-
Complete Archive
On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview in the left column.
THIS MONTHS SHOWS:
Zondag 5 Juli 2026 Show No. 1719
ACTUEEL
Porcaro, Steve - Change (feat. Michael McDonald)
Van "The Very Day" (Green Hill Music, 2026)
Het zal u niet ontgaan zijn: enige weken geleden beschreven we al de toenemende populariteit van het genre Yacht Rock in het kader van een concert van Christopher Cross. Onze sponsor De Muziekbank Enschede heeft in het kader hiervan onlangs zelfs een wand ingericht met allerlei platenhoezen van acts die tot deze eigenlijk pas sinds begin deze eeuw zo genoemde stijl behoren. Een van de vaandeldragers is, naast Cross, ongetwijfeld Michael McDonald. Deze onder meer van The Doobie Brothers en zijn solocarrière bekende zanger/pianist is te bewonderen op de nieuwste CD van Steve Porcaro. De enige nog levende Porcaro-broer kennen we als de ándere toetsenist van Toto (naast David Paich). Tien jaar na zijn eerste reguliere album onder eigen naam, “Someday/Somehow”, verscheen dit voorjaar “The Very Day” op CD, vijf maanden nadat het al digitaal beschikbaar was. Het is een afwisselend album dat enerzijds de van hem bekende wat zoete softrockkant belicht, die doorklinkt in zijn bijdragen aan het Toto-repertoire en uiteraard zijn Michael Jackson-wereldhit “Human Nature”. Anderzijds is hij een toetsenist die een stapeling van orkestrale geluiden niet uit de weg gaat om een grootse climax te bereiken. In het vroegste werk van Toto kon hij dat samen met Paich prachtig doen. We wisten van tevoren dat Paich ook te gast zou zijn op “The Very Day” en vermoedden bij eerdere streamingdienstbeluistering dat hij dan vast wel zou meewerken aan dé symfonische uitsmijter van de plaat, “Water From The Sky”, maar nu we de 'credits' kunnen lezen blijkt het toch helemaal Porcaro's eigen werk. En dan volgt er nog een prachtige meeslepende gitaarsolo van Marc Bonilla (die wij vooral kennen van zijn werk met Kevin Gilbert, Keith Emerson en Eddie Jobson). Wat dat betreft beschikt Porcaro over een jaloersmakende Rolodex, want de aanvullende gitaarpartijen zijn van Michael Landau. Met drummer Shannon Forrest, percussionist Lenny Castro en achtergrondzanger Jason Scheff (vooral bekend van Chicago) werken er nog drie getrouwen uit de Toto-muzikantencirkel mee aan dit epische en behoorlijk overdonderende nummer. Maar het is zeker niet de enige attractieve song op “The Very Day”. Zo leent genoemde McDonald zijn kenmerkende stem aan het pakkende “Change”, maar een ander meer symfonisch rockend hoogtepunt is “Does It Really Matter?”. Het is dan ook gemaakt met dezelfde ploeg als “Water From The Sky” en bevat een keyboardsolo met een fraai aan Yamaha CS80 refererend geluid. "Water From The Sky” en "Change" draaiden we al eens in maart van dit jaar, dit keer aandacht voor het door McDonald gezongen "Change".
Websites:
https://www.steveporcaromusic.com/
https://www.facebook.com/steveporcaromusic.
HERUITGAVE / LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
Marillion – House (remix 2026)
Van het album “Marillion.com [Deluxe Edition]” (earMUSIC, 2026)
In Marillions deluxe heruitgavecampagne die in 2017 begon met een mooie heruitgave van “Misplaced Childhood”, zijn we nu aangekomen bij “Marillion.com” uit 1999. Het was toen een roerige tijd voor de band. De samenwerking met Castle verliep niet echt lekker, er werd minder live gespeeld en ook financieel stond het er niet goed voor. Om de contractuele verplichtingen snel uit te dienen, moest er nog snel een album komen. Dus werd er vanaf eind 1998 gewerkt in thuisbasis The Racket Club. Zoals gebruikelijk ontstonden diverse nummers uit lange jams, maar er was ook een aantal composities waar al langer aan gewerkt werd, maar die niet pasten op voorgaande albums. Het lange “Interior Lulu” is hier een voorbeeld van. Ook opvallend: waar bij voorganger “Radiation” alle teksten van Steve Hogarths hand waren, is hier weer voor vier nummers een beroep gedaan op externe kracht John Helmer. Zowel “Radiation” als “Marillion.com” markeren een zoektocht naar een nieuwe muzikale identiteit, die niet bij alle oude fans in goede aarde viel. De vraag is natuurlijk of deze nieuwe deluxe-upgrade de twijfelaars van toen alsnog kan winnen voor deze muziek. Wij denken zeker van wel! Want de nieuwe remix is een verschil van dag en nacht met het origineel. Er zit meer leven in en het is net alsof er aan een flauwe soep opeens meer smaak is toegevoegd. En dat is eigenlijk ook zo, want Mark Kelly heeft stiekem wat nieuw toetsenwerk toegevoegd en de tempo’s zijn wat strakker getrokken. Het eerdergenoemde “Interior Lulu” heeft daardoor bijvoorbeeld echt meer impact. Maar wat vooral opvalt is de sprankelende mix, waardoor de subtiele productionele details er meer uitspringen en vooral het fijne drumwerk van Ian Mosley uitgelicht is. Voorzichtig durven we de uitspraak wel te doen dat dit een van de meest geslaagde Marillion-heruitgaven is. In deze versies zijn toch al geliefde nummers als “Go!” en “A Legacy” definitief Marillion-klassiekers te noemen. Natuurlijk heeft de deluxe editie weer de nodige extra’s, met een 5.1 mix, demo’s, concertopnamen en uiteraard een nieuwe 'making of'-documentaire. Overigens werkt het vijftal momenteel aan studio-album nummer 20. Bij de huidige Duitse tournee zal er al een gloednieuw nummer worden gespeeld. Dit zal ook het debuut zijn van percussionist Andy Gangadeen als opvolger van Luis Jardim, die op 4 juli 2025 overleed. In oktober volgen er Nederlandse concerten en in 2027 wederom vele Marillion Weekends, waaronder zowaar weer eentje op Port Zélande. En… alsof dat nog niet genoeg is, verschijnt in augustus ook eindelijk het duo-album waar Steve Rothery en Steve Hackett al jaren aan werken. Ja, het leven van een Marillion-fan is erg vervelend.:-) Terug naar die heruitgave van “Marillion.com”: we hebben gekozen voor een passend nummer bij een warme zomeravond, het hypnotiserende “House” dat muzikaal ergens tussen Talk Talk en Massive Attack laveert.
Websites:
https://www.marillion.com
https://www.facebook.com/MarillionOfficial
https://www.marillionweekend.com/.
HERUITGAVE
Isotope – Retracing My Steps
– Temper Tantrum
– Mr. M's Picture
Van de 3CD-set “Upward Curve: The Recordings 1973 – 1976” (Esoteric Recordings, 2026)
Hoewel gitarist Gary Boyle diverse malen aan de orde is gekomen, is vreemd genoeg zijn jazzrockgroep Isotope een hiaat in het uitgebreide online te raadplegen Xymphonia-archief. Onlangs verscheen het boxje “Upward Curve”, waarmee de complete, al wel eerder op CD verschenen discografie van Isotope handzaam samen is gebracht. Goede aanleiding om een inhaalslag te maken. Boyle richtte Isotope in 1972 op, nadat hij al gespeeld had met artiesten uiteenlopend van Dusty Springfield tot Stomu Yamashta. Belangrijk element in die eerste bezetting was toetsenist Brian Miller, die op één Boyle-compositie na het hele eerste naar de groep genoemde album volschreef. Die zijn expres harmonisch eenvoudig gehouden, om de overigens nooit te lange geïmproviseerde solo's goed uit te laten komen. Om het róck-element van jazzrock meer naar voren te laten komen, werd de bezetting voor tweede album, “Illusion”, dat net als het debuut in 1974 verscheen, flink omgegooid. Alleen Boyle en drummer Nigel Morris bleven. Nieuwe toetsenist werd Laurence Scott en vanuit Soft Machine kwam bassist Hugh Hopper over. Reden dat juist dit album vaak in Canterbury-lijstjes is te vinden. Opvallend is dat deze keer alle kwartetleden compositiecredits hebben (Boyle en Hopper de meeste). Hoppers vaak vet 'fuzzende' basgeluid is regelmatig even dominant als de gitaar en keyboards. Ook deze bezetting hield het niet lang vol. Het afscheid van Hopper en Scott was overigens amicaal, waarbij de laatste zijn toenmalige vriendin Zoe Kronberger aandroeg als vervanger. Zij werd een keyboardduo met Frank Roberts, een oude bekende van Boyle en Morris. Nieuwe bassist Dan K. Brown is mede debet aan de meer funky weg die Isotope op het in 1976 uitgebrachte “Deep End” bleek te zijn ingeslagen. Ook de voorgaande Noord-Amerikaanse tournee en de connectie die Isotope daar had met het Motown-label (!) heeft er vast bijgedragen. Ondanks een aanbod van Billy Cobham om een vierde plaat te produceren, bleef het bij dit trio, waarna Boyle in 1977 zijn solodebuut “The Dancer” uitbracht. Omdat de albums onderling qua bezetting en muzikale benadering behoorlijk verschillende kanten van het jazzrockgenre belichten, is het interessant van alle drie achtereenvolgens een stuk te laten horen. Van het eerste album “Isotope” kiezen we het ingetogen “Retracing My Steps”, waarmee aangetoond wordt dat jazzrock niet altijd supersnel en (zoals sommigen vinden) 'opgefokt' hoeft te zijn. Ook “Temper Tantrum”, van tweede album “Illusion” begint ingetogen, met lang uitklinkende akkoorden tot bijna-stilte, waarna een Mahavishnu Orchestra-achtige riff het nummer op gang brengt en het opvallend mag heten dat Boyle en toetsenist Laurence Scott eigenlijk tegelijkertijd soleren. Het openingsnummer van het derde album, “Mr. M's Picture”, is weliswaar van Boyle's hand, maar de eerste, flitsende solo is op een synthesizer, naar we aannemen een Moog, waarschijnlijk bespeeld door Roberts. Boyle neemt zijn solobeurt uiteraard ook in dit lekker uptempo doordrijvende stuk.Websites:
https://www.cherryred.co.uk/isotope-upward-curve-the-recordings-1973-1976-3cd-box-set
https://www.facebook.com/EsotericRecordings/
https://musiciansolympus.blogspot.com/2011/10/garyboyle-guitar.html.
NDESTIJDS GEMIST
Crystal Palace – Orange Popsicle Sky
- Still There - i: Memories On The Ground ii: From Here To Nowhere
Van het album “Still There” (Progressive Promotion Records, 2022)
Van de in 1991 opgerichte melodieuze progrockband Crystal Palace verschenen tot nu toe 10 studio-albums. Lange tijd is de Berlijnse band bij ons ‘onder de radar' gebleven, want pas één keer kwam de groep in Xymphonia aan de orde en wel toen in 2016 het achtste album “Dawn Of Eternity”’ verscheen. Het twee jaar later opvolgende “Scattered Shards” misten we vervolgens weer en dat dreigde ook te gebeuren met het vier jaar geleden uitgebrachte meest recente werkstuk “Still There”. Tot nu! “Still There” is een verhalend conceptalbum over een jonge vrouw die vol verwachting het sombere Engeland verlaat voor een nieuw leven in Berlijn. Na een tijdje realiseert ze zich dat ze een verkeerde keuze heeft gemaakt: ze wordt wanhopig en suïcidaal... Het album is gebaseerd op een waargebeurd, tragisch voorval uit 2014. Bij toeval bezocht zanger en bassist Jens Uwe Strutz (kortweg Yenz) dat jaar de uitkijktoren waar de vrouw diezelfde dag van af was gesprongen. Toen hij dat ontdekte, bezorgde hem dat knagende 'wat als'-vragen. Was dit te voorkomen geweest? Crystal Palace goot dit verhaal in een 70 minuten lang album met twaalf nummers die in elkaar overlopen. We hebben er twee uitgekozen. In “Orange Popsicle Sky” wordt uitgelicht wat er zich heeft afgespeeld in de uitkijktoren. Het eindnummer, tevens titelstuk, gaat over onmacht, onbegrip en de vraag 'hadden we dit kunnen voorkomen?'. Crystal Palace heeft met “Still There” een mooi conceptalbum gemaakt, met bovendien prachtig artwork. Tip: Het album verdient echt meerdere luisterbeurten voordat je het op z'n merites kunt beoordelen.
Websites:
https://www.crystalpalacemusic.de/
https://www.facebook.com/p/Crystal-Palace-Music-100063605170593/
https://crystalpalace-music.bandcamp.com/album/still-there.
Hagar, Sammy – Crack In The World
Van “Musical Chairs” (Capitol Records, 1977)
In Europa is Sammy Hagar toch vooral bekend als de (tweede) zanger van Van Halen. Maar in de Verenigde Staten is hij al sinds midden jaren zeventig razend populair. Met Montrose had hij daar al succes, maar nadat hij die band in 1975 verliet, scoorde hij als solo-artiest de nodige hits, die vaak over auto’s of vrouwen gingen. Over Montrose gesproken, op Hagars derde eigen plaat “Musical Chairs” was zijn oude groep in feite zijn begeleidingsband, maar dan in plaats van Ronnie Montrose gitarist Gary Pihl, die Hagar trouw bleef tot tot ver in de jaren 80. Op dit in 1977 verschenen album liet Hagar een breed spectrum aan invloeden horen. Naast natuurlijk de te verwachten rockers zijn er momenten dat de muziek tegen prog aanschurt. Vooral “Crack In The World” laat horen dat Hagar ook zeker bekend was met het werk van Pink Floyd. Niet alleen laat deze lome albumafsluiter mooi gitaarwerk horen, opvallend is ook het synthesizerspel van Alan Fitzgerald.
Websites:
https://www.redrocker.com/
https://www.facebook.com/SammyHagar.
ALBUM VAN DE MAAND
Neal, Ian - How Dreams Do Creep (For Souls Asleep)
Van "This Gemlike Flame" (eigen beheer, 2026)
Najaar 2022 ontdekten we Ian Neal, die al sinds 2005 muziek uitbracht, op dat moment al in totaal 4 albums, waaronder het toen net verschenen "Barkston Ash". We bombardeerden de Britse muzikant destijds maar gelijk tot Artiest van de Maand (een eenmalige aanpassing van onze Album van de Maand-rubriek) om een inhaalslag te kunnen maken. Sindsdien hebben we regelmatig zijn werk laten horen in Xymphonia. Nu, vier jaar later, is er eindelijk een volwaardige opvolger voor “Barkston Ash” in de vorm "This Gemlike Flame". En net als voorheen borduurt Neal hier op vernuftige wijze voort op het klassieke symfonische werk van vooral Genesis. Het is dan ook niet gek dat we bij beluistering regelmatig denken: op welk album hebben we dit eerder gehoord? Maar Neal doet meer dan alleen maar een pastische afleveren. Het is duidelijk dat hij een zeer uitvoerige studie heeft gemaakt van zijn inspiratiebronnen én door wie zíj op hun beurt beïnvloed waren. De academicus heeft een studie gemaakt van het Victoriaanse kunsttijdperk in Groot-Brittannië, waarvan de sfeer zo vaak terug te horen is in met name de muziek van Tony Banks en Steve Hackett. Uiteindelijk heeft dat met "The Gemlike Flame" wederom geleid tot een album dat, naarmate je het vaker beluistert, zich onder je huid nestelt. We trappen de maand af met het openingsstuk “How Dreams Do Creep (For Souls Asleep)”, dat uit drie delen bestaat: i) The Fruit To Grow Up ; ii) Into The Blushing Pear Or Plum; iii) To Cakes Of Ice, Or Flakes Of Snow.
Websites:
Bandcamp - This Gemlike Flame
Facebook.
NIEUW / LIVE-TIP
Morgendust – Old One
Van de streaming-EP “The Art Of Breaking” (eigen beheer, 2026)
We meldden het in april al: Morgendust is na enkele jaren afwezigheid op volle kracht terug en is van plan in 2026 in totaal drie EP's uit te brengen! Er is wel een bezettingswijziging aan vooraf gegaan. De link met de ninetiesprogband PTS is verkleind tot alleen frontman Marco de Haan. De andere ex-PTS'ers, gitarist Ron van Kruistum en bassist Dario Pozderski, zijn vertrokken en ook Pozderski's drummende zoon Patrick, die in 2022 - niet lang voor het titelloze albumdebuut - aanhaakte, is er niet meer bij. Althans: niet in de studio, want De Haan drumt nu weer zelf naast dat hij zingt, net als bij PTS vroeger. Uit een interview in iO Pages 206 leerden we dat Pozderski junior wél de live-drummer blijft. De Haan en toetsenist Iwan Blokzijl hebben versterking gekregen van gitarist Goemel van Tienhoven en bassist René Westra. Ook op de nu verschenen tweede streaming-EP “The Art Of Breaking” blijft licht-progressieve poprock van de jaren tachtig een belangrijke inspiratie voor het kwartet, dat zelf zegt een herdefinitie te geven van cinematografische indie-rock. Bij het intro van de pakkende opener “High Horse” denk je dat Tears For Fears' “The Seeds Of Love” inzet, waarna de regelmatig terugkerende 'hook' aan Peter Gabriels meer poppy werk herinnert. Ook nu weer is de Zwolse topproducer Guido Aalbers (met rijen internationale artiesten, zoals Coldplay, op zijn palmares, maar ook het fraaie project Lorrainville) er verantwoordelijk voor dat de vijf songs werkelijk fenomenaal uit je speakers knallen. Volgens de bandleden gaat het hier deels om de meest persoonlijke songs die ze tot nu toe maakten. We kunnen ons voorstellen dat dit in sterke mate geldt voor het gedragen slotlied “Old One”, dat mede door de slimme opbouw, met gedragen gitaarpartij, tevens het meest traditioneel-proggy aanvoelt. Maar geloof ons: ook de compactere overige nummers zijn sterk en helemaal áf. We lieten het woord 'live' al sneaky even vallen, op de website zijn nu drie concerten aangekondigd: Een try-out in De Enk in Zwolle op 26 september, een week later op 3 oktober een show in Podium 34 in Borger en op 6 december een 'Sunday session' in Heesch
Websites:
https://morgendust.com/
https://www.facebook.com/morgendust
https://morgendust.bandcamp.com/album/the-art-of-breaking
https://morgendust.bandcamp.com/track/old-one.
50 JAAR / LIVE-TIP
Woodenhead - Ayo Aise
Van "Perseverance" (Free Electric Sound, 2003)
In 2025 was het 50 jaar geleden dat Woodenhead werd opgericht. Deze formatie uit de V.S. bestaat, op enkele bezettingswisselingen in de beginjaren na, al jaren uit dezelfde vier musici. De instrumentale muziek is een typisch voorbeeld van beïnvloeding waarmee de muzikanten in aanraking kwamen. Zo heeft oprichter/gitarist Jimmy Robinson klassiek gitaar gestudeerd en zat hij als tiener in bandjes die geïnspireerd waren op de Engelse beat- en rockmuziek. Tevens pikte hij in de hippie-band Ejaculation de virtuositeit van Jimi Hendrix op. Deze groep ging begin jaren 70 over in Laugh In The Dark, waarin de invloed van acts als King Crimson, Yes en Frank Zappa doorklonk. Nadat Robinson vervolgens de muziek van The Mahavishnu Orchestra ontdekte, richtte hij Woodenhead op. De groep zou veelvuldig het voorprogramma van progressieve rockbands en jazzrock- en fusionacts verzorgen, waarbij vooral door de samenwerking met Dixie Dregs en The Steve Morse Band de bandsound verder werd ontwikkeld. Woodenhead heeft sinds 1982 enkele CD's uitgebracht, waarbij opvalt dat de meeste studioplaten live in de studio zijn opgenomen. Afgelopen jaar verscheen nog de compilatie-CD "Woodenhead – 50th Anniversary Compilation 1975-2025". We draaiden in een ver verleden al eens een live-track van de tribute-dubbelaar "After The Storm", dit keer hebben we ter gelegenheid van het halve-eeuwfeest "Ayo Aise" klaarstaan. Het is afkomstig van de CD "Perseverance" uit 2003, een van de weinige platen die niet in eigen beheer werden uitgebracht.
Jimmy Robinson trad afgelopen maand trouwens nog op tijdens het Across The Pond Guitar Festival en zal in augustus Amsterdam aandoen voor optredens tijdens Amsterdam Songwriters Guild en een gig in Concerto. Deze maand treedt hij met The International Guitar Trio en solo op in Duitsland, Frankrijk, Luxemburg en België (zie voor meer informatie zijn hieronder vermelde website).
Websites:
https://www.woodenheadmusic.com/
https://www.facebook.com/WoodenheadNOLA/
https://jimmyrobinsonmusic.com/.
LIVE-TIP
Molvær, Nils Petter - Maja (live)
Van "KHMER Live In Bergen" (Edition Records, 2025)
Aanstaande weekend vindt de 50ste editie van het North Sea Jazz Festival plaats. Een van de optredende artiesten is Nils Petter Movær. Deze Noorse trompettist wordt beschouwd als een van de grondleggers van de zogenaamde nu-jazz. Vanaf zijn soloalbum "Khmer" uit 1997 mengde hij sampling, elektronica, gitaarloops en soundbewerking met moderne jazz. De afgelopen jaren speelde hij geregeld concerten waarbij deze plaat centraal stond. Hierbij liet hij zich begeleiden door de enkele van de oorspronkelijke musici, zoals gitarist Eivind Aarset en drummer Rune Arnesen. Een van die optredens werd vastgelegd en afgelopen september uitgebracht als "KHMER Live In Bergen", een ietwat misleidende titel, aangezien niet de gehele plaat werd gespeeld. Tevens werden er stukken uitgevoerd van, bijvoorbeeld, "Solid Ether". Ook de single "Maja" werd ten gehore gebracht, waarvan de oorspronkelijke versie te vinden is op "Certainty Of Tides", dat Molvær in 2023 uitbracht met het Noors Radio Orkest. Naar dat nummer gaan we luisteren, maar dan dus in de live-versie van "KHMER Live In Bergen". Voor nieuw werk van Molvær kunt u vanaf 10 juli terecht op de CD "Be Quiet". Hierop gaat hij samenwerkingsverbanden aan met musici als Imogen Heap, John Paul Jones en Marilyn Mazur.
Websites:
https://www.nilspettermolvaer.com/
https://nilspettermolvaer.bandcamp.com/album/be-quiet (nieuwe album)
https://www.facebook.com/nils.petter.molvaer/
https://www.northseajazz.com/nl/ (programma North Sea Jazz).
10- + 20-JARIG JUBILEUM / LIVE-TIP
Long Distance Calling feat. Petter Carlsen - Lines
Van het album "TRIPS" (InsideOut/Sony Music, 2016)
Long Distance Calling is al sinds 2006 actief en vanaf de begintijd brengt de Duitse band grotendeels instrumentale muziek die ergens op het snijvlak van prog, metal en postrock valt te plaatsen. Al vlot was er zowel in eigen land als daarbuiten behoorlijk veel succes. Het gevaar van de omschreven stijl is, dat herhaling en eenvormigheid al snel op de loer liggen, maar Long Distance Calling omzeilde dat door de jaren heen door af en toe de bakens te verzetten. Zo verscheen in 2020 bijvoorbeeld "How Do We Want To Live?", dat door het behoorlijk spacy karakter bij ons in de smaak viel. Maar andere uitstapjes vonden sommige fans toch iets te ver gaan: zo werd de introductie van vocalen op de albums “The Flood Inside” (2013) en “TRIPS” (2016) door menigeen toch wel als een brug te ver gezien. Op "TRIPS" werden daar op een paar stukken nog poppy klinkende synths aan toegevoegd, waardoor haast een metalvariant op Depeche Mode ontstond. Maar wat ons betreft stijgt “TRIPS” hierdoor juist boven het maaiveld uit. Dat komt ook doordat Petter Carlsen, die op 5 van de 10 tracks zingt, een uitstekende stem heeft. "TRIPS" is daarmee zeker een sterk ondergewaardeerd album in het oeuvre van Long Distance Calling. Overigens wordt dit jaar het 20-jarig bestaansjubileum gevierd met het stevigste bandalbum tot nu toe: "The Phantom Void". Er komen in dat kader ook concerten aan: na Bochum op 7 november en Keulen op 8 november, bezoekt de band op de 23ste van diezelfde maand Cloud Nine, een van de kleinere zalen in het TivoliVredenburg-complex. We belichten vanavond niet dat nieuwe album, maar het genoemde “TRIPS”, dat dus nu 10 jaar oud is, met het door Carlsen gezongen “Lines”.
Websites:
https://www.earmusic.com/longdistancecalling/
https://www.facebook.com/longdistancecalling.
HHET DEBUUT / 30 JAAR
Wappa Gappa – Snowflakes (雪花)
Van het album “Yamataikoku (邪馬台国)” (Air From Mt Fuji, 1996)
Het in 1992 opgerichte Wappa Gappa heeft 3 albums uitgebracht. Muzikaal wist de Japanse band een interessante mix van symfo, fusion en jazzrock te brengen en werd daardoor al snel vergeleken met landgenoten Pageant en Kenso. De bezetting bestond uit: Keizo Endo (bas), Masahiro Lee (gitaren), Hirishi Mineo (drums), Hideaki Nagaike (keyboards) en zangeres Tamami Yamamoto. Het debuut "Yamataikoku", werd uitgebracht in 1996. Na dit album tekende de groep een contract bij het Franse label Musea, via welke weg het tweede album "A Myth" in 1998 verscheen. Na het in 2004 verschenen derde album "Gappa" werd het stil. We hebben in die jaren regelmatig muziek van dit kwintet gedraaid, omdat we genoten van de kunstige stijlenmix, waarbij pure fusion-getinte passages en meer melodieuze en symfonisch rockende gedeelten elkaar afwisselden. Het is echter alweer15 jaar geleden dat de groep voor het laatst voorbij kwam. Wij gaan 30 jaar terug in de tijd, naar het in 1996 verschenen debuut, met het nummer “Snow Flakes”.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1108.