Sunday 1 Februari 2026 Show No. 1697
NIEUW
Minimum Vital – En Galice
– Galadriel À Manhattan
Van het album ”Le Royaume” (Musea, 2025)
“Le Royaume” (“Het Koninkrijk)” is het een maand geleden verschenen nieuwe album van Minimum Vital. Het is het tiende studiowerkstuk van de in 1985 opgerichte Franse band. Minimum Vital behoort tot één van de meest originele groepen die in de jaren 80 uit de progressieve rockscene zijn voortgekomen. Het werk van de tweelingbroers Thierry en Jean-Luc Payssan combineert invloeden van Yes, een gitaarstijl met een souplesse à la Mike Oldfield, technieken die afkomstig zijn uit jazzrock en fusion alsmede veel elementen die geworteld zijn in middeleeuwse muziek en Occitaanse (Zuid-Franse) volksmuziektradities. De tweeling gebruikt daarbij een eigen taal, die geconstrueerd is uit een mengeling van Latijn, Occitaans en Portugees. We gaan eerst luisteren naar het vrolijke “En Galice”, gevolgd door “Galadriel À Manhattan”. Daaraan is af te horen dat ook “Le Royaume” weer muziek bevat waaruit Minimum Vital uit duizenden herkenbaar is.
Websites:
http://www.minimum-vital.fr/en/
https://www.facebook.com/minimumvital.
NIEUW
Bakken, Rebekka – Møt Meg
– Heiemo Og Nykkjen
Van het album “Nord” (Supreme Music Group, 2025)
Rebekka Bakken leerden we begin deze eeuw kennen middels duoalbums met jazzgitarist Wolfgang Muthspiel. De Noorse zangeres wist in progressieve jazz ook elementen Noorse folk te verweven. Vervolgens maakte ze een reeks jazzy progressieve popalbums met vooral Engelstalig repertoire maar ook af en toe een bewerkt Noors volkslied. Begeleidende muzikanten kwamen veelal uit de progressieve jazzwereld: zo voorzag gitarist Eivind Aarset haar vaak dromerige zang van effectrijke en uitwaaierende 'gitaarwolken'. Daarna stak ze de Atlantische Oceaan over en waren er soms zelfs wat americana-trekjes in haar output waarneembaar. Met “Nord” duikt ze meer dan ooit in Noorse mystieke sferen. Sterker nog: zes van de tien stukken betreffen bewerkingen van Noorse traditionele hymnes. De muziek onder de zangmelodieën is vaak ietwat schetsmatig van karakter maar heeft wel regelmatig een duidelijke groove, ietwat in de lijn van wat Peter Gabriel op zijn latere werk doet. De eigen songs sluiten naadloos aan op dit materiaal, waaronder een oudere eigen song: “So Ro”, dat al op “Is That You?” (2005) was te vinden. Toen was het een Noorstalig eilandje op een verder Engelstalige plaat, de nieuwe versie is wat verder uitgerekt en sluit zo meer aan op het andere “Nord”-materiaal. Gek genoeg is er nu één Engelstalig nummer, “My Choisest Hours”, dat eerst wat meer lijkt aan te sluiten op de vroegere progressieve jazzpop, maar toch net als veel andere stukken hier een weids en groots klinkende climax krijgt, waarin de smachtende zang van Syriër Saleh Mahfoud opduikt, wat nog een extra Gabriëlesk trekje geeft. Op “Always On My Mind” uit 2024 hernieuwde Bakken de samenwerking met Aarset en hij excelleert ook weer op “Nord”: meteen in de opener “Møt Meg” (“Ontmoet Me”, een eigen song) laat hij zijn herkenbare intense notenflarden horen. Nog belangrijker voor het totaalgeluid zijn de klanklandschappen die producer Stein Austrud met synthesizers en elektronica creëert. Zeker in de bewerkte traditional “Heiemo Og Nykkjen” heeft hij een grote rol met diverse synths. Toch blijft het eindresultaat organisch klinken, mede door het gebruik van diverse traditionele instrumenten om kleur aan de arrangementen te brengen. Bakken treedt regelmatig op, waarbij opvalt dat de nu bekende 2026-tourdata vrijwel allemaal in Duitsland en Oostenrijk zijn (helaas niet heel dicht bij onze grens).
Websites:
https://www.rebekkabakken.com/
https://www.facebook.com/rebekkabakken.
NIEUW (archiefmateriaal) / CURIEUS
Hine, Rupert - Crossley Inspects The Studio
Van "The Shout" (Buried Treasure, 2025)
Banks, Tony - From The Undertow
Van "A Curious Feeling" (Charisma, 1979 / Esoteric Recordings, 2009)
Hine, Rupert - Walking On All Fours
Van "The Shout" (Buried Treasure, 2025)
Websites:
https://buriedtreasure.bandcamp.com/album/the-shout
https://ruperthine.com/
https://www.facebook.com/groups/47117399895/
https://www.facebook.com/tonybanksofficial/.
35 JAAR
Siebert, Büdi - The Phoenix Rises
Van "Wild Earth" (Biber Records, 1991)
Büdi Siebert, bespeler van diverse houtblaasinstrumenten, percussie en toetsen, was al begin jaren 70 actief in de nodige bands en leverde bijvoorbeeld de nodige bijdragen aan albums van de Duitse progband Hoelderlin, waaronder "Clowns & Clouds" (1976) en "Rare Birds" (1977). Progrock verloor zijn populariteit eind jaren 70, maar de muzikale spirit leefde wel degelijk nog voort via andere kanalen. Die horen we bijvoorbeeld in een muziekstroming terug waarbinnen elementen elektronische muziek, folk, jazzrock en fusion, klassiek en wereldmuziek verenigden. Gemakzuchtig werden alle uitingen hiervan geschaard onder het label 'New Age', maar dat was toch wel te kort door de bocht. In de V.S. had het label Windham Hill uitermate veel succes in die tijd en de Duitse muzikant Friedemann probeerde iets soortgelijks met zijn label Biber Records. Zijn landgenoot Büdi Siebert debuteerde in 1983 met zijn album "Hmm" op dat label. Hij zou in totaal drie albums voor Biber Records maken en daarnaast meespelen op divers plaatwerk van collega-muzikanten op dat label. De laatste van de drie was "Wild Earth" uit 1991, dat een mooie staalkaart bleek van Sieberts kunnen. Hij speelt diverse fluiten, saxofoons, percussie en tevens alle toetsenbijdragen, afgezien van de pianopartijen. Het vele gebruik van mallet-instrumenten zoals xylofoon en marimba geeft de muziek wel een sfeertje zoals we dat kennen van het Duitse Tribute en ja, zelfs wel wat van Isildurs Bane. Maar de muziek doet ons nog het meest denken aan die van Andreas Vollenweider, ook iemand die graag allerlei muziekstijlen van over de hele wereld met elkaar vermengt. Verrassend was dan wel om te ontdekken dat Büdi Siebert begin jaren 80 heeft getourd als onderdeel van Vollenweiders band en op diens album “White Winds” meespeelde. Het verklaart ook waarom een aantal andere muzikanten uit Vollenweiders band, waaronder drummer Walter Keiser, op hun beurt op Sieberts werk te horen zijn. Eén van de meest symfonische stukken is het prachtige “The Phoenix Rises” waarin ook de door Siebert zelf gedirigeerde strijkers van de Junge Süddeutsche Philharmonie te horen zijn. Siebert is nog tot diep in deze eeuw muzikaal actief gebleven en werkte tot 2003 ook als docent filmmuziek aan de Filmakademie in Ludwigsburg. Anno 2025 heeft hij echter met dusdanige gezondheidsklachten te maken dat hij helaas niet meer in staat is om muziek te maken, laat staan op te treden. Vorig jaar mei werd er zelfs een benefietconcert georganiseerd om hem financieel te ondersteunen. Het schijnt nu weer iets beter met hem te gaan, dus wij zenden deze muzikale groet vanuit Nederland naar hem toe; Sieberts muziek is zeker de moeite waard om in te duiken.
Website:
http://www.buedi-siebert.de/ (niet up-to-date).
NIEUW
Huis - Man On The Hill (2025 version)
Van het album “À Huis Clos” (Unicorn Digital, 2025)
Al sinds het debuut uit 2014 staat Huis garant voor volle én gloedvolle neoprog, met doorwrochte zang, sfeervolle keyboardpartijen, fijn gitaarwerk en meeslepende composities met ruimte voor veel pakkende melodieën. De Canadese groep werd al in 2009 opgericht, uit grote bewondering voor 'ons eigen' Knight Area en heeft mede daarom ook een Nederlands klinkende naam. Toen een aantal jaren later de van Mystery bekende gitarist Michel St. Père zich bij de groep aansloot ging het balletje echt rollen, waarbij het handig was dat St. Père tevens eigenaar van het label Unicorn Digital is. Op het nieuwe studio-album “À Huis Clos” worden covers van progklassiekers gemixt met heropgenomen eigen nummers. Het album wordt omschreven als een sfeervolle, emotionele 'séance' waarbinnen diverse neoprogstijlen gecombineerd worden, met sterke instrumentale passages in de herkenbare Huis-sound. De progklassiekers zijn origineel van o.a. Genesis als ook grote namen uit het moederland van Huis: Rush en Saga. Ook de minder bekende Canadese groep Morse Code wordt gecoverd. De nieuw opgenomen Huis-nummers zijn “Stolen”, “Beyond The Amstel” en “The Man On The Hill”. Dat laatstgenoemde nummer, oorspronkelijk afkomstig het tweede album “Neither In Heaven” uit 2016, gaan we nu beluisteren in de 2025-versie.
Websites:
https://www.huisband.com/
https://www.facebook.com/huisband.
LIVE-TIP
Spock's Beard – Invisible
Van het album “The Archaeoptimist” (Madfish / Snapper Music, 2025)
“The Archaeoptimist” van Spock's Beard kwam niet voorbij in onze eindlijstuitzendingen van 2025. Dat zegt niets over de kwaliteit van het album. Uw presentator had 'm op een ander moment maar zo in z'n Top 10 kunnen zetten (het werd nu nummer 11...) en als het album een maandje eerder was verschenen had het album wellicht bij meerdere teamleden kunnen 'indalen'. We meldden eerder al dat de band het componeren deze keer vooral heeft overgelaten aan toetsenist Ryo Okumoto, die zijn schrijfmaatje heeft gevonden in Michael Whiteman van I Am The Manic Whale. Met hier en daar wat kleine compositorische en tekstuele hulp van de overige leden is met “The Archaeoptimist” een album met aansprekende en aanstekelijke progstukken afgeleverd. De invalshoek is vrijwel aldoor energiek en fris, wat mede is toe te schrijven aan de nieuwe drummer Nick Potters. Zijn partijen zijn speels en dynamisch en hebben vaak een flink 'kick-ass'-gehalte, dat naar ons idee een extra vurigheid aan het spel van Okumoto, bassist David Meros, gitarist Alan Morse en zanger/gitarist Ted Leonard geeft. Er is voor het eerst in de Spock's Beard-studioalbumgeschiedenis een 5.1-mix op DVD toegevoegd en bij het beluisteren ervan is goed te horen dat er veel werk is gemaakt van gelaagde vocalen met de nodige canon- en fuga-partijen (er is zelfs een derde vervolg op de aan Gentle Giant refererende klassieker “Thoughts” met de treffende titel “Afourthoughts”). Zowel Morse als Okumoto spreken de nodige maffe geluiden aan uit hun instrumenten en doen dat nog wel het meest in “St. Jerome In The Wilderness”. Er valt sowieso te genieten van kleurrijke en knap toetsen- en gitaarspel, waarbij Okumoto in afsluiter “Next Step” aan Tony Banks lijkt te refereren. Op 6 februari is Spock's Beard te aanschouwen in De Pul te Uden, een dag later in Poppodium Boerderij, Zoetermeer. Nadat we eerder al het voornoemde “St. Jerome In The Wilderness” hebben laten horen aan u, kiezen we nu voor de opwindende opener “Invisible”.
Websites:
https://www.spocksbeard.com/
https://www.facebook.com/spocksbeard.
ALBUM VAN DE MAAND
Deposed King – Dream / Awake
Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)
In de Xymphonia-jaarlijst over 2025 vonden we vorige week op een gedeelde zevende plaats “Letters To A Distant Past” van Deposed King. We ontdekten dit tweede album van het Hongaarse duo pas eind vorig jaar en vinden de muziek zo bijzonder dat we hebben besloten om die in februari nog wat uitgebreider in de schijnwerpers te zetten. Deposed King bestaat uit Daniel Kriffel en Dominique Király: beiden multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers. We beginnen de maand met de afsluiter van het reguliere album: “Dream / Awake”.
Websites:
https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
https://www.facebook.com/deposedkingband/.
NIEUW (ietwat verlaat)
Crack The Sky - Ice (live, 2025)
Van "Live 2025 50th Anniversary 1st Album" (Adobo Records, 2025)
Vorig jaar was het een halve eeuw geleden dat het iconische titelloze debuut van Crack The Sky uitkwam. Mooie gelegenheid om deze door Rolling Stone tot een van de beste progressieve rockplaten ooit verkozen muziek in zijn geheel op het podium te brengen. Met vier van de vijf originele bandleden, de al in 1983 aangesloten Bobby Hird en de onder meer van de Neal Morse Band en Ten Point Ten bekende toetsenman/saxofonist Bill Hubauer bracht de cultband met overtuiging de negen songs ten gehore zoals te horen op de uitstekend klinkende CD-R "Live 2025 50th Anniversary 1st Album". De tegendraadse gitaarpartijen van Rick Witkowski en Hird bepalen nog steeds het groepsgeluid, met de eigenwijze basloopjes van Joe Macre en het solide drumwerk van Joe D’Amico als stevig fundament. Terzijde gestaan door de achtergrondvocalen van drie van zijn maten is oppercrack John Palumbo prima bij stem, terwijl hij tevens een uitstekende connectie met het alerte publiek heeft. Wie de studioplaat kent, weet dat op keyboardgebied vooral de piano domineerde, maar live krijgt Hubauer alle ruimte eveneens zijn synthesizervaardigheden te demonstreren. Deels is dit ter vervanging van de originele symfonische strijkersarrangementen, maar tijdens het hoogtepunt van het optreden, het tot ruim elf minuten opgerekte "Ice", steelt hij ook de show met een virtuoze Moog-solo. Daarvoor stond hij overigens al in de spotlight met zijn puntige saxofoonspel in het jazzy "She’s A Dancer". Dit live-album verscheen al in juni vorig jaar, maar is door de hoge verzendkosten en heffingen lastig te verkrijgen. Afgelopen november kwam onder de zelfde omstandigheden ook de nieuwe studioplaat "Blessed" uit. Daarvan zullen we binnenkort muziek draaien, voor vanavond hebben we uiteraard het fantastische "Ice" uitgekozen.
Websites:
https://crackthesky.com/|
https://www.facebook.com/officialcrackthesky/.
IN MEMORIAM: David Hitchcock
Caravan – Memory Lain, Hugh
Van “For Girls Who Grow Plump In The Night” (Deram / The Decca Record Co., 1973)
Genesis – Can-Utility And The Coastliners
Van “Foxtrot” (Charisma, 1972)
Camel – Supertwister
Van “Mirage” (Deram / Gama Records, 1974)
Marillion – Three Boats Down From The Candy
Van de EP “Market Square Heroes” (EMI, 1982)
Op 8 januari jongstleden overleed producer en engineer David Hitchcock. Een aantal van zijn producties zal ongetwijfeld in menig progliefhebbersverzameling prijken en hij heeft dan ook zeker een aantal klassiekers op zijn naam staan. Hitchcock was voornamelijk werkzaam voor Decca en Charisma Records, alwaar hij een aantal progressieve rockbands onder zijn vleugels kreeg. Voor Decca mocht hij eerst met jonge bands als Amen Corner, East Of Eden en Aardvark aan het werk. Zijn eerste productie waarmee hij zijn naam echt vestigde was “In The Land Of Grey And Pink” van Caravan en hij werd de vaste producer van die Canterbury-band in de jaren zeventig. In 1972 werd hij gevraagd om het vierde album van het toen steeds populairder wordende Genesis te produceren. Het werk aan “Foxtrot”, en dan vooral aan het lange “Supper's Ready”, bleek een monsterklus. Naast o.a. “Close To The Edge” van Yes is dit qua reputatie toch wel uitgegroeid als een van DE prog-epics. Ook voor Camel produceerde hij twee albums waaronder “The Snow Goose”, dat veelal beschouwd wordt als een van zijn mooiste producties. Ook “Sheherazade And Other Stories” van Renasissance kwam onder zijn productionele supervisie tot stand. Opvallend is dat Hitchcock vaak met symfonie-orkesten werkte: naast genoemde Camel- en Renaissance-albums bevat ook Caravans “For Girls Who Grow Plump In The Night” orkestraties en ook dit werkstuk kunnen we onder zijn beste producties scharen. Aan het eind van de jaren zeventig was hij nog te vinden in Duitsland waar hij twee albums voor Birth Control produceerde. Daarna ging hij een nieuwe uitdaging aan, namelijk het begeleiden van jonge artiesten op financieel gebied. Ook werd hij de zakenbehartiger voor Monthy Python. In 1982 dook toch hij nog een keer achter de productietafel om de eerste single van de dan opkomende band Marillion te produceren. De B-kant daarvan, het legendarische “Grendel”, had nogal wat “Supper's Ready”-trekjes, maar het vastleggen ervan bleek nog een grotere uitdaging dan dat voorbeeld. Vooral het opnemen van de drums nam veel tijd in beslag. Het was trouwens de bedoeling dat Hitchcock ook Marillions albumdebuut zou produceren, maar een auto-ongeluk gooide roet in het eten. Zo bleef “Market Square Heroes” Hitchcocks laatste productieklus. Gezien zijn staat van dienst en de klassiekers die hij op zijn naam heeft staan willen we hem eren met een aantal nummers waaraan hij heeft gewerkt. Natuurlijk kom je dan niet onder Caravan, Camel én Genesis uit. Tevens pakken we deze gelegenheid aan om weer eens wat van Marillion te laten horen.
Websites:
https://officialcaravan.co.uk/
https://www.facebook.com/OfficialCaravan
https://www.camelproductions.com/
https://www.facebook.com/camel.latimer/
https://genesis-music.com/
https://www.facebook.com/genesis
https://www.marillion.com/
https://www.facebook.com/MarillionOfficial
Overzicht van Hitchcock-producties: Discogs David-Hitchcock.