• Zondag 15 november 2026 Show No. 1738

    NIEUW (verlaat)
    Karfagen – Omni Overture
    – Storyteller Pt. 1
    – Unchained
    Van “Omni” (Caerllysi Music, 2025)

    Antony Kalugin is een al jaren bijzonder productieve componist en toetsenist die vooral actief is in de symfonische rockwereld. Hij bracht in dat genre muziek uit als Sunchild, Antony Kalugin Project (AKP) en vooral met zijn groep Karfagen. Zijn werk is niet altijd even origineel: zijn grote liefde voor de grote namen der melodieuze en toegankelijke symfonische rock weerklinkt duidelijk in zijn eigen composities. Zijn muziek is wel altijd met veel zorg gespeeld en geproduceerd, wat de albums stuk voor stuk welluidend maakt. Kalugins output is meerdere keren aan de orde gekomen in Xymphonia, onder andere naar aanleiding van concerten op o.a. Progdreams, maar lang niet al zijn platen hebben we belicht. Op 31 oktober trad hij met Karfagen aan op het Northern Prog Festival in Leeuwarden. Daar grepen we de kans om de CD's in te slaan die bij zijn groots opgezette “Omni”-project horen. Die albums bevatten lange suites die steeds onderverdeeld zijn in naadloos in elkaar overlopende symfonische rocksongs waar diverse grootheden uit diverse prog-generaties aan meewerken. Vanavond belichten we de eerste, het vorig jaar verschenen “Omni”. Dat opent met een heerlijk vol klinkende instrumental die doet denken aan “Behind The Lines”, de opener van het Genesis-album “Duke” uit 1980. Hier horen we nog 'slechts' de vaste Karfagen-bezetting met o.a. gitarist Max Velychko. Dit loopt zonder onderbreking over in “Storyteller” met de prettig-warme zangstem van Richard Sinclair, waardoor we mede door de dartele fluitbijdragen van John Hackett teruggeworpen worden in Caravan-sferen. Sinclair speelt hier ook fretloze baspartijen en Mystery-leider Michel St. Pere is verantwoordelijk voor de gitaren. Over Mystery gesproken: de tweede grote suite van dit eerste “Omni”-deel wordt gezongen door de frontman van die Canadese groep, Jean Pageau. De meeslepende en emotievolle neoprogstijl die we hier horen benadert de stijl van diens eigen band. Andere vocale gasten op dit album zijn trouwens Per Malmberg van het Zweedse Salva en Sylvan-zanger Marco Glühmann. Binnenkort vervolgen we het “Omni”-verhaal met “Omni II – Act 1”, waaraan onder andere Roine Solt, Rob Reed en Yogi Lang aan meewerkten.
    Websites:
    https://www.facebook.com/p/Karfagen-100063635503231/
    https://antonykalugin.bandcamp.com/.

    NIEUW
    Ghost Rhythms - Missing Times
    Van het album "Missing Times" (Cuneiform Records, 2026)
    Ghost Rhythms - People Stare At The Missing Joconde In August 1911 In The Louvre, Paris
    Van de EP "Another Present" (Cuneiform Records, 2026)

    Schijnbaar moeiteloos pakt Ghost Rhythms met "Missing Times" en de EP "Another Present" de draad weer op die was achtergelaten door "Spectral Music" uit 2021 en "Arcanes" uit 2024. Het Franse, door Camille Petit (piano, Fender Rhodes) en Xavier Gérald (drums, percussie, gitaren) geleide ensemble produceert al twintig jaar een geheel eigen muzikaal geluid, dat omschreven kan worden als grotendeels instrumentale, orkestrale minimalistische jazz(rock). Kenmerkend hierin zijn composities waarin meerdere melodielijnen in tegendraadse, vaak schurende ritmes ten gehore worden gebracht, geregeld uitmondend in symfonische, filmische 'grande finales' met woordloze koorzang. Voorheen waren er nog aan Soft Machine verwante repetitieve passages te detecteren, dit keer verwijst eigenlijk alleen de aarzelende, Robert Wyatt-achtige zang in de Engelstalige ballade "Vie De Betty Et Barney" naar deze Canterbury Scene-grootheid. Dit enige nummer met tekst verwoordt tevens het thema van "Missing Times": muzikale reflecties over momenten waarvan we niet helemaal zeker wisten waar we waren. De dertien musici stralen hierbij een hoop spelplezier uit, waarbij funky fragmenten of jazzy saxofoonuitspattingen subtiel verweven worden met aan het werk van Phillip Glass, Penguin Cafe Orchestra en Wim Mertens herinnerende arpeggio’s. Van "Missing Times" hebben we de ultieme 'grande finale' uitgekozen en wel het afsluitende titelnummer. Daarna nog een stuk van de EP "Another Present", waarop korte nummers staan, waaronder het fraai getitelde "People Stare At The Missing Joconde In August 1911 In The Louvre, Paris". Voor de duidelijkheid: La Joconde is de in Frankrijk veelal gebezigde naam voor het schilderij van Leonardo Da Vinci dat wij de Mona Lisa noemen (in Italië hebben ze het over La Gioconda), dat inderdaad op 22 augustus 1911 werd gestolen.
    Websites:
    https://ghostrhythms.bandcamp.com/ (hier staat het nieuwe album nog niet op)
    https://cuneiformrecords.bandcamp.com/album/missing-times
    https://xaviergelard.wixsite.com/ghostrhythmsok
    https://www.facebook.com/GhostRhythms/
    https://hansdejongfotografie.wordpress.com/2014/05/14/de-mona-lisa-is-gestolen/ (titelverklaring).

    NIEUW
    Wilson, Steven – Cursus Fingerprint
    – A Basket Of Bees
    – Great Green Map
    – Wheel
    – The Old God Is Buried
    Van het album “Requiem For A Village” (Fiction Records / Virgin Music Group, 2026)

    “Twaalf nummers telt de nieuwe langspeler van Steven Wilson. Als je het album zou omschrijven als een muzikaal hoorspel ergens op een kruispunt tussen progressieve rock en een duister mysterieuze en vervreemdende schets van een dorp dat zijn ware karakter niet zonder meer prijsgeeft, dan kom je inhoudelijk ook nog aardig bij de kern van het album. Deze keer neemt Wilson de luisteraar mee op een muzikale wandeling door een dorpje dat niet zou misstaan in een Hitchcock-film waarbij tegelijkertijd en onwillekeurig de gedachte wordt opgeroepen aan een gelijknamige film uit 1975, van de hand van David Gladwell. In die film brengt de man die het kerkhof onderhoudt mensen uit het verleden onwillekeurig tot leven en staat het filmmodel voor het niet kunnen tegenhouden van de moderne tijd. Wilson liet zich inspireren door de titel van de film maar zoekt het niet in een bewerking van de film. Hij brengt ons naar een ander dorp en laat het gidsen met name over aan verteller David Tennant, die met aangenaam Schots accent ons bij de hand neemt terwijl we meekijken in het dorp naar wat er zich daar allemaal ontvouwt. Diens woorden komen van de hand van niemand minder dan Andy Partridge, ja, van XTC. Kortom, een intrigerende setting als achtergrond die Wilson dus nu muzikaal afwisselend brengt. Wilson werkte samen met een klein aantal gasten op het album, ontfermde zichzelf over een aantal instrumenten, ook als hij ze nooit eerder bespeelde en die durf siert hem. Het komt de authenticiteit van het album ten goede. Naast Wilson horen we opnieuw Randy McStine op gitaar; hij schreef mee aan drie van de composities, Russel Holzman op drums en zijn vader, Adam Holzman draagt met zijn toetsenspel bij. Andere gastrollen zijn er voor Lee Harris (die we kennen van Nick Mason's A Saucerful Of Secrets) op gitaar en Katherine Priddy op zang. De manier waarop zij zich samen ontfermen over de twaalf nummers en dus ook hoe de arrangementen van de nummers klinken sluit naadloos aan op de sfeerzetting van het dorpje. De instrumentatie en uitvoering versterken het gevoel van een verknipte plek die niet pluis is.” (Marcel Hartenberg, Written in Music) Bezoek ook vooral de speciale website die is gecreëerd rond dit album, die eruit ziet alsof de tijd sinds eind jaren negentig heeft stilgestaan.
    Websites:
    https://stevenwilsonhq.com/
    https://www.facebook.com/StevenWilsonHQ/
    https://requiemforavillage.com/.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Downes Braide Association (DBA) - I Wish I'd Known
    Van het album "Trauma" (Spirit Of The Unicorn / Magical Thinker Records, 2026)

    'Never change a winning team' zou een perfecte slogan zijn voor studio-album nr. 6 van Downes Braide Association (kortweg DBA), het samenwerkingsverband tussen toetsenist en componist Geoff Downes (Asia, Yes) en zanger, toetsenist en producer Chris Braide. Vanaf 2012 komt zo om de 2 à 3 jaar een album uit van de heren, waarbij de eerste twee nog echt een soort aan The Buggles herinnerende synthpop lieten horen. Met de introductie van een echte ritmesectie en gitaren ontpopte DBA zich echter tot een fijne melodieuze rockband met wel degelijk ook flink wat progrock-trekken. De voorgaande twee albums, “Halcyon Days” (2021) en “Celestial Songs” (2023) hadden een wat pastoraler en mellower karakter maar op het onlangs verschenen "Trauma" combineert een serieuze thematiek (het omgaan met verlies, trauma's en emotionele littekens) aan uiterst opgewekte muziek. Als je wat dieper in de teksten duikt, snap je waarom dat zo is, want de songs gaan juist veel over dat je die emotionele bagage niet als ballast moet ervaren en je er niet door moet lateren belemmeren. We zeiden het al, 'never change a winning team', en inderdaad laten Downes en Braide zich weer bijstaan door de vaste ritmesectie, bestaande uit drummer Ash Soan en bassist Andy Hodge, En daar houdt het niet op, want Marc Almond levert voor alweer de vierde keer een kleine vocale gastbijdrage en de meeste gitaarpartijen zijn wederom van de hand van Dave Bainbridge. Titeltrack “Trauma” is met meer dan 8 minuten lengte één van de langere tracks van het album en kent een moment dat DBA even klinkt als Marillion in de jaren tachtig. “ Do You Remember?” zou in datzelfde decennium bij een concert absoluut het moment zijn waarop de aanstekers in het publiek omhoog gaan, waarbij Bainbridge tegen het eind even mag schitteren. Waarom zou je jouw team ook veranderen als het eigenlijk iedere keer een piekfijn album oplevert, dat altijd vertrouwd klinkt maar nooit als een zoveelste herhalingsoefening aanvoelt? Bainbridge schudt een korte maar uit duizenden herkenbare gitaarsolo, met van die vliegensvlugge passages uit zijn mouw in de song “I Wish I'd Known”.
    Websites:
    https://downesbraide.co.uk/
    https://www.facebook.com/downesbraide.

    NIEUW / LIVE-TIP
    SatchVai – The Feeling I Know
    Van het album “The Sea Of Emotion” (earMUSIC / Edel, 2026)

    Het zal velen geen hoofdbrekens kosten om te begrijpen waar de naam SatchVai voor staat, zeker niet als we vertellen dat Satch de bijnaam is van Joe Satriani. Dan heb je de ene helft van dit duo geraden; de laatste drie letters verwijzen natuurlijk naar Steve Vai die in de jaren zeventig les kreeg van de iets oudere Satriani, waarna de twee gitaarvirtuozen altijd bevriend zijn gebleven. Sterker nog: ze ondernamen vele tournees onder de G3-vlag, met steeds een extra gastgitarist en een begeleidingsband. Recentelijk werd een tour zónder derde ster ondernomen onder de naam SatchVai en nu is er een complete studioplaat met nieuw werk. Bij beluistering smaakt het resultaat iets meer naar de reguliere 'shredder-instrumental'-output van Satriani dan naar de platen van Vai, waar meestal wat meer plaats is voor enige mafheid en experiment (wellicht een trekje dat bij Vai gestimuleerd werd tijdens diens vroege dienstjaren bij Zappa). Het feit dat er drie alleen door Satriani gecomponeerde stukken op staan wijst daar ook op. De rest is wel samen geschreven, op twee nummers na: een opvallende instrumentale cover van Paolo Conte's “Dancing” (kenners van het repertoire van de Italiaanse bard zullen het origineel er overigens nauwelijks uit kunnen halen) én het enige vocale nummer “I Wanna Play My Guitar” waar gastzanger Glenn Hughes zelf de tekst voor schreef. Als je de lijst medewerkers bekijkt, lijkt het erop dat de heren meerdere jaren aan deze samenwerking hebben gekneed. We tellen namelijk 5 drummers (waaronder Matt Chamberlain en Mike Mangini) en evenzovele bassisten (o.a. Bryan Beller en Marco Mendoza) plus toetsenisten Eric Caudieux en (in één stuk) Mike Keneally. We hebben gekozen voor één van de subtielere momenten van de plaat, “The Feeling I Know”, met een melodie die ons steeds weer aan Steve Hackett doet denken, met begeleiding van bassist Henrik Linder (van Dirty Loops) en drummer Gregg Bissonette, plus Eric Caudieux op keyboards. Er staan geen optredens van SatchVai op het program, maar Steve Vai treedt op 6 juni 2027 met het Residentie Orkest op in Amare, Den Haag en met het Metropole Orkest op 11 juni in TivoliVredenburg, Utrecht.
    Websites:
    https://SatchVai.lnk.to/TheSeaOfEmotion
    https://www.satriani.com/
    https://www.facebook.com/joesatriani/
    https://www.vai.com/
    https://www.facebook.com/stevevai.

    NIEUW
    Lumsk - Eg Er Liv Av Ei Kvinnes Død
    - Haust På Torget
    Van "Einsemda" (Karisma Records, 2026)

    Vier jaar geleden maakten we middels "Fremmede Toner" kennis met Lumsk. Dat bleek al het vierde album van de sinds 2001 actieve Noorse groep. Vanuit folkmetal had het groepsgeluid zich veel meer ontwikkeld richting progrock en op het eind oktober verschenen "Einsemda" wordt die lijn nog meer doorgetrokken. Opnieuw is het werk van in Noorwegen bekende schrijvers en dichters voor de songteksten gebruikt; deze keer staan gedichten van de in 1954 op 34-jarige leeftijd overleden Tor Jonsson centraal. Zijn Noorstalige gedichten zijn volgens Lumsk simpel maar krachtig en doorspekt met tegenstrijdigheden en een gevoel van eenzaamheid. Dat laatste aspect is niet voor niets terug te vinden in de albumtitel. Muzikaal verpakt Lumsk dit vervolgens in prachtige melancholische progrock met hier en daar folkinvloeden. Soms kan de band echter nog redelijk stevig uitpakken, zoals aan het slot van “Haust På Torget” (“Herfst Op Het Marktplein”) maar de muziek bevindt zich stilistisch toch over het algemeen ergens tussen het vroege werk van White Willow en de latere output van 3rd And The Mortal (niet toevallig beide ook Noorse bands). In het genoemde “Haust På Torget” zit overigens een melodie die ons heel erg doet denken aan de zeer ondergewaardeerde Zweedse band Landberk, die ook wel van wanten wist wat melancholische prog betreft. "Einsemda" is daarmee een prachtig plaat, uitermate geschikt voor de donkere avonden zo aan het eind van het jaar. Uiteraard hebben we “Haust På Torget” uitgekozen, maar eerst een ander hoogtepunt, “Eg Er Liv Av Ei Kvinnes Død”. Letterlijk betekent het “Ik Ben Het Leven In De Dood Van Een Vrouw”. Die vrouw was de moeder van Tor Jonsson over wiens dood dit gedicht handelt.
    Websites:
    https://lumsk.bandcamp.com/album/einsemda
    https://www.facebook.com/lumskmusic/.

    NIEUW
    Andromeda Surfers - Waitin' For The Sun
    Van "Andromeda Surfers" (eigen beheer, 2026)

    Het debuut van het Italiaanse trio Andromeda Surfers heeft als uitgangspunt een bijzonder tragische gebeurtenis uit de ruimtevaarthistorie. Op 29 juni 1971 overleden bij de terugkeer in de atmosfeer de drie kosmonauten van de Sojoez 11 door een defect drukventiel. Wat de mensheid echter niet wist was dat de zielen van de ruimtereizigers niet gestorven waren. Ze vormden een collectief bewustzijn, veranderden van mensen in Andromeda Surfers en dreven het zonnestelsel in. Aldaar decodeerden ze geheimen van stervende beschavingen en liederen van vormende sterren. 55 jaar na hun verdwijning ontving men op aarde vreemde signalen uit kosmische dieptes. De Italiaanse musici detecteerden de herkomst en kropen in de huid van de surfers, waarna ze deze signalen omgezetten in een instrumentale, tiendelige suite. Het zijn bassist Danilo Somenzi en drummer Renzo Marchetti, die begin deze eeuw de multi-stilistische formatie Freeway Jam vormden, en gitarist Gino “TxD5” Tessaroli, die met eerstgenoemde de psychedelische new wave-band Violenti Lune Elettriche bevolkte. In tegenstelling tot Freeway Jam spelen keyboards geen rol op deze titelloze, vooralsnog alleen als LP en download verkrijgbare trip. Toch krijgt de gitaargedomineerde, lekker kaal geproduceerde progressieve rock geregeld trekjes van psychedelische en spacy stijlverwanten, zeker als voornamelijk door effectpedalen van de bas gegenereerde synthesizerachtige, ruimtelijke geluiden opborrelen. De sterrenzeilers vingen trouwens ook van de aarde afkomstige klanken op, variërend van op Jimi Hendrix’ "If 6 Was 9" en diverse Jeff Beck-stijlfiguren lijkende passages. Van dit interstellaire avontuur vol verfijnde snarenklanken en robuuste riffs draaien we "Waitin' For The Sun" met het naar het subtiele einddeel van Pink Floyds "Echoes" neigende klanken.
    Websites:
    https://andromedasurfers.bandcamp.com/album/andromeda-surfers
    https://www.andromedasurfers.it/
    https://www.facebook.com/people/Andromeda-Surfers/100083518984087/#.

    55 JAAR
    Genesis - For Absent Friends
    - Harlequin
    Van "Nursery Cryme" (Charisma, 1971 / Charisma/Virgin, 2008)

    Het is deze maand 55 jaar geleden dat "Nursery Cryme", de derde studioplaat van Genesis, uitkwam. De LP, met "The Musical Box" als ultieme klassieker, introduceerde twee nieuwe musici in de band: gitarist Steve Hackett en drummer Phil Collins. Ze vervingen mede-oprichter Anthony Phillips respectievelijk John Mayhew. Hoewel op voorganger "Trespass" al de blauwdruk van de klassieke Genesis-sound te horen was, vormde "Nursery Cryme" het begin van een reeks unieke symfonische rockalbums. Eerder dit jaar verscheen een stereo-SACD bij Analogue Productions, wij grijpen terug naar de SACD uit 2008, waarop zowel een stereo- als multikanaalsmix staat. Ter gelegenheid van het 55-jarig jubileum hebben we twee zogenaamde 'deep cuts' geselecteerd en wel "For Absent Friends" (de eerste Genesis-song waarin Phil Collins als solozanger is te horen) en "Harlequin".
    Websites:
    https://www.facebook.com/genesis
    https://genesis-music.com/.

    ACTUEEL / IN HET NIEUWS
    Renaissance - Secret Mission
    Van "Azure D'Or" (Warner Bros. Records / Sire, 1979)

    Deze week was er het nieuws over de topman van chipfabrikant Nvidia die een buitenechtelijke affaire had met een Chinese topvrouw van het in Singapore gevestigde datacenterbedrijf Megaspeed. Op zich is zo'n affaire niet echt nieuwswaardig maar wel het feit dat de dame in kwestie gelinkt wordt aan de Chinese geheime dienst en dat Nvidia zeer geavanceerde computerchips speciaal voor AI-toepassingen ontwikkelde, die het bedrijf van de Amerikaanse overheid niet mag verkopen aan China. En laat er nou net een onderzoek lopen naar de verkoop van die chips aan dat bedrijf Megaspeed en waar die chips uiteindelijk terecht zijn gekomen. Intriges, geheimen, spionage... het is van alle tijden en is ook altijd inspiratie geweest voor muziek. Wij moesten vooral denken aan de song “Secret Mission” van het Renaissance-album "Azure D'Or" uit 1979. Die handelt weliswaar niet echt over spionage, maar lijkt wel het verhaal van een geheime, romantische affaire te suggereren. Met "Azure D'Or" trok Renaissance de lijn door van de voorganger "A Song For All Seasons" met dien verstande dat er deze keer helemaal geen orkestbijdragen meer te horen waren. Het groepsgeluid werd nu een flink stuk voller gemaakt gemaakt met hulp van elektrische gitaren en een flink arsenaal aan synthesizers. En daar waar gitarist Michael Dunford op eerder plaatwerk voor bijna alle composities tekende, schreef bassist Jon Camp voor "Azure D'Or" maar liefst 4 van de 10 stukken, waaronder dit “Secret Mission”. Wat Renaissance betreft: precies een jaar geleden vond er een afscheidsoptreden plaats, waarbij de recente bezetting met rond Annie Haslam o.a. toetsenist Rave Tesar voor deze speciale gelegenheid de samenwerking was aangegaan mede-oprichter Jim McCarthy. Hier is nu een registratie, getiteld “The History Of Renaissance Featuring Annie Haslam And Jim McCarthy” van te bestellen in de vorm van een 'collector's set' met Blu-ray, DVD en 2 CD's.
    Websites:
    https://anniehaslam.com/pages/renaissance-music-store
    https://www.facebook.com/RenaissanceTouring/
    https://renaissancetouring.bandcamp.com/
    https://im3global.kartra.com/page/renaissance (link naar de bestelpagina van collector's set).