Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

IN MEMORIAM: Jerney Kaagman
Earth & Fire – Memories
Single (Polydor, 1972), te vinden op diverse CD-uitgaven, o.a. “Song Of The Marching Children” (Esoteric Recordings, 2009)
– Storm And Thunder
Van het album “Song Of The Marching Children” (Polydor, 1971 / Esoteric Recordings, 2009)
Beiden tevens te vinden op “Memories (Complete Album Collection)” (Universal, 2017)

Jerney Kaagman is op 79-jarige leeftijd overleden, liet haar familie donderdag weten in een verklaring. De zangeres, bekend van de band Earth & Fire, leed jarenlang aan de ziekte van Parkinson en overleed vrijdag 31 juli. “Drie november 1968: dat is de ‘geboortedatum’ van Earth & Fire, één van de meest succesvolle groepen uit de Nederpopgeschiedenis. Chris Koerts (solo-gitaar), Gerard Koerts (slaggitaar en toetsen), Hans Ziech (basgitaar) en Cees Kalis (drums) vormden de eerste bezetting. Jerney Kaagman werd in 1969 gevraagd te komen zingen. Haar aparte en eigen stemgeluid paste perfect bij de muziek van Earth & Fire. In 1970 verscheen de LP “Earth & Fire” met uitsluitend eigen werk, afgezien van “Seasons” dat geschreven werd door Golden Earring-gitarist George Kooymans. Kaagman scoorde in de jaren zeventig met Earth & Fire hits als “Memories” en “Weekend”. In 1983 ging de groep uit elkaar. Daarna bracht Kaagman twee soloplaten uit. Van 2002 tot 2008 was ze bovendien een van de vaste juryleden van de RTL-talentenjacht Idols. Daar stond ze bekend om haar eerlijke, scherpe en genuanceerde mening. Kaagman was niet alleen actief als zangeres en jurylid, maar zette zich ook jarenlang in voor muziek in Nederland. Zo werd ze in 2000 voorzitter van Stichting Conamus, tegenwoordig bekend als Buma Cultuur. De organisatie bevordert de aankoop, het gebruik en de export van Nederlandse muziek en muziekauteursrechten. In 2009 stapte ze op als directeur. Kaagman was ook voorzitter van BV Pop, de organisatie die de jaarlijkse Popprijs in het leven riep. Ze was daarnaast manager bij Radio Noordzee Nationaal (het latere Qmusic). In haar carrière kreeg Kaagman meerdere onderscheidingen, waaronder de titel Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, de Lifetime Achievement Award van de Vereniging Nederlandse Poppodia en de Hans Kostermanprijs van rechtenorganisaties Sena en NORMA. Vanaf 2009 trok ze zich steeds meer terug uit de publiciteit. In oktober 2012 maakte Kaagman bekend dat bij haar de ziekte van Parkinson was vastgesteld. Daarvoor gebruikte ze dagelijks medicatie. De Earth & Fire-zangeres vertelde toen dat ze het fijn vond dat mensen na de bekendmaking meer begrip toonden.” (gebruikte bron: Nu.nl)

Als eerbetoon aan Jerney Kaagman hebben we twee songs gekozen: We openen de uitzending met de grote hit “Memories” dat in 1972 als losstaande single werd uitgebracht en in het CD-tijdperk op diverse (her)uitgaven terechtkwam. Opmerkelijk detail: afgelopen woensdag trad Opeth op in Utrecht. Frontman Mikael Åkerfeldt roemde de Nederprog uit de jaren zeventig en noemde nog speciaal “Memories”: 'een meesterwerk', volgens hem. Dit was dus de dag vóór het overlijden van Kaagman bekend werd gemaakt. We vervolgen met het majestueuze “Storm And Thunder” van het tweede album “Song Of The Marching Children”, dat internationaal geroemd wordt als invloedrijke meesterproef binnen het progressieve rockgenre. Let wel: het stamt uit 1971, dus een jaar vóór standaardwerken als “Close To The Edge” en “Foxtrot”.
Websites:
https://www.earthandfire.nl/
https://www.facebook.com/EarthandFire.NL.

NIEUW
Lalu – Learning To Fly
– Cordal Weaves
Van “A Mythmaker's Demise” (Frontiers Records, 2026)

Met “A Mythmaker's Demise” wordt het 20-jarig bestaan gevierd van Lalu. Daarbij dient wel aangetekend worden dat in het meest recente kwart van het bestaan van deze groep rond toetsenist/componist Vivien Lalu de activiteiten ineens veel intensiever zijn geworden. De eerste twee platen verschenen in 2005 en 2015 en lieten stevige progmetal horen, met zelfs plaats voor grunts. De daaropvolgende, pas in 2022 en 2023 verschenen studio-albums schoven duidelijk op naar de progressieve rockkant, met soms pakkende naar AOR neigende melodieën. Damian Wilson nam beide keren de sterke zangpartijen voor zijn rekening; Nederlander Joop Wolters is zijn vaste gitarist en bassist. Lalu schakelde door de loop der jaren diverse collega-toetsenisten in voor de solo's, waaronder de Zweed Jens Johansson. Simon Phillips leende zijn spectaculaire drumstijl aan het titelnummer van “Paint The Sky” (2022). Het fijne van “A Mythmaker's Demise” is dat Phillips nu de héle plaat op direct herkenbare en zoals altijd prachtig opgenomen wijze voldrumt en dat Johansson aan drie nummers zijn solistische kwaliteiten toevoegt. We waren in eerste instantie teleurgesteld dat Wilson níet terugkeert, maar al bij het horen van de vooruitgesnelde single “I Am The One” konden we vaststellen dat diens opvolger Martin LeMar een krachtige, volle en uiterst prettige zangstem bezit. Was voorganger “The Fish Who Wanted To Be King” misschien een tikkie minder dan het sterke “Paint The Sky”, met “A Mythmaker's Demise” zit Lalu naar ons oordeel weer helemaal op het eerdere niveau. We gaan eerst luisteren naar “Learning To Fly” (geen cover!) dat een welluidend, zeer symfonisch gitaarthema bevat van Wolters en met een virtuoze jazzrockende solosynthpartijen van Johansson die iedereen die vorige week genoot van Adam Holzmans spel bij Jane Getter Premonition zeker zal waarderen! We vervolgen met “Cordal Weaves”, waarin boven een onnavolgbare ritmiek van Phillips de vindingrijke snarenpartijen van Wolters met het toetsenwerk van Lalu verweven zijn.
Websites:
https://www.vivienlalu.com/
https://www.facebook.com/vivlalu/
https://www.frontiers.it/artist/2109.

(OP)NIEUW / IN HET NIEUWS
Ambient Den – For All Mankind
Van “Ambient Den” (eigen beheer, 2025)

We lieten u rond de jaarwisseling al twee keer kennismaken met de nieuwe band van Ben Craven: Ambient Den. Hierop bezegelt hij de samenwerking met Tim Bennetts en Dean Povey die al tijdens de ‘lockdown’ is begonnen. Muzikaal ligt het zeker in het verlengde van de vorige albums die Craven heeft gemaakt. De Pink Floyd-invloeden zijn rijkelijk aanwezig en zoals de naam al doet vermoeden heeft de plaat ook een filmisch karakter. We krijgen meer dan een uur aan lang uitgesponnen composities met breed toetsenwerk en veel slepend gitaarspel voorgeschoteld (waarbij we overigens een aantal edit-versies meerekenen). Bij beluistering moesten we zelf meer dan eens aan het oude werk van RPWL denken. Het door ons destijds gemiste “Monsters From The ID” van Craven zelf was ook een album met muziek die vergelijkingen opriep met Pink Floyd en Hanz Zimmer. Het mooie was dat hij daar ook een 5.1 mix van uitbracht. Nu doet hij dat ook met Ambient Den. Sterker nog: “Ambient Den” is, in de vorm van digitale download, niet alleen in Dolby 5.1 mix te bestellen maar ook in Dolby Atmos-vorm. Goede reden om het album weer eens onder de aandacht te brengen.
Websites:
https://www.ambientden.com/
https://ambientden.bandcamp.com/album/ambient-den
https://surroundmusic.one/album/ambient-den/
https://www.facebook.com/AmbientDen/.

HET (SOLO-)DEBUUT
Walsh, Joe – Turn To Stone
Van het album “Barnstorm” (Dunhill / ABC Records, 1972)

Joe Walsh is multi-instrumentalist en singer-songwriter, maar vooral bekend als gitarist van de Eagles. “Barnstorm”, uit 1972, was zijn eerste soloalbum na het verlaten van James Gang. Hoewel: volgens de biografie op Walsh' website moeten we Barnstorm als een band zien, waarmee hij een jaar later ook de opvolger “The Smoker You Drink, The Player You Get” maakte. Die albums verschaften hem niet alleen bekendheid, maar benadrukte tevens zijn status als innovatieve rockmuzikant. Meerdere nummers werden bekend via de radio. Walsh werd in 1976 uitgenodigd om tot de Eagles toe te treden, waar hij de vertrekkende gitarist Bernie Leadon verving. Walsh zorgde bij Eagles voor een hardere sound en was sterk medebepalend voor de stijl van het zeer succesvolle album “Hotel California”. Walsh experimenteerde ook met o.a. akoestische gitaar, fuzzboxen en keyboards en liet zijn gitaar-output rechtstreeks in een Lesliebox lopen om 'swirly', orgelachtige gitaartonen te krijgen. Walsh heeft in zijn carrière 11 studioalbums uitgebracht, de twee voornoemde Barnstorm-albums meegerekend. De meest recente is “Analog Man” uit 2012. Wij gaan 54 jaar terug in de tijd, naar “Barnstorm” dus, met het nummer “Turn To Stone” – en nee, dit is niet gecoverd door E.L.O....;-)
Websites:
https://www.joewalsh.com
https://www.facebook.com/JoeWalshOfficial/.

40 JAAR DEEL 1 / JAPANSE EIGHTIES-PROGROCK
Pageant - La Mosaïque De La Rêverie
Van "La Mosaïque De La Rêverie" (Made In Japan Records, 1986 / Musea, 1996)

Net als op andere plekken in de wereld ontstond er in Japan eind jaren 70, begin jaren 80 een (kleine) golf van bands die, geïnspireerd door de grootheden uit de jaren zeventig, een eigen vorm van progressieve rock ging maken. In Europa had die stroming onder aanvoering van Marillion een behoorlijk toegankelijk karakter, maar in Japan waren ze behoorlijk compromisloos bezig, misschien ook wel als antwoord op de in perfectie gepolijste 'city-pop' die in het land van de rijzende zon in die tijd zo populair was. Ruw gezegd zien we dat er in die periode aan de ene kant bands ontstaan die een flinke dosis jazzrock toevoegen aan hun progressieve rock en aan de andere kant groepen die een bijna romantisch, symfonischer geluid nastreven. Pageant, opgericht in 1981, kiest duidelijk voor het laatste. Onder leiding van zangeres/toetsenist Hiroko Nagai en gitarist Ikkou Nakajima werd er gedebuteerd in 1982 met "La Mosaïque De La Rêverie". Na regelmatige optredens in kleinere clubs volgde in 1989 nog "The Pay For Dreamer's Sin" waarna er de brui aan gegeven werd. Nagai bleef actief als zangeres voor diverse (anime-)films. Wij gaan vanavond 40 jaar terug in de tijd met de titeltrack van het Pageant-debuut.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=743 .

LIVE-TIP
Mecano Unlimited - Club Solitair
Van "Modus Videndi" (Tonefloat Records, 2026)

Op 9 september zal Mecano Unlimited optreden in het Amsterdamse poppodium Paradiso. De band bracht onlangs "Modus Videndi" uit. 46 Jaar na de debuut-EP "Untitled" wordt de nieuwe plaat van de als Mecano opgerichte band door mede-oprichter en het nog enige oorspronkelijke lid, de 72 jarige Dirk Polak, nadrukkelijk als laatste wapenfeit omschreven. We zullen zien. De recente live-shows van de vooral in het buitenland populaire act zijn nog immer levendig, mede door de musici die Polak omringen. Mecano begon ooit als kunstzinnige New Wave-band, die vooral met het eerste volwaardige album "Autoportrait" uit 1982 bewondering afdwong. De band viel daarna echter uit elkaar, hoewel via diverse afsplitsingen zoals Flue nog fraaie werkstukken werden gemaakt. In 2005 volgde een reünie en sindsdien zijn er alweer vijf albums verschenen, hoewel sinds 2017 noodgedwongen onder de iets gewijzigde groepsnamen Mecano Un-Ltd. en Mecano Unlimited. De groepssound is steeds meer opgeschoven naar artpop/rock met hints naar het werk van, bijvoorbeeld, David Bowie. Ook "Modus Videndi" beweegt zich in die contreien, aangevuld met voorzichtige synthipop- en volksmuziekaccenten. De immer literaire teksten van Polak en zijn gedragen zang zijn daarnaast ook nu weer mede bepalend voor het eigen geluid van Mecano. In april draaiden we van "Modus Videndi" al openingsnummer "Noble Bliss" en het met een fraaie gitaarsolo van Frank Steyn opgetuigde "Yonder", dit keer aandacht voor het met een mooie synthesizermelodie opgesierde "Club Solitair".
Websites:
https://www.facebook.com/mecanounltd/
https://mecanomusic.com/
(op deze site wordt Mecano Unlimited en Mecano Un-Ltd. als nieuw project van Polak beschouwd, terwijl Tejo Bolten als enig origineel lid het vaandel van de naam Mecano in ere houdt)
https://mecanoun-ltd.bandcamp.com/album/modus-vivendi.

LIVE-TIP / 25 JAAR
Savatage – There In The Silence
Van het album “Poets And Madmen” (Steamhammer/SPV, 2001)

Zoals we vorige week al bij het concertnieuws uitlegden, was het ons helemaal ontgaan dat Savatage de afgelopen tijd met een Europese tournee bezig was. Er is nu nog één optreden dat nog enigszins in de buurt is vanuit hier: in Bonn in het kader van Kunstrasen, op 13 augustus, met Nevermore in het voorprogramma. Oprichter/toetsenist/songschrijver Jon Oliva gaat niet meer mee op tournee; de bezetting die nu op de podia te zien is, bestaat uit zanger Zak Stevens, gitaristen Chris Caffery en Al Pitrelli, bassist Johnny Lee Middleton, drummer Jeff Plate en tourtoetsenisten Paulo Cuevas en Shawn McNair. Onlangs in Tilburg werd een setlist van maar liefst 22 songs afgewerkt, met daarop alle te verwachten klassiekers (“Gutter Ballet”, “Believe”, “Chance”, “The Hourglass”, “Hall Of The Mountain King”, etc.) die volgens Metalfan.nl met een perfect geluid werden gespeeld. Opvallend daarbij is dat Caffery de heel oude stukken zong. Van het allerlaatste studio-album “Poets And Madmen”, dat nu alweer 25 jaar oud is, werd alleen “Morphine Child” als opkomstmuziek gebruikt. Eigenwijs als we zijn, kiezen we toch een nummer van die plaat: het van neoprogkeyboardwerk voorziene “There In The Silence”. Verrassend genoeg had Oliva zelf de vocale rol weer helemaal naar zich toegetrokken en was Stevens dus afwezig, maar hij klonk niet zo rauw en gemeen meer als ten tijde van bijvoorbeeld “Gutter Ballet”. Sterker nog, de donkere zanglijnen in “There In The Silence” zouden ook uitstekend passen bij de stem van Stevens, die immers binnen zijn bereik ook een mooi kastanjebruin laag register heeft.
Website:
https://www.savatage.com/
https://www.facebook.com/savatage/
https://www.metalfan.nl/concertreviews.php?id=1756 (recensie Metalfan.nl van concert in 013).

ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – To Be Led By The Lost
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag hebben we gekozen voor “To Be Led By The Lost”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

40 JAAR DEEL 2 / JAPANSE EIGHTIES-PROGROCK
Ain Soph - Suite: Hat & Field
Van "Hat And Field" (Nexus, 1986 / 2013)

Het Japanse Ain Soph debuteerde dan wel in 1980 maar bestond toen al 10 jaar, waarvan de eerste zeven onder de naam Tenchi Sozo. Er werd in die jaren al wel live opgetreden en vroeg werk is in 1991 gedocumenteert middels "Ride On A Camel (Special Live)". De naam van dat album verraadt al een deel van de inspiratie en dan is de brug naar de andere invloeden zo gemaakt, want die komen van Canterbury Scene-bands als Hatfield & The North en National Health. Zes jaar na het debuut, dus nu 40 jaar geleden, verscheen de opvolger "Hat And Field", waarmee opnieuw luid en duidelijk werd benoemd waar men de mosterd vandaan haalde. Hoogtepunt van dit werkstuk is het 10 minuten durende “Suite: Hat & Field”.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=11.

IN MEMORIAM: Wim van Putten (1952-2026)
Jobson, Eddie - Theme Of Secrets
Van "Theme Of Secrets" (Private Music, 1985 / BMG, 2009)
Rutherford, Mike - At The End Of The Day
Van "Smallcreep's Day" (Charisma, 1980 / eigen beheer, 2007)
Jobson, Eddie - Inner Secrets
Van "Theme Of Secrets" (Private Music, 1985 / BMG, 2009)

Op 12 juli j.l. overleed op 74 jarige leeftijd diskjockey Wim van Putten. De oorspronkelijk als leraar Engels en economie werkzame Van Putten begon zijn radiocarrière bij de NCRV, waarna hij in 1979 de overstap maakte naar de TROS. Bij liefhebbers van LP-muziek werd vooral zijn "LP-show" (later "LP en CD-show" en "CD-show") een geliefd programma, vooral omdat hij vaak meerdere nummers van een nieuwe langspeelplaat draaide en zich daarbij niet beperkte tot de eventuele hits die op dat album stonden. En hoewel hij niet zo vooruitstrevend was als zijn collega Ad Visser in diens "Superclean Dreammachine", besteedde ook Van Putten geregeld muziek aan symfonische rock. Zijn voorliefde voor onder meer Genesis uitte hij doordat hij jarenlang de gehele uitvoering van het nummer "At The End Of The Day" van Mike Rutherford als slottrack draaide. De samenstellers van het fraaie boek "Het Complete Tunes Boek", Benno Roozen en Jelle Boonstra, vonden dat op den duur eigenlijk wel jammer, omdat er zodoende geen ruimte was voor nog een extra track van een nieuwe plaat. Andere nummers die vooral als zogenaamde fillers in het programma gedraaid werden waren "Ethnicolour" van Jean Michel Jarre, "Constellation Part 1 & 2" van Klaus Doldinger (overigens een hofleverancier van tunes) en twee nummers van "Theme Of Secrets" van Eddie Jobson, het titelnummer en "Inner Secrets". Ter nagedachtenis van deze iconische radiomaker draaien we achtereenvolgens "Theme Of Secrets" van Eddie Jobson en "At The End Of The Day" van Mike Rutherford. We sluiten het blokje af met een stukje van "Inner Secrets" van Jobson.
Websites:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_van_Putten
https://edicola.nl/product/het-complete-tunesboek/ (informatie over het genoemde, inmiddels uitverkochte boek)
https://www.facebook.com/EJ.UK.fanpage/
https://zealotslounge.com/ (Eddie Jobson-site, alleen toegankelijk voor leden)
https://www.facebook.com/mikerutherford0/
https://www.facebook.com/MikeRutherfordNet/ (fansite).

HERUITGAVE
Keyes, Eric - No One Knows My Thirst (featuring Allan Holdsworth)
Van de Allan Holdsworth-CD "Beyond The Vault" (John McCracken Media Group, 2026),
heruitgave van "Tales From The Vault: Rare Tracks From The Past, Present And ... Beyond" (Pledge Music, 2019)

In 2019 ontvingen mensen die een uitgebreide financiële bijdrage hadden geleverd aan Allan Holdsworths Pledge-campagne de CD "Tales From The Vault: Rare Tracks From The Past, Present And ... Beyond". Het was een goedmakertje, aangezien het aanvankelijke idee achter de campagne was dat de gitarist steeds een nieuw nummer als download zou aanbieden. Die nummers zouden later - voor degenen die een grote financiële bijdrage hadden geleverd - op CD komen. Uiteindelijk leverde Holdsworth maar enkele nieuwe stukken, terwijl er wel allerlei archiefmateriaal werd aangeboden. Deze nummers kwamen vervolgens, twee jaar na zijn overlijden, op genoemde CD. John McCracken, een van de initiatiefnemers achter de campagne, bood onlangs een geremasterde en iets uitgebreidere CD-R-versie van dit album aan onder de titel "Beyond The Vault". Het bonusmateriaal bestaat uit een live-track van Pierre Moerlens Gong met in Holdsworth in de gelederen, een nummer van gitarist/zanger Eric Keyes en een CD-ROM met bladmuziek, foto's en een video. Van het bonusmateriaal hoort u nu het nummer "No One Knows My Thirst" van Eric Keyes. De song, waaraan Holdsworth zijn medewerking verleende, verscheen in 2011 op Keyes' download-album "Mind On Fire" en is dus nu pas voor het eerst fysiek uitgebracht.
Websites:
https://www.youtube.com/watch?v=-nRsPQw-J78 (korte film over deze heruitgave)
https://erickeyes.com/
https://www.facebook.com/EricKeyesMusic/
https://open.spotify.com/album/0gR74SXq3hq6QqhDrsZTFm (het album "Mind On Fire").

NIEUW
Getter Premonition, Jane – Transmogrify
Van het album “Transmogrify” (7D Media, 2026)

Jane Getter Premonition is de band die de naamgeefster al meer dan een decennium runt. Immers: in 2015 verscheen “On”, nadat de New Yorkse gitariste en zangeres al drie albums onder eigen naam had uitgebracht. Hoewel de toevoeging Premonition suggereert dat er daarna sprake is van een vaste groep, is dat zeker niet zo. Echtgenoot Adam Holzman is wel steeds van de partij als toetsenist op alle vier nu verschenen Premonition-studioalbums (en werkte ook al mee aan de drie eerdere platen). Ook Alex Skolnick prijkt op alle Premonition-hoezen, al is de gitarist op het nu net verschenen “Transmogrify” alleen met één solo in het titelnummer te horen. Drummer Gene Lake kenden we al van voorganger “Division World”. Toen droeg hij alleen voor het bonusnummer de stokken over aan Russell Holzman, nu is deze zoon van Jane en Adam in twee stukken te horen. (Trouwens: Holzman senior en junior waren beiden te horen op Steven Wilsons meest recente album “The Overview”.) Paul Frazier is deze keer de bassist van dienst. Een kritiekpuntje dat we bij eerder werk van Getter uitten, was dat haar zang wat donker en monotoon klonk. Daar is nu een duidelijke verbetering in gekomen: door wat meer melodie misschien, maar vooral door veel werk te steken in zangharmonieën die voor fraaie kleuring zorgen. Liefhebbers van Holzman heerlijk meanderende Mini-Moog-solo's komen ook nu weer aan hun trekken. In het titelnummer is hij meteen de eerste solist en na die opwindende bijdrage voegen voornoemde Skolnick en Getter zelf daar nog sterke gitaarsolo's aan toe. En toch is dit net als de voorganger in de eerste plaats een songmatig album, stilistisch te kenschetsen als licht-progressieve rock met een kleine jazzrockinvloed (op de akoestische gitaar-interlude “Little Steps” na). En met de genoemde melodieën, harmonieën en solo's is het opnieuw een zeer genietbaar werkstuk. We gaan luisteren naar het al aangehaalde titelstuk, met 9:20 ook meteen het langste nummer van “Transmogrify”.
Websites:
https://janegetter.com/
https://www.facebook.com/janegettermusic/
.

(OP)NIEUW
Panunzi, Stefano – Hold
Van “Caravaggio” (eigen beheer / Long Lunch Music, 2026)

Nogmaals aandacht voor de nieuwe dubbel-CD van Stefano Panunzi. Voor liefhebbers van weldadige progressieve artpop in het straatje van Japan en het latere solo- en gezamenlijke werk van David Sylvian en Jansen, Barbieri, Karn (JBK) zijn het mooie tijden. In mei introduceerden we al het nieuwe album “Hauntings” van Richard Barbieri, in juni gevolgd door “Filter” van GRICE, het project van Grice Peters, die de genoemden duidelijk tot voorbeeld neemt en ook enkelen voor bijdragen op diens albums wist en weet vast te leggen. Tegelijk met “Hauntings” verscheen bovendien “Caravaggio”: het genoemde nieuwe album van de Italiaanse toetsenist, componist en producer Stefano Panunzi. Die werkte niet alleen al eerder samen met Grice Peters, op zijn eerste twee platen was het zoemende fretloze basspel van de 15 jaar geleden overleden Mick Karn prominent aanwezig. Voor later plaatwerk benaderde hij bassisten die met hun spel Karns stijl dicht wisten te benaderen. “Caravaggio” blijkt een dubbel-CD met bij elkaar maar liefst dik tweeënhalf uur muziek, afwisselend instrumentaal en vocaal. Niet alle composties zijn nieuw: net als op de voorganger “Pages From The Sea” (2023) wordt er ook Fjieri-werk gerecycled. We vroegen Panunzi drie jaar geleden via Facebook waarom hij dat doet en hij legde uit dat hij het zo jammer vindt dat de, overigens door Xymphonia uitgebreid bejubelde Fjieri-albums eigenlijk een beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Hij wil het materiaal, dat hem na aan het hart ligt, graag weer onder de aandacht brengen. In het geval van “Caravaggio” gaat het om “Hidden Ties” (hertiteling van “Hidden Lives”), “Endless” en “Breathing The Thin Air”: de nummers zijn met andere muzikanten opnieuw opgenomen. Bij Fjieri zong Tim Bowness in alle drie gevallen zijn eigen teksten, nu alleen nog “Hidden Ties”, de overige twee zijn nu door 05Ric voorzien van nieuwe vocalen. Is er nog meer ouder werk? Ja, er is een fraaie reprise op het door Jakko Jakszyk gezongen “Every Drop Of Your Love” van voorganger “Pages From The Sea”. Ook heeft het vier jaar geleden al via streamingkanalen op de geboortedag van Mick Karn uitgebrachte “Tribal Innocence – Part 2” hier een verdiend plekje gekregen. De betreurde basmeester is hier nog op te horen en de opname zal ongetwijfeld stammen uit de sessies voor deel 1, dat op Panunzi's eersteling “Timelines” (2005) prijkt. “Caravaggio” is inmiddels het vijfde album onder eigen naam en met een intro van rustiek luitgetokkel worden we meegenomen naar de tijden van de beroemde kunstenaar Michelangelo Caravaggio (1571-1610), voordat het eigenlijke door Grice Peters (daar is-ie weer!) gezongen titelstuk daadwerkelijk begint. De experimentele gitaarpartijen zijn hier van de hand van David Torn, met een discografie die zich uitstrekt van artpop tot avant-garde; zo verrichte hij een kleine 4 decennia terug al fraai werk op David Sylvians “Secrets Of The Beehive”. Er valt verder heel veel te kiezen uit deze twee tot de rand gevulde CD's. In mei draaiden we al twee nummers van de eerste CD, het aan Mick Karns “Bestial Cluster” herinnerende "I No Longer Know Who You Are" en “Isolation”. Vanavond de langste track van CD2, het door 05Ric gezongen en mede-gecomponeerde "Hold", waarin een abstracte gitaarsolo van David Torn is verwerkt.
Websites:
https://stefanopanunzi1.bandcamp.com/album/caravaggio-2cd
https://burningshed.com/artists/StefanoPanunzi
https://www.facebook.com/stefanopanunzimusic/.

(OP)NIEUW
BRØNS – Aragorn
Van “The Fellowship” (eigen beheer, 2026)

In 2020 schopte het tweede studiowerkstuk van Dave Brons, "Not All Those Who Wander Are Lost", het tot Album van de Maand, waarbij we het virtuoze gitaarspel van de Brit bejubelden. Afgelopen maand verscheen zijn vierde wederom op Tolkiens werk gebaseerde album “The Fellowship”. Dat het werk hieraan een aantal jaren in beslag nam, werd mede veroorzaakt door het feit dat er tussentijds ook nog een live-registratie verscheen op Blu-ray en CD. Net als op de voorgaande albums is zangeres Sally Minnear weer van de partij. Andere terugkerende vaste krachten zijn drummer John Biglands en multi-instrumentalist Daniel Day. Vooral laatstgenoemde heeft een belangrijk aandeel in de arrangementen middels spel op o.a. diverse traditionele Ierse fluiten als de tin whistle. Dat dit echt een groepsproduct is, dat met compositorische bijdragen van de medeleden tot stand is gekomen, komt tot uitdrukking in het feit dat “The Fellowship” verschijnt onder de bandnaam BRØNS. Een van de meest noemenswaardige gasten is Troy Donockley die aantal nummers verrijkt met zijn Uilleann pipes-spel. En we moeten vooral vaste co-producer Dave Bainbridge niet vergeten. Wie de voorgaande albums kent, weet dat Brons de nodige gitaarcapriolen uithaalt, maar toch vooral een muzikale reis voorschotelt waar de Keltische invloeden vanaf druipen. Dat is deze keer niet anders, maar die invloeden overheersen niet. “The Fellowship” gaat gelijk voortvarend van start met stevig en snel gitaarwerk dat ons aan Nightwish deed denken: hier treedt derhalve Brons' ervaring in heavy metal naar voren. De verhalen van “The Lord Of The Rings” zijn natuurlijk al vaak naar muziek vertaald. Het is dan ook een uitdaging om de luisteraar hierop nét een andere manier in mee te nemen en daar de dynamiek in te houden. BRØNS is dat overtuigend gelukt. Naast de stevige stukken muziek waarbij we moeten denken aan achtervolgingen of vechtscènes zijn er de momenten van bezinning of juist vreugde. Voor dat laatste is soms zelfs een koor ingeschakeld. Na een aantal luisterbeurten zijn we ervan overtuigd dat “The Fellowship” een van Brons’ meest geslaagde projecten is. In mei lieten we u al twee stukken horen, deze week nogmaals aandacht voor “The Fellowship”, nu middels “Aragorn”.
Websites:
https://www.davebrons.com/
https://www.facebook.com/DaveBronsMusic
https://davebrons.bandcamp.com/album/br-ns-the-fellowship.

MONUMENT
Finisterre Project – g. - Seascape ; h. - Morning
Van het album “Höstonaten (A Collection Of Autumnal Dances)” (Mellow Records, 1997)

Fabio Zuffante runde en runt een flinke hoeveelheid bands, waarvan Finisterre een van de bekendere is. De Italiaanse multi-instrumentalist en componist had met die groep al vijf albums gemaakt toen in 1997 onder de naam Finisterre Project het album “Höstsonaten” (ofwel “Herfstsonate”) uitkwam. In feite is dit het startpunt van wéér een nieuwe groep, die vervolgens doorging onder de naam Höstsonaten, dat in de tien volgende jaren nog zo'n 7 platen uitbracht, met een grote invloed uit klassieke muziek. Om de genoemde klassieke inslag wordt deze muziek vaak vergeleken met die The Enid. De leider van die Britse groep, Robert John Godfrey, wordt zelfs genoemd als inspiratiebron. Muzikaal gezien doen de akoestische stukken denken aan het oude Genesis; ze delen die typische sfeer. Wanneer de fluit invalt, klinkt het meer Italiaans, terwijl de elektrische gitaarpartijen meer doen denken aan moderne progressieve rock. Maar laten we ook het veelvuldig gebruik van Mellotron niet vergeten. We belichten vanavond het begin, dus nog onder de naam Finisterre Project. Het album bestaat uit drie composities, aangevuld met een kort intro. Het leeuwendeel van het album wordt in beslag genomen door het achtdelige titelstuk, van maar liefst 41 minuten lengte. We draaien niet het hele “Höstsonaten” maar de laatste twee delen van samen zo'n 16 minuten: “Seascape” en “Morning”. “Seascape” begint met een aangenaam, dromerig deel met veel Mellotron en percussieve piano en zeer aantrekkelijke melodieën. De zang is niet geweldig maar wel acceptabel. De sound is hier een beetje folkachtig. Verrassend zijn vervolgens de scheurende gitaren, waarbij de gitarist zich echt laat gaan in een orgastische mix met keyboards en gedreven drums. “Morning” heeft een opbeurende sfeer en een melodie die ongetwijfeld veel mensen tot tranen zal roeren. Het mooie artwork van het voluit “Höstonaten (A Collection Of Autumnal Dances)” geheten werkstuk is zowel klassiek als stijlvol. (In dit stukje zitten met de nodige aanpassingen -vertaalde- quotes uit een recensie van Jurriaan Hage verwerkt)
Websites:
https://fabiozuffanti.bandcamp.com/
https://mellowlabelproductions.bandcamp.com/album/h-stsonaten
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=152
https://www.macs.hw.ac.uk/~jh2054/aoc/reviews/hostsonaten.html (volledige recensie J. Hage).

LIVE-TIP / 15 JAAR
Opeth – The Lines In My Hand
Van “Heritage” (Roadrunner Records, 2011)

Opeth begon in 1990 als deathmetalband, die langzamerhand meer progressieve trekjes in de muziek toeliet. Wel steeds met heftige grunts van frontman Mikael Åkerfeldt. Nadat in 2003 met producer en gastmuzikant Steven Wilson middels “Damnation” al eens een 'softe' plaat was gemaakt die sterk in het verlengde lag van de eigen muziek van die Britse vriend van Åkerfeldt, leek vijftien jaar geleden met “Heritage” een definitieve overstap naar progressieve rock, zonder het death-element én zonder grunts, te zijn gemaakt. Live werd overigens ook de jaren erná nog flink gediept uit het deathmetalverleden, wat de bij sommige van die gelegenheden aanwezige Xymphonia-afvaardiging niet echt trok, vooral door het gegrunt. Maar in 2024 besloot Åkerfeldt voor “The Last Will And Testament” die vocale techniek toch weer veelvuldig aan te wenden. Kersverse drummer Waltteri Väyrynen (zo'n 20 jaar jonger dan de overige leden, maar toch al een verleden bij een flinke rij groepen, waaronder Paradise Lost) legt daar vaak flink heftige, maar ook complexe ritmiek onder. Deathmetal is het niet meer te noemen, wel is het de stevigste Opeth-schijf in jaren - maar zeker ook symfonisch, niet in de laatste plaats vanwege de weelderige 'vintage' keyboardpartijen van Joakim Svalberg. We moesten er erg aan wennen maar kunnen niet anders dan tot het oordeel komen dat Åkerfeldt, van wiens cleane, warme stem we erg houden, ook echt fraai kan grunten. Dus gaat opnieuw een Xymphonia-afvaardiging een poging doen een héél Opeth-concert te waarderen, op 5 augustus in TivoliVredenburg. Dat concert is overigens al wel uitverkocht, maar voor de show in het Amphitheater van Gelsenkirchen twee dagen later zijn nog tickets te bestellen. Voorprogramma in beide gevallen is het onlangs door ons aan u geïntroduceerde Hällas. Wij gaan vanavond terug naar het nu 15 jaar oude “Heritage”, zónder grunts dus, maar onmiskenbaar Opeth, met “The Lines In My Hand”.
Websites:
https://www.opeth.com/
https://www.facebook.com/Opeth/.

ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – Garden Of Celestials
– The Word
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer dat we laten horen: “Garden Of Celestials”. Daarna volgt het voornoemde “The Word”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

NIEUW (ARCHIEF-UITGAVE) / 35-JARIG BANDJUBILEUM
Quidam – Warkocze (akoestisch)
Van “Day Of Dreams: Live In The Netherlands 1997” (Farna Records, 2026)

Quidam werd meteen al met het naar de groep vernoemde debuut uit 1996 door de internationale prog-goegemeente in de armen gesloten. Het was dan ook een prachtig werkstuk met gloedvolle prog in de seventiestraditie van Genesis en Camel, die sterk werd gespeeld en fraai gezongen, destijds door een vrouw. Met name in Nederland was de Poolse band een graag geziene gast op festivals én in radiostudio's – en daar kunnen wij van Xymphonia over meepraten. In januari 1997 werd opgetreden op het Zwolse Day Of Dreams Festival en een dag later reisde het gezelschap naar toenmalige Xymphonia-standplaats Almelo voor een interview en akoestische sessie. Zowel het Zwolse concert als het Almelose bezoek werd door Xymphonia-redactielid Maurice Dam vastgelegd en we hebben hier dan ook diverse malen opnamen van laten horen. Maar nu komt het: Quidam was jaren inactief en Maciek Meller was toegetreden tot Riverside. Maar sinds laatstgenoemde band het loodje lijkt te hebben gelegd is Quidam weer gaan optreden (tegenwoordig met een zanger) en was al te aanschouwen op MidSummer Prog. Nu, 35 jaar na de oprichting, is er een serie van 4 albums verschenen met historische live-opnamen en de eerste in die reeks bevat... de opnamen uit Zwolle en Almelo! Van dit “Day Of Dreams : Live In The Netherlands 1997” laten we de akoestische versie horen van “Warkocze” zoals die voor Xymphonia bij het toenmalige Radio Almelo werd vastgelegd.
Website:
https://quidampl.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/Quidampl/
https://farnarecords.com/pl/.

ACTUEEL / LIVE-TIP
Big Big Train - On The Racing Line
Van "Grimspound" (English Electric Recordings, 2017)
Zimmer, Hans - Rush - Lost But Won
Van "The World Of Hans Zimmer: A Symphonic Celebration" (Sony Classical, 2019)

Voor liefhebbers van Formule 1-racen is 1976 uiterst memorabel. Het was het jaar van de tweestrijd tussen de koele, berekenende Oostenrijkse coureur Niki Lauda (voor Ferrari) en racer/playboy James Hunt (voor McLaren). Een strijd die op het scherp van de snede werd gestreden - niet alleen op de baan, maar ook daarbuiten met klachtenprocedures over en weer tussen de teams van Ferrari en McLaren. 1 augustus 1976, deze week dus exact 50 jaar geleden, crashte Niki Lauda op de Nürburgring in Duitsland op dramatische wijze, waarbij zijn wagen in brand vloog, Lauda omgeven werd door vlammen, waarna hij door collega-coureur Arturo Merzario met zware verwondingen uit het wrak werd getrokken. Gevreesd werd dat Lauda dit niet zou overleven, maar zes weken later vervolgde hij zijn strijd met Hunt voor het kampioenschap al. Hij verloor dat met één punt verschil maar in 1977 nam hij revanche en werd alsnog (en voor de tweede keer in zijn carrière) kampioen. Dit stukje Formule 1-geschiedenis inspireerde ons allereerst tot het draaien van “On The Racing Line”, een instrumental van het tiende Big Big Train-album “Grimspound”, uit 2017. We vervolgen met muziek van Hans Zimmer voor de film “Rush” van Ron Howard uit 2013. Die film gaat over precies dit historische seizoen uit de Formule 1-geschiedenis. U hoort een live-uitvoering van het deel “Lost But Won” uit die soundtrack, gespeeld door het Weens Radio Symfonie Orkest. Big Big Train treedt overigens in oktober twee keer op in Nederland: de 2de in Zoetermeer en de 3de in Uden. Hans Zimmer is regelmatig op concertpodia te aanschouwen en zijn muziek, zonder zijn aanwezigheid, nog veel vaker, bijvoorbeeld tijdens “The World Of Hans Zimmer: A New Dimension” op 28 april 2027 in de Ziggo Dome in Amsterdam en daarnaast op diverse locaties in Duitsland – 15 oktober al in Düsseldorf.
Websites:
https://www.bigbigtrain.com/
https://www.facebook.com/bigbigtrain/
https://www.hanszimmerlive.com/
https://www.facebook.com/hanszimmerlive/.

LIVE-TIP / HET (DUO-)DEBUUT
Jansen & Barbieri - Move In Circles
Van "Worlds In A Small Room" (Victor, 1985)

Onlangs maakte Steve Jansen bekend dat hij met zijn Exit North-collega Thomas Feiner en met Richard Barbieri, met wie hij jarenlang in onder meer Japan, Rain Tree Crow en Jansen, Barbieri, Karn zat, volgend jaar in Engeland een optreden gaat verzorgen. Vlak daarna kwam het bericht dat er ook in Nederland een show gepland staat en wel op 20 maart 2027 in Deurne. Eerst zal Barbieri werk van zijn soloplaten brengen, vervolgens komt er een set met Exit North-werk en tot slot zullen Barbieri en Jansen voor het eerst in 30 jaar weer op het podium staan en materiaal spelen van hun duo-albums. Stiekem hopen we dat er een gastbassist wordt uitgenodigd. Een geschikte kandidaat zou de door Mick Karn beïnvloede Fabio Trentini zijn, die ook op Stefano Panunzi's recente album te horen is. Barbieri en Jansen debuteerden overigens in 1985 met het aanvankelijk alleen in Japan uitgebrachte "Worlds In A Small Room" dat gemaakt was voor een gelijknamige video. Van die CD draaien we het afsluitende, behoorlijk Japan-achtige "Move In Circles".
Websites:
https://www.stevejansen.net/post/exit-north-jansen-barbieri-in-concert-at-cultuurcentrum-deurne-the-netherlands
https://www.facebook.com/stevejansenofficial
https://www.facebook.com/RichardBarbieriOfficial/
https://www.ccdeurne.nl/programma/exit-north-steve-jansen-richard-barbieri/.

50 JAAR / ITALOPROG
Corte Dei Miracoli - ...E Verrà L'Uomo
Van "Corte Dei Miracoli” (Grog Records, 1976 / Vinyl Magic, 1994)

De jaren zeventig heeft ons een flink aantal wereldwijd bekende progressieve rockbands gebracht, maar daarnaast ook een flink aantal zogenaamde 'one-and-done'-bands. Ofwel groepen die, ook al was de kwaliteit er vaak wel degelijk, maar één album wisten uit te brengen. Oorzaak was soms gebrek aan succes, maar het veranderende muzikale klimaat in de tweede helft van de jaren 70 was er waarschijnlijk ook debet aan. We kunnen gerust stellen dat geen land zo veel 'one-and-done'-albums heeft afgeleverd als Italië. Denk aan bijvoorbeeld Museo Rosenbach, Maxophone, Alphataurus, Celeste en misschien wel het sterkste voorbeeld want ons betreft, Locanda Delle Fate. Het bijzondere in al die gevallen is, dat die werkstukken twee decennia later tot internationaal gezochte klassiekers uitgroeiden (met als gevolg dat veel van die groepen een doorstart maakten, soms met nauwelijks nog originele leden). Corte Dei Miracoli komt dicht in de buurt van dit illustere lijstje. Ook deze uit het noordwesten van Italië afkomstige groep heeft maar één album uitgebracht, al heeft dat naar de band vernoemde werkstuk uit 1976 misschien nét niet die kwaliteit van de eerder genoemden. Maar het blijft een aanrader voor de liefhebbers van Italiaanse prog uit de jaren 70 (vaak kortweg RPI genoemd, Rock Progressivo Italiano). Corte Dei Miracoli opereerde zonder gitarist maar kende naast de standaard bas/drums-ritmesectie wel twee toetsenisten. Die zorgden voor een bij vlagen klassieke invloed zoals we die ook horen bij Banco, waarbij de ritmesectie soms de indruk wekt veel liever jazzrock te willen spelen. De manier waarop zanger Graziano Zippo de hogere regionen opzocht, roept vergelijkingen op met Aldo Tagliapietra van Le Orme, ook al zo'n toetsengedomineerde Italoproglegende. We gaan luisteren naar het openingsnummer “...E Verrà L'Uomo”, met trouwens de enige gitaarpartij op het hele album. Die werd ingespeeld door New Trolls-lid Vittorio Di Scalzi, die ook gezorgd had voor het platencontract met Grog Records.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=495.