Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

Nr. 8 (vervolg)

We gaan verder met de ándere plaat die op een gedeelde achtste plaat in de Xymphonia eindlijst over 2025 eindigde.

Visser, Sebastiaan - “Always There” (ZenneZ Records)
U hoort: Self-Evident

– Op de achtste plaats in de lijst van René:
“Sebastiaan Visser hoorde ik voor het eerst spelen in het Hengelose jazzcafé van Metropool tijdens een optreden van percussionist Martin Verdonk. Dat concert stimuleerde me om een paar maanden geleden een show van Vissers eigen band te bezoeken in de Cactus, eveneens in Hengelo. Ik werd direct gegrepen door zijn lyrische gitaarspel en lekker puntig spelende begeleiders. Mooi ook dat ik dat thuis kon herbeluisteren aangezien hij al exemplaren van zijn tweede album “Always There” bij zich had, samen met een in eigen beheer uitgebrachte CD-R van zijn debuut “In The Box”. Visser speelt prachtig vloeiend met een altijd mooi ronde toon, Slijkhuis voegt inventieve baslijnen toe. Zowel Geerts als Herstel krijgen regelmatig ruimte voor spannende synthsolo's, maar weten zich met bijvoorbeeld goedgeplaatste pianoakkoorden ook in te houden als nodig. Ik heb gekozen voor “Self-Evident”, een van de tracks met de in Arnhem woonachtige Level 42-saxofonist Sean Freeman.

– Op de zesde plaats in de lijst van Herman:
“Visser had zijn tweede album “Always There” al bij zich tijdens het concert in de Cactus, vorig jaar zomer. Pas maanden later werd dit via de grote distributiekanalen verspreid te worden. Toen had het bij mij al vele speelbeurten gehad! Constante op beide albums is Vissers vriendin, bassiste Deborah Slijkhuis, met wie hij tevens het meer poppy duo Deb & Seb vormt. Beiden spelen overigens ook in de jazzpopband Koi Forest, waarin de zang van Selma Ebbens centraal staat. “Always There” staat net als Vissers debuut “In The Box” vol toegankelijke jazzrock met veel gevoel voor melodie en sfeer. Alle meewerkende muzikanten geven het genoeg afwisseling biedende materiaal de juiste drive en energie. Maar het is natuurlijk vooral de gitaar van Visser die heerst!”
Websites:
https://sebastiaanvisser.com/
https://sebastiaanvisser.bandcamp.com/album/always-there
https://www.facebook.com/visserseb/.

Nr. 7

Op plaats 7 in de Xymphonia-lijst is het weer dringen, want daar vinden we 4 albums, waarvan alleen de laatste die aan bod komt door twee teamleden is opgevoerd.

Widdicombe, Danny & Trichotomy – "Iridescence" (Earshift Music)
U hoort: Shipping News

– Op plaats 2 in de lijst van René:
““Iridescene” van de gelegenheidscombinatie Danny Widdicombe en Trichotomy is de vreemde eend in mijn lijstje. De plaat staat vooral zo hoog, omdat ik ‘m afgelopen jaar het meest gedraaid heb, wat vooral in de zomermaanden een prima soundtrack opleverde. Singer-songwriter Widdicombe en de jazzformatie Trichotomy hebben al diverse albums uitgebracht, waaronder ook enkele gemeenschappelijke, zoals dit "Iridescence". Aanvankelijk gaven we de plaat het etiket 'Australische yachtrock', maar inmiddels horen we ook de nodige raakvlakken met het werk van Steely Dan, David Crosby en The Steve Miller Band. Laat je bij het gekozen nummer “Shipping News” niet van de wijs brengen door het wel erg relaxte intro, de instrumental bevat ook een lekker freaky keyboardsolo.”
Websites:
https://www.trichotomymusic.com/
https://trichotomy.bandcamp.com/music
https://www.facebook.com/Trichotomymusic/
https://dannywiddicombe.com/
https://www.facebook.com/DannyMarsdenWiddicombe/
https://dannywiddicombe.bandcamp.com/.

Tribe³ - “Life Amongst Strangers” (eigen beheer)
U hoort: Last Encore

– Op nummer twee in de lijst van Christian:
“Onvervalste Britse neoprog van de bovenste plank wat mij betreft. Gloedvol, kamerbreed, meeslepend en ook nog eens erg mooi opgenomen. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid.” Overigens is “Life Amongst Strangers” op dit moment ons Album van de Maand. U zult nu begrijpen dat het Christian is die achter deze keuze zit.
Websites:
https://www.tribe3.net/
https://tribe3.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/p/Tribe3-61554673243878/.

Leap Day – When Gravity Wins” (Oskar, 2025)
U hoort: Winter

– Op plek twee in de lijst van Aldwin:
“Muziek van eigen bodem heeft bij mij altijd een bijzondere plek. Dit geldt zeker voor “When Gravity Wins”, het nieuwe album van Leap Day, dat verscheen op de dag van het zelf georganiseerde Northern Prog Festival. De nieuwe zanger van deze band uit het noorden van ons land is Roelof Beeftink, die begin 2025 Hans Kuypers verving. “When Gravity Wins” is een artistiek succes en Beeftink is duidelijk op z’n plek. Ook blijft het genieten van de gitaarsolo’s van Eddie Mulder en het onderling afgestemde spel van beide keyboardspelers.” Benoemenswaardig detail: de tekst van het geselecteerde nummer “Winter” is mede-geschreven door misschien wel onze allertrouwste luisteraar, Noud Willemse, die al enkele malen eerder tekstueel bijdroeg aan Leap Day-albums.
Websites:
http://www.leapday.nl/
https://leapday.bandcamp.com/album/when-gravity-wins
https://www.facebook.com/leapdayprogrock .

Deposed King – “Letters To A Distant Past” (eigen beheer)
U hoort: Daymare

– Op nummer 7 in de lijst van Aldwin:
“Soms komen bands wat later in het vizier, dat gold voor mij in ieder geval voor Deposed King uit Boedapest, Hongarije. Het is een duo, bestaande uit Daniel Kriffel en Dominique Király. Het debuutalbum “One Man's Grief” uit 2023 had ik destijds gemist. Op het afgelopen jaar verschenen album “Letters To A Distant Past” waren de melodieën, instrumentale gedeelten en variatie tot zelfs klassieke orkestraties aan toe heel indrukwekkend.”

– En op plaats 6 in de lijst van Maurice:
“Voor mij was Deposed King tot voor kort een onbekende naam, maar ik ben erg onder de indruk van “Letters To A Distant Past”, het onlangs uitgebrachte nieuwe album van dit Hongaarse duo. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers.”
Websites:
https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition https://www.facebook.com/deposedkingband/.

Nr. 6

Ook de zesde plek in onze cumulatieve Xymphonia-lijst wordt bezet door drie albums. Het betreft hier drie persoonlijke favorieten van teamleden, die nochtans alleen door die bewuste heren in hun lijst zijn gezet (want tsja, nummer 11, dat telt niet mee).

Harrison/Johnston – “Early Mercy” (Sheet Happens)
U hoort: Early Mercy

– Op nummer één in de top 10 van René:
Eigenlijk is het jammer dat “Early Mercy”, ons Album van de Maand oktober, niet in Europa gedistribueerd wordt, anders zou deze plaat ongetwijfeld meer fans hebben gehad. Het betreft hier de Canadese gitarist/toetsenman Nick Johnston en superdrummer Gavin Harrison, terwijl Evan Marien (Virgil Donati, Sebastiaan Cornelissen, Steve Hunt) voor de vrijuit zoemende baspatronen verantwoordelijk is. Harrison manifesteert zich dit keer niet als de hardhitter die we kennen van Porcupine Tree, maar als de subtiel, gedetailleerd spelende slagwerker. Hierdoor is beluistering van "Early Mercy", ondanks de volop aanwezige virtuositeit, een bijzonder relaxte bezigheid. Johnston produceert gevoelige gitaartonen, tegelijkertijd met keyboard- en akoestische gitaarklanken een orkestrale sound voorbrengend. Met name door die gevoelige melodieën is “Early Mercy” daarom mijn nummer 1 van afgelopen jaar.
Websites:
https://harrisonjohnston.bandcamp.com/album/early-mercy
https://www.facebook.com/NickJohnstonOfficial/ https://nickjohnstonmusic.com/
https://www.facebook.com/drummergavinharrison/
https://www.sheethappenspublishing.com/collections/harrison-johnston.

Wilson, Steven – “The Overview” (Fiction Records / Virgin Music Group / Universal, 2025)
U hoort: Objects Outlive Us part 3: Objects: Meanwhile

– Op nummer één bij Aldwin:
“Afgelopen voorjaar verraste Wilson ons opnieuw, met wéér een andere aanpak van een album. Zijn achtste onder eigen naam verschenen studiowerkstuk, “The Overview”, is een reis van 42 minuten gebaseerd op het gerapporteerde ‘overview-effect’, waarbij astronauten de aarde vanuit de ruimte bekijken. Je vindt op deze reis verwijzingen naar Porcupine Tree en naar Wilsons eerdere albums, met name “The Raven That Refused To Sing” en de elektronische muziek van zijn meest recente soloalbums “The Future Bites” en “The Harmony Codex”. Ook zijn optreden in de AFAS Live op 22 mei 2025 was indrukwekkend. Vooral bij de visuals tijdens de integrale vertolking van “The Overview” kwam je ogen te kort.”
Website:
https://stevenwilsonhq.com/
https://www.facebook.com/StevenWilsonHQ/.

Pryzme – “True Stories And Other Lies” (eigen beheer)
U hoort: Earth Song

– Op nummer één in Hermans lijst:
“Er is iets aan de muziek van de Franse band Pryzme, dat verslavend werkt. Net als op het debuut vallen songs op deze opvolger “True Stories And Other Lies” op door de fraaie transparante texturen die met relatief bijzondere gitaarakkoorden worden geweven. Die gitaarpatronen vinden hun oorsprong in jazzfusion en hebben ook wat gemeen met het spel van Alex Lifeson (Rush). De band heeft veel tijd gestoken in gestapelde zangharmonieën. “True Stories And Other Lies” is vooral op alle fronten - compositie, productie, uitvoering – nét weer een klasse sterker dan de al erg fijne voorganger. Het resultaat is een frisse, afwijkende benadering van wat toch wel degelijk proggy muziek is, waarbij het lichte jazzrocktrekje extra spanning genereert. Het werd niet voor niets ons Album van de Maand september.”
Websites:
https://pryzme.fr/
https://pryzme.bandcamp.com/album/true-stories-and-other-lies
https://www.facebook.com/Pryzme.

Nr. 5:

We zijn nu voorbij de één keer genoemde nummer één-noteringen dus de komende platen zijn steeds door minstens twee teamleden aanbevolen.

Bioscope – “Gentō” (earMUSIC / Edel)
U hoort: Kaleidoscope

– Op nummer vijf in de eigen lijst van Maurice:
“Achter de naam Bioscope schuilen Tangerine Dream-toetsenist Thorsten Quaeschning en Marillion-gitarist Steve Rothery. Met “Gentō” neemt het duo je mee op een instrumentale reis, waarbij de voortdurende fascinatie van de mens voor het bewegende beeld model heeft gestaan. Dit alles wordt gegoten in een weldadig sausje van toetsentapijten en lyrisch gitaarspel. De kenmerkende ritmische keyboardsequenties en brede synthesizerlagen van Quaeschning vormen een mooie ondergrond voor het herkenbare gitaarspel van Rothery, met lange lyrische uithalen en de voor de man zo typische getokkelde thema's. De muziek op “Gentō” ligt zeker in de lijn met wat was te verwachten van deze twee muzikanten. Verrassend is wel dat hun partijen worden ondersteund door echte percussie, die verzorgd is door niemand minder dan de huidige drummer van Elbow: Alex Reeves. Naast de stereoversie is er ook een Blu-ray met Dolby Atmos en 5.1 mix uitgebracht.”

– En, hoe toevallig, óók op nummer vijf bij Christian:
“Al een aantal jaren werd aan dit project gewerkt en de verwachtingen waren hoog gespannen, maar de simpele rekensom 'Marillion + Tangerine Dream = Bioscope' gaat niet op; iedereen die dit had verwacht kwam van een koude kermis thuis en moest helemaal tot aan het eind van het album wachten op iets wat in die richting klinkt. Daarvoor hebben we een lange elektronische klankreis gemaakt waarbij door het gebruikte instrumentarium en de effecten de scheidslijn tussen de inbreng van beide heren moeilijk te maken is. Meest ontspannende luistertrip van het jaar.”
Websites:
https://www.earmusic.com/news/steve-rothery-andthorsten-quaschning-introduce-their-collaborative-project-bioscope/
https://bioscope.music/
https://www.facebook.com/bioscope.music/
https://www.marillion.com/shop/albums/srb009.htm
https://www.facebook.com/thorsten.quaeschning/
https://www.facebook.com/SteveRotheryOfficial/.

Nr. 4:

Op nummer vier vinden we één album dat door twee én een album dat door zelfs drie teamleden tot de favorieten van 2025 wordt gerekend.

Madrigal Project, The – “11th Hour” (Dodsongs Records (= eigen beheer), eind 2024)
U hoort: A Question Of Wait And Matter

– Op nummer vijf in de lijst van René:
“De comebackplaat “11th Hour” dat de Amerikaanse cultformatie Madrigal onder naam The Madrigal Project uitbracht, dreigde que jaarlijsten tussen de wal en het schip te vallen. Dat zou onterecht zijn, aangezien ik dit de beste symfonische rockplaat van het afgelopen jaar vind. Het CD-boekje heeft als copyrightjaar echter 2023 vermeld staan, terwijl de plaat door allerlei vertragingen pas in december 2024 het publiek bereikte. Te laat dus voor de jaarlijsten over dat jaar, al bombardeerden we “11th Hour” wel tot album van de maand januari 2025. Met name de keyboardsolo’s maken van “11th Hour” een waar symfofeest, getuige onder meer Adam Holzmans spel in “A Question Of Wait And Matter”.”

– En zelfs op nummer drie in de top tien van Herman:
“Midden jaren negentig heb ik veel plezier beleefd aan de twee albums van Madrigal (waarvan de eerste al uit 1989 stamde) vol behoorlijk virtuoze progressieve rock. In die tijd waren de albums van Echolyn niet uit mijn CD-speler te slaan en dit paste er mooi bij. Beide groepen hadden goed naar Gentle Giant geluisterd, tevens een grote favoriet. Vervolgens niets meer van gehoord. Tot we eind 2024 lazen over The Madrigal Project. Het blijkt dat de drummer/zanger/componist van Madrigal, Kevin Dodson, zich met een nieuwe band om zich heen bedient van die naam. Het bijna 5 kwartier lange album “11th Hour” bevat vrij drukke symfonische rock, waarin buiten het zeer op de voorgrond geplaatste drumspel van Dodson niet zozeer de verrichtingen van de vaste bandleden opvallen maar van (binnen de scene) beroemde gasten die veel ruimte krijgen. En dan doelen we met name op het toetsenduo Adam Holzman en Oliver Wakeman, die soms zelfs in dezelfde track te horen zijn in hun eigen zeer herkenbare stijl, waarbij Holzmans spel op voornamelijk Mini-Moog regelmatig doet denken aan dat van Happy The Mans Kit Watkins en dat van Oliver aan – iets van appel en boom - aan vader Rick Wakeman.”
Websites:
https://themadrigalproject.com/
https://www.facebook.com/themadrigalprojectusa/.

Agropelter – “The Book Of Hours” (The Laser's Edge)
U hoort: The Book Of Hours Part IV

– Op nummer 9 bij René:
“Ja, in mijn lijst ook plaats voor lekkere old school symfonische rock. Agropelter is een project van de Noorse multi-instrumentalist Kay Olsen. Deze relatieve nieuwkomer kreeg voor het debuutalbum "The Book Of Hours" de medewerking van onder anderen Mattias Olsson op onder meer Mellotron en Jonas Reingold op fretloze bas, terwijl Jacob Holm-Lupo zorg droeg voor de mix en mastering. Mede door deze namen en instrumenten en het veelvuldige gebruik van dwarsfluit zou je muziek verwachten in het verlengde van Änglagård. Ondanks enkele zwaar aangezette Mellotronpartijen en stevige symfonische passages, hebben de composities van Olsen in vergelijking met die van Änglagård een veel klassiekere benadering. Daarnaast verwijzen de introverte solo's van Reingold eerder naar rustige stukken in jazzrocknummers, terwijl enkele synthesizerpassages meer naar de muziek van Vangelis neigen. Het grootste part van het album wordt in beslag genomen door titelnummer.”

– Herman zette 'm op nummer 7:
“Mede op basis van de medewerkenden en ook op basis van de spectaculaire, Salvador Dali-achtige hoes (wat mij betreft krijgt-ie de titel Albumhoes van het Jaar!) was ik bij eerste beluistering enigszins 'underwhelmed', maar de plaat bleef zich aan me opdringen. De vele subtiliteiten in de arrangementen openbaren zich dan ook pas na meerdere beluistering. En intussen ben ik helemaal 'om'! Vooral ook door de fraaie contrasten met enerzijds de zware progressieve rock die aan Änglagård refereert en anderzijds ook stukken als “Levitator”, dat bij vlagen klinkt alsof Jean Michel Jarre zich eind jaren zeventig liet ondersteunen door een full-blown progband en op andere momenten als een outtake van het debuut van The Alan Parsons Project. Olsen laat bovendien horen naast een sterk toetsenbespeler ook een fijne gitarist te zijn.”

– En bij Aldwin belandde de plaat zelfs op de derde plek:
“Agropelter is een nieuwe band, een progressief rockproject uit Noorwegen. Het is de creatieve uitlaatklep van Kay Olsen, een nieuwe speler in de opkomende Noorse progscene. De muziek is evenzeer geïnspireerd door klassieke progbands Je krijgt veel Mellotron, Hammondorgels, klavecimbel, ARP- en Moog-synthesizers en baspedalen en Kay Olsen speelt alle gitaren, bas, Hammond- en kerkorgel en keyboardpartijen. Ook dit (debuut)album heeft me verrast. Bovendien een prachtige hoes.”
Websites:
https://agropeltermusic.com/
(let op: de Facebook- en YouTube-link in de footer voeren naar pagina's van Shopify, niet van Agropelter) https://lasersedge.bandcamp.com/album/the-book-of-hours https://www.facebook.com/people/Agropelter/61576646708271/.

Nr. 3

De nummer drie vinden we alleen in de lijst van dezelfde twee teamleden, in beide gevallen op de derde en vierde plaats!.

Smalltape – “Tangram” (MidJune Records (= eigen beheer))
U hoort: Second Chance

Op nummer vier in Christians persoonlijke lijstje:
“De Duitse multi-instrumentalist en producer Philipp Nespital gaat niet over één nacht ijs als het gaat om zijn albums. Dit zijn uiterst gelaagde muzikale luistertrips die niet meteen al hun geheimen prijsgeven. Nog meer dan op voorganger “The Hungry Heart” (2021) bouwt hij bij vlagen intense geluidsmuren op, die hij dan weer sterk laat contrasteren met ingetogen momenten. Iedere luisterbeurt zorgt weer voor nieuwe ontdekkingen.”

– En nog een plekje hoger in de top 10 van Maurice:
“Nespital is een muzikale alleskunner, want hij bespeelde bijna alle instrumenten zelf. De sound van Smalltape ligt behoorlijk dicht tegen die van Steven Wilson en Porcupine Tree aan. De meerlagige zangpartijen van Nespital hebben iets Wilson-achtigs en net als Wilson is Nespital een ware klanktovenaar. Maar naarmate je het album vaker beluistert - en dat is met Nespitals gelaagde composities en productie echt een must – hoor je meer en meer dat Nespital welzeker oorspronkelijke muzikale ideeën heeft. De muziek is absoluut helemaal van deze tijd en gaat van de intense geluidsmuren van “Goodbye“ naar jazzy uitstapjes (waar vooral de saxpartijen van Omri Abramov debet aan zijn) naar een song als “Selene”, die zeer ingetogen akoestisch begint maar in de tweede helft zeer ritmisch en zelfs orkestraal wordt. "Tangram" is zowel verschenen op LP als CD maar ook net als de voorganger als CD/Blu-ray-combo te verkrijgen met op die laatste schijf
Websites:
https://smalltape.net/
https://www.facebook.com/smalltape
https://smalltape.bandcamp.com/album/tangram.

Nr. 2

Ook de nummer twee vinden we alleen in de lijst van dezelfde twee teamleden, in beide gevallen op de eerste plaats!

Solstice – “Clann” (ProgRock.com's Essentials)
U hoort: Life

– Op nummer 1 in de lijst van Maurice:
“Er zijn vele voorbeelden van bands die hun creatieve piek beleven in hun beginjaren. Maar daar zijn zeker uitzonderingen op en Solstice, geleid door Andy Glass, is hier een perfect voorbeeld van. Twee jaar na “Light Up” is afgelopen jaar alweer het derde album met leadzangeres Jess Holland verschenen: “Clann”, het derde album in de “Sia”-trilogie. We dachten bij de voorganger al dat Solstice de overtreffende trap had bereikt. Maar na de eerste luisterbeurten van “Clann” is duidelijk dat de Britse band er met dit album toch weer een tandje bij heeft gedaan en het voor elkaar heeft gekregen te blijven verrassen. Het album houdt je van begin tot einde op het puntje van je stoel. Het o zo herkenbare Solstice-geluid - een mix van symfo, folk en veel meer – zweeft aan de hand genomen door het vioolspel van Jenny Newman uit je speakers. De productie is om door een ringetje te halen en klinkt loepzuiver. De stereodimensie is geweldig, waardoor het net is of de band rondom je aan het musiceren is. De composities nemen de tijd om zich aan je te ontvouwen; een goed voorbeeld daarvan is “Life” dat, zoals zo vaak bij Solstice het geval is, vanaf halverwege opbouwt naar een climax.”

– En ook de absolute topper volgens Christian:
“Hoewel Solstice op het vocale front een aantal jaren geleden een verjongingskuur heeft ondergaan, is de huidige kern al sinds de jaren 90 bij elkaar, inclusief degene die de Britse band in 1980 oprichtte: bandleider/gitarist/songschrijver Andy Glass. Het getuigt van muzikaal uithoudingsvermogen, optimisme en ambitie om na al die jaren zo geïnspireerd te raken door de samenwerking met een nieuwe leadzangeres, Jess Holland, dat we sinds 2020 maar liefst drie uiterst sterke albums met geheel nieuwe muziek hebben gekregen. Daarbij is “Clann” niet alleen de afsluiter van die trilogie, maar gelijk ook een nieuw begin.”
Websites:
https://solsticeprog.uk/
https://www.facebook.com/solsticeprog
https://solstice3.bandcamp.com/.

Nr. 1

We hebben een Hamburgse toppositie in de Xymphonia eindlijst over 2025, zij het met Noord-Amerikaanse inbreng. Maar liefst vier van de vijf teamleden waren onder de indruk van dit album.

Finally George – “Painter” (ZOUNDR)
U hoort: Sunrise

– Op nummer zes in Aldwins persoonlijke top tien:
“De Duitse producer, songwriter en muzikant Georg Hahn begon zijn eigen project onder de naam Finally George. De vorige twee albums van hem scoorden al goed, maar dit derde album, “Painter”, geïnspireerd door progressieve rocklegendes uit de jaren 70, spant de kroon. Mooi dat dit album Xymphonia's album van het jaar 2025 is geworden.”

– Op nummer drie in Christians lijst:
“Vraag me volgende week om opnieuw een Top 10 te maken van 2025 en deze had zo maar een plaatsje hoger kunnen staan. Georg Hahns meest persoonlijk album tot nu toe, met verfijnde melodieuze progrock. Op dit derde Finally George-album vallen me ineens ook de sterke baspartijen van Hahn zelf op, daarnaast laat hij in “Child Of The Universe” puike, door Tony Banks geïnspireerde synthsolo's horen. Een vaste kern van muzikale vrienden staan hem verder her en der bij, waarbij de bijdrage op koperblaasinstrumenten wel haast beïnvloed moet zijn door Big Big Train. En dan zijn er, evenals op de vorige twee albums, nog de uiterst smaakvolle en prachtige opgenomen drumpartijen van de hand van Styx-drummer Todd Sucherman.”

– Op nummer twee in de top tien van Maurice:
“”Painter”, een album die me bij het verschijnen eerst niet zo opviel blijkt bij het opmaken van de balans voor 2025 toch mijn meest gedraaide plaat. Finally George, ofwel de Duitse muzikant Georg Hahn, heeft met zijn derde album zijn sterkste album tot nu toe afgeleverd. En dat is best veelzeggend als men bedenkt dat de twee voorgangers, "Life Is Killer" (2018) en "Icy Skies" (2021), ook al bijzonder goed door ons en vele liefhebbers zijn ontvangen. Hahn nam ruim de tijd, moest vele muzikale obstakels overwinnen en twijfelde regelmatig of het album misschien niet te melancholisch zou worden. Maar zoals hij zelf stelt in de hoestekst is "Painter" een weerslag van de huidige tijd en de wereld waarin we leven en was het zijn manier om daarmee om te gaan. En dat heeft dus een parel van een album afgeleverd waar de emotie bij vlagen vanaf druipt.”

– En ook Herman plaatste dit album op de tweede plek:
“Het liefst geef ik in mijn lijst de voorkeur aan relatief nieuwe en jonge namen boven de gevestigde progmastodonten. Van Finally George hoorden we 7 jaar geleden voor het eerst in 'ons wereldje', wat we nog onder 'relatief nieuw' rekenen, maar jong is Georg Hahn moeilijk te noemen. Hij draait al sinds begin jaren 80 mee in de Noord-Duitse muziekwereld maar vond het in 2018 eindelijk tijd om muziek te maken waar écht zijn ziel in lag, wat ook de projectnaam verklaart. Zijn beste maat Frank Simmerlein had rond die tijd hetzelfde idee. Die zette als 'Frank Us' het project Legacy Pilots op. Beiden werken met de nodige muzikale gasten en dezelfde topdrummer: Todd Sucherman van Styx. Hahn was de zanger van dienst tijdens het enige live-concert dat Legacy Pilots tot nu toe gaf, als voorprogramma van The Steve Rothery Band in oktober 2024 in Hamburg. Opnamen ervan verschenen begin vorig jaar op een live-CD en daarop is te horen dat Hahn een sterke zanger met emotioneel doorvoelde voordracht is. Later in het jaar kon hij dat helemaal kwijt op zijn eigen nieuwe Finally George-CD “Painter”, zijn meest intense werk tot nu toe, waarop ook menig gevoelvolle gitaarsolo te vinden is: deels van Hahn zelf maar ook van gasten als de ooit in The James Last Orchestra spelende Erlend Krauser. Het wachten is nu op een Finally George-concert. Heren Hahn en Simmerlein, wat dachten jullie van een duo-gig van Legacy Pilots en Finally George, à la TangeKanic?”
Websites:
http://www.finallygeorge.com/
https://finallygeorge.bandcamp.com/.

NIEUW (ARCHIEFUITGAVE)
Pineapple Thief, The – Rare Find
– Last Man Standing (acoustic version)
Van “Retracing Our Steps (2007-2014)” (Kscope, 2025)

Tweeënhalf jaar geleden verscheen “How Did We Find Our Way (1999-2006)” waarop de muziek die The Pineapple Thief de eerste 7 jaar had uitgebracht was samengebracht: alles van de zeven albums én extra tracks van EP's en heruitgaven in een fraai digibook met toelichtingen. En alsof dat al niet mooi genoeg was, bleek er een Blu-ray bijgevoegd met nieuwe mixen door frontman Bruce Soord die tevens 5.1 Dolby Surround- en Dolby Atmos-mixen maakte van al het materiaal. Dat hij zich daar flink in bekwaamd had, wisten we al van recente uitgaven van zijn band alsmede zijn werk voor andere groepen, bijvoorbeeld Jethro Tull. Een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven en nu is er “Retracing Our Steps (2007-2014)”. Waren de albums op de eerste box oorspronkelijk allemaal uitgebracht op het kleine Cyclops Records, in 2007 had de groep na een aanbeveling door Steven Wilson een deal met Snapper Music binnen. The Pineapple Thief werd de eerste groep op het nieuwe label Kscope: de naam was daarvoor al wel gebruikt voor Porcupine Tree-heruitgaven, vanaf 2007 werd er echt een team opgetuigd die binnen Snapper zogenaamde 'post-progressive' muziek aan de man zou gaan brengen en daarvoor een eigen kantoor kreeg. Er moest nog wel een laatste album aan Cyclops gegeven worden. Volgens Soord had hij Cyclops kunnen afschepen met een live- of restjesplaat, maar hij was labeleigenaar Malcolm Parker te dankbaar voor het altijd blijven geloven in wat toen nog een puur project van Soord was. Hij nam daarom een heel nieuw album op, dat psychedelischer van karakter was en meer instrumentale stukken bevatte dan het meer songgerichte reguliere repertoire. Dit laatste Cyclops-album “What We Have Sown” (2007) opent deze box, die verder “Tightly Unwound” (2008), de twee “The Dawn Raids”-EP's (2009), “Someone Here Is Missing” plus de “Show A Little Love”-EP (beiden 2010), “All The Wars” (2012) en “Magnolia” (2014) bevat. Ook zijn alle bonusnummers die op special editions waren te vinden bijgevoegd, plus een paar teruggevonden bijzonderheden zoals het passend getitelde “Rare Find”. Met deze tweede box zijn alle studioalbums van de Britse groep in surround-versies verschenen inclusief bijna alle andere studionummers die zijn uitgebracht. Bijzonder is dan wel dat juist het recentste werk, de EP “Last To Run” (die in 2024 in de slipstream van “It Leads To This” verscheen) niet zo'n behandeling heeft gekregen. Hoe dan ook: we kunnen ons met “Retracing Our Steps (2007-2014)” helemaal onderdompelen in een fraai klinkende mengeling van melodieuze en vooral ook emotionele alt.rock gemengd met progrock die we dan ook maar 'post-prog' noemen, voorzien van interessante achtergrondinformatie. We hebben gekozen voor het al genoemde unieke “Rare Find”, een korte instrumental die qua stijl aansluit bij “What We Have Sown”, maar uit de tijd van “Tightly Unwound” stamt, gevolgd door een akoestische versie van “Last Man Standing”, oorspronkelijk te vinden op de Limited 2CD Edition van “All The Wars”. Dit was het eerste album waarop The Pineapple Thief werkte met strijkersarrangementen. Dit is één van de nummers waar die te horen zijn. Bijzonder is echter dat aan “Last Man Standing” óók een koor meewerk. De strijkers- maar vooral de koorpartijen springen er in deze akoestische versie nog meer uit dan in de reguliere albumversie. In de surroundversie die op de Blu-ray is te vinden, voel je je omringd door koorzangers, wat een magisch effect heeft.
Websites:
https://www.pineapplethief.com/
https://www.facebook.com/thepineapplethief.

IN HET NIEUWS
Jordsjø – Beitemark
Van: "Pastoralia" (Karisma Records, 2021)

Alweer vijf jaar oud is het derde album "Pastoralia" van Jordsjø. Destijds omschreven we de Noorse band als een volgeling van White Willow, Anekdoten, Landberk en Änglagård: Scandinavische progbands die in de jaren 90 opkwamen en erin slaagden om de klassieke jaren-70-sound van de nodige moderne vitaliteit te voorzien. Met name het symfonische groepsgeluid van Änglagård hoorden we terug in de composities. Jordsjø had in 2015 en 2016 eerst een paar cassettes uitgebracht, alvorens in 2017 het albumdebuut uitkwam dat twee jaar later gevolgd werd door "Nattfiolen" en in 2021 door het genoemde “Pastoralia”. Opnieuw twee jaar later konden we het vierde album, "Salighet", verwelkomen. In de lijn der verwachting had dus afgelopen jaar weer een album moeten volgen; die kwam er niet, maar wel een zogenaame 'split-CD' met zusterband Breideblik. Ook werden er afgelopen jaar wat concerten gegeven. Vorige week kwam Jordsjø via Facebook met opwindend en 'heavy' nieuws: er worden maar liefst twee nieuwe releases in het vooruitzicht gesteld: een volwaardig studio-album dat "Sekterisk Svermeri" gaat heten en de compilatie "Pestkrønikene". Voor nu vieren we het eerste lustrum van "Pastoralia" met "Beitemark".
Websites:
https://jordsjo.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/jordsjoe/.

NIEUW
Airbag – Never Coming Home (live)
Van het album “Dysphoria: Airbag Live In The Netherlands” (Karisma Records, 2025)

Sinds Airbag in 2007 debuteerde met de EP “Safetree” en twee jaar later het eerste volledige album “Identity” uitbracht, heeft het Noorse kwintet gestaag een wereldwijde fanbase opgebouwd met progressieve rock die gekenmerkt wordt door filmische soundscapes en meeslepende melodieën. Zestien jaar en zes studioalbums later is het eindelijk tijd voor het eerste officiële Airbag-livealbum, opgenomen tijdens een sterk optreden in Poppodium Boerderij in Zoetermeer in 2024. Dit is Airbag in topvorm: rauw, meeslepend en sonisch verbluffend. De opnames zijn dusdanig gemixt dat de sfeer en authenticiteit van het live-optreden behouden blijft, waardoor je bij beluistering het gevoel hebt in de zaal te staan. “Dysphoria: Airbag Live In The Netherlands” is zowel op dubbel-CD als dubbel-LP uitgebracht. Wij gaan luisteren naar “Never Coming Home”.
Websites:
https://www.airbagsound.com/
https://www.facebook.com/airbagsound/
https://airbagsound.bandcamp.com/.

IN MEMORIAM: Terry Sullivan (1938 - 2026)
Renaissance - Things I Don't Understand
Van "Turn Of The Cards" (BTM Records / Sire, 1974)

Afgelopen week maakte Annie Haslam via social media bekend dat voormalig Renaissance-drummer Terence (Terry) Sullivan is overleden. Sullivan maakte vanaf "Prologue" (1972) tot en met "Azure d'Or" (1979) deel uit van die groep rond zangeres Haslam. Die jaren staan te boek als de meest progressieve en succesvolste periode van deze Britse band. Sullivan was al in de jaren 60 actief in de psychedelische rockband Dry Ice, die o.a. optrad met The Who, Pink Floyd, The Groundhogs en King Crimson. Zijn muzikale thuis vond hij echter pas echt in Renaissance, dat op bijzondere wijze klassiek, folk en rock wist te vermengen in prachtige symfonische rock. De composities en het akoestische gitaarspel van Michael Dunford, het klassiek getinte pianospel van John Tout en de kristalheldere zang van Annie Haslam kregen tegenwicht van een sterke ritmesectie met Jon Camps basgitaar die bijna als een lead-instrument fungeerde en Terry Sullivans gevarieerde drumspel die aan het geheel vaak een sterke 'schwung' gaf. Na het verschijnen van "Azure d'Or" werd toetsenist Tout ontslagen, waarna Sullivan besloot te vertrekken. Hij keerde in 2001 nog wel kort terug voor het album "Tuscany" en daaropvolgende optredens in Japan. Na een kort ziekbed overleed hij op 9 januari in het bijzijn van zijn familie op 87-jarige leeftijd.
Websites:
https://renaissancetouring.com/
https://www.facebook.com/RenaissanceTouring.

NIEUW
Jaquess, Ken - Apocrypha Scripta
- Vampirica Nocturnus
Van "Council Of Shadows" (eigen beheer, 2025)

Ken Jaquess kwam in Xymphonia al geregeld voorbij met zijn bands Atlantis, K² en recentelijk Tempus Sidereum, waarmee hij voornamelijk avontuurlijke progressieve rock maakte. In die groepen kreeg hij gezelschap van onder andere Ryo Okumoto, Alex Machacek, Jimmy Keegan en Allan Holdsworth. Op zijn eerste soloalbum "Council Of Shadows" bespeelt hij echter alle instrumenten zelf. De CD-R is opgedragen aan zijn overleden zoon Jon, maar is tevens een eerbetoon aan de twee jaar geleden overleden analoge synthesizer-technicus en projectmanager bij Moog Music Inc. Gene Stopp, die onder meer Keith Emersons legendarische modulaire synthesizer voor de ondergang behoedde. Veel van de instrumenten die Jaquess op deze instrumentale plaat gebruikt, zoals de Mellotrons Mark VI en II en de Minimoog Model D had hij nooit kunnen gebruiken zonder de hulp en kennis van Stopp. Gezien deze achtergrond is het niet vreemd dat dit album behoorlijk donker en stemmig klinkt. De muzikant noemt het zelf een ambientplaat of 'dungeon synth', maar door het veelvuldige gebruik van de Mellotrons is symfonische filmische muziek een betere omschrijving. Denk daarbij aan de soundtracks van Goblin, maar zeker ook aan de solistische intermezzo's van Jaquess tijdens K²-concerten. Van "Council Of Shadows" laten we u het met melancholieke Mellotron-fluiten omlijste "Apocrypha Scripta" horen, gevolgd door een deel van het niet minder melancholieke "Vampirica Nocturnus".
Websites:
https://councilofshadows.bandcamp.com/album/council-of-shadows
https://www.facebook.com/tempussidereum/ (site die Jaquess ook voor zijn solowerk gebruikt)
https://www.facebook.com/K2prog/ (idem).

Nr. 9

Op de negende plek vinden we maar liefst zes albums, waarmee we het grootste deel van dit uur mee vullen.

Nankai Trio - “Antarctika” (A=Tonal Music)
U hoort: No Control

– Op nummer vier in de lijst van René:
“In Nankai Trio bundelen drie virtuozen hun krachten, waaronder Dezolve-gitarist Shoya Kitagawa. Bassist Masatoshi Mizuno van de jazzrockformatie Fragile is met 71 jaar de veteraan van het gezelschap dat wordt gecompleteerd met drumwonder Senri Kawaguchi (solo, Kiyo, sessiewerk). Op de CD wordt drie kwartier lang technisch hoogstaande muziek gebracht, variërend van hyperactieve jazzrock met latintrekjes, de van Dezolve bekende kleurrijke fusion en Pat Metheny-getinte melodieuze jazz. Net als bij Dezolve strooit Kitagawa met aan Scott Henderson schatplichtige, syncopische accenten, splijtende solo’s en Jeff Beckiaanse uitspattingen. Bij de introductie van het album in november wilden we het nummer “No Control” draaien, maar dat ging door een technisch foutje mis. Vanavond gaat ‘ie in de herkansing.”
Websites:
https://soundcloud.com/nankaitrio
https://www.youtube.com/@atonal_music_labels
https://www.facebook.com/people/Atonal-Official-Online-Store/61573920069152/ https://www.facebook.com/mizunomethod/
https://www.facebook.com/senridrums.

Lunatic Soul – “The World Under Unsun” (InsideOut / Sony Music)
U hoort: Good Memories Don't Want To Die

– Op nummer 10 in de lijst van Herman:
“Bij Mariusz Duda is het bij mij voor de tweede keer gebeurd dat het kwartje pas laat valt. Ik haakte pas volledig aan als Riverside-liefhebber vanaf “Love, Fear And The Time Machine”, vooral omdat daar de diep doorvoelde melancholie van de prachtige stem van Duda afdroop. Met terugwerkende kracht ben ik de Riverside-albums van daarvóór ook meer en meer gaan waarderen. Zijn eigen project Lunatic Soul deed me nooit zoveel. Het woord 'saai' wilde ik er nog net niet op plakken. Maar toen verscheen enkele maanden geleden “The World Under Unsun”. Een dubbelaar nog wel, waarop arrangeertechnisch veel gebeurt. En de met harp begeleide zang in een nummer als “Good Memories Don't Want To Die” moet toch het grootste ijskonijn nog in het hart raken? Nu moet ik dus nodig in de Lunatic Soul-discografie duiken: ik heb er nog zeven met terugwerkende kracht te gaan.:-)”

– Op nummer 5 in de lijst van Aldwin:
Het was zijn keuze dat deze dubbelaar ons Album van de Maand december 2025 was: “Ligt het accent bij Riverside meer op de (zwaardere) progressieve rock, Lunatic Soul is ingetogener, meer ambientesk. Ook verschaft de Pool zich creatieve vrijheden die hij binnen Riverside minder naar voren kan laten komen. Wat opvalt is dat de muziek op "The World Under Unsun" op momenten dicht tegen die van (de rustige kant van) Riverside aanschurkt. Nooit eerder lagen Lunatic Soul en Riverside muzikaal zo dicht bij elkaar als hier. Een mooi dubbelalbum.”
Websites:
https://lunaticsoul.com
https://www.facebook.com/lunaticsoulband
https://bandcamp.com/discover/lunatic-soul.

Andrew Latimer – “War Stories” (eigen beheer)
U hoort: In The Dark (feat. Peter Jones)

– Op nummer vier in de lijst van Maurice: “Afgelopen jaar verschenen er ineens ‘nieuwe’ nummers van Andrew Latimer op Bandcamp, waaronder een heuse suite van bijna 50 minuten genaamd “War Stories”. Het is een stemmig muziekstuk samengesteld uit 14 delen waarvan het merendeel door Latimer is ingespeeld, maar ook met de muzikanten waarmee hij de laatste decennia in Camel heeft gespeeld. Tevens is het ook los verkrijgbare, met Peter Jones geschreven “In The Dark” aan deze suite toegevoegd, dat Jones ook zingt. Hoewel het om demomateriaal gaat, word je gelijk meegevoerd in de van de Camel-frontman bekende melancholische schrijfstijl.” De suite, uitgebreid aan bod gekomen toen Latimer (op voordracht van Maurice) in november Artiest van de Maand was, is momenteel alleen digitaal via Bandcamp te downloaden.
Websites:
https://andrewlatimer.bandcamp.com/track/war-stories
https://www.facebook.com/groups/4672323866
https://colinbass.bandcamp.com/.

Karmakanic – “Transmutation” (Reingold Records (= eigen beheer)
U hoort: Gotta Lose This Ball And Chain

– Op nummer vier in de lijst van Aldwin:
“Van Karmakanic verscheen in 2025 jaar het album “Transmutation”. Het is het zesde album van de Zweedse band en het was alweer negen jaar geleden dat de voorganger “Dot” verscheen. Karmakanic is een project onder leiding van Jonas Reingold. Ook op dit album doet er weer een scala aan muzikanten mee, o.a. Nick D'Vigilio, John Mitchell, Andy Tillison, Steve Hackett en Lalle Larsson. Ondanks de kritische noot van deze en gene dat de muziek te voorspelbaar en wel erg toegankelijk zou zijn, vind ik het zelf een fijn album.” In het gekozen nummer horen we de drums van Simon Phillips en keyboards van oud-The Flower Kings-maatje Tomas Bodin.
Websites:
https://www.jonasreingold.se/
https://www.facebook.com/KarmakanicOfficial .

Fafard (Antoine) – “Quadra Spherium” (Timeless Momentum (= eigen beheer))
U hoort: The Fifth Damnation

– Op nummer 4 in de lijst van Herman:
“Antoine Fafard maakt al jarenlang sterke albums die voornamelijk in het jazzrock-idioom vallen te plaatsen en waarop hij steeds weer andere invalshoeken uitprobeert. Ik mag erg graag luisteren naar Fafards albums en met deze flikt hij het wéér. Zelf is hij van huis uit een virtuoos bassist, maar daarnaast inmiddels ook een uitstekend gitarist. Hij weet zich altijd verzekerd van een topdrummer, deze keer is dat weer Gary Husband. Daarnaast vroeg Fafard de door hem bewonderde saxofonist Jean-Pierre Zanella. Opnieuw een plaat die nét genoeg afwijkt van alles wat hij eerder deed en zowel qua audioproductie als qua verpakking weer op en top verzorgd is. En alsof dat nog niet genoeg is maakte hij dit jaar ook nog een tweede album met zijn band Alta Forma. Ook een fijne luisterervaring, maar voor mij is Fafards onder eigen naam verschenen album dé lijstjesplaat van de twee.”
Websites:
https://www.antoinefafard.com/
https://antoinefafard.bandcamp.com/album/quadra-spherium
https://www.facebook.com/antoinefafardmusic/.

Electric Litany – “Desires” (Flying Hearts)
U hoort: Opia

– Op nummer 8 in de lijst van Maurice:
“Desires” is het vierde album van Electric Litany, de Londense band die alweer 18 jaar bestaat. Ik hoor elementen van bijvoorbeeld Radiohead en Sigur Rós, maar ook van jarentachtigsynthpopacts als OMD en Depeche Mode en een New Wave-groep als Joy Division. Ten opzichte van eerder werk is “Desires” meer experimenteel van karakter. Daarmee neigt de plaat meer naar (dromerige) synthppop met progressieve invloeden, waarbij de nummers vaak filmisch aandoen. Liefhebbers van alternative rockbands met een progressief randje als War On Drugs of The National zullen Electric Litany ook zeker kunnen waarderen. Wat bij de eerste luisterbeurt al gelijk opvalt is het fijne toetsenwerk en de opzwepende percussie, plus dat ieder nummer wel een opvallend, soms vet synthriedeltje heeft. Zo mondt “Opia” uit in een hypnotiserend coda.”

– Op nummer 7 in de lijst van René:
“Hoewel de band door recensenten met enorm veel andere groepen vergeleken wordt, zoals met Air, Daft Punk, Peter Godwin (ex-Metro), OMD, a-ha, Sigur Rós, Editors, Radiohead, War On Drugs, The National, Joy Division, The Cure, Mercury Rev en The Flaming Lips, vind ik de muziek zelf, mede door de hoge zang, vooral in het verlengde liggen van het Deense Choir Of Young Believers, maar dan met Cliff Martinez op toetsen. Een van mijn persoonlijke hoogtepunten is het nummer “Opia”. Websites:
http://electriclitany.com/
https://www.facebook.com/ElectricLitany/
https://innerear-electriclitany.bandcamp.com/.

Nr. 8

Op nummer acht vinden we twee albums, waarvan er eentje door twee teamleden is genoemd. Die doen we volgende week, deze week hebben we plaats voor het album dat alleen door René is genoemd.

Robec – “The Forest Is Too Loud” (Gymnocal Industries)
U hoort: The Apanthropist

– Op nummer 3 in de lijst van René:
Als een duveltje uit een doosje dook de naam Robec afgelopen december ineens mijn top 3 binnen. Robec is een project rondom multi-instrumentalist Marius Tingdal Røbech dat met het instrumentale "The Forest Is Too Loud" in november 2025 debuteerde. “The Forest is Too Loud” bevat synthrocktracks, ietwat verwant aan die van Tangerine Dream in de dagen dat Johannes Schmoelling deel uitmaakte van die Duitse groep. Tevens staan er nummers op met een meer jazzy sound, ondersteund door onverwachte ritmes, terwijl het kwartier lange titelnummer deze stijlen combineert. Gastgitarist André Lund speelt verder in twee stukken op een met Mike Oldfield te vergelijken wijze. Al met al een lekker optimistische en energieke, toegankelijke verrassing op het eind van het jaar. Dit geldt zeker ook voor het korte “The Apanthropist”.
Websites:
https://robec.bandcamp.com/album/the-forest-is-too-loud
https://www.facebook.com/people/ROBEC-music/61576764165277/.

Op de 10de tot en met 15de plek vinden we de albums die de uitzending niet hebben gehaald maar toch het vermelden waard zijn.

Nr. 10

Cunningham, Madison – “Ace” (Verve Forecast)

Website:
https://www.madisoncunningham.com/
https://www.facebook.com/madisoncunninghammusic/.

Paatos - “Ligament” (Timeloss Records (= eigen beheer))

Websites:
https://www.paatos.com/
https://www.facebook.com/Paatos.of.Sweden.

Nr. 11

Nilles, Anika / Nevell - “False Truth” (Sakurai Records)

Websites:
https://www.anikanilles.com/
https://www.facebook.com/AnikaNilles.

Outernet, The – "The Light & The Fury" (eigen beheer)

Websites:
https://theouternet.bandcamp.com/album/the-light-the-fury
https://www.theouternetband.com/
https://www.facebook.com/theouternetband.

Nr. 12

Actionfredag - “Lys Fremtid I Mørke” (áMARXE, eind 2024)

Websites:
https://amarxe.bandcamp.com/album/lys-fremtid-i-m-rke
https://www.facebook.com/actionfredag/.

IQ – “Dominion” (GEP (Giant Electric Pea))

Websites:
https://www.iq-hq.co.uk/
https://www.facebook.com/IQHQLive/.

Orkestr – “I” (Sound Effect Records, najaar 2024)

Websites:
https://www.orkestr.nl/
https://orkestr.bandcamp.com/album/i
https://www.facebook.com/ORKESTRBAND.

Nr. 13

Ambient Den – “Ambient Den” (eigen beheer)

Websites:
https://www.ambientden.com/
https://ambientden.bandcamp.com/album/ambient-den
https://www.facebook.com/AmbientDen/.

Nr. 14

Flower Kings, The – “Love” (Inside Out / Sony Music, 2025)

Websites:
https://www.roinestolt.com/
https://www.facebook.com/TheFlowerKings/.

Pattern-Seeking Animals – “Friend Of All Creatures” (GEP (= Giant Electric Pea))

Websites:
https://www.psanimals1.com/
https://www.facebook.com/psanimals1 .

Pymlico - “Core” (Apollon Records: PROG)

Websites:
https://www.pymlico.no/
https://pymlicomusic.bandcamp.com/album/core
https://www.facebook.com/Pymlico/.

Nr. 15

Barclay James Harvest (John Lees’) - “Relativity” (Esoteric Antenna)

Websites:
https://www.barclayjamesharvest.com/
https://www.facebook.com/jlbjh.

Squeaky Feet – "Overview Effect" (eigen beheer)

Websites:
https://www.squeakyfeetmusic.com/
https://squeakyfeet.bandcamp.com/album/overview-effect-2
https://www.facebook.com/squeakyfeetmusic.

NIEUW
One, The – Lighter Than Air
– The Beautiful Lie
Van “Lighter Than Air” (Construction Records, 2025)

Eind november verscheen het tweede album van The One, “Lighter Than Air”. Twee jaar geleden schonken we aandacht aan het debuut “Sunrise”. Toen was The One eigenlijk meer een project, waarop initiatiefnemer en producer Timothy van der Horst naast zijn eigen instrument, de drums, nog voor allerlei andere zaken verantwoordelijk voor was en de muzikanten om hem heen min of meer veredelde gasten. Sindsdien is dat groepje naar elkaar toegegroeid en heeft optredens gedaan, waardoor de drie Nederlanders en drie Britten nu écht een band zijn. De andere leden dragen nu ook compositorisch bij. Wat vooral opvalt is dat er uitbundiger geróckt wordt, met een steviger gitaargeluid van Edwin in 't Veld, hoewel er ook plaats is voor veel toetsen alsmede accenten met o.a. fluit en lapsteelgitaar. De toetsenist van dienst is trouwens Ron Mozer, ook bekend van Sound Of Strangers en For Absent Friends. Zanger is opnieuw de Brit Max Gilkes, wiens stem ons meer dan eens doet denken aan die van Steve Thorne, maar dan wat voller. Het titelnummer, tevens de albumopener laat een lekker rockende maar ook meeslepende gitaarsolo volgen met een fijne proggy toetsensolo, waarna gitaar en toetsen tweestemmig met de refreinmelodie vervolgen. “The Beautiful Lie” heeft ook weer zo'n fijne rockgitaarsolo, maar laat ook fraai zoemend fretloos baswerk horen. Het recentste optreden was de albumreleaseshow op 28 november in Dordrecht, hopelijk komen er snel nieuwe speeldata.
Websites:
https://theonesunrise.bandcamp.com/album/lighter-than-air
https://www.facebook.com/people/The-One/100087200531414/
https://www.constructionrecords.nl/Artists#theone.

NIEUW
Deposed King – Moonlight Lullaby
Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)

Voor ons was Deposed King tot voor kort een onbekende naam, maar we zijn erg onder de indruk van “Letters To A Distant Past”, het onlangs uitgebrachte nieuwe album van dit Hongaarse duo. Daniel Kriffel en Dominique Király zijn beide multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers.
Websites:
https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
https://www.facebook.com/deposedkingband/.

NIEUW (JAZZROCK)
Skolnick Trio, Alex - Armando's Mood
Van "Prove You're Not A Robot" (Flatiron Recordings, 2025)

Naast zijn bezigheden in het improvisatiekwartet PAKT en de metalformatie Testament, die dit jaar met "Para Bellum" na vijf jaar weer wat van zich liet horen op albumgebied, leeft Alex Skolnick sinds begin deze eeuw zijn rockende jazzfascinatie uit in het Alex Skolnick Trio. "Prove You’re Not A Robot" is de zesde studioplaat van het gezelschap dat sinds de tweede CD "Transformation" verder bestaat uit drummer Matt Zebroski en bassist Nathan Peck. In de eerste paar nummer bewegen de heren zich uiterst relaxt, maar zeer virtuoos in geregeld lekker swingende jazzy sferen. De nadruk ligt daarbij uiteraard op Skolnicks smaakvolle gitaarspel. Met "Armando’s Mood" verandert de stemming. Deze track is een intrigerend vervaardigde interpretatie van Steve Howe’s "Mood For A Day" van het Yes-album "Fragile" vermengd met "Armando’s Rhumba", afkomstig van "My Spanish Heart" van Chick Corea. De akoestische gitaarballade "Asking For A Friend" leidt vervolgens de laatste twee stukken in die zich voornamelijk in de sober gearrangeerde melodieuze jazzrock begeven. Van "Prove You're Not A Robot" draaien we het genoemde "Armando's Mood".
Websites:
https://alexskolnick.com/
https://www.facebook.com/AlexSkolnickFanPage.

We eindigen het eerste uur met twee Italiaanse female fronted bands.

HET DEBUUT
Wilson Project - Intro
– Non Pensare Vai
Van het album “Il Viaggio Da Farsi” (Ma.Ra.Cash Records, 2022)

Wilson Project uit Acqui Terme, een klein stadje in Noord-Italië, combineert de sfeer van de jaren 70 met een modern en eigenzinnig geluid. Het debuut “Il Viaggio Da Farsi” verscheen in 2022 (al vermeldt de hoes 2021) en kreeg april 2025 een opvolger met “Atto Primo”. Aan laatstgenoemde album hebben we 11 weken geleden al aandacht besteed, nu is alsnog het debuut aan de beurt. Met hun muziek willen de leden van Wilson Project heden en verleden met elkaar verbinden. En daar slagen ze heel behoorlijk in met “Il Viaggio da Farsi”. De theatrale inslag van de muziek is natuurlijk echt Italiaans. Zo ook in “Non Pensare Vai”. Na het korte “Intro” start dit wat slepende nummer, waarmee Wilson Project fraaie symfonische rock laat horen, waarin de melodie centraal staat. De krachtige zang van Annalisa Ghiazza geeft de muziek nog extra cachet. Ook live valt er veel te genieten bij deze nog jonge Italianen, zoals een afvaardiging van Xymphonia heeft ervaren tijdens het enthousiaste optreden op het Northern Prog Festival op 1 november 2025.
Websites:
https://maracashrecords.bandcamp.com/album/il-viaggio-da-farsi
https://www.facebook.com/wilsonproject
https://linktr.ee/wilsonproject.

(OP)NIEUW
Tale Cue – Vertigo
Van het album “Eclipse Of The Midnight Sun” (FREIA Music, 2025)

De Italiaanse neo-progressieve band Tale Cue werd opgericht in 1988. Zangeres Laura Basla, gitarist Silvio Masanotti en toetsenist Giovanni Porpora speelden daarvoor al samen in een coverband. Na een eerste cassette met vier nummers verscheen twee jaar later het debuut ”Voices Beyond My Curtains” met zes composities, waaronder eentje van genoemde cassette. Trouwe Xymphonia-luisteraars hebben in de beginjaren van ons programma een aantal stukken van dat debuut kunnen terughoren. Er werd destijds ook nog gewerkt aan een tweede album maar die zag het levenslicht niet, omdat de band uit elkaar ging. Nu, 34 jaar later, is Tale Cue er weer: drie originele leden, aangevuld met nieuwe drummer Alessio Cobau, hebben de onafgemaakte muziek van destijds op krachtige en overtuigende wijze nieuw leven ingeblazen. Dit “Eclipse Of The Midnight Sun” is een reis door tijd, herinnering en emotie. De negen sterk opgebouwde nummers, voorafgegaan door een kort intro, zijn vastgelegd op een CD die gestoken is in een prachtige hoes. We hebben zes weken geleden dit album al geïntroduceerd aan u, vanavond hebben we gekozen voor “Vertigo”, met ruim 10 minuten het langste nummer van het album.
Websites:
https://linkr.bio/talecue
https://www.facebook.com/TaleCueOfficial/
https://store.dutchmusicworks.com/page/tale-cue
https://www.soundbubble.org/dutchmusicworks/releases/eclipse-of-the-midnight-sun.

Toto - Child's Anthem
Van "Toto" (CBS, 1978 / Culture Factory, 2014)

Het is alweer jaren geleden dat we het bombastische openingsnummer van de eerste Toto-LP uit 1978 hebben gedraaid. In aflevering 459 om precies te zijn. Aangezien dit stuk bij een van onze teamleden direct bij het verschijnen ervan aansloeg, is het voor hem al 48 jaar een van de meest memorabele introducties van een nieuwe band. Kort maar krachtig. Daarom nu, voor eerst sinds 16 december 2001 de studio-uitvoering van "Child's Anthem". Overigens gaat Toto dit jaar weer op tournee. In februari en maart als hoofdact en vervolgens samen met Christopher Cross en The Romantics. Vooralsnog wordt alleen Noord-Amerika aangedaan.
Websites:
https://totoofficial.com/
https://www.facebook.com/totoband.

LIVE-TIP
Cross, Christopher - Ride Like The Wind (live)
Origineel van "Christopher Cross" (Warner Bros., 1979) ; deze live-opname uit het TV-programma The Midnight Special (1980)

Het verhaal van Christopher Cross is wel eens vaker verteld: op de valreep van 1979 bracht hij zijn naar hemzelf genoemde debuut uit, met daarop zijn debuutsingle “Ride Like The Wind”, waarmee hij een nr. 2-hit scoorde in de V.S., waarna genoemd album één van de beter verkopende albums van dat jaar werd. Dat succes werd verder voorgestuwd met de volgende hitsingle “Sailing” en het feit dat hij begin 1981 maar liefst vijf (!!) Grammy Awards uitgereikt kreeg. Het gaf de albumverkopen een extra boost. Er zijn uiteindelijk ruim 5 miljoen exemplaren van verkocht. Niet zo gek dat hij dat succes nooit meer heeft kunnen en waarschijnlijk ook niet meer willen overtreffen. Maar hij is altijd kwalitatief sterke albums met die zo herkenbare softrock- en Westcoastsound blijven maken, waarbij er met de jaren steeds meer iets van Steely Dan in zijn muziek te horen was. Tegenslag kende hij ook: in april 2020 kreeg Corona hem zwaar te pakken en als gevolg van het Guillain-Barré-syndroom kon hij zijn benen niet meer gebruiken. Dit had ook effect op zijn spraak en geheugen, maar gelukkig is hij zodanig hersteld dat hij vanaf 2021 weer ging optreden. Afgelopen jaar was hij nog in Nederland als 'special guest', ofwel voorprogramma bij Toto in de AFAS Live in Amsterdam maar op maandag 4 mei a.s. komt hij voor een headline-show naar Nederland en staat dan in de grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. Daar zal die debuutsingle “Ride Like The Wind” ook zeker voorbij komen en wij kiezen voor een speciale live-opname voor het Amerikaanse TV-muziekprogramma The Midnight Special, waarin eens te meer te horen is dat Cross een meer dan begaafde gitarist is: daar waar op de single die gitaarsolo aan het slot helemaal verborgen zit in de mix, is deze live altijd in volle glorie te horen.
Websites:
https://www.christophercross.com/
https://www.facebook.com/ChristopherCrossOfficial
Dit nummer op YouTube: YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=LpBi1-ts_0k.

LIVE-TIP / I.M. David Bowie
Hogarth, Steve & H Band – Life On Mars? (live)
Van “Live Body Live Spirit: Live At Dingwalls 8th and 9th August 2001” (Poison Apple, 2002)

Op 17 januari geeft Steve Hogarth een solo-optreden in de Bibelot in Dordrecht. Verrassenderwijs zijn er nog kaarten beschikbaar. De Marillion-zanger speelt bij dergelijke concerten altijd wel wat Marillion-nummers, alsmede songs van zijn soloalbum “Ice Cream Genius”. Ook vallen er de nodige smaakvolle covers te verwachten. Zo heeft hij een fraaie “Life On Mars?” in huis en gezien het feit dat het op 10 januari 10 jaar geleden is dat de maker van het origineel, David Bowie, ons ontvallen is, valt niet uit te sluiten dat hij het in Dordrecht speelt. Een mooie opname, zij het niet solo maar met de toenmalige sterk bezette H Band, staat op “Live Body Live Spirit: Live At Dingwalls 8th and 9th August 2001” uit 2002. We vinden daarop overigens ook onder meer een doorvoelde uitvoering van “Dream Brother” van Jeff Buckley, over wie afgelopen donderdag de documentaire “It's Never Over, Jeff Buckley” de officiële Nederlandse bioscoop- en filmhuispremière beleefde.
Websites:
https://www.facebook.com/IceCreamGenius/
http://www.stevehogarth.com/ (valt nu niets op te zien).

ARCHIEFRELEASE
OHO – Penultimatum
Van “Bricolage” (eigen beheer, 2008) en ook te vinden op de compilatie “Just Jay (& His Sonic Sphere Of Acquaintance) – Steps 1971–2019” (eigen beheer, 2019)

Wij maakten bijna een kwart eeuw geleden voor het eerst kennis met OHO door middel van de gratis verspreide compilatie “Recollections (1974-1976)”, waarop zeker niet onaardige typische seventiesprog was te vinden. OHO ontstond 50 jaar geleden uit enkele andere bands in de underground progscene in Baltimore. In diverse bezettingen rond zanger/gitarist Jay Graboski is de groep altijd door blijven gaan en bracht een kleine vier jaar geleden als trio nog een vers album uit: “Ahora!”. Bij vlagen was daarop de spirit van de seventiesstijl van de band te horen. Toen al ontvingen we van Graboski een compilatie met muziek van allerlei bands waar hij sinds 1971 bij betrokken was en is: “Just Jay (& His Sonic Sphere Of Acquaintance) – Steps 1971–2019”. Tijdens de kerstdagen kwamen we erachter dat we hier nog helemaal geen aandacht aan besteed hebben. Na herbeluistering blijkt dat niet heel gek want de bands buiten OHO waarmee Graboski zich muzikaal uitte maakten duidelijk geen prog, maar muziek die wisselend als hardrock of pubrock en zelfs punk valt te kenschetsen. Maar er staan ook diverse OHO-nummers op van steeds weer andere bezettingen, vijf in totaal. De vierde bezetting bracht in 2008 “Bricolage” uit. De basisbezetting was destijds een kwartet, maar omdat er ook bonustracks van eerdere bezettingen én een DVD met oudere opnamen bijgeleverd werden, zijn hier bijdragen te vinden van in totaal 23 muzikanten en vocalisten. We zijn wel gecharmeerd van de stem van de leadzangeres die OHO in 2008 had: Kelly Grochmal Butcher. Aan het nummer “Penultimatum” valt te horen dat OHO 18 jaar geleden een modernere symfopopstijl hanteerde. Een sympathieke song om nog weer eens mee kennis te maken met deze obscuriteit uit Baltimore.
Websites:
https://www.ohomusic.com/
https://www.facebook.com/ohomusic
https://ohomusic4.bandcamp.com/album/bricolage.

HET (SOLO-)DEBUUT
Sakuraba, Motoi - Humpty Dumpty
Van "Gikyokuonsou" (Made In Japan, 1991 / Musea, 1999 / Arcàngelo, 2023)

Het eerste album waarop toetsenman Motoi Sakuraba zijn kunsten liet horen was "Baroque In The Future" uit 1988, de enige CD van Deja-Vu (waarvan we in aflevering 301 nog muziek draaiden). De duidelijk door "Danger Money" van UK geïnspireerde muziek perfectioneerde deze Japanner in 1991 op zijn solo-debuut "Gikyokuonsou". Net als bij Deja-Vu wordt door een trio virtuoze muziek voortgebracht, waarin zowel akoestische als elektrische keyboards de hoofdrol spelen. Hoewel Sakuraba zich hierna nog wel in de progressieve muziek uitte, deed hij dat voornamelijk met muziek voor soundtracks voor videospellen, animatiefilms en televisiedrama's. Een goed voorbeeld hiervan is de filmmuziek voor "Shining Force III", waarvan een verkorte, zich alleen op de progsongs richtende versie getiteld "Force Of Light" in 1998, mede door een release op Musea en airplay bij Xymphonia, ook het symfonische rockpubliek bereikte. Wij concentreren ons vanavond echter op het solodebuut van de nog immer actieve Sakuraba en wel met openingsnummer "Humpty Dumpty".
Websites:
https://www.sakuraba-motion.com/
https://www.facebook.com/sakurabamotoi/
https://www.team-e.co.jp/artist/sakuraba/.

Pendragon – Sister Bluebird
Van de EP “Fallen Dreams And Angels” (Toff Records, 1994)

Het Britse Pendragon draait al jaren mee, maar voor veel volgers van het eerste uur kent de band twee creatieve hoogtepunten. Het eerste werd natuurlijk gevormd door het frisse geluid van de eerste EP “Fly High Fall Far” en het daaropvolgende album “The Jewel” uit midden jaren tachtig. Toen kwam er een kleine dip maar vanaf “The World” uit 1991 beleefde de band toch een periode van steeds sterker wordende albums, uitmondend in het nog steeds populaire “The Masquerade Overture”. Er werd in die tijd zoveel muziek geschreven dat niet alles op een album paste en zo zijn er ook 2 EP’s verschenen waarvan de eerste, “Fallen Dreams And Angels”, zeker de moeite waard is. Daarop vinden we het meeslepende “Sister Bluebird”. We hebben al een tijd niet wat gedraaid van Pendragon, vandaar dat we dit nummer, dat we al meer dan 1000 afleveringen links hebben laten liggen, weer 's laten horen. Overigens staat er op dit moment maar één toekomstig Pendragon-concert op het programma, op een Brits festival in september.
Websites:
https://www.pendragon.mu/
https://www.facebook.com/PendragonHQ .

ALBUM VAN DE MAAND
Tribe³ - Evening Tide
Van "Life Amongst Strangers" (eigen beheer, 2025)

We zijn er een beetje laat bij want "Life Amongst Strangers" verscheen al in maart 2025, maar dit tweede album van Tribe³ maakte bij onze wat late ontdekking gelijk zo veel indruk, dat wat extra aandacht als Album van de Maand wel verdiend is, al was het maar omdat we ook het debuut uit 2023 van deze Britse band totaal gemist hadden. Belangrijkste reden is toch wel de muziek, die vele luisteraars zal bekoren: gloedvolle, kamerbreed klinkende Britse neoprog, die gedomineerd wordt door de toetsenpartijen en baspedalen van Steve Hughes die tevens de bassnaren beroert, de lyrische gitaarpartijen van Chris Jones die daar tussendoor verweven zijn en het solide drumwerk van Jonathan Kinsey. Laatstgenoemde maakt overigens nog meer indruk als zanger en tekstschrijver. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid. Vanavond kiezen we voor het langste (en afsluitende) stuk van het album, “Evening Tide”, met een slot waar de IQ-invloed toch wel behoorlijk vanaf druipt.
Websites:
Tribe³ Website
Facebook
Bandcamp.

NIEUW (DVD)
Electric Asturias - La Porte De L'Enfer
Van "Dimensions" (eigen beheer, 2023) in het kader van het verschijnen van de DVD "Live In Tokyo" (eigen beheer, 2025)

"Live In Tokyo" is de tweede DVD van Electric Asturias. Het hier vastgelegde optreden vond plaats op 5 mei 2025 tijdens het in de knusse Silver Elephant gehouden festival ProgTokyo. De eerste DVD "Live In USA" die exact 12 jaar daarvoor gedurende het Rites Of Spring Festival werd opgenomen, concentreerde zich op "Fractals" en "Elementals", de eerste twee CD’s van het Japanse instrumentale gezelschap. Op de december vorig jaar uitgebrachte nieuwe registratie bestaat de setlist voornamelijk uit tracks van de twee meest recente albums, "Trinity" en "Dimensions". Een aantal andere nummers, zoals "Aerial City" en "Beyond The Dawn", zullen op de komende studioplaat verschijnen. Hoewel het podium van de Silver Elephant vrij donker oogt, is violiste Tei Sena het stralende, strijkende middelpunt van het vijftal. Op haar elektrisch versterkte instrument wisselt ze klassiek geïnspireerde, staccato of zwierig gespeelde melodieën af met sterk vervormde solo’s. De stoïcijns ogende gitarist Satoshi Hirata kringelt zijn bijdragen daar in harmonie of contrapuntisch omheen of produceert uitwaaierende akkoorden of subtiele tokkelreeksen. Samen met de symfonische accenten aanbrengende en freakerige solo’s fabricerende toetsenman Eiji Nakamura en ondersteund door de losjes maar efficiënt slaande drummer Kiyotaka Tanabe en bandleider annex basgigant Yoh Ohyama, wordt een enigszins aan U.K. herinnerende sound gecreëerd. Soms klinkt de band zelfs als de beoogde bezetting van die superformatie met niet Allan Holdsworth maar Robert Fripp als gitarist. “Live In Tokyo” bevat anderhalf uur op rustige wijze geregistreerde en in stereo gemixte virtuoze progressieve rock. Helaas kunnen we hier in de studio geen muziek van de DVD draaien. In plaats daarvan hoort u nu het openingsnummer van de CD "Dimensions", waarmee overigens ook het gefilmde optreden begon.
Websites:
https://asturias754.wixsite.com/eleas/en-home
https://www.facebook.com/yoh.ohyama
https://asturias.bandcamp.com/.

IN HET NIEUWS
Karcius – Absence Of Light
Van het album "The Fold" (eigen beheer, 2018)

Xymphonia liet u al in een vroeg stadium kennismaken met Karcius. De Canadese groep maakte aanvankelijk eclectische instrumentale prog. Sinds het vierde album "The First Day" uit 2012 is er een zanger aan boord in de persoon van de over een uiterst wendbare stem bezittende Sylvain Auclair. Op het zes jaar daarna verschenen “The Fold” bleek de band nog immer niet vast te pinnen op een (sub)genre. Stukjes pure, meeslepende symfonische rock kunnen zomaar afgewisseld worden met soepele, meer swingende jazzrockende passages. Sommige zanglijnen zijn catchy en melodieus als in de fijnste AOR. Het titelnummer is uiterst intens en bij vlagen loodzwaar en nog het best te vergelijken met Pain Of Salvation op z'n diepzinnigst. De gitaren grommen hier soms vervaarlijk en Auclair weet met zijn stem hier bij vlagen een soort bijna-grunt neer te zetten. "Goodbye" neigt met z'n harmonieuze koortjes eerst haast naar Westcoast rock, maakt ook ruimte voor een Floydeske toetsensolo en een duizelingwekkend jazzmetaltussenstuk, maar kent daarnaast zelfs een folkrock-achtige passage met heldere mandoline-klanken. Knap dat Karcius dit caleidoscopische werkstuk niet als muzikaal hutjemutje weet te laten klinken (wat het op papier is), maar juist toch een compact geheel laat zijn. In 2022 kwam de opvolger “Grey White Silver Yellow & Gold” waar de populariteit nog wat verder mee werd uitgebouwd. Momenteel werken de Canadezen aan nieuw materiaal. Alvorens dat in de komende lente het licht ziet, vallen we nog weer even terug op het vijfde studio-album “The Fold” middels het tien minuten lange openingsnummer “Absence Of Light”.
Websites:
http://www.karcius.com
https://karcius.bandcamp.com/album/the-fold
https://www.facebook.com/Karciusmusic/.

NIEUW
Cervello – La Seduzione Di Chiaro Ulivo
– La Danza Dei Guardiani
Van “Chaire & Live At Pomiglioano D'Arco - 1973” (eigen beheer / Sony Music, 2025)

Cervello was een van de wat minder bekende exponenten van Rock Progressivo Italiano, die in 1973, middenin de tijd dat dit genre dankzij o.a. PFM, Banco en Le Orme zijn piek beleefde, debuteerde met “Melos”. Dat bleek een album waarop invloeden te horen waren van de wat stekeliger musicerende namen der Britse prog, zoals King Crimson en Van Der Graaf Generator. Opvallend lid was de piepjonge gitarist Corrado Rustici, broertje van Danilo Rustici, gitarist in het bekendere Osanna. Lang leek het erop dat ook Cervello één van die vele Italiaanse progbands zou blijken die maar één album wisten uit te brengen. Rustici vertrok al snel naar Londen om daar met hulp van onder meer Phil Collins jazzrock te gaan maken in Nova. In de jaren tachtig groeide hij uit tot een veelgevraagd sessiespeler die te horen is op miljoenenverkopende platen van o.a. Whitney Houston maar ook van zijn landgenoot Zucchero. Later in zijn carrière ging hij ook soloplaten maken die we veelvuldig aan u hebben laten horen. Zijn gitaarkunsten bleken daarop geëvolueerd naar een jazzrockstijl met veel legatopassages die refereren aan het spel van Allan Holdsworth. Verrassend genoeg klom Rustici in 2017 op een Japans podium met twee oude Cervello-maten: saxofonist/fluitist Giulio D'Ambrosio en bassist Antonio Spagnolo. De al in 2005 overleden originele zanger Gianluigi Di Franco bleek overtuigend vervangen door de jonge popzanger Virginio Simonelli; verder namen Osana-toetsenist Sasà Priore en drummer Davide Devito deel aan dit eenmalige concert dat hetzelfde jaar nog werd uitgebracht onder de titel “Live In Tokyo 2017”. Het geslaagde concert bood een fraaie mix van de aloude RPI van “Melos” met de jazzrockaspecten die Rustici's spectaculaire huidige gitaarstijl in bracht. Vorige maand was er zowaar een vervolg met een heus nieuw studio-album! Dit “Chaire” bevat tracks die tussen 1974 en 1982 zijn gecomponeerd, maar recent zijn opgenomen door Rustici, Spagnolo en Ambrosio, waarbij (en we citeren nu het persbericht) 'door technieken die de laatste drie jaar beschikbaar zijn gekomen' vocalen van Di Franco konden worden gebruikt. Die cryptische omschrijving doet vermoeden dat AI hier een rol in heeft gespeeld. Drummer van dienst was dit keer Roberto Porta. Het mooie is dat Cervello's muziek hier, net als op het live-album uit 2017 helemaal van nu klinkt. Zeker: je hoort duidelijk trekjes van het vroege King Crimson, vooral door het saxofoonspel dat teruggrijpt op dat van Ian MacDonald en Mel Collins destijds. De verrassend welluidende zangpartijen, de verdere muzikale invulling en zeker de hier en daar als een duveltje uit een doosje schietende Rustici met zijn virtuoze gitaarlijnen voorkomen dat de nostalgiefactor overheerst. Jammer genoeg is het na 36 minuten alweer over, maar hé: dat was ook de lengte van “Melos”. We krijgen er wel een bonus bij: “Live At Pomigliano d'Arco 1973”. Dit is bepaald geen hifi-opname, maar wel is goed te horen dat Cervello destijds live veel intenser en heftiger klonk dan op plaat, waarbij Rustici zich vooral veel meer laat gelden met priemende partijen. Het slot van deze 28 minuten lange opname neigt met freaky spel naar wat het avantgardistisch ingestelde Area destijds op de podia liet horen. Wij concentreren ons op de nieuwe studio-CD, met twee nummers waarin Rustici's spel nog wel het meest op de voorgrond treedt.
Websites:
https://www.corradorustici.com/news
https://bio.to/cervello
https://www.facebook.com/CervelloOfficial/
https://www.youtube.com/channel/UCjbq3PV88FOSerED1isLYcg
https://www.facebook.com/corrado.rustici.

HERUITGAVE
Nektar - Crying In The Dark (2025 mix)
- King Of Twilight (1976 US mix)
Van "A Tab In The Ocean" (United Artist Records/Bellaphon, 1972 / Esoteric Recordings, 2025)

"A Tab In The Ocean", Nektars tweede LP, verscheen in 1972. In het kader van het heruitgaveprogramma van deze in Duitsland gevormde Engelse band werd er onlangs, na boxsets van het debuut "Journey To The Centre Of The Eye" (1971), "Remember The Future" (1973) en "Recycled" (1975), een 4CD/Blu-ray-set van uitgebracht. Het kwartet beschikte destijds over een 16-track bandrecorder, wat een avontuurlijke 5.1 surround mix mogelijk maakte, die op de Blu-ray te vinden is. Na het psychedelische rockdebuut neigt deze opvolger meer naar op groepsthema’s, gitaarriffs en orgelakkoorden leunende vroeg-progressieve rock. Slechts incidenteel, zoals in "Desolation Valley/Waves", waagt gitarist Roye Albrington zich aan een jazzy solo. Die song bevat trouwens een op "Preparation" van Camels "The Snow Goose" lijkende passage met woordloze falsetzang en rustig getokkel. Ook toetsenman Taff Freeman uit zich enkel tijdens het als Pink Floyd ten tijde van "Meddle" klinkende "Crying In The Dark" werkelijk solistisch. Toch boeien de composities, mede door klassieke invloeden zoals het beroemde bolero-ritme in het 16 minuten durende titelnummer. De fraaie harmonievocalen zijn eveneens een handelsmerk, zeker als ze in het rockende "King Of Twilight" worden ondersteund door voorzichtig aangezette Mellotron-koren. Dat stuk werd trouwens door Iron Maiden gecoverd op de EP "Aces High". Naast de Blu-ray bevat de boxset verschillende mixen en remasters, waaronder de in 1976 door Larry 'Synergy' Fast voor de V.S.-markt vervaardigde albummix, waarop het orgel, mogelijk ten faveure van enkele overdubs, minder ronkend klinkt. Tot slot zijn er nog een boekwerkje en een over twee CD’s verdeeld, voorheen onuitgebracht concert uit 1973 toegevoegd. Opvallend aan dit rauwe, bluesrockende en optreden in een aan Family en Iron Butterfly verwante stijl, is dat er voornamelijk werk van het later dat jaar uitgebrachte "...Sounds Like This" werd gespeeld. Van deze set laten we de 2025 mix van "Crying In The Dark" horen, gevolgd door de geremasterde versie van de '1976 US mix' van het genoemde "King Of Twilight". Overigens treedt Nektar nog steeds geregeld op, hoewel Nederland al lang niet meer wordt aangedaan.
Websites:
https://nektarsmusic.com/
https://www.facebook.com/nektarRocks/
https://nektar.bandcamp.com/.

IN BLIJVENDE HERINNERING: Tony Clarkin
Magnum – The Word (Alternative Orchestral Version)
Van “The Eleventh Hour! - Expanded Edition” (Jet Records, 1983 / Sanctuary/BMG, 2005)

Op 7 januari is het alweer twee jaar geleden dat gitarist/componist Tony Clarkin is overleden. Hij vormde samen met zanger Bob Catley de vaste kern van Magnum, de Britse band die een eigen mengsel van progressieve rock en hardrock produceerde. Clarkins kracht was dat hij in zijn songschrijfvaardigheden goed gebruik maakte van een fantasierijke mix van stijlen en invloeden om zijn muzikale verhaal te vertellen. In 1983 verscheen “The Eleventh Hour”, niet het elfde maar het vijfde bandalbum. In 2005 werd een zogenaamde “Expanded Edition” uitgebracht. Het reguliere album bleek aangevuld met twee bonusnummers plus een ook in 1983 opgenomen BBC Friday Rock Session. Eén van de bonusnummers is de 'Alternative Orchestral Version' van het nummer “The Word”, dat in 1985 als single-B-kant was gebruikt. Hiervoor werden in 1982 de beroemde Londense Abbey Road Studios opnamen gemaakt met het London Philharmonic Orchestra, dat een arrangement speelde van de hand van Louis Clark. Die had voor vele rock- en popartiesten dergelijke arrangementen gemaakt, maar is vooral bekend om de orkestraties die hij voor Electric Light Orchestra had verzorgd. Clarkin vertelde ooit in een interview dat het horen van dat orkest dat zijn nummer speelde een echt kippenvelmoment was.
Websites:
http://www.magnumonline.co.uk/
https://www.facebook.com/magnumbandpage.

HET DEBUUT / 50 JAAR
Schicke, Führs & Fröhling - Dialog
Van "Symphonic Pictures" (Brain, 1976 / Esoteric Recordings, 2010)

Schicke, Führs & Fröhling, of ook wel SFF genoemd, had een bijzondere bezetting: Eduard Schicke speelde drums en percussie, Gerhard Führs tekende voor de toetsenpartijen en Heinz Fröhling speelde ook toetsen maar met name ook gitaar en bas. En dat laatste deed hij middels door een deels door midden gezaagde elektrische gitaar en basgitaar die als een soort monster van Frankenstein in elkaar waren gezet als een dubbelnek-instrument. De muzikale verrichtingen van de Duitsers maakten al snel indruk: Frank Zappa was in 1975 aanwezig bij een Duits festivaloptreden en bood zich meteen aan als producer van het triodebuut, maar had daar uiteindelijk toch geen tijd voor. De band werd vervolgens gekoppeld aan gerenommeerde producer Dieter Dierks, leidend tot "Symphonic Pictures", dat in 1976 op het Duitse label Brain verscheen. De titel dekt volledig de lading want symfonisch is de sound zeker, met twee muzikanten die geregeld de Mellotron bespelen. Maar wat zeker liefhebbers van de band Änglagård, actief vanaf begin jaren 90, zal opvallen is hoeveel invloed SFF moet hebben uitgeoefend op deze Zweden. Het grillige karakter en de sinister klinkende Mellotrons die we bijvoorbeeld horen in het SFF-stuk “Dialog”, zijn aspecten die absoluut later bij Änglagård nog verder werden uitgewerkt. We gaan het nummer beluisteren van de heruitgave die Esoteric Recordings in 2010 uitbracht met een extra schijf vol live-opnamen van een jaar vóór het studiodebuut waardoor je een idee krijgt wat Zappa destijds meemaakte.
Websites:
http://www.nordsee-records.de/
https://www.facebook.com/schickefuehrsfroehling
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1640.

ALBUM VAN DE MAAND
Tribe³ - Voyager
Van "Life Amongst Strangers" (eigen beheer, 2025)

We zijn er een beetje laat bij want "Life Amongst Strangers" verscheen al in maart 2025, maar dit tweede album van Tribe³ maakte bij onze wat late ontdekking gelijk zo veel indruk, dat wat extra aandacht als Album van de Maand wel verdiend is, al was het maar omdat we ook het debuut uit 2023 van deze Britse band totaal gemist hadden. Belangrijkste reden is toch wel de muziek, die vele luisteraars zal bekoren: gloedvolle, kamerbreed klinkende Britse neoprog, die gedomineerd wordt door de toetsenpartijen en baspedalen van Steve Hughes die tevens de bassnaren beroert, de lyrische gitaarpartijen van Chris Jones die daar tussendoor verweven zijn en het solide drumwerk van Jonathan Kinsey. Laatstgenoemde maakt overigens nog meer indruk als zanger en tekstschrijver. Tribe³ volgt het bombastische neoprogpad van IQ en Arena met elementen van de volle sound van “Power Windows” van Rush, maar ook wel met af en toe iets van de dramatische flair van het Friese Egdon Heath. Bij beluistering van "Life Amongst Strangers" denken we niet al snel dat we het allemaal al eens gehoord hebben, maar worden we juist verrast door de uitermate frisse insteek op een klassiek proggeluid. Die aan Egdon Heath refererende sound horen we zeker terug in de bijna 14 minuten lange album-opener "Voyager", waarmee we de maand aftrappen.
Websites:
Tribe³ Website
Facebook
Bandcamp.

40 JAAR
Cutting Crew – The Broadcast
Van het album “Broadcast” (Siren/Virgin, 1986)

We kennen allemaal de hitsingle “(I Just) Died In Your Arms Tonight” van Cutting Crew. De Britse band rond zanger/gitarist Nick Van Eede beleefde hiermee in 1986 een vliegende start, met een sound die ergens tussen pop en rock laveert. Van Eede had in 1982 al een bescheiden succes in Canada met zijn toenmalige band The Drivers. Daar ontmoette hij gitarist Kevin MacMichael. Pas in 1985 kwam het echter tot een samenwerking nadat MacMichael naar Londen was verhuisd. Met het toetreden van bassist Colin Farley en drummer Martin "Frosty" Beedle in 1986 was Cutting Crew een feit en al snel kon een contract getekend worden met het label Siren, onderdeel van Virgin. De eerste single was het voornoemde “(I Just) Died In Your Arms Tonight” en de bandleden snapten eenvoudigweg niet wat hen overkwam: zowel in de V.S. als Canada werd dit een enorme hit en ook Europa gaat plat. De tweede single deed vervolgens maar weinig, maar de derde single in de V.S., “I've Been in Love Before”, bereikte de 9de positie in de Hot 100. Gedoe met het management was er vervolgens de oorzaak van dat het momentum vervloog en na het derde album werd Cutting Crew ontbonden. Van Eede deed vervolgens auditie om Phil Collins op te volgen bij Genesis en werkte daarna samen met Steve Hogarth, wat leidde tot de song “Map Of The World” op het Marillion-album “Anoraknophobia” in 2001. Met zijn nieuwe band Grinning Souls nam hij in 2005 het album “Capture” op. Om dit album meer exposure te geven, volgde een jaar later een heruitgave, maar nu onder de bandnaam Cutting Crew, waarbij “Grinning Souls” de albumtitel werd. De band trad vervolgens weer regelmatig op onder de vertrouwde naam en fungeerde ook als voorprogramma bij Marillion-concerten. Pas in 2015 kwam het tot een vers studio-album, met weer een andere line-up rond Van Eede. En nu, opnieuw een decennium later, is een opvolger in de maak. In afwachting daarvan vieren we het 40-jarig jubileum van het debuut en gaan we luisteren naar het bijna-titelnummer, dat ten opzichte van de albumtitel een lidwoord meekreeg: “The Broadcast”.
Websites:
https://cuttingcrew.biz/
https://www.facebook.com/CuttingCrewMusic/.

SEVENTIES
Isopoda – Considering
Van “Acrostichon” (Twinkle, 1978 / Musea, 1995)

Isopoda werd in 1972 opgericht in het West-Vlaamse Aalst, in eerste instantie onder de naam Tarantula. De groep speelde toen nog covers van o.a. Uriah Heep en The Who. Nadat de muzikale interesse verlegd was naar de symfonische rock van Camel en Genesis werden de covers vervangen door eigen materiaal naar voorbeeld van genoemde Britse bands én werd de naam gewijzigd naar Isopoda. Na de nodige podiumervaring te hebben opgedaan werd eind 1976 voor het eerst een studio-opname gemaakt voor de plaatstelijke compilatie-LP “Raalst”. In dit “Male And Female” klinkt het embryonale talent van de Belgen door. Een jaar later was er genoeg sterk materiaal om een hele eigen LP op te nemen, die in 1978 werd uitgebracht onder de titel “Acrostichon”. De sterkste tracks, waaronder albumhoogtepunt “Considering”, laten een duidelijke invloed horen van het Camel van rond diezelfde tijd, wat mede in de hand wordt gewerkt door de sferen die met keyboards en fluit worden neergelegd. Onder andere het gebruik van akoestische 12-snarige gitaar verwijst dan weer naar het Genesis van een paar jaar eerder. Zoals met meer obscure Europese prog het geval was, pikte Musea dit werk in de jaren negentig op. Als bonustrack werd het enigszins detonerende “Male And Female” toegevoegd en uiteraard ontbreekt een uitgebreide biografie met vele foto's niet. Bassist Arnold de Schepper (die soms ook o.a. fluit en gitaar speelt en in één song de leadzang overneemt van zijn broer Dirk) was dan ook betrokken bij de heruitgave. Die Arnold zou in 2014 terugkeren aan het progfront met twee zoons, onder de naam Fossil Evolution. FREIA Music bracht dat jaar het enige album “World In Motion” uit. Wij gaan luisteren naar “Considering”, het slotnummer van de oorspronkelijke LP-editie van “Acrostichon”.
Websites:
https://belgianmetalhistory.be/isopoda/
https://www.facebook.com/FossilEvolution.

(OP)NIEUW
Ambient Den – Future History Part 1
- For All Mankind
Van “Ambient Den” (Desert Comb Music (=eigen beheer), 2025)

Twee weken geleden lieten we u kennismaken met Ambient Den, de nieuwe band van Ben Craven, van wie we bijna 10 jaar geleden al solomateriaal in Xymphonia lieten horen. Ambient Den is een samenwerking van de Australiër met Tim Bennetts en Dean Povey, die al tijdens de lockdownperiode is begonnen. Muzikaal ligt het simpelweg “Ambient Den” getitelde werkstuk zeker in het verlengde van de vorige albums die Craven heeft gemaakt. De Pink Floyd-invloeden zijn rijkelijk aanwezig en zoals de naam al doet vermoeden heeft de plaat ook een filmisch karakter. We krijgen meer dan een uur aan lang uitgesponnen composities met breed toetsenwerk en veel slepend gitaarspel voorgeschoteld (waarbij we overigens een aantal edit-versies meerekenen). Vanavond opnieuw aandacht voor dit album, middels de albumopening: eerst het korte intro “Future History Part 1”, dat overgaat in “For All Mankind”, waar de voornoemde kenmerken in optima forma te horen zijn.
Websites:
https://www.ambientden.com/
https://ambientden.bandcamp.com/album/ambient-den
https://www.facebook.com/AmbientDen/.