Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

HERUITGAVE
Keyes, Eric - No One Knows My Thirst (featuring Allan Holdsworth)
Van de Allan Holdsworth-CD "Beyond The Vault" (John McCracken Media Group, 2026),
heruitgave van "Tales From The Vault: Rare Tracks From The Past, Present And ... Beyond" (Pledge Music, 2019)

In 2019 ontvingen mensen die een uitgebreide financiële bijdrage hadden geleverd aan Allan Holdsworths Pledge-campagne de CD "Tales From The Vault: Rare Tracks From The Past, Present And ... Beyond". Het was een goedmakertje, aangezien het aanvankelijke idee achter de campagne was dat de gitarist steeds een nieuw nummer als download zou aanbieden. Die nummers zouden later - voor degenen die een grote financiële bijdrage hadden geleverd - op CD komen. Uiteindelijk leverde Holdsworth maar enkele nieuwe stukken, terwijl er wel allerlei archiefmateriaal werd aangeboden. Deze nummers kwamen vervolgens, twee jaar na zijn overlijden, op genoemde CD. John McCracken, een van de initiatiefnemers achter de campagne, bood onlangs een geremasterde en iets uitgebreidere CD-R-versie van dit album aan onder de titel "Beyond The Vault". Het bonusmateriaal bestaat uit een live-track van Pierre Moerlens Gong met in Holdsworth in de gelederen, een nummer van gitarist/zanger Eric Keyes en een CD-ROM met bladmuziek, foto's en een video. Van het bonusmateriaal hoort u nu het nummer "No One Knows My Thirst" van Eric Keyes. De song, waaraan Holdsworth zijn medewerking verleende, verscheen in 2011 op Keyes' download-album "Mind On Fire" en is dus nu pas voor het eerst fysiek uitgebracht.
Websites:
https://www.youtube.com/watch?v=-nRsPQw-J78 (korte film over deze heruitgave)
https://erickeyes.com/
https://www.facebook.com/EricKeyesMusic/
https://open.spotify.com/album/0gR74SXq3hq6QqhDrsZTFm (het album "Mind On Fire").

NIEUW
Getter Premonition, Jane – Transmogrify
Van het album “Transmogrify” (7D Media, 2026)

Jane Getter Premonition is de band die de naamgeefster al meer dan een decennium runt. Immers: in 2015 verscheen “On”, nadat de New Yorkse gitariste en zangeres al drie albums onder eigen naam had uitgebracht. Hoewel de toevoeging Premonition suggereert dat er daarna sprake is van een vaste groep, is dat zeker niet zo. Echtgenoot Adam Holzman is wel steeds van de partij als toetsenist op alle vier nu verschenen Premonition-studioalbums (en werkte ook al mee aan de drie eerdere platen). Ook Alex Skolnick prijkt op alle Premonition-hoezen, al is de gitarist op het nu net verschenen “Transmogrify” alleen met één solo in het titelnummer te horen. Drummer Gene Lake kenden we al van voorganger “Division World”. Toen droeg hij alleen voor het bonusnummer de stokken over aan Russell Holzman, nu is deze zoon van Jane en Adam in twee stukken te horen. (Trouwens: Holzman senior en junior waren beiden te horen op Steven Wilsons meest recente album “The Overview”.) Paul Frazier is deze keer de bassist van dienst. Een kritiekpuntje dat we bij eerder werk van Getter uitten, was dat haar zang wat donker en monotoon klonk. Daar is nu een duidelijke verbetering in gekomen: door wat meer melodie misschien, maar vooral door veel werk te steken in zangharmonieën die voor fraaie kleuring zorgen. Liefhebbers van Holzman heerlijk meanderende Mini-Moog-solo's komen ook nu weer aan hun trekken. In het titelnummer is hij meteen de eerste solist en na die opwindende bijdrage voegen voornoemde Skolnick en Getter zelf daar nog sterke gitaarsolo's aan toe. En toch is dit net als de voorganger in de eerste plaats een songmatig album, stilistisch te kenschetsen als licht-progressieve rock met een kleine jazzrockinvloed (op de akoestische gitaar-interlude “Little Steps” na). En met de genoemde melodieën, harmonieën en solo's is het opnieuw een zeer genietbaar werkstuk. We gaan luisteren naar het al aangehaalde titelstuk, met 9:20 ook meteen het langste nummer van “Transmogrify”.
Websites:
https://janegetter.com/
https://www.facebook.com/janegettermusic/
.

(OP)NIEUW
Panunzi, Stefano – Hold
Van “Caravaggio” (eigen beheer / Long Lunch Music, 2026)

Nogmaals aandacht voor de nieuwe dubbel-CD van Stefano Panunzi. Voor liefhebbers van weldadige progressieve artpop in het straatje van Japan en het latere solo- en gezamenlijke werk van David Sylvian en Jansen, Barbieri, Karn (JBK) zijn het mooie tijden. In mei introduceerden we al het nieuwe album “Hauntings” van Richard Barbieri, in juni gevolgd door “Filter” van GRICE, het project van Grice Peters, die de genoemden duidelijk tot voorbeeld neemt en ook enkelen voor bijdragen op diens albums wist en weet vast te leggen. Tegelijk met “Hauntings” verscheen bovendien “Caravaggio”: het genoemde nieuwe album van de Italiaanse toetsenist, componist en producer Stefano Panunzi. Die werkte niet alleen al eerder samen met Grice Peters, op zijn eerste twee platen was het zoemende fretloze basspel van de 15 jaar geleden overleden Mick Karn prominent aanwezig. Voor later plaatwerk benaderde hij bassisten die met hun spel Karns stijl dicht wisten te benaderen. “Caravaggio” blijkt een dubbel-CD met bij elkaar maar liefst dik tweeënhalf uur muziek, afwisselend instrumentaal en vocaal. Niet alle composties zijn nieuw: net als op de voorganger “Pages From The Sea” (2023) wordt er ook Fjieri-werk gerecycled. We vroegen Panunzi drie jaar geleden via Facebook waarom hij dat doet en hij legde uit dat hij het zo jammer vindt dat de, overigens door Xymphonia uitgebreid bejubelde Fjieri-albums eigenlijk een beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Hij wil het materiaal, dat hem na aan het hart ligt, graag weer onder de aandacht brengen. In het geval van “Caravaggio” gaat het om “Hidden Ties” (hertiteling van “Hidden Lives”), “Endless” en “Breathing The Thin Air”: de nummers zijn met andere muzikanten opnieuw opgenomen. Bij Fjieri zong Tim Bowness in alle drie gevallen zijn eigen teksten, nu alleen nog “Hidden Ties”, de overige twee zijn nu door 05Ric voorzien van nieuwe vocalen. Is er nog meer ouder werk? Ja, er is een fraaie reprise op het door Jakko Jakszyk gezongen “Every Drop Of Your Love” van voorganger “Pages From The Sea”. Ook heeft het vier jaar geleden al via streamingkanalen op de geboortedag van Mick Karn uitgebrachte “Tribal Innocence – Part 2” hier een verdiend plekje gekregen. De betreurde basmeester is hier nog op te horen en de opname zal ongetwijfeld stammen uit de sessies voor deel 1, dat op Panunzi's eersteling “Timelines” (2005) prijkt. “Caravaggio” is inmiddels het vijfde album onder eigen naam en met een intro van rustiek luitgetokkel worden we meegenomen naar de tijden van de beroemde kunstenaar Michelangelo Caravaggio (1571-1610), voordat het eigenlijke door Grice Peters (daar is-ie weer!) gezongen titelstuk daadwerkelijk begint. De experimentele gitaarpartijen zijn hier van de hand van David Torn, met een discografie die zich uitstrekt van artpop tot avant-garde; zo verrichte hij een kleine 4 decennia terug al fraai werk op David Sylvians “Secrets Of The Beehive”. Er valt verder heel veel te kiezen uit deze twee tot de rand gevulde CD's. In mei draaiden we al twee nummers van de eerste CD, het aan Mick Karns “Bestial Cluster” herinnerende "I No Longer Know Who You Are" en “Isolation”. Vanavond de langste track van CD2, het door 05Ric gezongen en mede-gecomponeerde "Hold", waarin een abstracte gitaarsolo van David Torn is verwerkt.
Websites:
https://stefanopanunzi1.bandcamp.com/album/caravaggio-2cd
https://burningshed.com/artists/StefanoPanunzi
https://www.facebook.com/stefanopanunzimusic/.

(OP)NIEUW
BRØNS – Aragorn
Van “The Fellowship” (eigen beheer, 2026)

In 2020 schopte het tweede studiowerkstuk van Dave Brons, "Not All Those Who Wander Are Lost", het tot Album van de Maand, waarbij we het virtuoze gitaarspel van de Brit bejubelden. Afgelopen maand verscheen zijn vierde wederom op Tolkiens werk gebaseerde album “The Fellowship”. Dat het werk hieraan een aantal jaren in beslag nam, werd mede veroorzaakt door het feit dat er tussentijds ook nog een live-registratie verscheen op Blu-ray en CD. Net als op de voorgaande albums is zangeres Sally Minnear weer van de partij. Andere terugkerende vaste krachten zijn drummer John Biglands en multi-instrumentalist Daniel Day. Vooral laatstgenoemde heeft een belangrijk aandeel in de arrangementen middels spel op o.a. diverse traditionele Ierse fluiten als de tin whistle. Dat dit echt een groepsproduct is, dat met compositorische bijdragen van de medeleden tot stand is gekomen, komt tot uitdrukking in het feit dat “The Fellowship” verschijnt onder de bandnaam BRØNS. Een van de meest noemenswaardige gasten is Troy Donockley die aantal nummers verrijkt met zijn Uilleann pipes-spel. En we moeten vooral vaste co-producer Dave Bainbridge niet vergeten. Wie de voorgaande albums kent, weet dat Brons de nodige gitaarcapriolen uithaalt, maar toch vooral een muzikale reis voorschotelt waar de Keltische invloeden vanaf druipen. Dat is deze keer niet anders, maar die invloeden overheersen niet. “The Fellowship” gaat gelijk voortvarend van start met stevig en snel gitaarwerk dat ons aan Nightwish deed denken: hier treedt derhalve Brons' ervaring in heavy metal naar voren. De verhalen van “The Lord Of The Rings” zijn natuurlijk al vaak naar muziek vertaald. Het is dan ook een uitdaging om de luisteraar hierop nét een andere manier in mee te nemen en daar de dynamiek in te houden. BRØNS is dat overtuigend gelukt. Naast de stevige stukken muziek waarbij we moeten denken aan achtervolgingen of vechtscènes zijn er de momenten van bezinning of juist vreugde. Voor dat laatste is soms zelfs een koor ingeschakeld. Na een aantal luisterbeurten zijn we ervan overtuigd dat “The Fellowship” een van Brons’ meest geslaagde projecten is. In mei lieten we u al twee stukken horen, deze week nogmaals aandacht voor “The Fellowship”, nu middels “Aragorn”.
Websites:
https://www.davebrons.com/
https://www.facebook.com/DaveBronsMusic
https://davebrons.bandcamp.com/album/br-ns-the-fellowship.

MONUMENT
Finisterre Project – g. - Seascape ; h. - Morning
Van het album “Höstonaten (A Collection Of Autumnal Dances)” (Mellow Records, 1997)

Fabio Zuffante runde en runt een flinke hoeveelheid bands, waarvan Finisterre een van de bekendere is. De Italiaanse multi-instrumentalist en componist had met die groep al vijf albums gemaakt toen in 1997 onder de naam Finisterre Project het album “Höstsonaten” (ofwel “Herfstsonate”) uitkwam. In feite is dit het startpunt van wéér een nieuwe groep, die vervolgens doorging onder de naam Höstsonaten, dat in de tien volgende jaren nog zo'n 7 platen uitbracht, met een grote invloed uit klassieke muziek. Om de genoemde klassieke inslag wordt deze muziek vaak vergeleken met die The Enid. De leider van die Britse groep, Robert John Godfrey, wordt zelfs genoemd als inspiratiebron. Muzikaal gezien doen de akoestische stukken denken aan het oude Genesis; ze delen die typische sfeer. Wanneer de fluit invalt, klinkt het meer Italiaans, terwijl de elektrische gitaarpartijen meer doen denken aan moderne progressieve rock. Maar laten we ook het veelvuldig gebruik van Mellotron niet vergeten. We belichten vanavond het begin, dus nog onder de naam Finisterre Project. Het album bestaat uit drie composities, aangevuld met een kort intro. Het leeuwendeel van het album wordt in beslag genomen door het achtdelige titelstuk, van maar liefst 41 minuten lengte. We draaien niet het hele “Höstsonaten” maar de laatste twee delen van samen zo'n 16 minuten: “Seascape” en “Morning”. “Seascape” begint met een aangenaam, dromerig deel met veel Mellotron en percussieve piano en zeer aantrekkelijke melodieën. De zang is niet geweldig maar wel acceptabel. De sound is hier een beetje folkachtig. Verrassend zijn vervolgens de scheurende gitaren, waarbij de gitarist zich echt laat gaan in een orgastische mix met keyboards en gedreven drums. “Morning” heeft een opbeurende sfeer en een melodie die ongetwijfeld veel mensen tot tranen zal roeren. Het mooie artwork van het voluit “Höstonaten (A Collection Of Autumnal Dances)” geheten werkstuk is zowel klassiek als stijlvol. (In dit stukje zitten met de nodige aanpassingen -vertaalde- quotes uit een recensie van Jurriaan Hage verwerkt)
Websites:
https://fabiozuffanti.bandcamp.com/
https://mellowlabelproductions.bandcamp.com/album/h-stsonaten
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=152
https://www.macs.hw.ac.uk/~jh2054/aoc/reviews/hostsonaten.html (volledige recensie J. Hage).

LIVE-TIP / 15 JAAR
Opeth – The Lines In My Hand
Van “Heritage” (Roadrunner Records, 2011)

Opeth begon in 1990 als deathmetalband, die langzamerhand meer progressieve trekjes in de muziek toeliet. Wel steeds met heftige grunts van frontman Mikael Åkerfeldt. Nadat in 2003 met producer en gastmuzikant Steven Wilson middels “Damnation” al eens een 'softe' plaat was gemaakt die sterk in het verlengde lag van de eigen muziek van die Britse vriend van Åkerfeldt, leek vijftien jaar geleden met “Heritage” een definitieve overstap naar progressieve rock, zonder het death-element én zonder grunts, te zijn gemaakt. Live werd overigens ook de jaren erná nog flink gediept uit het deathmetalverleden, wat de bij sommige van die gelegenheden aanwezige Xymphonia-afvaardiging niet echt trok, vooral door het gegrunt. Maar in 2024 besloot Åkerfeldt voor “The Last Will And Testament” die vocale techniek toch weer veelvuldig aan te wenden. Kersverse drummer Waltteri Väyrynen (zo'n 20 jaar jonger dan de overige leden, maar toch al een verleden bij een flinke rij groepen, waaronder Paradise Lost) legt daar vaak flink heftige, maar ook complexe ritmiek onder. Deathmetal is het niet meer te noemen, wel is het de stevigste Opeth-schijf in jaren - maar zeker ook symfonisch, niet in de laatste plaats vanwege de weelderige 'vintage' keyboardpartijen van Joakim Svalberg. We moesten er erg aan wennen maar kunnen niet anders dan tot het oordeel komen dat Åkerfeldt, van wiens cleane, warme stem we erg houden, ook echt fraai kan grunten. Dus gaat opnieuw een Xymphonia-afvaardiging een poging doen een héél Opeth-concert te waarderen, op 5 augustus in TivoliVredenburg. Dat concert is overigens al wel uitverkocht, maar voor de show in het Amphitheater van Gelsenkirchen twee dagen later zijn nog tickets te bestellen. Voorprogramma in beide gevallen is het onlangs door ons aan u geïntroduceerde Hällas. Wij gaan vanavond terug naar het nu 15 jaar oude “Heritage”, zónder grunts dus, maar onmiskenbaar Opeth, met “The Lines In My Hand”.
Websites:
https://www.opeth.com/
https://www.facebook.com/Opeth/.

ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – Garden Of Celestials
– The Word
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer dat we laten horen: “Garden Of Celestials”. Daarna volgt het voornoemde “The Word”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

NIEUW (ARCHIEF-UITGAVE) / 35-JARIG BANDJUBILEUM
Quidam – Warkocze (akoestisch)
Van “Day Of Dreams: Live In The Netherlands 1997” (Farna Records, 2026)

Quidam werd meteen al met het naar de groep vernoemde debuut uit 1996 door de internationale prog-goegemeente in de armen gesloten. Het was dan ook een prachtig werkstuk met gloedvolle prog in de seventiestraditie van Genesis en Camel, die sterk werd gespeeld en fraai gezongen, destijds door een vrouw. Met name in Nederland was de Poolse band een graag geziene gast op festivals én in radiostudio's – en daar kunnen wij van Xymphonia over meepraten. In januari 1997 werd opgetreden op het Zwolse Day Of Dreams Festival en een dag later reisde het gezelschap naar toenmalige Xymphonia-standplaats Almelo voor een interview en akoestische sessie. Zowel het Zwolse concert als het Almelose bezoek werd door Xymphonia-redactielid Maurice Dam vastgelegd en we hebben hier dan ook diverse malen opnamen van laten horen. Maar nu komt het: Quidam was jaren inactief en Maciek Meller was toegetreden tot Riverside. Maar sinds laatstgenoemde band het loodje lijkt te hebben gelegd is Quidam weer gaan optreden (tegenwoordig met een zanger) en was al te aanschouwen op MidSummer Prog. Nu, 35 jaar na de oprichting, is er een serie van 4 albums verschenen met historische live-opnamen en de eerste in die reeks bevat... de opnamen uit Zwolle en Almelo! Van dit “Day Of Dreams : Live In The Netherlands 1997” laten we de akoestische versie horen van “Warkocze” zoals die voor Xymphonia bij het toenmalige Radio Almelo werd vastgelegd.
Website:
https://quidampl.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/Quidampl/
https://farnarecords.com/pl/.

ACTUEEL / LIVE-TIP
Big Big Train - On The Racing Line
Van "Grimspound" (English Electric Recordings, 2017)
Zimmer, Hans - Rush - Lost But Won
Van "The World Of Hans Zimmer: A Symphonic Celebration" (Sony Classical, 2019)

Voor liefhebbers van Formule 1-racen is 1976 uiterst memorabel. Het was het jaar van de tweestrijd tussen de koele, berekenende Oostenrijkse coureur Niki Lauda (voor Ferrari) en racer/playboy James Hunt (voor McLaren). Een strijd die op het scherp van de snede werd gestreden - niet alleen op de baan, maar ook daarbuiten met klachtenprocedures over en weer tussen de teams van Ferrari en McLaren. 1 augustus 1976, deze week dus exact 50 jaar geleden, crashte Niki Lauda op de Nürburgring in Duitsland op dramatische wijze, waarbij zijn wagen in brand vloog, Lauda omgeven werd door vlammen, waarna hij door collega-coureur Arturo Merzario met zware verwondingen uit het wrak werd getrokken. Gevreesd werd dat Lauda dit niet zou overleven, maar zes weken later vervolgde hij zijn strijd met Hunt voor het kampioenschap al. Hij verloor dat met één punt verschil maar in 1977 nam hij revanche en werd alsnog (en voor de tweede keer in zijn carrière) kampioen. Dit stukje Formule 1-geschiedenis inspireerde ons allereerst tot het draaien van “On The Racing Line”, een instrumental van het tiende Big Big Train-album “Grimspound”, uit 2017. We vervolgen met muziek van Hans Zimmer voor de film “Rush” van Ron Howard uit 2013. Die film gaat over precies dit historische seizoen uit de Formule 1-geschiedenis. U hoort een live-uitvoering van het deel “Lost But Won” uit die soundtrack, gespeeld door het Weens Radio Symfonie Orkest. Big Big Train treedt overigens in oktober twee keer op in Nederland: de 2de in Zoetermeer en de 3de in Uden. Hans Zimmer is regelmatig op concertpodia te aanschouwen en zijn muziek, zonder zijn aanwezigheid, nog veel vaker, bijvoorbeeld tijdens “The World Of Hans Zimmer: A New Dimension” op 28 april 2027 in de Ziggo Dome in Amsterdam en daarnaast op diverse locaties in Duitsland – 15 oktober al in Düsseldorf.
Websites:
https://www.bigbigtrain.com/
https://www.facebook.com/bigbigtrain/
https://www.hanszimmerlive.com/
https://www.facebook.com/hanszimmerlive/.

LIVE-TIP / HET (DUO-)DEBUUT
Jansen & Barbieri - Move In Circles
Van "Worlds In A Small Room" (Victor, 1985)

Onlangs maakte Steve Jansen bekend dat hij met zijn Exit North-collega Thomas Feiner en met Richard Barbieri, met wie hij jarenlang in onder meer Japan, Rain Tree Crow en Jansen, Barbieri, Karn zat, volgend jaar in Engeland een optreden gaat verzorgen. Vlak daarna kwam het bericht dat er ook in Nederland een show gepland staat en wel op 20 maart 2027 in Deurne. Eerst zal Barbieri werk van zijn soloplaten brengen, vervolgens komt er een set met Exit North-werk en tot slot zullen Barbieri en Jansen voor het eerst in 30 jaar weer op het podium staan en materiaal spelen van hun duo-albums. Stiekem hopen we dat er een gastbassist wordt uitgenodigd. Een geschikte kandidaat zou de door Mick Karn beïnvloede Fabio Trentini zijn, die ook op Stefano Panunzi's recente album te horen is. Barbieri en Jansen debuteerden overigens in 1985 met het aanvankelijk alleen in Japan uitgebrachte "Worlds In A Small Room" dat gemaakt was voor een gelijknamige video. Van die CD draaien we het afsluitende, behoorlijk Japan-achtige "Move In Circles".
Websites:
https://www.stevejansen.net/post/exit-north-jansen-barbieri-in-concert-at-cultuurcentrum-deurne-the-netherlands
https://www.facebook.com/stevejansenofficial
https://www.facebook.com/RichardBarbieriOfficial/
https://www.ccdeurne.nl/programma/exit-north-steve-jansen-richard-barbieri/.

50 JAAR / ITALOPROG
Corte Dei Miracoli - ...E Verrà L'Uomo
Van "Corte Dei Miracoli” (Grog Records, 1976 / Vinyl Magic, 1994)

De jaren zeventig heeft ons een flink aantal wereldwijd bekende progressieve rockbands gebracht, maar daarnaast ook een flink aantal zogenaamde 'one-and-done'-bands. Ofwel groepen die, ook al was de kwaliteit er vaak wel degelijk, maar één album wisten uit te brengen. Oorzaak was soms gebrek aan succes, maar het veranderende muzikale klimaat in de tweede helft van de jaren 70 was er waarschijnlijk ook debet aan. We kunnen gerust stellen dat geen land zo veel 'one-and-done'-albums heeft afgeleverd als Italië. Denk aan bijvoorbeeld Museo Rosenbach, Maxophone, Alphataurus, Celeste en misschien wel het sterkste voorbeeld want ons betreft, Locanda Delle Fate. Het bijzondere in al die gevallen is, dat die werkstukken twee decennia later tot internationaal gezochte klassiekers uitgroeiden (met als gevolg dat veel van die groepen een doorstart maakten, soms met nauwelijks nog originele leden). Corte Dei Miracoli komt dicht in de buurt van dit illustere lijstje. Ook deze uit het noordwesten van Italië afkomstige groep heeft maar één album uitgebracht, al heeft dat naar de band vernoemde werkstuk uit 1976 misschien nét niet die kwaliteit van de eerder genoemden. Maar het blijft een aanrader voor de liefhebbers van Italiaanse prog uit de jaren 70 (vaak kortweg RPI genoemd, Rock Progressivo Italiano). Corte Dei Miracoli opereerde zonder gitarist maar kende naast de standaard bas/drums-ritmesectie wel twee toetsenisten. Die zorgden voor een bij vlagen klassieke invloed zoals we die ook horen bij Banco, waarbij de ritmesectie soms de indruk wekt veel liever jazzrock te willen spelen. De manier waarop zanger Graziano Zippo de hogere regionen opzocht, roept vergelijkingen op met Aldo Tagliapietra van Le Orme, ook al zo'n toetsengedomineerde Italoproglegende. We gaan luisteren naar het openingsnummer “...E Verrà L'Uomo”, met trouwens de enige gitaarpartij op het hele album. Die werd ingespeeld door New Trolls-lid Vittorio Di Scalzi, die ook gezorgd had voor het platencontract met Grog Records.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=495.