Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

NIEUW
Irvine Band, The John - Chosen One
- Man In The Moon
Van "Take Me To Your Leader" (Head In The Door Records = eigen beheer, 2026)

Trouwe luisteraars van Xymphonia die de vorige acht albums van The John Irvine Band bij ons hebben kunnen beluisteren zullen ongetwijfeld constateren dat de Schotse gitarist zich tussen "Wait & See" uit 2011 en het vorig jaar uitgebrachte "Here Come The Robots!" ontwikkelde van progressieve jazzrocker tot door sciencefiction geïnspireerde synthrocker. Op het 31 januari uitgebrachte "Take Me To Your Leader" gaat hij nog een stap verder door voor het eerst een vocale plaat te produceren. Hiervoor betrok hij mede-Schot Gordon Robertson bij zijn band, een singer-songwriter die bekendheid kreeg als vertolker van liedjes van jazz- en popzangers als Michael Bublé en Ed Sheeran en tevens een eigen repertoire opbouwt. Door zijn heldere tenor neigen de catchy, avontuurlijke nummers, mede door Emma Jeans achtergrondzang, richting rockmusical, maar dan wel met een gedreven synthiprogrock ondergrond. Irvine noemt elementen van The Buggles c.q. Yes en Supertramp en de humor van Frank Zappa als referenties. Mede door zijn kenmerkende synthesizerszwiepers zijn er echter ook sporen van de jaren 80 sound van Genesis waarneembaar en zijn er eveneens raakvlakken met de stilistisch vergelijkbare CD "The Helden Project" van Zaine Griff en Hans Zimmer. Vaste drummer Andrew Scott kan zijn veelzijdigheid bij deze songmatige aanpak prima etaleren, en gelukkig laat de bandleider zijn gitaar in de climax van menig liedje solistisch jubelen. Nadere bestudering van de teksten toont verder dat Irvine een uitstekende songsmid is, die zowel verontrustende als komische onderwerpen als mansplaining, Siddhartha, buitenaardse bezoekers en A.I. met prachtig rijmende woorden omschrijft. Zijn ervaringen als SF-schrijver en dichter werpen hier hun vruchten af. Van "Take Me To Your Leader", dat Irvine als 'omleiding' in zijn muziekcarrière omschrijft, draaien we het energieke "Chosen One", gevolgd door het meer gedragen "Man In The Moon".
Websites:
https://thejohnirvineband.bandcamp.com/
https://johnirvine.co.uk/
https://www.facebook.com/johnkeirirvine/.

NIEUW / LIVE-TIP
Snarky Puppy & Metropole Orkest – Only Here And Nowhere Else
Van de CD+Blu-ray-set “Somni” (GroundUP Music, 2025/26)

Snarky Puppy heeft al jaren een goede band met Nederland. Zo nam het Noord-Amerikaanse fusioncollectief in 2014 in het Utrechtse Kytopia een album op met de veelzeggende titel “We Like It Here”. Dit was een CD+DVD-uitgave en op de DVD kon je zien dat er publiek met hoofdtelefoons rond de muzikanten was geplaatst. Mede door het fraaie toetsenwerk is dit zeker onder progliefhebbers een van de meest geliefde Snarky Puppy-albums, al komt dat ook omdat de composities hier wat meer uitgekristalliseerd lijken dan op ander plaatwerk van deze drukbezette heren. De opvolger “Sylva” werd óók in Nederland opgenomen, met het Metropole Orkest nog wel. Die samenwerking was erg succesvol en leidde zelfs tot een Grammy. De arrangementen waren prachtig voor elkaar en speltechnisch vlogen de vonken er weer van af. Toch hadden wij het idee dat iets meer aandacht voor de composities de plaat nóg sterker hadden kunnen maken. De samenwerking beviel zo goed dat een vervolg niet uit kon blijven en dat werd tien jaar later eindelijk een feit, met opnamen die werden gemaakt in wederom Utrecht, in KABUL à GoGo (het voormalige Central Studios). Het publiek kon dit maal echt tússen de band- en orkestleden plaatsnemen maar moest daar wél een flinke ticketprijs voor overhebben. De digitale release was al eind november vorig jaar: een fysieke uitgave was op dat moment alleen via dure import te verkrijgen. Een week geleden is die er eindelijk ook in Europa, op zowel vinyl als een CD+Blu-ray-set. De Dolby Atmos- en 5.1-mixen op die laatste schijf geven je een ietwat vergelijkbare ervaring als het Utrechtse publiek vorig jaar. En ook nu is alles technisch piekfijn voor elkaar al wordt wat ons betreft opnieuw “We Like It Here” niet geëvenaard: we missen hier en daar wat spanning en compositie-ontwikkeling. 'Ons' orkest treedt aan zonder ritmesectie en gitarist, want tsja, het 20-koppige Snarky Puppy kwam zelf al over met vier drummers, drie percussionisten en drie gitaristen... Eén van de fraaiere stukken is “Only Here And Nowhere Else”. Luister bijvoorbeeld naar hoe het orkestgeluid in de eerste maten opdoemt (in een arrangement van dirigent Jules Buckley en Snarky Puppy-leider/bassist Michael League) en naar de fijne solo van gitarist Mark Lettieri. Op 10 juli zal deze combi te aanschouwen zijn op de eerste dag van North Sea Jazz.
Websites:
https://snarkypuppy.com/
https://www.facebook.com/snarkypuppy/
https://www.mo.nl/
https://www.facebook.com/metropole.orchestra.

NIEUW (verlaat)
Celeste - Lilith
- El Mundo Perdido
Van het album "Anima Animus" (Inner Garden Records, 2025)

Het is al vaker verteld in ons programma: Celeste is een Italiaanse progband uit de jaren 70 die 50 jaar geleden één pastoraal klinkend titelloos album uitbracht, dat later onder titel "Principe Di Un Giorno" bekender zou raken in de progscene. Na jaren stilte herrees Celeste onder leiding van oerlid/toetsenist/componist Ciro Perrino in 2019 en brengt sindsdien met zekere regelmaat weer albums uit, die stuk voor stuk kwaliteitsmuziek bevatten. Het vijfde werkstuk sinds de herstart, "Anima Animus", verscheen in april vorig jaar en hadden we enigszins over het hoofd gezien. We zetten dat vanavond recht, want het is van hetzelfde hoge niveau als zijn voorgangers. Ditmaal is de insteek een stuk jazzier met veel ruimte voor fluit en alle saxofoontypes, waarbij met name op laatstgenoemde instrumenten flink wat solo's gespeeld worden. Dit alles wordt ondersteund door de warme 'vintage' toetsenpartijen van de bandleider. We kiezen voor twee tracks waarin ook zowaar een vocale (maar woordeloze) bijdrage is te horen. Intussen wordt er ook al gewerkt aan een opvolger die waarschijnlijk nog dit jaar uit zal komen, onder de titel "Celeste Meets Celtic Harp".
Websites:
https://celeste4.bandcamp.com/album/celeste-anima-animus-2
https://www.ciroperrino.nl/celeste1
https://www.facebook.com/people/Ciro-Perrino/61571361645677/#.

COMEBACKS
Fixx, The - Silent House
Van "Elemental" (CMC International Records/BMG, 1998)

14 jaar geleden stonden we stil bij het comebackalbum "Beautiful Friction" dat The Fixx na een negenjarig hiaat op het gebied van studioplaten had uitgebracht. In de jaren 90 had de Engelse band, die vooral in de V.S. populair is, ook al zo'n periode van non-activiteit gehad, waarin vooral aandacht naar de jonge gezinslevens ging. In 1998 werd deze stilte doorbroken met "Elemental", met de daarvóór onder meer van klussen bij Killing Joke bekende co-producer Martin Rex en met nieuwe bassist Chris Tail. De sound van de in 1979 opgerichte groep was echter nagenoeg hetzelfde gebleven, wat betekent: fraai gearrangeerde songs met uitwaaierende gitaarpartijen van Jamie West-Oram, smaakvolle toetsenarrangementen van Rupert Greenall en de gedreven ritmetandem Adam Woods en Tait. En uiteraard Cy Curnins sterke zang! Van "Elemental" draaien we "Silent House".
Websites:
https://www.thefixx.com/
https://www.facebook.com/thefixx/.

HET DEBUUT / 55 JAAR
Epitaph – Visions
Van het album “Epitaph” (Polydor, 1971 / Repertoire records, 1998)

De geschiedenis van Epitaph begon in de winter van 1969/70 in de kelder van de Dortmundse muziekclub Fantasio, waar de Britten Cliff Jackson (zang, gitaar) en James McGillivray (drums) samen met de Duitser Bernd Kolbe (basgitaar) oefenden. Terwijl boven hen bands als Yes, Black Sabbath en Colosseum concerten gaven, bereidden de drie zich onder de naam Fagin's Epitaph in het souterrain voor op hun eerste optreden als rockband. In het voorjaar van 1970 verkaste de band naar Hannover, verkortte de naam naar Epitaph, wisselde van manager en gaf vervolgens de eerste concerten. De band oefende voortaan in de kelder van de rockclub Mülltonne en werd aldaar tevens de huisband. Het naar de groep vernoemde debuutalbum verscheen in 1971. Elf jaar, vijf studio-albums en de nodige bezettingswisselingen later, hield de groep het in 1982 voor gezien. In het jaar 2000 kwam de line-up van 1981 weer bij elkaar en sindsdien verschenen enkele studio-albums, maar vooral heel veel live-documenten. Tot op de dag van vandaag is Epitaph is nog steeds (vooral in Duitsland) actief. Wij gaan vanavond 55 jaar terug in de tijd, naar het genoemde debuut “Epitaph”. De opnamen ervoor werden gemaakt in studio's in Londen en Hamburg. De muziek is te omschrijven als een mengeling van hardrock en progressieve rock. In de loop van de jaren is classic rock en blues een grotere rol in de muzikale bandmix gaan spelen. Wij gaan luisteren naar één van de meest proggy nummers met prachtige Mellotron-golven: “Visions”. Hiermee belichten we niet alleen het debuut van Epitaph, de Duits-Britse groep debuteert daarmee ook opmerkelijkerwijs in dit al 33 jaar lopende programma.
Websites:
https://www.epitaph-band.de/
https://www.facebook.com/epitaphrocks.

NIEUW / LIVE-TIP
Thistle Sifter – Ghost Acres
– One Fleeting Glance
Van “Forever The Optimist” (FREIA Music, 2026)

Het vanuit Utrecht opererende Thistle Sifter werd 6 jaar geleden opgericht door de Engelsman Pete Barnes en brengt nu een derde album uit in de vorm van “Forever The Optimist”. De eerste twee eigenbeheerproducties, “A Spectral Moon” uit 2022 en “Circles” uit 2024, werden in 2024 door FREIA Music samen op een CD-R uitgebracht. Datzelfde label brengt nu ook de opvolger. Als je de hoesinformatie leest kom je tot de conclusie dat Thistle Sifter in feite een studioproject van Barnes is waarop de muzikanten die in de live-bezetting fungeren wel te horen zijn, maar worden opgevoerd als gasten. Toch hebben de extra musici op “Forever The Optimist” wel degelijk een opvallende rol. De muziek is te omschrijven als 'cinematografisch aanvoelende postrock' waarbij Barnes garant staat voor gloedvol sounddesign en stemmig piano- en ander toetsenspel; de drums van Koen Klarenbeek zorgen voor de voor postrock vaak zo essentiële drive en ook de soms opduikende gitaarmuren zijn passend in dat genre. Maar Thistle Sifter onderscheidt zich: de échte strijkersarrangementen geven de muziek bij vlagen een proggy grandeur. Het meeslepende ebow-spel in “Ghost Acres” helpt daar nog extra bij. Dit is duidelijk een hoogtepunt op het album, dat we graag laten horen, al skippen we de eerste minuten: de ambientdrone met daarover een wetenschapper die uitlegt hoe verwoestend industriële landbouw is voor de natuur komt ons inziens op de radio niet echt over. De sequence in “One Fleeting Glance” heeft een hypnotiserend effect, waarbij de effectrijke gitaren een shoegaze-element toevoegen. Zoals gezegd treedt Thistle Sifter ook live op: de albumreleaseparty was gisteren in dB's Utrecht. Op 5 maart is de groep te aanschouwen in Simplon, Groningen, in het kader van Simplon Up: een laagdrempelige manier om nieuwe bands uit te checken. Op 7 maart is er een optreden in het Rotterdamse Roodkapje, op één avond met de post-doomband Gavran en de shoegazers van Thrilled.
Websites:
https://thistlesifter.com/
https://thistlesifter.bandcamp.com/album/forever-the-optimist
https://www.facebook.com/thistlesiftermusic.

ALBUM VAN DE MAAND
Deposed King – Letters To A Distant Past
Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)

In de Xymphonia-jaarlijst over 2025 vonden we op een gedeelde zevende plaats “Letters To A Distant Past” van Deposed King. We ontdekten dit tweede album van het Hongaarse duo pas eind vorig jaar en vinden de muziek zo bijzonder dat we hebben besloten om die in februari nog wat uitgebreider in de schijnwerpers te zetten. Deposed King bestaat uit Daniel Kriffel en Dominique Király: beiden multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers. Vanavond het titelnummer van “Letters To A Distant Past”, waarbij vooral het heerlijke 'laag' in de mix opvalt.
Websites:
https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
https://www.facebook.com/deposedkingband/.

(OP)NIEUW / JAZZROCK
Nilles, Anika / Nevell - Radiate
Van "False Truth" (Sakurai Records, 2025)

Zoals gebruikelijk kwam niet elk album uit de persoonlijke Top 10 van 2025 in ons jaaroverzicht aan bod. Dit gold ook voor het sterke album "False Truth" van de Duitse slagwerkster Anika Nilles en haar band Nevell, dat op plaats 5 in de lijst van Christian Bekhuis was te vinden. Het grote nieuws rondom Nilles was natuurlijk het feit dat Rush terugkeert op het podium en daarbij haar heeft gevraagd om op de drumkruk plaats te nemen. Voor velen was dit nieuwsbericht de eerste keer dat men van haar hoorde, maar Xymphonia had haar al een aantal jaren in het vizier door de muziek die ze uitbracht met haar vaste band Nevell. IJzersterke jazzrock met een flink prograndje waarin naast haar explosieve en uiterst opwindende drumspel ook veel ruimte is ingeruimd voor toetsen en elektrische gitaar. Het materiaal voor "False Truth" is deels geschreven tijdens haar toernee met gitaarlegende Jeff Beck die vlak nadien plotseling overleed.
Websites:
https://www.anikanilles.com/
https://www.facebook.com/AnikaNilles .

MONUMENT
Beardfish – Out In The Open
Van het album “Songs For Beating Hearts” (InsideOut / Sony Music, 2024)

Beardfish is een Zweedse progressieve rockband, opgericht in 2001. De stijl van de band doet denken aan progressieve rockbands uit de jaren 70, zoals Yes en Genesis. Het meest recente, 9de album “Songs For Beating Hearts” verscheen eind 2024 na een afwezigheid van negen jaar. Met dit album voelt het alsof de band nooit is weggeweest. Beardfish bestaat uit: Rikard Sjöblom (leadzang, gitaar, keyboards), David Zackrisson (gitaar, achtergrondzang), Magnus Östgren (drums) en Robert Hansen (bas, achtergrondzang). Dit viertal is een stralend bewijs dat er iets magisch kan gebeuren wanneer getalenteerde muzikanten hun krachten bundelen. Toen dit album verscheen hebben we u “Torrential Downpour” laten horen. Maar naast een aantal kortere en langere stukken bevat de plaat ook een epos van dik twintig minuten in de vorm van “Out In The Open”, verdeeld in vijf losse stukken. Het heeft even geduurd voordat we de ruimte hadden om dit lange nummer ten gehore te brengen. Maar vandaag is het zover en sluiten we deze uitzending af met 20 minuten Beardfish op z’n best, met muziek die voor het grootste deel teruggrijpt op die progressieve beginjaren van de Zweedse groep. Met recht is “Out In The Open” monumentaal te noemen. Het bestaat uit de volgende vijf delen:
Pt. 1 – Overture
Pt. 2 - Oblivion
Pt. 3 - Hopes And Dreams
Pt. 4 - Oblivion (Reprise)
Pt. 5 - Around The Bend

Websites:
https://insideoutmusic.bandcamp.com/album/songs-for-beating-hearts-24-bit-hd-audio
https://www.facebook.com/beardfish/.

NIEUW
Minimum Vital – En Galice
– Galadriel À Manhattan
Van het album ”Le Royaume” (Musea, 2025)

“Le Royaume” (“Het Koninkrijk)” is het een maand geleden verschenen nieuwe album van Minimum Vital. Het is het tiende studiowerkstuk van de in 1985 opgerichte Franse band. Minimum Vital behoort tot één van de meest originele groepen die in de jaren 80 uit de progressieve rockscene zijn voortgekomen. Het werk van de tweelingbroers Thierry en Jean-Luc Payssan combineert invloeden van Yes, een gitaarstijl met een souplesse à la Mike Oldfield, technieken die afkomstig zijn uit jazzrock en fusion alsmede veel elementen die geworteld zijn in middeleeuwse muziek en Occitaanse (Zuid-Franse) volksmuziektradities. De tweeling gebruikt daarbij een eigen taal, die geconstrueerd is uit een mengeling van Latijn, Occitaans en Portugees. We gaan eerst luisteren naar het vrolijke “En Galice”, gevolgd door “Galadriel À Manhattan”. Daaraan is af te horen dat ook “Le Royaume” weer muziek bevat waaruit Minimum Vital uit duizenden herkenbaar is.
Websites:
http://www.minimum-vital.fr/en/
https://www.facebook.com/minimumvital.

NIEUW
Bakken, Rebekka – Møt Meg
– Heiemo Og Nykkjen
Van het album “Nord” (Supreme Music Group, 2025)

Rebekka Bakken leerden we begin deze eeuw kennen middels duoalbums met jazzgitarist Wolfgang Muthspiel. De Noorse zangeres wist in progressieve jazz ook elementen Noorse folk te verweven. Vervolgens maakte ze een reeks jazzy progressieve popalbums met vooral Engelstalig repertoire maar ook af en toe een bewerkt Noors volkslied. Begeleidende muzikanten kwamen veelal uit de progressieve jazzwereld: zo voorzag gitarist Eivind Aarset haar vaak dromerige zang van effectrijke en uitwaaierende 'gitaarwolken'. Daarna stak ze de Atlantische Oceaan over en waren er soms zelfs wat americana-trekjes in haar output waarneembaar. Met “Nord” duikt ze meer dan ooit in Noorse mystieke sferen. Sterker nog: zes van de tien stukken betreffen bewerkingen van Noorse traditionele hymnes. De muziek onder de zangmelodieën is vaak ietwat schetsmatig van karakter maar heeft wel regelmatig een duidelijke groove, ietwat in de lijn van wat Peter Gabriel op zijn latere werk doet. De eigen songs sluiten naadloos aan op dit materiaal, waaronder een oudere eigen song: “So Ro”, dat al op “Is That You?” (2005) was te vinden. Toen was het een Noorstalig eilandje op een verder Engelstalige plaat, de nieuwe versie is wat verder uitgerekt en sluit zo meer aan op het andere “Nord”-materiaal. Gek genoeg is er nu één Engelstalig nummer, “My Choisest Hours”, dat eerst wat meer lijkt aan te sluiten op de vroegere progressieve jazzpop, maar toch net als veel andere stukken hier een weids en groots klinkende climax krijgt, waarin de smachtende zang van Syriër Saleh Mahfoud opduikt, wat nog een extra Gabriëlesk trekje geeft. Op “Always On My Mind” uit 2024 hernieuwde Bakken de samenwerking met Aarset en hij excelleert ook weer op “Nord”: meteen in de opener “Møt Meg” (“Ontmoet Me”, een eigen song) laat hij zijn herkenbare intense notenflarden horen. Nog belangrijker voor het totaalgeluid zijn de klanklandschappen die producer Stein Austrud met synthesizers en elektronica creëert. Zeker in de bewerkte traditional “Heiemo Og Nykkjen” heeft hij een grote rol met diverse synths. Toch blijft het eindresultaat organisch klinken, mede door het gebruik van diverse traditionele instrumenten om kleur aan de arrangementen te brengen. Bakken treedt regelmatig op, waarbij opvalt dat de nu bekende 2026-tourdata vrijwel allemaal in Duitsland en Oostenrijk zijn (helaas niet heel dicht bij onze grens).
Websites:
https://www.rebekkabakken.com/
https://www.facebook.com/rebekkabakken.

NIEUW (archiefmateriaal) / CURIEUS
Hine, Rupert - Crossley Inspects The Studio
Van "The Shout" (Buried Treasure, 2025)
Banks, Tony - From The Undertow
Van "A Curious Feeling" (Charisma, 1979 / Esoteric Recordings, 2009)
Hine, Rupert - Walking On All Fours
Van "The Shout" (Buried Treasure, 2025)

Toen de film "The Shout" van de Poolse regisseur Jerzy Skolimoswki in 1978 uitkwam, werd in de publiciteit veel aandacht besteed aan de slogan: "Music by Genesis". Dat was tegen het zere been van Rupert Hine, want hoewel Tony Banks en Michael Rutherford verantwoordelijk waren het beginthema, dat enkele keren in de speelfilm terugkeert, was het Hine die alle overige muziek had geproduceerd. En aangezien de Engelse horrorfilm vooral een verhaal over geluid is, was zijn inbreng op revolutionaire instrumenten als EMS-synthesizers en de CS80 essentieel, vooral ook omdat hoofdrolspeler John Hurt een geluidsfreak is die in zijn studio de meest bizarre sounds opneemt en manipuleert. De soundtrack van "The Shout" werd eind vorig jaar pas uitgebracht, echter zonder de genoemde bijdragen van Banks en Rutherford. Toch is in het stuk "Crossley Inspects The Studio" het thema verwerkt. En kenners van het werk van Banks zullen daarin ongetwijfeld de melodie van "From The Undertow" van zijn solodebuut "A Curious Feeling" uit 1979 herkennen. In de luxe editie van die plaat beschrijft Banks dat hij een nummer "Undertow" had geschreven voor "And Then There Were Three". Rutherford en Phil Collins vonden het intro echter overvloedig. Banks gebruikte dat intro voorts voor het hoofdthema van "The Shout" om het later als beginpunt van "A Curious Feeling" the gebruiken. We laten u nu eerst het stuk "Crossley Inspects The Studio" van de soundtrack horen, gevolgd door Banks' "From The Undertow", waarna we dit blokje afsluiten met nog een fragment van de filmmuziek, getiteld "Walking On All Fours". Binnenkort verschijnt er trouwens postuum een boek van de vijfenhalf jaar geleden overleden Hine. Informatie over dit "Four Minutes Later" is te vinden op de officiële Rupert Hine-website.
Websites:
https://buriedtreasure.bandcamp.com/album/the-shout
https://ruperthine.com/
https://www.facebook.com/groups/47117399895/
https://www.facebook.com/tonybanksofficial/.

35 JAAR
Siebert, Büdi - The Phoenix Rises
Van "Wild Earth" (Biber Records, 1991)

Büdi Siebert, bespeler van diverse houtblaasinstrumenten, percussie en toetsen, was al begin jaren 70 actief in de nodige bands en leverde bijvoorbeeld de nodige bijdragen aan albums van de Duitse progband Hoelderlin, waaronder "Clowns & Clouds" (1976) en "Rare Birds" (1977). Progrock verloor zijn populariteit eind jaren 70, maar de muzikale spirit leefde wel degelijk nog voort via andere kanalen. Die horen we bijvoorbeeld in een muziekstroming terug waarbinnen elementen elektronische muziek, folk, jazzrock en fusion, klassiek en wereldmuziek verenigden. Gemakzuchtig werden alle uitingen hiervan geschaard onder het label 'New Age', maar dat was toch wel te kort door de bocht. In de V.S. had het label Windham Hill uitermate veel succes in die tijd en de Duitse muzikant Friedemann probeerde iets soortgelijks met zijn label Biber Records. Zijn landgenoot Büdi Siebert debuteerde in 1983 met zijn album "Hmm" op dat label. Hij zou in totaal drie albums voor Biber Records maken en daarnaast meespelen op divers plaatwerk van collega-muzikanten op dat label. De laatste van de drie was "Wild Earth" uit 1991, dat een mooie staalkaart bleek van Sieberts kunnen. Hij speelt diverse fluiten, saxofoons, percussie en tevens alle toetsenbijdragen, afgezien van de pianopartijen. Het vele gebruik van mallet-instrumenten zoals xylofoon en marimba geeft de muziek wel een sfeertje zoals we dat kennen van het Duitse Tribute en ja, zelfs wel wat van Isildurs Bane. Maar de muziek doet ons nog het meest denken aan die van Andreas Vollenweider, ook iemand die graag allerlei muziekstijlen van over de hele wereld met elkaar vermengt. Verrassend was dan wel om te ontdekken dat Büdi Siebert begin jaren 80 heeft getourd als onderdeel van Vollenweiders band en op diens album “White Winds” meespeelde. Het verklaart ook waarom een aantal andere muzikanten uit Vollenweiders band, waaronder drummer Walter Keiser, op hun beurt op Sieberts werk te horen zijn. Eén van de meest symfonische stukken is het prachtige “The Phoenix Rises” waarin ook de door Siebert zelf gedirigeerde strijkers van de Junge Süddeutsche Philharmonie te horen zijn. Siebert is nog tot diep in deze eeuw muzikaal actief gebleven en werkte tot 2003 ook als docent filmmuziek aan de Filmakademie in Ludwigsburg. Anno 2025 heeft hij echter met dusdanige gezondheidsklachten te maken dat hij helaas niet meer in staat is om muziek te maken, laat staan op te treden. Vorig jaar mei werd er zelfs een benefietconcert georganiseerd om hem financieel te ondersteunen. Het schijnt nu weer iets beter met hem te gaan, dus wij zenden deze muzikale groet vanuit Nederland naar hem toe; Sieberts muziek is zeker de moeite waard om in te duiken.
Website:
http://www.buedi-siebert.de/ (niet up-to-date).

NIEUW
Huis - Man On The Hill (2025 version)
Van het album “À Huis Clos” (Unicorn Digital, 2025)

Al sinds het debuut uit 2014 staat Huis garant voor volle én gloedvolle neoprog, met doorwrochte zang, sfeervolle keyboardpartijen, fijn gitaarwerk en meeslepende composities met ruimte voor veel pakkende melodieën. De Canadese groep werd al in 2009 opgericht, uit grote bewondering voor 'ons eigen' Knight Area en heeft mede daarom ook een Nederlands klinkende naam. Toen een aantal jaren later de van Mystery bekende gitarist Michel St. Père zich bij de groep aansloot ging het balletje echt rollen, waarbij het handig was dat St. Père tevens eigenaar van het label Unicorn Digital is. Op het nieuwe studio-album “À Huis Clos” worden covers van progklassiekers gemixt met heropgenomen eigen nummers. Het album wordt omschreven als een sfeervolle, emotionele 'séance' waarbinnen diverse neoprogstijlen gecombineerd worden, met sterke instrumentale passages in de herkenbare Huis-sound. De progklassiekers zijn origineel van o.a. Genesis als ook grote namen uit het moederland van Huis: Rush en Saga. Ook de minder bekende Canadese groep Morse Code wordt gecoverd. De nieuw opgenomen Huis-nummers zijn “Stolen”, “Beyond The Amstel” en “The Man On The Hill”. Dat laatstgenoemde nummer, oorspronkelijk afkomstig het tweede album “Neither In Heaven” uit 2016, gaan we nu beluisteren in de 2025-versie.
Websites:
https://www.huisband.com/
https://www.facebook.com/huisband.

LIVE-TIP
Spock's Beard – Invisible
Van het album “The Archaeoptimist” (Madfish / Snapper Music, 2025)

“The Archaeoptimist” van Spock's Beard kwam niet voorbij in onze eindlijstuitzendingen van 2025. Dat zegt niets over de kwaliteit van het album. Uw presentator had 'm op een ander moment maar zo in z'n Top 10 kunnen zetten (het werd nu nummer 11...) en als het album een maandje eerder was verschenen had het album wellicht bij meerdere teamleden kunnen 'indalen'. We meldden eerder al dat de band het componeren deze keer vooral heeft overgelaten aan toetsenist Ryo Okumoto, die zijn schrijfmaatje heeft gevonden in Michael Whiteman van I Am The Manic Whale. Met hier en daar wat kleine compositorische en tekstuele hulp van de overige leden is met “The Archaeoptimist” een album met aansprekende en aanstekelijke progstukken afgeleverd. De invalshoek is vrijwel aldoor energiek en fris, wat mede is toe te schrijven aan de nieuwe drummer Nick Potters. Zijn partijen zijn speels en dynamisch en hebben vaak een flink 'kick-ass'-gehalte, dat naar ons idee een extra vurigheid aan het spel van Okumoto, bassist David Meros, gitarist Alan Morse en zanger/gitarist Ted Leonard geeft. Er is voor het eerst in de Spock's Beard-studioalbumgeschiedenis een 5.1-mix op DVD toegevoegd en bij het beluisteren ervan is goed te horen dat er veel werk is gemaakt van gelaagde vocalen met de nodige canon- en fuga-partijen (er is zelfs een derde vervolg op de aan Gentle Giant refererende klassieker “Thoughts” met de treffende titel “Afourthoughts”). Zowel Morse als Okumoto spreken de nodige maffe geluiden aan uit hun instrumenten en doen dat nog wel het meest in “St. Jerome In The Wilderness”. Er valt sowieso te genieten van kleurrijke en knap toetsen- en gitaarspel, waarbij Okumoto in afsluiter “Next Step” aan Tony Banks lijkt te refereren. Op 6 februari is Spock's Beard te aanschouwen in De Pul te Uden, een dag later in Poppodium Boerderij, Zoetermeer. Nadat we eerder al het voornoemde “St. Jerome In The Wilderness” hebben laten horen aan u, kiezen we nu voor de opwindende opener “Invisible”.
Websites:
https://www.spocksbeard.com/
https://www.facebook.com/spocksbeard.

ALBUM VAN DE MAAND
Deposed King – Dream / Awake
Van “Letters To A Distant Past” (eigen beheer, 2025)

In de Xymphonia-jaarlijst over 2025 vonden we vorige week op een gedeelde zevende plaats “Letters To A Distant Past” van Deposed King. We ontdekten dit tweede album van het Hongaarse duo pas eind vorig jaar en vinden de muziek zo bijzonder dat we hebben besloten om die in februari nog wat uitgebreider in de schijnwerpers te zetten. Deposed King bestaat uit Daniel Kriffel en Dominique Király: beiden multi-instrumentalisten waarbij laatstgenoemde zich beperkt tot gitaar, toetsen en achtergrondzang. De voorganger, het in 2023 verschenen debuut “One Man’s Grief” is duidelijk hoorbaar waarvan de invloeden van de heren afkomstig zijn: het meer melancholische werk van Riverside, Lunatic Soul en Anathema. Maar door de flinke dosis toegevoegde elektronica is Deposed King zeker niet zomaar één van de vele klonen die we de laatste jaren voorbij hebben horen komen. Opvolger “Letters To A Distant Past” is duidelijk een stap naar een organischer geluid, waarop het duo de tijd neemt om een nummer te laten ontwikkelen. Het bandgeluid is uitgediept en nu veel filmischer en melancholischer, mede door (nog) meer gebruik van elektronica. De flow is relaxed, wat het album een hypnotiserende en cinematografische reis maakt. Het is dan ook een conceptplaat. Het op de hoes afgebeelde desolate eenzame huis geeft goed het gevoel weer dat de muziek oproept. Er zijn twee versies beschikbaar, de reguliere en een deluxe editie met een aantal extra nummers. We beginnen de maand met de afsluiter van het reguliere album: “Dream / Awake”.
Websites:
https://deposedking.bandcamp.com/album/letters-to-a-distant-past-deluxe-edition
https://www.facebook.com/deposedkingband/.

NIEUW (ietwat verlaat)
Crack The Sky - Ice (live, 2025)
Van "Live 2025 50th Anniversary 1st Album" (Adobo Records, 2025)

Vorig jaar was het een halve eeuw geleden dat het iconische titelloze debuut van Crack The Sky uitkwam. Mooie gelegenheid om deze door Rolling Stone tot een van de beste progressieve rockplaten ooit verkozen muziek in zijn geheel op het podium te brengen. Met vier van de vijf originele bandleden, de al in 1983 aangesloten Bobby Hird en de onder meer van de Neal Morse Band en Ten Point Ten bekende toetsenman/saxofonist Bill Hubauer bracht de cultband met overtuiging de negen songs ten gehore zoals te horen op de uitstekend klinkende CD-R "Live 2025 50th Anniversary 1st Album". De tegendraadse gitaarpartijen van Rick Witkowski en Hird bepalen nog steeds het groepsgeluid, met de eigenwijze basloopjes van Joe Macre en het solide drumwerk van Joe D’Amico als stevig fundament. Terzijde gestaan door de achtergrondvocalen van drie van zijn maten is oppercrack John Palumbo prima bij stem, terwijl hij tevens een uitstekende connectie met het alerte publiek heeft. Wie de studioplaat kent, weet dat op keyboardgebied vooral de piano domineerde, maar live krijgt Hubauer alle ruimte eveneens zijn synthesizervaardigheden te demonstreren. Deels is dit ter vervanging van de originele symfonische strijkersarrangementen, maar tijdens het hoogtepunt van het optreden, het tot ruim elf minuten opgerekte "Ice", steelt hij ook de show met een virtuoze Moog-solo. Daarvoor stond hij overigens al in de spotlight met zijn puntige saxofoonspel in het jazzy "She’s A Dancer". Dit live-album verscheen al in juni vorig jaar, maar is door de hoge verzendkosten en heffingen lastig te verkrijgen. Afgelopen november kwam onder de zelfde omstandigheden ook de nieuwe studioplaat "Blessed" uit. Daarvan zullen we binnenkort muziek draaien, voor vanavond hebben we uiteraard het fantastische "Ice" uitgekozen.
Websites:
https://crackthesky.com/|
https://www.facebook.com/officialcrackthesky/.

IN MEMORIAM: David Hitchcock
Caravan – Memory Lain, Hugh
Van “For Girls Who Grow Plump In The Night” (Deram / The Decca Record Co., 1973)

Genesis – Can-Utility And The Coastliners
Van “Foxtrot” (Charisma, 1972)

Camel – Supertwister
Van “Mirage” (Deram / Gama Records, 1974)

Marillion – Three Boats Down From The Candy
Van de EP “Market Square Heroes” (EMI, 1982)

Op 8 januari jongstleden overleed producer en engineer David Hitchcock. Een aantal van zijn producties zal ongetwijfeld in menig progliefhebbersverzameling prijken en hij heeft dan ook zeker een aantal klassiekers op zijn naam staan. Hitchcock was voornamelijk werkzaam voor Decca en Charisma Records, alwaar hij een aantal progressieve rockbands onder zijn vleugels kreeg. Voor Decca mocht hij eerst met jonge bands als Amen Corner, East Of Eden en Aardvark aan het werk. Zijn eerste productie waarmee hij zijn naam echt vestigde was “In The Land Of Grey And Pink” van Caravan en hij werd de vaste producer van die Canterbury-band in de jaren zeventig. In 1972 werd hij gevraagd om het vierde album van het toen steeds populairder wordende Genesis te produceren. Het werk aan “Foxtrot”, en dan vooral aan het lange “Supper's Ready”, bleek een monsterklus. Naast o.a. “Close To The Edge” van Yes is dit qua reputatie toch wel uitgegroeid als een van DE prog-epics. Ook voor Camel produceerde hij twee albums waaronder “The Snow Goose”, dat veelal beschouwd wordt als een van zijn mooiste producties. Ook “Sheherazade And Other Stories” van Renasissance kwam onder zijn productionele supervisie tot stand. Opvallend is dat Hitchcock vaak met symfonie-orkesten werkte: naast genoemde Camel- en Renaissance-albums bevat ook Caravans “For Girls Who Grow Plump In The Night” orkestraties en ook dit werkstuk kunnen we onder zijn beste producties scharen. Aan het eind van de jaren zeventig was hij nog te vinden in Duitsland waar hij twee albums voor Birth Control produceerde. Daarna ging hij een nieuwe uitdaging aan, namelijk het begeleiden van jonge artiesten op financieel gebied. Ook werd hij de zakenbehartiger voor Monthy Python. In 1982 dook toch hij nog een keer achter de productietafel om de eerste single van de dan opkomende band Marillion te produceren. De B-kant daarvan, het legendarische “Grendel”, had nogal wat “Supper's Ready”-trekjes, maar het vastleggen ervan bleek nog een grotere uitdaging dan dat voorbeeld. Vooral het opnemen van de drums nam veel tijd in beslag. Het was trouwens de bedoeling dat Hitchcock ook Marillions albumdebuut zou produceren, maar een auto-ongeluk gooide roet in het eten. Zo bleef “Market Square Heroes” Hitchcocks laatste productieklus. Gezien zijn staat van dienst en de klassiekers die hij op zijn naam heeft staan willen we hem eren met een aantal nummers waaraan hij heeft gewerkt. Natuurlijk kom je dan niet onder Caravan, Camel én Genesis uit. Tevens pakken we deze gelegenheid aan om weer eens wat van Marillion te laten horen.
Websites:
https://officialcaravan.co.uk/
https://www.facebook.com/OfficialCaravan
https://www.camelproductions.com/
https://www.facebook.com/camel.latimer/
https://genesis-music.com/
https://www.facebook.com/genesis
https://www.marillion.com/
https://www.facebook.com/MarillionOfficial
Overzicht van Hitchcock-producties: Discogs David-Hitchcock.