• Complete Archive

    On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview in the left column.

  • THIS MONTHS SHOWS:

    • Zondag 8 november 2026 Show No. 1737

    NIEUW
    Jordsjø – White Magic
    – Spiritual Lament
    Van het album “Pestkrønikene” (Dying Victims Productions, 2026)

    We kondigden begin dit jaar al het verschijnen aan van “Pestkrønikene”, als een compilatie-album van Jordsjø. Het was ook inderdaad de bedoeling dat dit een verzameling van outtakes zou worden om het 10-jarig jubileum van het Noorse duo mee te vieren. Gaandeweg werd “Pestkrønikene” méér dan dat en is er in feite sprake van een 'regulier' nieuw album met songs die muzikaal en thematisch gelinkt zijn. Het duo multi-instrumentalisten Håkon Oftung en Kristian Frøland was altijd al zwaar beïnvloed door al het moois dat er op uiteenlopend progressief rockgebied gebeurde in de jaren zeventig. Op deze negende Jordsjø-uitgave is vaker dan voorheen classic rock en hardrock te horen. “The Awakened” lijkt bijvoorbeeld op een mengvorm van CSN&Y en The Doobie Brothers terwijl “Spiritual Lament” zowel door de gitaarsound als de prominente baslicks als het virtuoos-energieke drumwerk geënt lijkt op Rush ten tijde van “2112”. “White Magic” bevat fraaie dubbelloops gitaarpartijen zoals we die kennen van Wishbone Ash of Allman Brothers Band. Het duo heeft regelmatig hulp. Zo is de omnipresente Wobbler-toetsenist Lars Fredrik Frøislie hier weer van de partij. Oftung vroeg ook leden van zijn heavy metalband Black Magic om mee te werken. Zo is Black Magic-zanger Jon Henriksen te horen in, we verzinnen het niet, “White Magic”. In het genoemde “Spiritual Lament” zijn die vette drumpartijen van drummer Kristian Valbo die ook op Black Magic-platen te horen is. Dit zijn tevens de twee songs die we uitgekozen hebben.
    Websites:
    https://dyingvictimsproductions.bandcamp.com/album/pestkr-nikene
    https://jordsjo.bandcamp.com/music
    https://www.facebook.com/jordsjoe/.

    NIEUW
    Giant Sky - Mundane Morning
    - Nothing To Forgive Nothing To Forget
    Van het album “Giant Sky III” (Imaginary Friend Records, 2026)

    Het laatste hoofdstuk van de Giant Sky-trilogie is er dan eindelijk. Drie jaar is eraan gewerkt en het is een tweedelig slot geworden. Twee aparte albums, die verbonden zijn in vorm en inhoud. De grote man achter dit Noorse project is Erlend Aastad Viken, die ook bekend is als frontman van Soup. Hij was bang dat een dubbelalbum te overweldigend zou overkomen en dat recensenten hem daarvoor zouden afstraffen. Vandaar dus deze gescheiden maar toch ook verbonden uitgaves, als ware het een Siamese tweeling. Hij raadt aan om “Giant Sky III” eerst rustig de aandacht te geven die het verdient voordat je in je eigen tempo verder gaat met deel 2, “The Further We Go The Deeper It Gets”. Aastad Viken is erg trots op hoe het allemaal heeft uitgepakt: de samenwerking met Mogwai, de weelderige strijkarrangementen, de stilistische variatie van ingetogen folk tot elektronische en ambienteske passages tot massieve geluidsmuren. We hebben vandaag gekozen voor twee nummers van “Giant Sky III”: “Mundane Morning”, overlopend in “Nothing To Forgive Nothing To Forget”. De geest van Pink Floyd zweeft nadrukkelijk rond in deze stukken. Dit zijn niet de enige tracks die in elkaar overlopen, waardoor dit een fascinerende geluidstip van dik drie kwartier blijkt. Inderdaad: Aastad Viken heeft er een prachtig werkstuk van gemaakt. Binnenkort besteden we ook aandacht aan het genoemde tweelingalbum “The Further We Go The Deeper It Gets”.
    Websites:
    https://www.giantskyband.com/
    https://giantskyband.bandcamp.com/album/giant-sky-iii
    https://www.facebook.com/giantskyband/.

    NIEUW / LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
    Casual Silence – The 6th Season
    Van het mini-album “My Hollow Years” (eigen beheer, 2026)

    Zoals we enkele keren eerder hebben vermeld in Xymphonia, is Casual Silence alweer een aantal jaren met enige regelmaat op Nederlandse podia aan te treffen in dezelfde bezetting die niet lang na het sterke vierde album “Vertical Horizon” in 2011 de pijp aan Maarten gaf. Dit voorjaar was er ook eindelijk nieuw materiaal, in de vorm van het vier tracks tellende mini-album “My Hollow Years”. De in neoprog gewortelde stijl zoals we die van het vroegere werk kennen is meteen weer herkenbaar. De gevoelvolle leadzang Rob Laarhoven en vooral ook de sterke vocale harmonieën die gitarist Ernst Le Cocq d’Armandville en bassist Eric Smits daar aan toevoegen zijn daar vooral debet aan. Smits staat ook altijd garant voor prominente melodieuze baspartijen in de composities van toetsenist Henry Meeuws die naast begeleidende partijen ook hier en daar een korte solo pakt. Drie weken geleden maakte de groep bekend dat vanwege zijn fysieke gezondheid en zijn werk drummer Igor Koopmans terug is getreden. De Brabanders doen er alles aan om een vervanger te vinden zodat onder andere het komende optreden op Planet Pul, op 15 januari, doorgang kan vinden. Wij hadden nog geen aandacht geschonken aan “My Hollow Years”, wat we nu goedmaken met het sterk opgebouwde slotnummer “The 6th Season”.
    Websites:
    https://casualsilence.wixsite.com/casualsilence
    https://www.facebook.com/CasualSilence/.

    50 JAAR
    Miller Band, Steve - Space Intro
    - Fly Like An Eagle
    Van het album "Fly Like An Eagle" (Capitol Records, 1976 / 30th Anniversary Edition CD+DVD: Capitol Records, 2006)

    Al heel wat jaren geleden draaiden we al eens een vroege versie van Steve Millers klassieker “Fly Like An Eagle”, een nummer dat hij al live speelde met zijn Steve Miller Band, jaren vóór dat het in 1976 verscheen op het gelijknamige album. En nee, het is misschien niet écht prog maar het album heeft wel een prachtig “Space Intro” gespeeld door Miller op zijn ARP synthesizer, die later in de song nog wel vaker opduikt naast het sterke orgelspel van Joachim Young. Het is nu 50 jaar geleden dat het album “Fly Like An Eagle” uitkwam in een voor de gitarist/zanger zeer creatieve periode, want tegelijkertijd nam hij ook al de complete opvolger “Book Of Dreams” (1977) op. Het gouden jubileum van dit succes wordt gevierd met een vinyl picture disc. Wat dat betreft waren wij meer in onze nopjes met de CD+DVD-editie die twee decennia terug bij het dertigjarige jubileum verscheen. Daar zat namelijk een DVD bij met een zeer geslaagde 5.1-mix, een documentaire en een complete concertregistratie uit 2006 met diverse speciale gasten, waaronder Carlos Reyes, George Thorogood en Joe Satriani. Het was destijds Millers terugkeer op het podium na een risicovolle nek-operatie. Wij gaan luisteren naar het titelnummer inclusief het genoemde intro, beiden echt gemáákt om in 5.1 Surround om je heen te horen 'bubbelen'.
    Websites:
    https://www.stevemillerband.com
    https://www.facebook.com/stevemillerband.

    SEVENTIES
    Hayward, Justin & John Lodge - Saved By The Music
    Van het album "Blue Jays" (Threshold, 1975)

    Het samenspelen in een band en daarmee groot succes hebben is schijnbaar een intense ervaring, want bij heel veel groepen komt er een moment dat er om allerlei redenen een pauze wordt ingelast. En die pauze wordt dan vaak benut door de individuele leden om op eigen benen nieuwe muzikale wegen in te slaan. Ook voor The Moody Blues kwam er midden jaren zeventig zo'n 'break' en dus volgden er de nodige solo-albums van de diverse leden. Maar echt nieuwe muzikale wegen werden er niet ingeslagen en bijzonder grote successen werden er ook niet mee bereikt. Het meest succesvol waren Justin Hayward & John Lodge met hun duo-album "Blue Jays" uit 1975, dat met name in de V.S. best goed verkocht. Op zich niet zo heel gek want juist deze twee heren waren sowieso verantwoordelijk voor de betere nummers van The Moody Blues. "Blue Jays" borduurde dan ook zonder enige schaamte voort op het Moody Blues-geluid waarbij de Mellotron ingeruild werd voor echte strijkers: grotendeels leden van Providence, de Noord-Amerikaanse groep die destijds onder contract stond bij The Moody Blues' eigen label Threshold. Precies in het midden van “Blue Jays” staat wat ons betreft een van de betere songs die John Lodge schreef voor dit album: “Saved By The Music”.
    Websites:
    https://justinhayward.com/
    https://www.facebook.com/justinhaywardmusic
    https://www.facebook.com/johnlodgemusic
    https://www.moodybluestoday.com/
    https://www.facebook.com/MoodyBlues/.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Quantum Fantay – Xtra Hop
    Van het album “The Butterfly EffeX” (Progressive Promotion Records, 2026)

    Quantum Fantay is een instrumentale progressieve rockband uit Lokeren die sinds 2002 een eigen plek heeft veroverd in de Europese progscene. Voortbouwend op een fundament van progressieve en spacerock hebben deze Vlamingen een herkenbaar geluid ontwikkeld waarin uitgestrekte composities, de atmosferische synthesizers van Pete Mush, het melodische gitaarspel van Tom Tee en een krachtige ritmesectie bestaande uit Jaro en Jazzper Coulier samenkomen. Invloeden uit klassieke spacerock zijn duidelijk hoorbaar (denk aan Steve Hillage en vooral Ozric Tentacles), maar Quantum Fantay transformeert deze tot een onderscheidende, moderne vorm van instrumentale prog. De muziek van deze Belgen beweegt zich voortdurend tussen melodische passages, complexe ritmes, psychedelische sferen en krachtige rock. Het eerder dit jaar verschenen “The Butterfly EffeX” is het dertiende studioalbum van Quantum Fantay, waarop verder geborduurd wordt op de hierboven beschreven invloeden. Een Xymphonia-afvaardiging zag de groep acht dagen geleden in Leeuwarden, op 27 februari is Quantum Fantay in het Zoetermeerse Poppodium Boerderij te aanschouwen als voorprogramma van hét grote voorbeeld Ozric Tentacles.
    Websites:
    https://quantumfantay.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/QuantumFantay.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Downes Braide Association (DBA) - Hello, Hello
    Van het album "Trauma" (Spirit Of The Unicorn / Magical Thinker Records, 2026)

    'Never change a winning team' zou een perfecte slogan zijn voor studio-album nr. 6 van Downes Braide Association (kortweg DBA), het samenwerkingsverband tussen toetsenist en componist Geoff Downes (Asia, Yes) en zanger, toetsenist en producer Chris Braide. Vanaf 2012 komt zo om de 2 à 3 jaar een album uit van de heren, waarbij de eerste twee nog echt een soort aan The Buggles herinnerende synthpop lieten horen. Met de introductie van een echte ritmesectie en gitaren ontpopte DBA zich echter tot een fijne melodieuze rockband met wel degelijk ook flink wat progrock-trekken. De voorgaande twee albums, “Halcyon Days” (2021) en “Celestial Songs” (2023) hadden een wat pastoraler en mellower karakter maar op het onlangs verschenen "Trauma" combineert een serieuze thematiek (het omgaan met verlies, trauma's en emotionele littekens) aan uiterst opgewekte muziek. Als je wat dieper in de teksten duikt, snap je waarom dat zo is, want de songs gaan juist veel over dat je die emotionele bagage niet als ballast moet ervaren en je er niet door moet lateren belemmeren. We zeiden het al, 'never change a winning team', en inderdaad laten Downes en Braide zich weer bijstaan door de vaste ritmesectie, bestaande uit drummer Ash Soan en bassist Andy Hodge, En daar houdt het niet op, want Marc Almond levert voor alweer de vierde keer een kleine vocale gastbijdrage en de meeste gitaarpartijen zijn wederom van de hand van Dave Bainbridge. Titeltrack “Trauma” is met meer dan 8 minuten lengte één van de langere tracks van het album en kent een moment dat DBA even klinkt als Marillion in de jaren tachtig. “ Do You Remember?” zou in datzelfde decennium bij een concert absoluut het moment zijn waarop de aanstekers in het publiek omhoog gaan, waarbij Bainbridge tegen het eind even mag schitteren. Waarom zou je jouw team ook veranderen als het eigenlijk iedere keer een piekfijn album oplevert, dat altijd vertrouwd klinkt maar nooit als een zoveelste herhalingsoefening aanvoelt? Een aanrader voor de liefhebber van melodieuze rock en lichte prog. We vervolgen de maand met “Hello, Hello”.
    Websites:
    https://downesbraide.co.uk/
    https://www.facebook.com/downesbraide.

    NIEUW / FUSION
    Blackman Santana, Cindy – Guitar Love (with John McLaughlin & Carlos Santana)
    Van “Coherence” (Mack Avenue, 2026)

    Cindy Blackman maakte al sinds eind jaren tachtig carrière in zowel de fusion- als rockwereld. Rockliefhebbers leerden haar kennen als jarenlange vaste drummer in de band van Lenny Kravitz. Later speelde ze ook met Carlos Santana, met wie ze in 2010 trouwde. Haar verse 'solo'-album “Coherence” is duidelijk in het fusiongenre te plaatsen, waarbij er wisselend meer langs jazzrock, naar funk of ook naar meer pure jazz wordt gelaveerd. Het 80 minuten lange album is gemaakt met haar vaste tourband waarin we o.a. bassist Felix Pastorius (inderdaad, zoon van...) en gitarist Aurelien Budynek vinden. Laatstgenoemde laat regelmatig vurig spel horen, vaak in 'duel' met saxofonist Emilio Modeste. In zes nummers is het spel van een andere gitarist een stuk prominenter: uiteraard dat van manlief Carlos, zoals in de uptempo afsluiter “Sanctuary” en de gevoelige ballad “Capri”. Nog mooier wordt het als hij samen speelt met metiergenoot John McLaughlin in “Guitar Love”. Uiteraard hebben we dat nummer voor u uitgekozen.
    Websites:
    https://cindyblackmansantana.com/
    https://www.facebook.com/CindyBlackmanDrummer.

    30 JAAR
    Parsons, Alan - Fall Free
    Van het album "On Air" (CNR, 1996)

    Vierden we in het eerste uur het 50-jarige jubileum van Steve Miller Bands “Fly Like An Eagle”, we staan ook stil bij de 30 kaarsjes die Alan Parsons dit jaar mag uitblazen omdat in 1996 diens tweede album "On Air" verscheen. Tweede album? Ja, want de samenwerking met songschrijver (en soms ook zanger) Eric Woolfson was een paar jaar daar voor ten einde gekomen, dus hij bracht de muziek niet meer als The Alan Parsons Project uit, maar gewoon onder zijn eigen naam. Maar het muzikale team rondom hem was nog steeds hetzelfde als in de jaren daarvoor, met dus o.a. orkestarrangeur Andrew Powell, gitarist Ian Bairnson en drummer Stuart Elliot. Die laatste twee schreven ook driftig mee aan de muziek en dat resulteerde in dit thematische conceptalbum rondom vliegen en ruimtevaart. De vocalen werden verzorgd door o.a. Neil Lockwood, Eric Stewart (10cc) en Christopher Cross. Het sterke songmateriaal, de oorstrelende muzikale én vocale prestaties en niet in de laatste plaats Parsons kraakheldere, tijdloze productie maken van "On Air" misschien wel één van Parsons allerbeste albums. Nadat we eerder al met Steve Miller als een adelaar vlogen, wagen we ons nu aan een vrije val, met de zang van FM-frontman Steve Overland in “Fall Free”.
    Websites:
    https://alanparsons.com/
    https://www.facebook.com/alanparsons.

    (OP)NIEUW / MONUMENT
    Hällas – Above The Continuum
    Van het album “Panorama” (Äventyr Records, 2026)

    “Panorama” is al het vierde album van Hällas, maar toch was de 15 jaar geleden opgerichte Zweedse groep pas voor het eerst in Xymphonia te horen naar aanleiding van de voorprogramma's die afgelopen zomer gespeeld werden voor Opeth. Afgelopen maand was Hällas opnieuw in het land voor concerten in o.a. Nijmegen. We hadden het eind januari verschenen “Panorama” al wel een keer eerder beluisterd, wat destijds meteen een glimlach op ons gezicht toverde. Dit was toch wel weer een typisch Zweedse mengeling van vette hardrock met seventiessymfo-elementen en soms schaamteloos poppy injecties. Denk daarbij aan Ghost en The Night Flight Orchestra. Bij Hällas wordt er ook weer heerlijk 'tongue-in-cheek' in het midden gelaten hoe serieus men zichzelf neemt. Zo trapt “Panorama” af met een meer dan 20 minuten lange epic (“Above The Coninuum”). Dat klinkt heel ambitieus, maar na de intro wordt ons zonder blikken of blozen een minutenlange discodreun voorgeschoteld, voordat een meer Uriah Heep-getinte hardrockweg wordt ingeslagen. Muziek die je in die laatste richting moet zoeken vormt toch wel de hoofdmoot, waarbij je de wat saaie, grauwe stem van de zanger voor lief moet nemen. Maar er is wel regelmatig lekker Wishbone Ash-getint dubbelloops gitaarwerk te horen, evenals stuwende Hammond-orgelakkoorden en breed uitwaaierend aan Eloy refererend synthesizerspel. Vanavond hebben we dik twintig minuten tijd ingeruimd voor het monumentale en stilistisch uiterst gevarieerde “Above The Continuum”.
    Websites:
    https://www.hallasband.com/
    https://www.facebook.com/haellas.


  • Zondag 1 november 2026 Show No. 1736

    NIEUW / LIVE-TIP
    Lesoir – Free Pass
    – Army Of Love
    Van het album “Tomorrow Is Now Today” (V2 Records, 2026)

    Anderhalve maand geleden draaiden we al “Back To You” van Lesoir, als voorbode op het nu dan toch echt verschenen album “Tomorrow Is Now Today”. Het is het achtste studiowerk van de groep als we het bijzondere project “Babel” uit 2022 meetellen. Dat was al een veelomvattende multimediale uiting, volgens de Limburgers zelf is “Tomorrow Is Now Today” het meest ambitieuze Lesoir-werkstuk. Er blijkt een grote maatschappelijke betrokkenheid uit de teksten, zoals al te horen was in “Back To You”, geïnspireerd door de moed die president Zelensky van Oekraïne toont. Ambitie is er ook in de reikwijdte van de muziek, van ingetogen tot flink stevig met hier en daar een tegen metal aanhangende passage. Ook wordt er geëxperimenteerd met songstructuren. Het openende nummer “Is It Nothing?” bijvoorbeeld is totaal anders dan je van een albumopener verwacht, zoals het gebouwd is rond een repeterende frase. Overigens is Lesoir door de zang van Maartje Meessen en de mix van progressieve rock met melodieuze en emotioneel geladen alternative rock wel nog steeds direct herkenbaar. Lesoir is deze maand het voorprogramma van Anneke van Giersbergen en zo op 15 november in Luxor Live Arnhem te aanschouwen en op 29 november in Poppodium Boerderij te Zoetermeer.
    Websites:
    https://lesoirmusic.com/
    https://lesoirmusic.bandcamp.com/album/tomorrow-is-now-today-2
    https://www.facebook.com/lesoir.band.

    NIEUW (archiefmateriaal)
    Brand X - Access To Data (live)
    Van "Theory Of Nothing - Recorded Live 1977" (Moonjune Records, 2026)

    Vier jaar geleden vond Robin Lumley, voormalig toetsenist van Brand X, een tape met daarop een optreden van de band in de V.S. uit 1977. In die periode had Kenwood Dennard de plek van Phil Collins achter het drumstel ingenomen. Collins, die de progressieve jazzrockband mede had opgericht, was te druk met Genesis. De opnames waren op een tweesporenrecorder opgenomen, wat de remastering wat moeilijker maakte. Toch klinkt het eerder dit jaar uitgebrachte "Theory Of Nothing - Recorded Live 1977" uitstekend. Met name de Mini-Moog-solo's van de drie jaar geleden overleden Lumley klinken lekker voorin de mix, terwijl de wisselwerking tussen Dennard en percussionist Morris Pert tevens prominent uit de boxen knalt. Deze dubbelaar is een prima aanvulling op het destijds verschenen "Livestock". We hebben het nummer "Access To Data" voor vanavond uitgekozen. Het zou pas een jaar later op de studioplaat "Masque" terecht komen.
    Websites:
    https://officialbrandx.com/
    https://www.facebook.com/thebandbrandx/
    https://officialbrandx.bandcamp.com/merch/brand-x-theory-of-nothing-2cd-limited-edition-3
    https://www.genesis-news.com/article/brand-x-special-an-unorthodox-history-part-1/.

    NIEUW
    Age Of Life - Reef Consciousness
    - The First Collapse
    Van het album "Emergence - Part I", (CB Records, 2026)

    Muziek van het filmische postrockduo Collapse Under The Empire hebben we in het verleden al eens in Xymphonia gepresenteerd. Het Duitse tweetal heeft na 20 jaar een korte creatieve pauze ingelast en dat heeft één helft, Chris Burda, de kans gegeven om te werken aan een ambitieus soloproject waarin hij de evolutie van onze planeet muzikaal gestalte probeert te geven. Sinds het voorjaar verschijnen er met enige regelmaat tracks onder de naam Age Of Life, die uiteindelijk samen tot twee albums moeten leiden. De eerste, "Emergence - Part I" is zojuist digitaal verschenen; over een jaar volgt "Transformation - Part II". Daar waar Collapse Under The Empire (COTU) duidelijk meer in het pure postrockgenre valt, kiest Burda met Age Of Life voor een insteek met meer plaats voor elektronica, waarbij de vergelijking met het toegankelijkere materiaal van bijv. Tangerine Dream al snel op de loer ligt. Maar de gitaren zijn niet volledige afgezworen voor Age Of Life, want Burda bouwt nog steeds bij vlagen een mooie 'wall of sound' op zoals we dat ook kennen van de moederband. Maar op een of andere manier weet de muziek van Age Of Life ons toch net wat meer te raken, wat misschien juist komt door de keuze om vanuit een elektronische basis te werken. Vooralsnog lijkt de muziek alleen maar beschikbaar te komen via de diverse streamingdiensten, maar wij hopen dat er uiteindelijk wel een mooie fysieke editie komt, want deze muziek zal zeker meer progliefhebbers aanspreken (waarvan er vele net als wij zweren bij fysiek product).
    Websites:
    https://postrocknation.com/bands/3350/age-of-life
    https://www.instagram.com/ageoflife.band
    https://www.facebook.com/collapseundertheempire/.

    NIEUW
    Flower Kings, The – World Spinning – The Final Curtain Pt 2, 3, 4 & 5
    Van “Hope” (InsideOut / Sony Music, 2026)

    “Hope” is na het vorig jaar verschenen “Love” het nieuwe album van The Flower Kings – we voorvoelen al de titel van het volgende werkstuk van de Zweden dat ongetwijfeld volgend jaar zal uitkomen.:-) We waren enkele jaren geleden een beetje bedroefd dat het voor de Noord-Amerikaanse toetsenvirtuoos Zach Kamins niet meer te doen was lid te blijven bij deze voor de rest Europese groep. Maar toen bleek dat niemand minder dan de door ons al jaren bewonderde Lalle Larsson zijn opvolger werd, hoorde je ons niet klagen! Helaas bleven zijn bijdragen aan “Look At You Now” (2023) beperkt tot twee nummers, alsof hij nog een sessiespeler was. Op “Love” was hij volwaardig lid en leverde hij ook al een compositie aan, zij het eentje van slechts twee minuten. Wel was zijn wervelende spel ingepast in het bekende The Flower Kings-geluid. Maar op “Hope” blijkt Larsson zich helemaal ingenesteld te hebben. Niet alleen diens wervelende toetsenpartijen een dominante waarde geworden, ook schreef hij alle muziek voor het bijna negentien minuten lange openingsnummer, met wel een tekst van Stolt. De compositie drijft op Larssons gestapelde haast orkestrale partijen, zonder dat Stolts gitaren, de bas van diens broer Michael en de drums van de enige niet-Zweed Mirkko De Maio overigens een mindere rol hebben. Ook de overige stukken van “Hope”, twee korte en het 28 minuten lange slotnummer, alle van de hand van Stolt, overtuigen door de afwisseling, de prachtige partijen en solo's en de intense zang van Hasse Fröberg tegenover de meer aardse vocalen van Roine Stolt zelf. We durven nu al te stellen dat dit een uitschieter is in de TFK-discografie, dat de vergelijking met onze oude favorieten, zoals “Retropolis” (1996) aan kan! We gaan luisteren naar het grootste deel van het genoemde “World Spinning – The Final Curtain” en slaan alleen het losstaande intro over.
    De delen 2 t/m 5 heten achtereenvolgens:
    Pt 2 – “Learning To Love”
    Pt 3 – “Manifesto Of Fear”
    Pt 4 – “Moments Of Wonder”
    Pt 5 – “Memories Of You”.

    Websites:
    https://www.roinestolt.com/
    https://www.facebook.com/TheFlowerKings/.

    ALBUM VAN DE MAAND
    Downes Braide Association (DBA) - King Of Karma
    Van het album "Trauma" (Spirit Of The Unicorn / Magical Thinker Records, 2026)

    'Never change a winning team' zou een perfecte slogan zijn voor studio-album nr. 6 van Downes Braide Association (kortweg DBA), het samenwerkingsverband tussen toetsenist en componist Geoff Downes (Asia, Yes) en zanger, toetsenist en producer Chris Braide. Vanaf 2012 komt zo om de 2 à 3 jaar een album uit van de heren, waarbij de eerste twee nog echt een soort aan The Buggles herinnerende synthpop lieten horen. Met de introductie van een echte ritmesectie en gitaren ontpopte DBA zich echter tot een fijne melodieuze rockband met wel degelijk ook flink wat progrock-trekken. De voorgaande twee albums, “Halcyon Days” (2021) en “Celestial Songs” (2023) hadden een wat pastoraler en mellower karakter maar op het onlangs verschenen "Trauma" combineert een serieuze thematiek (het omgaan met verlies, trauma's en emotionele littekens) aan uiterst opgewekte muziek. Als je wat dieper in de teksten duikt, snap je waarom dat zo is, want de songs gaan juist veel over dat je die emotionele bagage niet als ballast moet ervaren en je er niet door moet lateren belemmeren. We zeiden het al, 'never change a winning team', en inderdaad laten Downes en Braide zich weer bijstaan door de vaste ritmesectie, bestaande uit drummer Ash Soan en bassist Andy Hodge, En daar houdt het niet op, want Marc Almond levert voor alweer de vierde keer een kleine vocale gastbijdrage en de meeste gitaarpartijen zijn wederom van de hand van Dave Bainbridge. Titeltrack “Trauma” is met meer dan 8 minuten lengte één van de langere tracks van het album en kent een moment dat DBA even klinkt als Marillion in de jaren tachtig. “ Do You Remember?” zou in datzelfde decennium bij een concert absoluut het moment zijn waarop de aanstekers in het publiek omhoog gaan, waarbij Bainbridge tegen het eind even mag schitteren. Waarom zou je jouw team ook veranderen als het eigenlijk iedere keer een piekfijn album oplevert, dat altijd vertrouwd klinkt maar nooit als een zoveelste herhalingsoefening aanvoelt? Een aanrader voor de liefhebber van melodieuze rock en lichte prog. We openen de maand met “King Of Karma”.
    Websites:
    https://downesbraide.co.uk/
    https://www.facebook.com/downesbraide.

    HERUITGAVE
    Crack The Sky - Stare
    Van "Blessed" (Adobo Records, 2025 / Iconoclassic Records, 2026)

    De onlangs uitgebrachte editie van "Blessed" van Crack The Sky is ongetwijfeld een van de snelste heruitgaven. Het origineel verscheen namelijk in november 2025. Tot teleurstelling van fans van deze cultprogrockformatie had het aan de band gelieerde Adobo Records een peperdure import-CD-R in een simpel kartonnetje geproduceerd. Eén van die liefhebbers is Jeremy Holiday, hoofd van Iconoclassic Records. Hij kreeg toestemming van John Palumbo een wereldwijd verkrijgbare, volwaardige CD-versie van "Blessed" in een jewelcase uit te geven. Deze uitgave bevat tevens een boekje met alle songteksten en foto’s van de bandleden. Tot slot beschouwt Holiday de eerste twee bonustracks op de CD-R, "Mojo Man" en "The Dance", als onderdeel van het geheel en heeft deze daarom tussen de bestaande tracks gevoegd. Hierdoor is volgens hem een nieuwe, gevarieerdere tracklisting ontstaan. Alleen de radio-edit van openingsnummer "Imagination" ontbreekt nu, maar die voegde ook niets toe; sterker nog, een sterke performance van toetsenist Bill Hubauer (Neal Morse, ApologetiX) was eruit geknipt. Iconoclassic Records wil nog meer platen uit de Crack The Sky-discografie heruitbrengen, maar moet daarvoor eerst de nodige hobbels overwinnen, want Lifesong Records werkt niet echt mee en diverse masters zijn onvindbaar. Van de nieuwe editie van "Blessed" hoort u nu het ironische "Stare".
    Websites:
    https://crackthesky.com/
    https://iconoclassicrecords.com/album/blessed/
    https://www.facebook.com/groups/1415173207295417/.

    NIEUW / LIVE-TIP
    Pineapple Thief, The – God Knows
    – Scattering Like Flies
    Van het album “Far And Wide” (InsideOut / Sony Music, 2026)

    Begin vorige maand verscheen “Far And Wide”, het nieuwe album van The Pineapple Thief. Na jaren een vaste waarde te zijn geweest op Kscope, heeft de Britse groep nu getekend bij InsideOut. Net als we bij eerdere releases gewend waren, valt er weer te kiezen uit diverse media, met als duurste optie een artbook met naast het album een CD met instrumentale versies én een Blu-ray met een Dolby Atmos-mix. Ook is er een gekleurde vinyl-uitgave. Zoals we in augustus al konden melden: naar eigen zeggen voelen de heren zich meer een róckband dan ooit en de in juli verschenen eerste 'single' “Hold The Ashes” was voor TPT-begrippen behoorlijk stevig. De tweede 'single' “New World Order” hebben we u al laten horen en beide nummers bleken weer gebouwd rond de intrigerende drumritmiek van Gavin Harrison. Dit geldt ook voor wat ons betreft een hoogtepunt van het album: “Scattering Like Flies”. Je moet wel even de voorzichtige eerste minuten afwachten voordat het nummer echt opstijgt met naast een excellerende Harrison ook relatief prominente keyboardlagen van Steve Kitch en fantasierijk gitaarspel van frontman Bruce Soord. Maar eerst gaan we luisteren naar “God Knows”, dat juist een opvallend compact en recht-door-zee nummer is met stevig rockend refrein. Volgend jaar is The Pineapple Thief weer in onze regionen live te aanschouwen: op 3 april in Carlswerk, Keulen en op 24 april in 013 Tilburg.
    Websites:
    https://www.pineapplethief.com/
    https://www.facebook.com/thepineapplethief.

    HERUITGAVE
    Collins, Phil - Tomorrow Never Knows
    Van "Face Value" (Atlantic/Virgin, 1981 / Atlantic/Craft Recordings, 2026)

    Meer dan 45 jaar geleden kwam "Face Value", het solodebuut van Phil Collins uit. Twee jaar daarvoor was hij van zijn eerste vrouw gescheiden en die gebeurtenis inspireerde hem om demo's op te nemen, waaraan vervolgens in 1980 in de studio allerlei overdubs werden toegevoegd. Liefhebbers van Collins' werk met Genesis en Brand X hadden wellicht een soort mix van de muziekstijlen van die groepen verwacht. "Face Value" bleek echter een liedjesplaat, waar ingetogen liefdessongs afgewisseld werden met funky, door blazers geïnjecteerde nummers. Meest opvallende track was ongetwijfeld "In The Air Tonight" met zijn beroemde 'gated reverb'-drumbreak. Maar ook de Beatles-cover "Tomorrow Never Knows", met in de coda een snipper van "Over The Rainbow" deed nogal wat stof opwaaien. Voor Genesis-fans was "Behind The Lines" een verwarrende luisterervaring. Het week namelijk sterk af van de versie die de Genesis-plaat "Duke" een jaar daarvoor opende. Al met al was "Face Value" voor Collins een onverwachte stap naar zijn uiteindelijke sterstatus. Onlangs kwam er een Blu-ray uit, waarop allerlei nieuwe mixen staan, waaronder de meerkanaals Dolby Atmos- en 5.1 surroundmixen van Steven Wilson. Met name mix van "Tomorrow Never Knows" is een bedwelmende luisterervaring, door de wijze waarop de muziek op hallucinerende wijze over de boxen is verdeeld. Die uitvoering kunnen we u helaas niet laten horen. In plaats daarvan hoort u de versie zoals die staat op de 24 K + Gold CD van Audio Fidelity uit 2010. Overigens is er tegelijk met de Blu-ray ook een 3LP-set van de plaat verschenen, met demo's, live-opnames en outtakes.
    Websites:
    https://philcollins.com/
    https://www.facebook.com/philcollins
    https://remixes.stevenwilsonhq.com/p/phil-collins-face-value.

    ACTUEEL
    Egdon Heath – Thousand Stories
    Van het album “Him, The Snake And I” (SI Music, 1993)

    Een verrassend nieuwtje dat schijnbaar uit het niets kwam deze week: er is nieuwe muziek van Egdon Heath op komst! De Friese groep brengt op 11 december een nieuw album uit getiteld “Spring The Past Alive” via FREIA Music, maar liefst 30 jaar na voorganger “Nebula”. Anno 2026 Egdon Heath bestaat uit: Aldo Adema (gitaar), Jaap Mulder (zang en toetsen), Erik Koning (drums) en Marcel Copini (bas). Wat dus betekent dat drummer Valère Wittevrongel, toetsenist Wolf Rappard en zanger Maurits Kalsbeek niet betrokken zijn en Mulder weer dezelfde rol heeft als op het debuut “In The City”, namelijk dat hij de zang combineert met zijn keyboardwerk. Het Friese Egdon Heath was in de jaren tachtig medeverantwoordelijk voor de heropleving van de symfonische rock en groeide uit tot een der toonaangevende namen in het genre. De naam is afkomstig van de Engelse schrijver Thomas Hardy (1840-1928), die in zijn roman “The Return Of The Native” een denkbeeldig heidegebied - gelegen tussen Bournemouth en Dorchester in South Wessex - ten tonele voert: Egdon Heath. De groep werd in 1981 opgericht in Leeuwarden, waar toetsenisten Jaap Mulder (tevens cabaretier) en Wolf Rappard met drummer Valère Wittevrongel een jaar lang oefenden, waarna gitarist/bassist Aldo Adema de gelederen kwam versterken. In 1984 completeerde bassist Marcel Copini de bezetting. Op het debuut “In The City” (1987) verdeelden Mulder en Rappard onderling de zangpartijen. Van Egdon Heath verschenen 4 studioalbums. In 1999 was het afscheidsconcert, dat plaats vond in De Harmonie te Leeuwarden. De opnamen daarvan verschenen een jaar later op de dubbel-CD “Live At Last”. De paden van de diverse leden van de band bleven elkaar daarna regelmatig kruisen. Vooralsnog is er alleen een korte promo op YouTube te aanschouwen, waarvan we de link op onze site verschaffen.
    Websites:
    https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1345
    Korte promo rond het nieuwe album.

    (OP)NIEUW
    Lalu – I Am The One
    - Mayacama
    Van “A Mythmaker's Demise” (Frontiers Records, 2026)

    Met “A Mythmaker's Demise” wordt het 20-jarig bestaan gevierd van Lalu. Daarbij dient wel aangetekend worden dat in het meest recente kwart van het bestaan van deze groep rond toetsenist/componist Vivien Lalu de activiteiten ineens veel intensiever zijn geworden. De eerste twee platen verschenen in 2005 en 2015 en lieten stevige progmetal horen, met zelfs plaats voor grunts. De daaropvolgende, pas in 2022 en 2023 verschenen studio-albums schoven duidelijk op naar de progressieve rockkant, met soms pakkende naar AOR neigende melodieën. Damian Wilson nam beide keren de sterke zangpartijen voor zijn rekening; Nederlander Joop Wolters is zijn vaste gitarist en bassist. Lalu schakelde door de loop der jaren diverse collega-toetsenisten in voor de solo's, waaronder de Zweed Jens Johansson. Simon Phillips leende zijn spectaculaire drumstijl aan het titelnummer van “Paint The Sky” (2022). Het fijne van “A Mythmaker's Demise” is dat Phillips nu de héle plaat op direct herkenbare en zoals altijd prachtig opgenomen wijze voldrumt en dat Johansson aan drie nummers zijn solistische kwaliteiten toevoegt. We waren in eerste instantie teleurgesteld dat Wilson níet terugkeert, maar al bij het horen van de vooruitgesnelde single “I Am The One” konden we vaststellen dat diens opvolger Martin LeMar een krachtige, volle en uiterst prettige zangstem bezit. Was voorganger “The Fish Who Wanted To Be King” misschien een tikkie minder dan het sterke “Paint The Sky”, met “A Mythmaker's Demise” zit Lalu naar ons oordeel weer helemaal op het eerdere niveau. We schenken opnieuw aandacht aan “A Mythmaker's Demise”; eerst luisteren we naar “I Am The One” en vervolgens het instrumentale “Mayacama”.
    Websites:
    https://www.vivienlalu.com/
    https://www.facebook.com/vivlalu/
    https://www.frontiers.it/artist/2109.