-bezetting een vast bestanddeel van de optredens. Was er van het concert uit 1975 alleen beeldmateriaal, maar geen geluid, dit nieuwe kathedraalbezoek is in zijn geheel vastgelegd op beeld én geluid, inclusief die slotimprovisatie die in dit geval een kleine 40 minuten duurde. Deze registratie is afgelopen week onder de titel "From Virgin To Quantum Years: Coventry Cathedral 22" verschenen. Er is een mooie earbook-editie met 3 CD's en een Blu-ray; er is ook een 2CD-set, met niet het hele concert, maar wél alle bijdragen van Rothery. De hoofdset laat horen dat Tangerine Dream na de voortzetting onder leiding van Quaeschning teruggrijpt op muziek die gebaseerd is op sequencer-patronen, zoals we die van Tangerine Dream kennen uit de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig, maar dan wel verrijkt met de nodige moderne invloeden. In de set is daarnaast plaats ingeruimd voor stukken van het toen net verschenen nieuwe studio-album "Raum", die prima aansluiten bij het klassieke Tangerine Dream-geluid. Rothery's inbreng begint voorzichtigjes, maar met name in “Cloudburst Flight” laat hij zich nadrukkelijk gelden in een gitaarsolo die bewust totaal niet lijkt op die in het origineel, zoals te vinden op “Force Majeure” uit 1979, destijds gespeelde door Tangerine Dream-oprichter wijlen Edgar Froese.
Websites:
https://www.tangerinedreammusic.com/
https://www.facebook.com/TANGERINEDREAM.OFFICIAL/
https://bioscope.music/
https://www.facebook.com/bioscope.music/ .
A.O.R.
Pride Of Lions – Turnaround
Van het album “The Roaring Of Dreams” (Frontiers Records, 2007)
Jim Peterik is de man die ooit Survivors A.O.R.-anthem “Eye Of The Tiger” (mede-)schreef en die sindsdien geen enkele behoefte heeft gevoeld naar andere genres uit te waaieren. Pride Of Lions bestaat sinds 2003 en is opgericht door Peterik en zanger Toby Hitchcock. Van het duo verschenen zeven albums, waarvan de meest recente, “Dream Higher”, in 2023 werd uitgebracht. Wij gaan vanavond terug naar het derde album, het in 2007 verschenen “The Roaring Of Dreams”. We kiezen voor “Turn Around”, waarin de krachtige stembanden van Toby vocaal gezelschap krijgen van die van zijn zus Tori Hitchcock.
Websites:
https://www.facebook.com/PrideOfLionsBand/
https://www.frontiers.shop/pride-of-lions/ .
ALBUM VAN DE MAAND
Moon Halo – Worlds Collided
Van het album “Trichotomy” (eigen beheer, 2025)
Moon Halo is een samenwerking van zanger Marc Atkinson (Riversea, Lee Abraham), toetsenist Iain Jennings (Mostly Autumn) en bassist David Clements (Riversea, Mandalaband, Alchemy Live).
Van Moon Halo verschenen al eerder twee albums: “Chroma” (2019) en “Together Again” (2022), waarop moderne melodieuze rock met een progressief tintje was te horen, voornamelijk te scharen onder het kopje neoprog. “Chroma” kwam in onze Xymphonia-jaarlijst van 2019 op de derde plaats terecht en werd door redactielid Chris zelfs verkozen tot beste album van dat jaar. Twee maanden geleden verscheen het nieuwe, derde album van Moon Halo met de toepasselijke titel “Trichotomy”. Dit oorspronkelijk Griekse woord betekent 'indeling of verdeling in drie delen'. Het wordt vaak gebruikt in de context van de opvatting dat de mens bestaat uit lichaam, ziel en geest. Bij de opnamen, die de afgelopen drie jaar plaats vonden in diverse studio's, werd het genoemde drietal bijgestaan door gitarist Martin Ledger en drummer Alex Cromarty. Ook het maar liefst 71 minuten lange “Trichotomy” is weer een album met melodieuze en sfeervolle symfo. Zanger Marc Atkinson heeft een stem in de categorie 'fluwelen schoonheid'. Daarnaast is hij ook nog eens een zeer verdienstelijk tekstschrijver. Atkinsons teksten en zangmelodieën vormen al sinds het begin de kern van het bandgeluid, maar de muziek om hem heen is steeds inspirerender en memorabeler geworden. In het verloop van de drie albums die Moon Halo nu heeft uitgebracht hoor je de samensmelting van de talenten van de leden met elke release toenemen. We trappen de maand af met “Worlds Collided”, een van de meest gevarieerde nummers van “Trichotomy”. Gedurende zes en een halve minuut worden we geleid door verschillende secties waarin de bandleden hun veelzijdigheid tonen: elementen zijn een prog-geïnspireerd keyboardgedeelte, een tribaal drumpatroon, lagen van harmonieuze stemmen en een met Keltische invloeden doordrenkte gitaarsolo.
Websites:
http://www.moonhalo.uk
Bandcamp
Facebook.
(OP)NIEUW
Jupiter Fungus – Past Ground
Van “Garden Electric” (Sound Effect Records, 2024)
Twaalf jaar nadat toetsenist Ares Papatriantafillou en fluitist Fotis Xenikoudakis Jupiter Fungus formeerden is pas in november vorig jaar het debuut “Garden Electric” verschenen. Voor dit album heeft het Griekse duo de band uitgebreid met het drietal George Papageorgiou op bas, Nick Vell op drums en George Emmanuel op gitaar. Vooral die laatste krijgt regelmatig de hoofdrol toebedeeld, maar ook het heerlijke toetsenspel van Papatriantafillou is ruimschoots vertegenwoordigd. Luister vooral naar zijn ronkende orgelgeluid. Xenikoudakis doet weinig voor hem onder met zijn ruimschoots aanwezige fluitspel. Natuurlijk zal je door die fluit direct aan Jethro Tull moeten denken, maar alhoewel er zeker raakvlakken zijn, vooral in de meer folky delen, is de muziek van Jupiter Fungus een stuk steviger. De voornaamste inspiratie komt uit prog van de jaren zeventig en je hoort dan ook elementen uit de muziek van Genesis en Camel alsmede Mike Oldfield in de composities terug, maar in het gitaarspel klinkt tevens het vroege werk van Black Sabbath door. “Garden Electric” bevat vier lange nummers en vooral in het meer dan 13 minuten durende “Thoughts Of Revenge” wordt de tijd genomen om de muziek te laten ademen; het heerlijk lome middendeel voelt door de uitgesponnen toetsensolo's aan als Pink Floyds “Animals” en bevat daarnaast dromerig fluitspel. Het album is via Bandcamp digitaal te krijgen en er zijn ook CD- en LP-edities. Wij lieten u al in januari kennismaken met “Garden Electric”, iO Pages wijdde er pas in de juni-editie (nummer 199) een recensie aan en maakte er een TIP van. Reden voor ons om meer aandacht te besteden aan Jupiter Fungus middels “Past Ground”.
Websites:
https://www.jupiterfungus.com/
https://www.facebook.com/people/Jupiter-Fungus/61565638902798/
https://jupiterfungus.bandcamp.com/album/garden-electric .
LIVE-TIP
Freedom To Glide - Exit Wound
Van "Fall" (Ruby Storm Records, 2016)
Hoewel Freedom To Glide al jaren sterke albums uitbrengt, zag het er lang niet naar uit dat we dit Britse duo ooit live zouden kunnen aanschouwen. En toen daar toch plannen voor ontstonden, drukte de corona-pandemie dat de kop in. Maar nadat zanger/gitarist Andy Nixon en toetsenist Pete Riley in contact kwamen met een leden van het eveneens Britse Rain, kwam het er toch van. Die Rain-leden zijn overigens geen onbekenden voor ons, want het betreft hier bassist John Jowitt (onder veel meer ex-Jadis en ex-IQ), drummer Andy Edwards (ex-IQ, ex-Frost*) en toetsenist Rob Groucutt (zoon van ELO-bassist Kelly Groucutt). De eerste paar optredens in de UK waren succesvol, waarna ook optredens in Nederland werden geboekt. Zaterdag 23 augustus wordt het Progdreams Festival in Poppodium Boerderij te Zoetermeer aangedaan en een dag daarvoor De Pul in Uden, waar de Nederlandse band Casual Silence als support act zal aantreden.
Websites:
https://freedomtoglide.com/
https://freedomtoglide.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/FreedomToGlide/ .
PRE-HISTORIE
Asgard [US] - Carmen
Van “For Asgard” (vinyl: Out-Sider / Guerssen, 2023 / CD: Gear Fab Records / Guerssen, 2024)
Er zijn vele bands die zich door de loop der jaren Asgard hebben genoemd. Wij denken natuurlijk in de eerste plaats aan de Italiaanse progband die we zelfs ooit in onze studio konden verwelkomen. Maar er was dik vijftig jaar geleden ook een groep onder die naam actief in de San Fransisco Bay Area. En zoals bij zo vele seventiesprogbands uit de U.S.A. het geval was verscheen er destijds geen album, ook al had de groep in 1972 wel degelijk opnamen gemaakt. Deze Californische Asgard kwam voort uit de band Osgoode, maar mede-oprichter gitarist Bob Hardy had al in tal van bands gespeeld in die regio. Onderscheidend element was de aanwezigheid van een violist, in de persoon van Jake ‘Gelon’ Lau die tevens de zang verzorgde. Je hoorde op veel nummers nog psychedelische jarenzestig-elementen, zoals bijvoorbeeld in het nummer “So Let Go” Blue Cheer-invloeden. De nummers van de hand van Lau zijn het interessantst en zijn te omschrijven als melodieuze progresieve pop met country(rock)invloeden, waardoor je door diens vioolspel en het gebruik van pedalsteelgitaar door Hardy overeenkomsten hoort met het onlangs nog door ons belichte Britse Wally. Meest in het oor springend is dit in de nummers “Reflections” en “Carmen”. Hoe weten we dit allemaal, want een album is toch nooit verschenen? Nou, in 2023 bracht het Spaanse Out-Sider een LP uit met de destijds gemaakte opnamen die 51 jaar op de plank hadden gelegen, onder de titel “For Asgard” – en daar is nu via zusterlabel Gear Fab ook een CD-editie van. We gaan luisteren naar “Carmen”.
Websites:
https://forasgard.bandcamp.com/album/for-asgard
https://guerssen.com/product/for-asgard-cd/ .
ACTUEEL
Prometheus - Dark
Van "Prometheus" (Deep Music, 1994)
Enige weken geleden draaiden we muziek van Sanford Ponder. Bij onze research naar deze Private Music-artiest kwamen we er achter dat hij begin jaren 90 met Steve Ball de progressieve rockband Prometheus oprichtte. Ball is een gitarist die afkomstig is uit de door Robert Fripp opgerichte Guitar Craft/Guitar Circle-scene. Interessant is dat op het titelloze album dat in 1994 uitkwam ook Pat Mastelotto in de band zat. Dit moet ongeveer tussen zijn optredens met Fripp en David Sylvian en zijn toetreding tot de dubbeltrio-formatie van King Crimson zijn geweest. Hoewel er op de CD beslist King Crimson-achtige passages staan, bracht dit gezelschap voornamelijk eigenwijze progressieve rock, met onder meer synthesizersolo's en orgelspel van Chris Rhyne, een gastmuzikant die speelde op albums van, bijvoorbeeld, Santana, Jean-Luc Ponty en Gino Vannelli, maar ook bij genoemde Sanford Ponder. De CD sluit overigens af met een 23 minuten durend, puur ambient stuk dat weinig gemeenschappelijk heeft met het voorgaande. Van de plaat hebben we openingsnummer "Dark" uitgekozen. We brengen dit album nu onder de aandacht omdat Steve Ball bezig is met een gelimiteerde, “30th Anniversary”-heruitgave die voor oktober dit jaar gepland staat, dus wellicht volgt later nog meer materiaal.
Websites:
https://www.steveball.com/
https://www.facebook.com/stevebal (inderdaad met 1 "l").