• Complete Archive

    On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview in the left column.

  • THIS MONTHS SHOWS:

    • Zondag 6 september 2026 Show No. 1728

    NIEUW
    Hackett & Rothery – Sandsend
    – The Roaring Waves
    Van “The Roaring Waves” (InsideOut/Sony Music, 2026)

    Al meer dan een decennium werd er aan gewerkt: een duoplaat van twee gitaarlegendes uit twee opeenvolgende proggeneraties: de Steves Hackett en Rothery. Nu is-ie er dan eindelijk, “The Roaring Waves”, precies een jaar na een ándere Rothery-samenwerking waar ook al jaren sprake van was. Eind augustus 2025 verscheen immers “Gentō” van Bioscope, ofwel Rothery met Tangerine Dreams Thorsten Quaeschning. Van Hackett herinneren we ons o.a. “Squackett”, de alweer 14 jaar oude duoplaat met Chris Squire. Zulke supersamenwerkingen pakken lang niet altijd spannend of verrassend uit, maar “The Roaring Waves” is een meeslepend album met voldoende afwisseling. Er is meer te horen dan alleen de twee gitaren: Rothery heeft uit zijn SRB toetsenist Riccardo Romano en drummer Leon Parr gecharterd. Die laatste, ook bekend van Mr. So & So, is in twee stukken te horen, in de andere vijf fungeert Romano's RanestRane-collega Daniele Pomo. Rothery en Romano delen de basgitaarpartijen. Echt verrassend is misschien alleen het rock 'n' rollende slotnummer “Pacific Coast Highway” waarin Hackett z'n sterke mondharmonicakunsten weer eens kan tonen en daarnaast zijn gitaar bij tijd en wijle flink laat gieren. Het is ook het enige nummer met (woordenloze) vocalen, waarbij de hulp van de familie Rothery is ingeroepen. Hoogtepunt is het titelnummer, dat opent met het prachtige, uit duizend herkenbare akoestische gitaarspel van Hackett en waarna Romano stuwende keyboardgronden legt voor wervelende elektrische gitaarpartijen van beiden. Het pakkende “Sandsend” laat een mooi vraag- en antwoordspel horen waarin de Marillion-gitarist zijn grote voormalige Genesis-held het voortouw laat nemen met van die gepatenteerde sustainnoten. In de tweede helft laat de jongere van de twee horen dat soort lang aangehouden noten ook in huis te hebben. Het mooie is dat InsideOut van dit album een CD+Blu-ray-combi uitbrengt met op de Blu-ray een Dolby Atmos-mix waarop die partijen mooi verspreid in het geluidsbeeld zitten. Als je over de juiste apparatuur beschikt (en dat kan ook een 5.1-set zijn) is dit echt een aanrader. We gaan luisteren naar de twee laatst benoemde stukken.
    Websites:
    https://hackettsongs.com/
    https://www.facebook.com/stevehackettofficial
    https://steverothery.com/
    https://www.facebook.com/SteveRotheryOfficial/.

    NIEUW
    Exploring Birdsong - Archipelago
    - Footprints
    Van "Every House We Built" (Long Branch Records, 2026)

    Het Britse Exploring Birdsong kwam in 2020 op onze muzikale radar doordat zangeres en pianiste Lynsey Ward vocale bijdragen leverde aan “Altitude” van Lifesigns. Nieuwsgierig als we waren ontdekten we dat ze met haar eigen trio op debuut-EP "The Thing With Feathers" (2019) eigenzinnige muziek maakte in een bezetting van zang, piano, bas en drums. Het was duidelijk dat het drietal ging voor kwaliteit in plaats van kwaliteit want we moesten 4 jaar wachten op de opvolger "Dancing In The Face Of Danger". Dat bleek bovendien opnieuw een EP, waarop het muzikale arsenaal flink was uitgebreid met de nodige synths, maar wederom geen gitaren! Vervolgens werd er wel eindelijk gewerkt aan een volledig album, het afgelopen juni verschenen "Every House We Built". De muzikale lijn van de tweede EP is doorgezet, waarbij de songs nog net iets compacter zijn geworden en tegelijk zeer melodieus, maar daarbij wel stuk voor stuk voorzien van interessante vondsten en wendingen. En nee, ook dit keer is er geen gitaar te horen, maar wordt de trucendoos flink opengetrokken voor de wel degelijk opduikende stevige uitbarstingen. Alle drie de leden dragen ijzersterke songs aan. Daarin staat de prachtige stem van Ward, die ook regelmatig in oneindig lijkende harmonielagen wordt ingezet, steeds centraal. Daar waar voor de EP's de inspiratie meer extern werd gevonden, is "Every House We Built" thematisch een zeer persoonlijk album met teksten over persoonlijke relaties en liefdeservaringen. Aangrijpend is “Footprints”, met een tekst van bassist Jonny Knight, over hoe om te gaan met het feit dat alles wat je weet over een veel te vroeg overleden ouder uit de tweede hand komt. "Every House We Built" is geen standaard modern prog-album; het is misschien zelfs wel meer pop dan prog, maar dan wel van het avontuurlijke en meeslepende soort en derhalve het wachten meer dan waard geweest.
    Websites:
    https://exploringbirdsong.com/
    https://exploringbirdsong.bandcamp.com/album/every-house-we-built
    https://www.facebook.com/ExploringBirdsong/
    https://www.instagram.com/exploringbirdsong.

    XYMPHONIA-DEBUUT
    Siiilk – Eemynor – Signs In The Sand - Part 1
    Van het album “Eemynor” (Musea, 2022)

    Het Franse Siiilk komt voor een groot gedeelte voort uit de resten van het opgeheven Pulsar. Die invloedrijke Franse band uit de jaren zeventig werd sterk geïnspireerd door Pink Floyd en King Crimson. Van Siiilk verschenen 3 albums: “Way to Lhassa" (2013), "Endless Mystery" (2017) en tenslotte “Eemynor” (2022). In Xymphonia is Siiilk nog nooit aan de orde gekomen en we maken dat vanavond goed met muziek van laatstgenoemde album. Dat ontvouwt zich heel natuurlijk en relaxt, met zachte composities die, zoals gebruikelijk bij Siiilk, gevarieerde klanklandschappen schetsen. Gitarist Gilbert Gandil en toetsenist Jacques Roman hebben daar een groot aandeel in. Het duo wordt bijgestaan door bassist Guillaume Antonicelli en drummer Clément Vullion. De zang wordt verzorgd door Richard Pick, tevens oprichter en leidende kracht binnen de groep. Catherine Pick, naar we aannemen zijn partner, zingt ook en bespeelt een Indisch harmonium. Wij gaan luisteren naar “Signs In The Sand – Part 1”, dat een goed beeld geeft van wat het album te bieden heeft.
    Websites:
    https://siiilk1.bandcamp.com/
    https://www.facebook.com/Siiilkmusic.

    (OP)NIEUW
    Archive – Where I Am
    Van het album “Glass Minds” (Dangervisit (= eigen beheer), 2026)

    In maart draaiden we muziek van "Glass Minds", de nieuwe CD van Archive. Het in 1994 opgerichte Archive is een typische cultband met een trouw publiek in heel Europa. Door de loop der jaren wisselde het Britse collectief nogal eens van bezetting en verschoven de muzikale uitingen van triphop naar epische, progrock-achtige soundscapes. Denk daarbij aan een mengvorm van elektronische muziek, postrock en progressieve rock. Het eind februari verschenen dertiende studioalbum “Glass Minds” bevat 12 nieuwe nummers met een totale lengte van bijna 78 minuten. Vorig jaar oktober presenteerden we al een voorproefje in de vorm van het nummer “Look At Us” met een hoofdrol van Lisa Mottram, een van de drie zangers op “Glass Minds”; haar stem is een belangrijk element op het album en daardoor mede-sfeerbepalend. Haar luchtige toon versmelt op natuurlijke wijze met het elektronische kader en functioneert bijna als een extra instrumentale laag. De grootste stempel op het geheel drukt echter mede-oprichter Darius Keeler met zijn persoonlijke productiestijl: synthesizers, ingetogen ritmes en subtiele harmonische verschuivingen bouwen een klanklandschap op dat zich over langere stukken ontwikkelt in plaats van te vertrouwen op een onmiddellijke impact. We durven te stellen dat “Glass Minds” een van de hoogtepunten is in de Archive-discografie die nu al meer dan 30 jaar omspant. Om dit nogmaals te onderstrepen besteden we dit keer aandacht aan het ruim acht minuten durende intense slotnummer "Where I Am".
    Websites:
    https://www.facebook.com/ArchiveOfficial
    https://linktr.ee/archiveofficial.

    RANDEN VAN DE PROG
    Crosby, David & The Lighthouse Band – Déjà Vu (live)
    Van de CD+DVD-set "Live At The Capitol Theatre" (BMG, 2022)

    In 2018 ging David Crosby op toernee met wat hij zijn Lighthouse Band noemde: de singer-songwriters Michael League, Becca Stevens en Michelle Willis. Met zijn vieren hadden ze het album “Here If You Listen” gemaakt, wat weer een uitvloeisel was van het feit dat League, in het dagelijks leven leider van de fusionband Snarky Puppy, de andere drie had uitgenodigd om deel te nemen aan de opnames voor “Family Dinner Vol. 2”. Op dit live-album werkte Snarky Puppy samen met zangers en zangeressen uit alle hoeken van de muziekwereld. Een van de optredens uit de tournee met de Lighthouse Band werd eind 2018 gelukkig vastgelegd en die registratie verscheen december 2022, een maand voor Crosby's plotselinge overlijden, als CD+DVD-combi onder de titel "Live At The Capitol Theatre". De focus lag heel duidelijk op het sterke materiaal dat het viertal samen had geschreven en de nadruk lag natuurlijk op de prachtige meerstemmige zang. Maar uiteraard kwamen er ook nog wel wat klassiekers voorbij, waarbij de meest opvallende wederom Crosby's bijdrage aan het eerste CSN&Y album was, de titelsong “Déjà Vu”. Dat nummer kreeg bij CPR (Crosby / Pevar / Raymond) eind jaren negentig een Steely Dan-achtig jasje, maar op dit live-album, in deze kleine bezetting, wordt het haast een jazznummer, met een improviserende, scat-zingende Crosby aan het begin, een meeslepende elektrischepianosolo van Willis en bassolo van League waarna er een ijzingwekkende, bijna a cappella slot volgt. Na deze toernee werkte het kwartet aan een nieuw studio-album, dat volgens League zelfs kant-en-klaar ergens op een plank ligt. Bovendien is het naar diens oordeel het beste werk dat ze met hun vieren gemaakt hebben. Na het overlijden van Crosby was er geen interesse van platenlabels om het uit te brengen, dus tot dit ooit een keer alsnog gebeurt doen we het met wat er nu ligt, waaronder dus dit live-document.
    Websites:
    https://davidcrosby.com/
    https://www.facebook.com/OfficialDavidCrosby/.

    NIEUW (progressieve pop)
    Willow – The Thread
    Van “The Thread” (ADA, 2026)

    In een poging 'alles' bij te houden, vermaken we ons onder de dagelijkse werkzaamheden met het vluchtig beluisteren van albums die in nieuwsbrieven van platenzaken, uitleeninstanties en online magazines worden aangeprezen. Eerlijk gezegd ontgaat ons dan wel eens wat omdat we uiteraard ons werk geconcentreerd doen, maar soms springt er iets uit. Vorige maand Goose bijvoorbeeld – een band die we daarvoor helemaal niet kenden. Onlangs dachten we eventjes dat Becca Stevens eindelijk een echte opvolger voor “Regina” had gemaakt. We hoorden gehaaide progressieve popliedjes die voortbouwen op het werk van de Grote Vrouwen in dit genre van de afgelopen decennia, waarbij invloeden uit jazz en soul vloeiend en subtiel ingepast zijn. Zowel stilistisch als qua stemgeluid was het niet gek dat we dat dachten, maar we bleken te luisteren naar de nieuwe van Willow. Deze dame, voluit Willow Camille Reign Smith geheten (ha, dus 'Regina' zit wel in haar naam!:-)), brengt al sinds 2015 albums uit en het nu verschenen “The Thread” is al haar zevende (en de vijfde fysieke). Er wordt prachtig en puntig op gemusiceerd. Om te achterhalen wie daarvoor verantwoordelijk is moesten we het internet raadplegen, want de CD-release van het album met een 'boekje' dat uit slechts één blad beslaat, is volkomen onleesbaar. Willow richt zich dus niet op een fysiek kopend publiek, dat is wel duidelijk, want de credits zijn alleen goed te lezen op Tidal en Apple Music (en op Wikipedia, die het uit die bronnen heeft opgediept). Dertien musici tellen we maar liefst, waarbij opvalt dat Willow zelf niet alleen componeert, produceert en arrangeert, maar ook gitaar, piano, drums, Fender Rhodes, percussie en Moog bespeelt, naast dat ze uiteraard ook zingt. Dat ze de dochter is van Will Smith, noemen we maar niet, want dat leidt alleen maar af. Het zou misschien u compleet op het verkeerde been zetten.
    Websites:
    https://willowsmith.com/
    https://www.facebook.com/WILLOW#
    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Thread.

    ALBUMS VAN DE MAAND
    Hjelm, Hans - Mantra (2024 version)
    Hjelm, Hans - Mantra (2026 version)
    Van "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024) respectievelijk "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026)

    Voor het Album van de Maand september hebben we niet één, maar twee platen uitgekozen. Het betreffen de twee meest recente albums van Hans Hjelm. Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. Op zijn nieuwe plaat, het in mei verschenen "The Night Electronic", keerde Hjelm, zoals de titel al aanduidt, terug naar die tweede plaat. Voor vijf van de zeven nummers van "Into The Night" heeft hij namelijk vocale arrangementen geschreven. Met name de aan Julee Cruise herinnerende stem van Hildur Ottilia zorgt ervoor dat dit nieuwe album een dromerige laag over de groepssound krijgt. De zang van Victor Westerlund versterkt dit. Het dit keer weer wel op CD uitgebrachte werkstuk heeft ten opzichte van de download en LP nog twee bonustracks. Dit zijn eveneens van zang voorziene versies van composities van het debuut. Aangezien we de tweede plaat destijds niet aan u hebben kunnen presenteren en we er achteraf toch zeer van onder de indruk zijn, hebben we besloten dat album plus het recente "The Night Electronic" als Albums van de Maand te presenteren. Net als in aflevering 1715, toen we het nummer "I Feel Like Fire" van de nieuwe CD naadloos lieten overgaan in de instrumentale versie van dit stuk van "Into The Night", zullen we de komende weken van één stuk zowel de instrumentale als vocale versie laten horen. We starten toepasselijk met het nummer dat beide opent en wel "Mantra".
    Websites:
    https://hans-hjelm.com/
    Bandcamp - Into The Night
    Bandcamp The Night Electronic
    Facebook (momenteel niet beschikbaar)
    Facebook - Bandetkungensman/.

    NIEUW (verlaat) / (verkapte) LIVE-TIP
    Marco Bernard – The Quadrant
    Van het album “Moby Dick” (Seacrest Oy, 2025)

    Marco Bernard begon zijn muzikale carrière in 1978 bij de Italiaanse punkrockband Elektroshok, waarmee hij het album "Asylum" uitbracht, hoewel hij altijd al een voorkeur had voor progrock. Na een periode waarin hij niet meer actief was in de voorhoede van de muziekindustrie, richtte hij in 2009 samen met Kimmo Pörsti en Steve Unruh The Samurai of Prog op. Dit internationaal opererende project debuteerde in 2011 met “Undercover” waarna in rap tempo en met hulp van vele gastmuzikanten, -zangers en -componisten 17 albums verschenen, waaronder een aantal verzamelboxen. Ook maakte hij 3 albums met Samurai-drummer Kimmo Pörsti, die in 2025 met het verschijnen van de box “Omnibus 4: The Bernard Pösti Sessions” onder de Samurai Of Prog-discografie werden geschaard. Als gebruiker van bekende basgitaarmerken, raakte hij zo onder de indruk van het geluid en de stijl van Jean-Jacques Burnel, dat hij instrumenten ging bespelen die net als die van de Stranglers-bassist 'custom built' waren door de Brit Jon Shuker. In 2023 maakte Bernards voor het eerst een solo-album, getiteld "The Boy Who Wouldn't Grow Up", al bleek de werkwijze gelijk aan die van het moederproject en duiken vele muzikanten op die we van de eerdergenoemde werkstukken kennen. Oktober vorig jaar kreeg dat debuut een vervolg met “Moby Dick”: een conceptalbum gebaseerd op de klassieke roman van Herman Melville, over een walvisexpeditie waarbij de kapitein zijn schip door gevaarlijke avonturen en waaghalzerij loodst. Ook nu is het herkenbare en zeer detailrijke artwork weer van de hand van Ed Unitsky en werkt er opnieuw een flinke stoet bekende en minder bekende internationale musici mee. Uiteraard is Seacrest Oy weer het label dat “Moby Dick” uitbrengt. The Samurai of Prog is op dit moment voor het eerst op tournee, zij het zonder Bernard en Unruh. Pörsti is dus de enige van het vaste trio die op de podia zal staan. Wel van de partij zijn vaste krachten toetsenist Marco Grieco en gitarist Toni “Tony Riveryman” Jokinen die overigens ook beiden op “Moby Dick” te horen zijn. De rest van de podiumgroep bestaat uit saxofonist Risto Salmi, zanger Bona Sandström en bassist Jan-Olof Strandberg. Woensdag aanstaande, 9 september, is er een exclusieve Nederlandse show in Poppodium Boerderij te Zoetermeer.
    Website:
    https://www.seacrestoy.com/marcobernard
    https://www.facebook.com/thesamuraiofprog/.

    (OP)NIEUW / MONUMENT
    Castanarc – Forged By The Sun
    Van “Forged By The Sun” (Khepra Records, 2026)

    Toen Castanarc in 2020 na lange afwezigheid plotseling met een nieuwe release op de proppen kwam, waren we blij verrast. Dat album, “Water From The Well”, bevatte diverse 'rarities' maar ook een nieuw opgenomen versie van het allereerste nummer dat toetsenist David Powell en zanger Mark Holiday al eind jaren zeventig samen schreven. Mind you: op het albumdebuut van de Britse band moest nog gewacht worden tot 1984, maar dat “Journey To The East” staat wel te boek als neoprogklassieker. Het leidde zelfs tot een major platendeal met RCA, maar eigenwijs als de band toen al was, bleek op het vier jaar later verschenen “Rude Politics” een behoorlijk andere koers ingeslagen. Daarna kwam er nog slechts mondjesmaat nieuwe muziek en pas in 2021 kwam Castanarc echt weer tot leven. Plots was er met “The Sea Of Broken Vows” een volwaardig nieuw album – geslaagd ook nog, vol met melodieuze symfo. Nu, na vier jaar, is er de opvolger “Forged By The Sun”. De nummers zijn wederom geschreven door Powell en Holiday, waarbij producer John Spence en oudgediende gitarist Neil Duty de overige vaste waarden zijn. Het album bevat maar drie nummers, waarvan één net niet de 20 minuten aantikt en een andere bijna 13 minuten lang is. En dat terwijl Castanarc in het verleden slechts een enkele keer de tienminutengrens overschreed. “Forged By The Sun” laat dan ook duidelijk een terugkeer horen naar een meer episch en symfonisch geluid waarbij onvermijdelijk Yes- en Genesis-invloeden opduiken, maar het eigen karakter blijft gewaarborgd, waarbij vooral de sterke zang van Holiday opvalt. Niet onvermeld mag blijven dat ook de productie klinkt als een klok. Het titelnummer laat in het uitgesponnen begin een verwantschap met Big Big Train horen, vooral door het heerlijk percussieve drumspel van Charlie Morgan aangevuld door de subtiel zoemende basgitaar van Peter Robinson. We lieten u eind juni al een bijna 13 minuten lange song van “Forged By The Sun” horen, maar we vinden dat dit werkstuk absoluut meer aandacht nodig heeft. Daarom vanavond het monumentaal lange titelnummer.
    Websites:
    https://www.castanarc.com/
    https://castanarc.bandcamp.com/album/forged-by-the-sun
    https://www.facebook.com/CastanarcBand/.