Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

AOR / YACHTROCK
Wright, Gary - I Can Feel You Cryin'
Van "Headin' Home" (Warner Bros., 1979 / BGO Records, 2018 - samen met "The Dream Weaver", "The Light Of Smiles" en "Touch And Gone")

In de heropleving van het yachtrock-genre wordt ook Gary Wright geregeld genoemd. De 3 jaar geleden overleden Gary Malcolm Wright was aanvankelijk een kindacteur die optrad in TV-shows, radiocommercials en musicals. Hij studeerde echter ook piano en orgel en leidde verschillende rockbandjes. In 1959 maakte hij zijn eerste commerciële plaatje, waarna zijn muziekcarrière heel langzaam groeide. Na redelijke successen met Spooky Tooth koos hij begin jaren 70 voor een solocarrière die in 1975 de hitsingle "The Dream Weaver" opleverde, de titelsong van het gelijknamige album. In Nederland kreeg het overigens slechts een tipnotering, evenals het smeuïge "Are You Weepin'" van opvolger "The Light Of Smiles". Op beide LP's waren overigens geen elektrische gitaren te horen; het toetsenspel van Wright, David Foster, Bobby Lyle en Peter Reilich bepaalden grotendeels het geluid. Dat veranderde met "Headin' Home" uit 1979. Hier horen we geregeld pittige gitaarsolo's van Steve Lukather, terwijl ook Buzz Feiten (op de hoes Buzzy Featon genoemd) en Hugh McCracken gitaristische bijdragen leveren. Andere bekende namen op dit album zijn David Crosby, Graham Nash, Andy Newmark, Alan White en Michael McDonald. Van deze plaat hebben we "I Can Feel You Cryin'" uitgekozen, uiteraard met een hoofdrol voor Lukather.
Websites:
https://www.facebook.com/OfficialGaryWright
https://soundcloud.com/garywrightofficial.

NIEUW / LIVE-TIP
Haken – Lotus
Van de EP “In A Fever Dream” (InsideOut/Sony Music, 2026)

Haken heeft een roerige tijd achter de rug. Ga maar na: 2026 begon met het bericht dat Charlie Griffiths de Britse progmetalgroep had verlaten. De gitarist was toch samen collega-snarenspecialist Richard Henshall al vanaf het begin in 1008 een belangrijke spil. De twee waren met hun bijzondere gitaren live ook echt blikvangers. Tegelijk vertrok de uit de VS afkomstige bassist Connor Green, die sinds 2014, de tournee voor ons favoriete Haken-album “Mountain”, aangehaakt was. Daarmee blijft er een kwartet over: zanger Ross Jennings, drummer Ray Hearne, genoemde Griffiths en de in 2023 teruggekeerde oorspronkelijke toetsenist Pete Jones (nee, niet die van Tiger Moth Tales!). Aan opvolgers is er (vooralsnog?) niet gedacht en blijkbaar om de wereld te laten zien en horen dat er leven zit in Haken is er nu een EP verschenen waarbij Bryan Beller (Aristocrats) en Adam 'Nolly' Getgood (ex-Periphery) zijn gevraagd voor de baspartijen. De EP laat vooral horen dat Haken stilistisch nog steeds niet voor één gat te vangen is. Ruimtelijke passages en stevige metalstukken wisselen elkaar af in songs met een door de bank genomen gedragen karakter, wat ook uit de voordracht van Jennings blijkt. Er is zelfs tot twee keer toe eventjes ruimte voor een korte grunt. Van dit mini-album met vijf stukken is duidelijk een rond geheel gemaakt omdat slotstuk “Lotus” muzikaal en tekstueel teruggrijpt op de opener, die net als de EP “In A Fever Dream” is getiteld. Op 30 januari zal Haken de headliner zijn van het Midwinter Prog Festival in TivoliVredenburg, Utrecht. Wij gaan luisteren naar het genoemde “Lotus”.
Websites:
https://hakenmusic.com/
https://www.facebook.com/HakenOfficial.

NIEUW
Pörsti, Kimmo – Circle Of Wagons
– Things Not Seen
Van het album “Somewhere Not Far From Here” (Seacrest Oy, 2026)

Nog maar kort geleden verscheen “The 7 Voyages Of Sinbad” van The Samurai Of Prog (door ons vier weken geleden onder uw aandacht gebracht). Vlak erna was daar al het vierde album onder eigen naam van Kimmo Pörsti, de drummer van dat collectief: “Somewhere Not Far From Home’’. Uiteraard is het hoesontwerp weer van de hand van Ed Unitsky: zijn fantasielandschappen zijn altijd prachtig. Op 9 september was er een exclusief Nederlands optreden van The Samurai Of Prog in Poppodium Boerderij te Zoetermeer. Een afvaardiging van Xymphonia was hierbij ook aanwezig en kon zodoende Pörsti's nieuwe album ook bemachtigen. De Fin is overigens niet alleen drummer en componist, hij runt ook Seacrest Oy, het onafhankelijke label achter The Samurai of Prog, waarop ook zijprojecten zoals die van hemzelf, The Guildmaster en samenwerkingen met de Spanjaard Rafael Pacha uitgebracht worden. Pörsti heeft door de loop der jaren meegewerkt aan zo'n 70 albums: niet alleen als muzikant maar soms ook als producer en componist. Overigens speelt hij af en toe ook keyboards, gitaar en basgitaar. De opnames van “Somewhere Not Far From Home’’ vonden plaats in de periode 2023–26. Het 63 minuten lange album bevat elf nummers (die tussen de 5 en 7 minuten duren), waarvan vijf instrumentaal. Zes composities zijn van Pörsti zelf, met teksten van Dan Schamber. Daarnaast zijn er composities van genoemde Schamber alsmede Rafael Pacha en Toni Jokinen en covers van nummers van Ambrosia en Jean-Pascal Boffo. Gastbijdragen zijn er naast genoemden van Keijo Hakala, Steph Honde, Hanna Pörsti, Risto Salmi, Mario de Siena, Jan-Olof Strandberg, Michael Trew en John Wilkinson. Het gevarieerde werkstuk voldoet aan de gebruikelijke hoge standaard van Seacrest Oy op het gebied van muziek, productie en vormgeving. Overigens is het bezoeken van Pörsti's eigen informatieve site (naast die van Seacrest Oy) de moeite waard.
Websites:
https://www.kimmoporsti.fi/
https://www.seacrestoy.com/
https://www.facebook.com/kimmo.porsti/
https://www.facebook.com/seacrestpirkko.

NIEUW / LIVE-TIP
Hubris. – Path 2
Van “White Shores” (eigen beheer / Bird's Robe Records, 2026)

Postrock is altijd een lastig genre om goed in woorden te vangen wat de muzikale beleving ervan is. Negen van de tien bands kleuren binnen de lijnen: het standaardpalet van langzaam opbouwende gitaarlijnen dat tegen het einde tot uitbarsting komen, al dan niet ondersteund door steeds opzwepender wordende percussie- en baspartijen. Voor ons ligt “White Shores”, het nieuwe, vijfde album van Hubris. (met punt!), de Zwitserse band rond gitarist en componist Jonathan Hohl. Hij heeft zich laten inspireren door Tolkiens zoektocht naar (on)sterfelijkheid. De zes compositietitels vormen samen dan ook de veelzeggende zin “Death Is Just Another Path”. De oplettende luisteraar heeft al door dat die zin slechts vijf woorden bevat. Dat klopt, want op het eind van het album kun je twee paden kiezen. We nemen aan dat één de sterfelijkheid is en de ander de onsterfelijkheid moet uitbeelden. Net als collega-postrockbands hanteert Hubris. ook zeker de voornoemde werkwijze. We horen voorzichtig uitbouwende gitaarlijntjes, waarbij naar verloop van tijd de ritmesectie langzaam het tempo opdrijft. Hier en daar is er inkleuring met synths en andere elektronica. En wat ook opvalt is dat het ingetogen “Another” bijna akoestisch is en filmisch aandoet. “White Shores” is zo’n plaat diet fijn wegdraait aan het eind van een lange avond. Benieuwd hoe dit live klinkt? Op 15 oktober komen deze Zwitsers naar Altstadt in Eindhoven en een dag later is de Kroepoekfabriek in Vlaardingen aan de beurt, alwaar Hubris. voorafgegaan zal worden door het Franse Maven. We gaan vanavond luisteren naar het slotnummer van “White Shores”: “Path II”.
Websites:
https://www.hubrisband.com/
https://www.facebook.com/Hubrisband/
https://birdsrobe.bandcamp.com/album/white-shores.

IN HET NIEUWS
Romano Land, Riccardo – Laughing Star Part 1
– Laughing Star Part 2
Van het album “B612” (Ma.Ra.Cash Records, 2017)

We hebben de laatste jaren diverse malen muziek gedraaid van de bijzondere conceptalbums van de Italiaanse groep RanestRane, die steeds gebaseerd waren op een beroemde film. De groep heeft een warme band met Marillion. Dat laatste is niet zo gek, want RanestRane-toetsenist Riccardo Romano spéélt zelf ook in de Steve Rothery Band. RanestRane-toetsenist Riccardo Romano vond tussen het produceren van een reeks conceptalbums met die band, zélf kans om een rockopera af te leveren in 2017. "B612" is gebaseerd op het bekende boek “De Kleine Prins” van Antoine De Saint-Exupéry. En zoals dat hoort bij een rockopera zijn er de nodige muzikale en vocale gasten te horen. Het mag nauwelijks een verrassing heten dat we daar ook de beide Marillion-Steves weer bij vinden, alsmede Rothery's dochter Jennifer, tweede SRB-gitarist Dave Foster en SRB-zanger Martin Jakubski. Muzikaal zijn de verschillen met RanestRane niet levensgroot: warmbloedige melodieuze symfonische rock, met duidelijk invloeden van Marillion, aldoor bijzonder meeslepend gebracht. Tot slot een pluim voor de zang van Romano zelf: hij vervult de meeste vocale rollen zelf en heeft een prettige, je emotioneel inpakkende stem. De diversiteit aan vocalisten (die ieder een rol spelen) zorgt voor de nodige afwisseling en naast Romano's warme, maar ook weer niet te overdadige toetsenarrangementen zijn de gitaarsolo's niet te versmaden. Daarbij valt op dat die van Luca Grimieri (die de meeste gitaarpartijen speelt) even gloedvol klinken als die van Steve Rothery. Onlangs draaiden we nog muziek van het gezamenlijke album van Steve Hackett en Steve Rothery, waarop Romano ook een grote vinger in de pap had. In het interview met de beide Steves in iO Pages 208 was een nieuwtje te lezen: het klikte zó goed tussen Romano en Hackett dat de Italiaan ook mee zal werken aan het komende studio-album van de voormalige Genesis-gitarist! Maar we hebben al een tijd geen aandacht meer gehad voor Romano’s eigen muziek. Dat halen we nu in met de beide delen van “Laughing Star” van “B612”.
Websites:
http://riccardoromanoland.com/
https://www.facebook.com/RiccardoRomanoLand.

IN MEMORIAM
Sheik, Duncan – November
Van “Duncan Sheik” (Atlantic, 1996)

Vorige week bereikte ons het bericht dat Duncan Sheik was overleden op 17 september, nog maar 56 jaar oud. Hij wist ons 30 jaar geleden met zijn alleen zijn naam dragende debuut meteen te raken. Niet alleen met knappe en sensitieve progressieve singer-songwriter-liedjes, maar niet in de laatste plaats ook door de schitterende arrangementen en productie. Daar was dan ook niemand minder dan Rupert Hine verantwoordelijk voor. Hij scoorde zowaar een flinke hit in de VS met “Barely Breathing”. De opvolger “Humming” (1998) was nauwelijks minder fraai en bevatte o.a. het aangrijpende “A Body Goes Down” over de dood van Jeff Buckley. Hoewel het derde album “Daylight” (2002) opnieuw onberispelijk is geproduceerd, door een andere grootheid op dat gebied, namelijk Patrick Leonard, was de plaat naar onze smaak toch een ietsiepietsie vlakker. Daarna was het gebeurd met zijn major-contract met Atlantic, maar hij bleef bij tijd en wijle nog prima progressieve singer-songwriterplaten maken. Zijn belangrijkste bezigheden verschoven zich echter naar het schrijven van musicals en soms een filmsoundtrack. Wij waren 'm eerlijk gezegd een beetje uit het oog verloren, maar draaien nog regelmatig vooral zijn eerste platen. Als eerbetoon en ter nagedachtenis kiezen we nu van zijn debuut voor het ingetogen, maar supergevoelig gezongen “November”: een kippenvelverwekkend nummer dat je ongetwijfeld in je hart zal raken. Sheik werd hier begeleid door de London Session Orchestra Strings onder leiding van Simon Hale, die ook het arrangement schreef.
Websites:
https://www.duncansheik.com/ (werkt nu niet goed)
https://www.facebook.com/DuncanSheik/.

NIEUW / LIVE-TIP
Ozric Tentacles – Malachite
Van “Harmonic Mind” (Kscope, 2026)

Ozric Tentacles bestaat al sinds 43 jaar en de spacerockgroep rond gitarist/toetsenist Ed Wynne bracht sindsdien vele albums uit (de eerste jaren op muziekcassette, al volgden later diverse CD-heruitgaven). Is er door de loop der jaren veel veranderd? Grof gezegd niet, nee. Je weet dat er altijd vele lagen bubbelende synthesizergeluiden over je heen golven, met daartussendoor fijn gitaarwerk van Wynne (zowel ritmisch als solerend) en ook hier en daar een keyboard- of fluitsolo. Ritmisch gebeuren er eigenlijk altijd wel genoeg spannende dingen. Geen doordenderende drums zoals bij genregenoot Hawkwind vaak het geval is maar speels en syncopisch, daarbij vaak tegen synthsequences in spelend. De ene keer is het 'space-out'-gehalte wat hoger, sommige albums hadden een licht jazzrocktintje, soms kon er wat meer gedanst worden. Sinds 2020 verschijnen de Ozric-albums op Kscope en het pas uitgebrachte “Harmonic Mind” is nu de derde in die rij. Muzikaal is het old-school Ozrics, maar de plaat springt er toch uit. Enerzijds door de prachtige, zeer ruimtelijk klinkende productie, wat bij dit type muziek eigenlijk een vereiste is. Anderzijds omdat er aandacht aan de composities is besteed en dit zeker niet uit zomaar wat spacejamsessies bestaat. Zo bevat “Malachite” een pakkend synththema dat slim door de bijna acht minuten lange track wordt gekruid, daarbij gestut door een drumpartij die bij vlagen haast drum 'n' bass-achtig aandoet. Volgend jaar februari geeft Ozric Tentacles drie concerten in ons land: de 25ste in de Utrechtse Helling, een dag later in De Pul in Uden en op 27 februari in Poppodium Boerderij, Zoetermeer. Website:
https://ozrics.com/
https://www.facebook.com/OfficialOzricTentacles.

ALBUMS VAN DE MAAND
Hjelm, Hans - Aftersun (2024 version)
Hjelm, Hans - Aftersun (2026 version)
Van "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024) respectievelijk "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026)

Voor het Album van de Maand september hebben we niet één, maar twee platen uitgekozen. Het betreffen de twee meest recente albums van Hans Hjelm. Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. Op zijn nieuwe plaat, het in mei verschenen "The Night Electronic", keerde Hjelm, zoals de titel al aanduidt, terug naar die tweede plaat. Voor vijf van de zeven nummers van "Into The Night" heeft hij namelijk vocale arrangementen geschreven. Met name de aan Julee Cruise herinnerende stem van Hildur Ottilia zorgt ervoor dat dit nieuwe album een dromerige laag over de groepssound krijgt. De zang van Victor Westerlund versterkt dit. Het dit keer weer wel op CD uitgebrachte werkstuk heeft ten opzichte van de download en LP nog twee bonustracks. Dit zijn eveneens van zang voorziene versies van composities van het debuut. Aangezien we de tweede plaat destijds niet aan u hebben kunnen presenteren en we er achteraf toch zeer van onder de indruk zijn, hebben we besloten dat album plus het recente "The Night Electronic" als Albums van de Maand te presenteren. Daarbij laten we van een nummer zowel de instrumentale als vocale versie laten horen. Als laatste bijdragen voor deze Albums van de Maand draaien we "Aftersun", wederom een spannend stuk, waarbij Hildur Ottilia's stem in de vocale versie wel wat weg heeft van Martha Johson van Martha And The Muffins. In de tekst verwijst ze tevens naar de titel van de voorlaatste plaat "Into The Night".
Websites:
https://hans-hjelm.com/
Bandcamp: Into The Night
Bandcamp: The Night Electronic
Facebook: Hans Hjelm (momenteel niet beschikbaar)
Facebook: Bandetkungensman/.

LIVE-TIP
Big Big Train - Chimaera
Van het album "Woodcut" (InsideOut/Sony Music, 2026)

Over iets minder dan een week is het dan zover: Big Big Train komt weer naar Nederland voor twee concerten: vrijdag 2 oktober in Poppodium Boerderij, Zoetermeer en zaterdag 3 oktober in De Pul in Uden. Die optredens zullen in het teken staan van het in februari verschenen "Woodcut", het eerste verhalende conceptwerkstuk van de multinationaal samengestelde groep, die dit album live integraal gaat spelen. Om eerlijk te zijn hadden we ook niet anders verwacht, omdat bijna alle nummers op een uiterst geraffineerde wijze in elkaar overvloeien. Zoals het een waar conceptalbum betaamt komen bepaalde muzikale en ook tekstuele thema's meerdere keren in diverse gedaanten voorbij om aan het slot over elkaar heen te buitelen in de grote finale. Dat alles is met name de verdienste van zanger en mede-componist Alberto Bravin, die hier als de grote muzikale architect fungeerde met de taak de muzikale ideeëen die alle bandleden aanleverden samen te voegen, bij te schaven en te ordenen. En hoewel Bravin het merendeel van de vocalen voor zijn rekening neemt, krijgt ieder ander lid ook even zijn momentje om als leadzanger op de voorgrond te treden – ja zelfs Gregory Spawton! In “Chimaera” verzorgt toetsenist Oskar Holldorff deels de leadzang, waarna er een solo-passage voor trompettist Paul Mitchell volgt, voordat de gitaren van Rikard Sjöblom en Alberto Bravin het stuk uitluiden.
Websites:
https://www.bigbigtrain.com/
https://www.facebook.com/bigbigtrain/.

50 JAAR
Vangelis - Nucleogenesis (Part One And Two)
Van het album "Albedo 0.39" (RCA, 1976)

Vangelis maakte in het midden van de jaren 70 een viertal albums voor het gerenommeerde RCA-label, dat niet zo goed wist wat met deze multi-instrumentalist aan te vangen. Nou moet gezegd worden dat de Griek het zijn platenmaatschappij ook niet makkelijk maakte. “Heaven And Hell” (1975) was een zwaar klassiek getint album, “Spiral” (1977) was het meest elektronische album en “Beaubourg” (1978) was een lange abstracte klankimprovisatie op de vermaarde Yamaha CS80-synthesizer. Het in september 1976 verschenen “Albedo 0.39” was het tweede album in deze reeks en ook weer totaal anders van karakter, met een behoorlijke scheut progressieve jazzrock. Een stuk als “Nucleogenesis” of “Main Sequence” had niet misstaan op “Relayer” (1974) van Yes, het album waar Vangelis als toetsenist voor was gevraagd. De Britse groep besloot echter na diverse audities met Patrick Moraz in zee te gaan. Het lijkt wel als of Vangelis heeft willen aantonen dat hij de heren eigenlijk niet nodig had, want alle instrumenten inclusief de bij vlagen wilde drums en percussie op het album werden door hem zelf bespeeld. Misschien wel de meest wilde muzikale rit op "Albedo 0.39" is het genoemde tweedelige “Nucleogenesis”, dat opent met kerkorgel-achtige klanken en gevolgd word door furieuze synthpartijen en wilde percussie. Deel 1 wordt even onderbroken door een orkestraal statig thema, van het soort dat later een typisch Vangelis-handelsmerk werd. Deel 2 keert terug naar jazzfusion versus klassieke elementen, wederom uitmondend in een orkestraal, kosmisch slot. Het is bijna niet te bevatten dat dit door Vangelis, zonder enige hulp van computers of andere programmering, allemaal met de hand is ingespeeld en op analoge wijze is opgenomen.
Websites:
https://elsew.com/
https://www.facebook.com/VangelisOfficial/.

PREHISTORIE
Midnight Sun - Walking Circles
Van het album “Walking Circles” (Sonet, 1972)

Progressieve rock is een genre dat eind jaren 60 ontstond en in de jaren 70 enorm populair werd. In die tijd was het vooral een Brits fenomeen. Het verspreidde zich echter ook in veel andere Europese landen en groeide daaruit tot een volwaardig genre. De Scandinavische landen vormden daarop geen uitzondering. De Deense progressieve rockscene is echter altijd relatief klein en onbekend gebleven, zeker in vergelijking met die van de buurlanden. Toch zijn er een aantal namen die een speciale vermelding verdienen in de Deense progrockscene van de jaren 70. Midnight Sun is zo’n band. Aldus een recensent met het alias Prog Reviewer op Progarchives, die vervolgt met: "Walking Circles" is het tweede studioalbum van Midnight Sun, uitgebracht in 1972. De bandleden op het album zijn Frank Lauridsen (zang en mondharmonica), Peer Frost (gitaren), Niels Bronstad (piano), Bent Hasselmann (blaasinstrumenten), Bo Stief (basgitaar) en Carsten Smedegaard (drums). Muzikaal gezien biedt "Walking Circles" geen wezenlijk andere muziek ten opzichte van het een jaar eerder verschenen debuut, ondanks een zangerswissel. waarop Midnight Sun zwaardere prog- en psychedelische rockmomenten toevoegt. Alle nummers bevatten jazzy, vakkundig georkestreerde instrumentale passages, maar de krachtige zang van de nieuwe zanger Frank Lauridsen zorgt voor het bluesachtige karakter dat destijds zo populair was. Net als bij het debuut is de hoes wederom van de hand van Roger Dean. Het is een nogal vreemde afbeelding van een menselijk skelet die zit op een ijsberg. Zijn ruggengraat is uitgerekt tot een staart, die hij gebruikt als ware het een derde been. Het album is goed geproduceerd, met een heldere, organische en gedetailleerde geluidskwaliteit die goed bij het materiaal past. Al met al is het een kwalitatief goede release van Midnight Sun. (bron: Prog Reviewer op Progarchives) Er bestaat een CD-uitgave van dit album, door het Russische label Aurora, maar pas op: deze is niet officieel!
Websites:
https://www.progarchives.com/album.asp?id=12980.

NIEUW / ACTUEEL
Palumbo, John - For Dear Life
Van "R U Science?" (Iconoclassic Records, 2026)

De inmiddels 75-jarige Crack The Sky-voorman John Palumbo is actiever dan ooit. Afgelopen jaar bracht zijn band het nieuwe studioalbum "Blessed" uit en vierde men het 50-jarige bestaan van het titelloze debuut met een op CD uitgebrachte live-uitvoering. Tevens wordt er momenteel hard gewerkt aan een documentaire over deze cultband. Palumbo zelf bracht voorts onlangs zijn soloplaat "R U Science?" uit waarop hij begeleid wordt door zijn Crack The Sky-collega's Bobby Hird op gitaren en Joe Macre op bas, terwijl Max Victor Vacacerdo de drumpartijen inspeelde. De plaat werd voorafgegaan door de single "Icemen", een aanklacht tegen het snoeiharde immigratiebeleid in de Verenigde Staten. Ook de andere tracks bevatten kritiek op het thuisland, al neemt Palumbo in zijn songs ook altijd de 'gewone' burger en al zijn of haar eigenaardigheden op de hak. Dat doet hij ook in zijn pas verschenen romandebuut "Swimming The Cleveland Ocean". In ruim 220 hoofdstukjes van ieder één pagina beschrijft hij in ironisch filosofische woorden de zoektocht van een jongeman naar zijn verdwenen vriendin. Ze hadden zomaar in een songtekst kunnen figureren. Van "R U Science?" draaien we "For Dear Life" met enkele lekker pittige bijdragen van Bobby Hird. Overigens bracht het label dat "R U Science?" op de markt bracht onlangs ook een volwaardige versie uit van het aanvankelijk alleen als CD-R verkrijgbare "Blessed".
Websites:
https://crackthesky.com/
Facebook: Crack The Sky
Iconoclassic Records: R-U-Science
Iconoclassic Records: Blessed/
Amazon.com: John-Palumbo - Swimming Cleveland Ocean.

LIVE-TIP / NIEUW (verlaat)
EBB – Take To The Stars
Van “The Mirror” (Boudicca Records, 2025)

In iO Pages 208 viel ons een onbekende naam op in de concertagenda met een rijtje concerten in kleine zaaltjes: EBB. Die groep is voortgekomen uit de Erin Bennett Band, die oorspronkelijk een mengsel van pop en rock produceerde. Nadat er gekozen werd voor een mengeling van stevige rock, prog en wat mespunten spacerock, is de naam afgekort. Dat was al in 2019 en sindsdien zijn er twee EP's en twee complete albums verschenen, met “The Mirror” eind vorig jaar als recentste uitgave. De muziek is niet echt complex te noemen en rockt vaak behoorlijk door maar de twee toetsenisten zorgen voor de spacy atmosfeer en zeker in de langere stukken voor de prog-input. “Take To The Stars” is daar een goed voorbeeld van. De heldere stem van Bennett houdt je bij de les en maakt de muziek extra meeslepend. Die toetsenisten, dat zijn trouwens Suna Dasi en Nikki Francis, die beiden een verleden hebben in de shockrockband Rockbitch. Bennett is zelf de weduwe van Rockbitch-drumster Joanne Heeley die in 2012 veel te jong overleed aan de gevolgen van kanker. Van die onverwachte personele link hoor je trouwens niets terug, wel van de band die het echtpaar tussen 2006 en 2012 bestierde: de spacerockband Syren, die o.a. voorprogramma's voor Hawkwind speelde. Zoals gezegd: de aanleiding om EBB in de schijnwerpers te zetten is een aantal concertaankondigingen: 24 september is er een instore optreden in de Rotterdamse vestiging van Plato, op 25 september gaat de groep naar het uiterste zuiden van ons land middels een optreden in het Vereinhoes in Vaals, om een dag later diagonaal naar het noord-westen te reizen ten einde in Upstage Den Helder te kunnen spelen.
Websites:
https://www.ebbband.com/
Bandcamp: EBB - The Mirror
Facebook: Ebb Band UK.

(OP)NIEUW
Different Light – The Stalker Talks i. - Happiness (Part 2)
– The Stalker Talks ii. – A State Of Disarray
– The Stalker Talks iii. – Binary Child
Van “Binary Suns (Part 2 – Alternative Reality)” (Shaded Moon Entertainment, 2026)

Zes jaar geleden presenteerden we met “Binary Suns (Part 1 - Operant Condition)” het vierde studio-album van Different Light. Met zo'n titel verwacht je dat Part 2 er snel achteraan komt, maar daar hebben we toch nog 6 jaar op moeten wachten. Overigens niet heel uitzonderlijk in de geschiedenis van deze band rond de oorspronkelijk van Malta afkomstige Trevor Tabone, want er vielen wel grotere gaten tussen eerdere werkstukken. Hij woonde nog op zijn geboorte-eilandstaat toen debuut “All About Yourself” 30 jaar geleden verscheen. Niet veel later vertrok hij naar Praag en gebruikte daar dezelfde naam voor een nieuwe band met o.a. gitarist/producer Petr Lux. De 10 jaar geleden verschenen derde CD “The Burden Of Paradise”, met een toegankelijke mengeling van neoprog en melodieuze rock, kreeg goede recensies, wat voor Tabone, Lux en co. als aansporing werkte om de zaken in het vervolg professioneler aan te pakken. Met als gevolg dat het in 2020 verschenen eerste deel “Binary Suns” echt helemaal áf klonk. Een heldere productie met veel ruimte voor schitterend gearrangeerde achtergrondkoortjes maakte dit een lust voor het oor. Het nu eindelijk verschenen tweede deel, met als ondertitel “Alternative Reality”, vervolmaakt het bandgeluid zo mogelijk nog verder. Daarbij is nu voor het eerst hulp gekregen van het Nederlandse label Shaded Moon Entertainment, dat eerder Edward Reekers' solodebuut aan de vergetelheid ontrukte, alsmede een sterk album dat Galaxy, groep rond latere Kayak-zanger Bart Schwertmann, een kwart eeuw op de plank had laten liggen. Tabone heeft een prettige stem, die hij nergens forceert en die het ook bijzonder goed doet in de koortjes. Hij prefereert een vol en warm keyboardgeluid zoals je dat ook bij bijv. veel Poolse neoprogtoppers terughoort. De melodieën en het gitaarwerk hebben dan weer haast catchy A.O.R.-trekjes. Zijn soms percussieve pianomotiefjes verraden zijn Supertramp-liefde. En met Petr Lux heeft hij dus de perfecte partner, want het niveau van diens kamerbrede productie en heldere mix is werkelijk top. Overigens vertellen de beide platen geen doorlopend verhaal. De uit het leven gegrepen teksten handelen vaak over mensen die zich in verschillende situaties anders voordoen, alsof ze meerdere persoonlijkheden hebben – iets wat voor vrijwel iedereen in mindere of sterkere mate geldt. In juni introduceerden we dit album middels het vierdelige “The Syncretist”, deze week opnieuw een meerdelig stuk: de trilogie “The Stalker Talks” dat vrij rockend van start gaat en glorieus eindigt met o.a. volle keyboardsounds à la Genesis eind jaren zeventig.
Websites:
https://www.differentlight.cz
https://shadedmoon.nl/
Facebook: Different Lights.

VAN EIGEN BODEM / ONE AND DONE
Dear Ellinor - Kingdom
Van het album “More To Life” (eigen beheer, 2015)

Dear Ellinor was een groep van zeven muzikanten uit diverse Overijsselse plaatsen. Het enige album “More To Life” verscheen in 2015 en laat een veelzijdige band horen. Het groepsgeluid werd dan ook terecht omschreven als eclectisch, waarbij er flirts zijn te horen met stijlen als blues, folk, ambient en rock. De muziek is daarom lastig in een hokje te plaatsen, maar als het echt moest, prefereerde het septet de omschrijving 'folk/alternative'. Ergens werd geschreven dat Dear Ellinor 'het melancholische van Bob Dylan verenigt met het mystieke van het IJslandse Sigur Rós'. De songteksten zijn daarbij uit het leven gegrepen. Er zat veel muzikale ervaring in Dear Ellinor. Gitarist Gerben Kroeze is bijvoorbeeld gitaarleraar in Deventer en de Zwolse toetsenist Reinder van Raalte is ook professioneel in de muziekwereld actief. Er is een echt IJslandse element in Dear Ellinor want bassist Bjarni Skúli Ketilsson komt uit dat land. Opvallende factor in het groepsgeluid is de trompet van de ervaren Wilfred Kroes. In het door ons gekozen “Kingdom” schittert de heldere stem van Gerdine Vermeer; het is met dik acht minuten ruim de langste song van “More To Life” en laat goed het voornoemde ecletische karakter horen. Uit de Facebook-pagina blijkt dat Dear Ellinor al een tijd niet meer actief is. Op de in 2023 door een volger gestelde vraag of er weer optredens komen, wordt gekscherend een mogelijkheid in 2033 aangestipt. We zullen zien...
Websites:
Facebook: Dear Ellinor
Soundcloud: Dear Ellinor.

VERLAAT DEBUUT
Proto-Kaw – Theophany
Van het album “Before Became After” (InsideOut, 2004)

Het is meer dan 12 jaar geleden dat we aandacht schonken aan de muziek van Proto-Kaw, de Noord-Amerikaanse progressieve rockband rond voormalig Kansas-gitarist Kerry Livgren. Het was grotendeels een reünie van musici die in de directe voorloper speelden van Kansas. Dertig jaar oude demo's van die groep werden in 2002 uitgebracht door Cuneiform Records en op de releaseparty daarvoor ontmoetten de leden elkaar weer. De meesten hadden elkaar al jaren niet meer gesproken maar ontdekten dat er nog steeds een onderlinge muzikale chemie aanwezig was. En zo kwam er een eerste echt studioalbum, “Before Became After” (2004). Twee jaar later volgde “The Wait Of Glory” en nadat Livrgren gedeeltelijk hersteld was van een zware beroerte volgde in 2011 nog “Forth”. Wij gaan terug naar 2004, het jaar van “Before Became After”, met het bijna 12 minuten lange “Theophany”. Deze term werd gebruikt in de oude Griekse en Nabij-Oosterse religies, maar ook in het jodendom en het christendom, om momenten te beschrijven waarop God of de goden op een waarneembare manier in de menselijke ervaring verschenen.
Websites:
https://www.numavox.com/
Facebook: Proto-Kaw .

VAN EIGEN BODEM / 45 JAAR
Taurus – Same Old Story
Van “Illusions Of A Night” (Multi Records (= eigen beheer), 1981)

Het Haarlemse Taurus heeft een rijke geschiedenis, ondanks dat er maar twee studio-albums zijn uitgebracht, waar ook nog eens 13 jaar tussen zat. De band werd opgericht in 1976, waarna toetsenist Rob Spierenburg vervolgens de enige constante factor blijft. De muziek is sterk beïnvloed door het oude Genesis en het eerste solowerk van Steve Hackett, maar doet ook erg denken aan de Noord-Amerikaanse band Babylon. In 1980 bracht Taurus de single “Meadow” uit op het label Mercury. In 1981 volgde het eerste album “Illusions Of A Night”, op het eigen label Multi Records. Ondanks de compactheid van de nummers, is de Genesis-gelijkenis er wel, maar er zijn ook overeenkomsten met de muziek van Kayak. Na wat bezettingswisselingen waren Jos Schild en John Philippo inmiddels ook vaste waarden binnen de destijds veel optredende band. Niet vreemd dus dat er in 1983 een live-plaat verscheen, waarop ook de wat langere stukken op het repertoire aan bod kwamen. Na hernieuwde interesse, voornamelijk uit het buitenland, verscheen “Illusions Of A Night” in 1989 op CD en werden er ook oude opnames van vóór dat studio-album uitgebracht. In 1994 dook Taurus eindelijk weer de studio in om “On A Journey” op te nemen. In 1999 volgde nog de compilatie “Evolution” waarna de band in 2000 werd opgeheven. Speirenburg ging zich toeleggen op filmmuziek en Philippo vonden we terug als bandleider van de First Showband, waarmee hij veel nationale en internationale sterren begeleidde. We gaan luisteren naar “Same Old Story”.
Websites:
Taurus op Progarchives.

ALBUMS VAN DE MAAND
Hjelm, Hans - Shores (2024 version)
Hjelm, Hans - Shores (2026 version)
Van "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024) respectievelijk "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026)

Voor het Album van de Maand september hebben we niet één, maar twee platen uitgekozen. Het betreffen de twee meest recente albums van Hans Hjelm. Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. Op zijn nieuwe plaat, het in mei verschenen "The Night Electronic", keerde Hjelm, zoals de titel al aanduidt, terug naar die tweede plaat. Voor vijf van de zeven nummers van "Into The Night" heeft hij namelijk vocale arrangementen geschreven. Met name de aan Julee Cruise herinnerende stem van Hildur Ottilia zorgt ervoor dat dit nieuwe album een dromerige laag over de groepssound krijgt. De zang van Victor Westerlund versterkt dit. Het dit keer weer wel op CD uitgebrachte werkstuk heeft ten opzichte van de download en LP nog twee bonustracks. Dit zijn eveneens van zang voorziene versies van composities van het debuut. Aangezien we de tweede plaat destijds niet aan u hebben kunnen presenteren en we er achteraf toch zeer van onder de indruk zijn, hebben we besloten dat album plus het recente "The Night Electronic" als Albums van de Maand te presenteren. Daarbij laten we van een nummer zowel de instrumentale als vocale versie laten horen. Deze week aandacht voor "Shores", waarin Victor Westerlund de leadzang voor zijn rekening neemt.
Websites:
https://hans-hjelm.com/
Bandcamp: Into The Night
Bandcamp: The Night Electronic
Facebook: Hans Hjelm (momenteel niet beschikbaar)
Facebook: Bandetkungensman/.

LIVE-TIP / 10 JAAR
Black Fall, The – Sonmi 4.5.1.
Van “The Time Traveler” (eigen beheer, 2016)

Albumdebuut “Time Traveler” van The Black Fall is alweer 10 jaar oud. De Enschedese band werd in 2013 opgericht en maakte het jaar erop al een demo. In 2016 volgde dus “The Time Traveler” en drie jaar later “Clear Perception”. De muziek van het viertal zit in de steviger regionen van de prog en bij een label als Kscope zou de band prima passen. Voor het gemak zou je als referentie Haken, het latere Porcupine Tree en Riverside kunnen noemen. Hoewel er al een tijd geen nieuwe muziek is uitgebracht is The Black Fall nog steeds actief en werkt momenteel aan een derde album. Op 24 okober is er een optreden, samen met Whiteabbey, in het Kulturhus te Borne. Goede reden om wat van het eerste album te draaien: “Somni 4.5.1.” Website:
https://www.theblackfall.nl/
Facebook: The Black Fallprog
Bandcamp: The Black Fall - The Time Traveler.

(OP)NIEUW
Goose – (again)
- Good Times // End Times
- ((nocturne))
- (((postplace)))
Van “BIG MODERN!” (No Coincidence Records, 2026)

In juli van dit jaar maakten we kennis met Goose middels het zesde studiowerkstuk “BIG MODERN!” van deze groep uit de Noord-Amerikaanse staat Connecticut. Hoewel vaak gepositioneerd in de zogenaamde 'jamband-scene' is Goose binnen dat genre wel één van de meer boeiende bands. Door de relaxte frasering van zanger/gitarist Rick Mitarotonda is de Steve Miller Band van midden jaren zeventig een referentie die regelmatig hout snijdt. Evengoed worden er afslagen genomen richting funky rock die van Talking Heads had kunnen zijn en waarin de ritmesectie (bassist Trevor Weeks en drummer Cotter Ellis) een heerlijke groove neerlegt. En een van de instrumentale uitlopers – “(faena)” – mondt uit in op Santana geïnspireerde latinrock. Mitarotonda is ook een erg fijne gitarist en zoals een jamband het betaamd krijgt hij alle ruimte om te soleren. Een aantal songs lijken compact te blijven en afgerond te zijn, waarna er toch nog een uitgesponnen instrumentaal deel met subtiel gitaarspel volgt. In de kraakheldere productie is het ruimtelijke keyboardspel van Peter Anspach haast onopvallend maar wel degelijk zeer aanwezig. Net als Umphrey's McGee is Goose zodoende een jamband die ook een goeie song kan schrijven en die muzikaal ook een breed georiënteerde progluisteraar zou moeten kunnen aanspreken. Dit album verdient zeker meer aandacht en we doen dat door de slotcyclus van het album te laten horen, dat begint met de korte interlude “(again)”, overlopend in de compacte song “Good Times // End Times”, gevolgd door een uitgebreide instrumentale sectie, getiteld “((nocturne))”, met dat hele fijne gitaarspel van Rick Mitarotonda, waarna het album met “(((postplace)))” een mooi 'mellow' slot krijgt.
Websites:
https://www.goosetheband.com/
Facebook: Gooseband
Bandcamp: Goose The Band.

NIEUW
Spacelords, The – On The Verge Of Delirium
Van het album “Uranus Omnibus Sanctus” (Tonzonen Records, 2026)

Al twee keer eerder zweefden The Spacelords door onze uitzendingen. Bijna drie jaar geleden was dit ter gelegenheid van het verschijnen van het zesde bandalbum “Nectar Of The Gods”. Die krijgt komende week in de vorm van “Uranus Omnibus Sanctus” een opvolger. Aan de naam en aan de vele paddo's op de website kun je al wel nagaan in welke psychedelische hoeken je de muziek van dit Duitse trio moet zoeken. Het vier tracks tellende album gaat vrij heavy van start met een stonerrockspirit. In de loop van het album overheerst toch meer een naar Hawkwind en vergelijkbare psychedelische rockbands neigende sfeer, met dat verschil dat deze Duitsers het instrumentaal houden. Hypnotiserend doordenderende ritmes overheersen, maar er wordt met allerlei accenten bijgekleurd om het bedwelmende effect te vergroten, zoals bijvoorbeeld in het meest proggy slotnummer “On The Verge Of Delirium” met E-bow-gitaarpartijen. Dit nummer hebben we dan ook uitgekozen voor onze uitzending.
Websites:
https://www.thespacelords.com/
https://thespacelords1.bandcamp.com/album/uranus-omnibus-sanctus-2
https://www.facebook.com/the.spacelords.

NIEUW
Jasmeno - Seduced By Ambiguity
Van "Assemblage Of Cinematic Idioms" (Tanglet Records, 2026)

Slavomir (Maria) Nietupski’s Jasmeno ondergaat met "Assemblage Of Cinematic Idioms" een drastische koerswijziging. De in 2017 opgerichte Poolse band produceerde op het titelloze debuut uit 2020 nog een mix van progressieve rock en jarentachtig-synthpop. Deze sound werd gecontinueerd op de EP’s "Elixer" uit 2021 en "Lucid Horizon" uit 2022. Tijdens de eerste drie minuten van opener "Synesthesia Imperialis" van de nieuwe CD produceert Nietupski een van zijn indrukwekkende orkestraties. Deze duiken ook tijdens de volgende vijf tracks nog geregeld afzonderlijk, met koren of als ondersteuning van het groepsgeluid op. Genoemde ouverture mondt uit in de melodieuze progressieve metal die de rest van het album kenmerkt. De uitgekiende drumprogrammering van de bandleider oogst hierbij gaandeweg steeds meer bewondering. Gitarist Michał Grall krijgt bij het optrekken van de superstrak afgemeten gitaarmuren assistentie van maar liefst zeven, vaak uit de deathmetal afkomstige snarenplukkers. Deze nemen tevens diverse splijtende, meermaals in een toegankelijke shred- of Bach-rockstand uitgevoerde solo’s voor hun rekening. Als zanger en mede-tekstschrijver werd de Amerikaan Brian Gawaski aangetrokken. Met zijn krachtige stem verwoordt hij in de cinematografische context van een fictieve superheldenfilm/game, bijgestaan door een van de zes gastzangers, duistere onderwerpen als de dunne scheidslijn tussen leven en hiernamaals en oorlog. Ter verhoging van de spanning worden de symfonische metalpassages afgewisseld door een flamencogitaarsolo, virtuoze synthesizerpartijen en deels vervormde gesproken teksten. Dit afgelopen vrijdag verschenen "Assemblage Of Cinematic Idioms" is een 48 minuten klokkend ambitieus, gedetailleerd geproduceerd en van fraai artwork voorzien kunstwerk, waaraan artiesten uit maar liefst vijf landen hun medewerking verleenden. We draaien het slotnummer "Seduced By Ambiguity", dat net als genoemd openingsstuk begint met een orkestrale ouverture, terwijl het tevens een toetsensolo van Millenium-voorman Ryszard Kramarski bevat.
Websites:
https://www.facebook.com/jasmenoofficial
https://jasmeno.bandcamp.com/album/assemblage-of-cinematic-idioms
https://www.youtube.com/@JasmenoOfficial.

HERUITGAVE / LIVE-TIP
Solstice - Journey (2026 Remaster)
Van "New Life (2026 Remaster)" (eigen beheer, 2026; heruitgave van “New Life” (1993))

Solstice is gestaag bezig met het heruitbrengen van albums die al een tijd niet meer verkrijgbaar waren op CD, laat staan op vinyl. Vorig jaar verscheen een prachtige nieuwe versie van het oorspronkelijk in 1984 verschenen debuut "Silent Dance" en afgelopen maand was de opvolger daarvan, "New Life", aan de beurt. Toen dat in 1993 verscheen bleken van de originele line-up alleen nog gitarist Andy Glass en violist Mark Elton over, bij wie zich zangeres Heidi Kemp, bassist Craig Sutherland en drummer Peter Hemsley hadden gevoegd. Bijzonder was dat een deel van het albummateriaal al stamde uit de beginperiode van Solstice. Die stukken waren in de jaren 80 ook al veelvuldig live gespeeld. Albumopener “Morning Light” is al jaren ofwel set-opener ofwel één van de vaste toegiften. De combinatie van de folky viool, donderende drums, kamerbrede gitaar- en toetsenpartijen, baspedalen en de voor Solstice zo kenmerkende meerstemmige vocalen, maken dit tot een perfect visitekaartje. De nieuwe mastering, door Glass zelf, is beduidend dynamischer ten opzichte van de vorige CD-versie, waardoor nu met recht van de definitieve versie kan worden gesproken. Als bonus zijn er drie recent opgenomen live-versies van “New Life”-songs toegevoegd, met dus zangeres Jess Holland. Die laatste heeft helaas besloten om aan het eind van dit jaar Solstice te verlaten om zich meer te kunnen focussen op haar onderwijscarrière. Reden te meer om zondagmiddag 25 oktober de kans te pakken haar nog live te zien in Poppodium Boerderij in Zoetermeer. Deze nieuwe versie van “New Life” is via Bandcamp bij de band te bestellen, maar ook gewoon via reguliere kanalen.Veel songs op “New Life”zijn door de jaren heen ook live gespeeld, mede door de huidige line-up, maar voor zover wij weten is dat niet (dan wel nauwelijks) het geval geweest met slottrack “Journey”. Reden te meer om dat nummer voor deze uitzending te kiezen.
Websites:
https://www.solsticeprog.uk/
https://solstice3.bandcamp.com/album/new-life-2026-remaster
https://www.facebook.com/solsticeprog/.

BIJNA 50
Ethos - Close Your Eyes
Van "Open Up" (Capitol Records, 1977 / Capitol Records Japan, 2009 / Paisley Press, 2024)

Capitol Records moest het in de jaren 70 qua progressieve rock – destijds een succesvol genre - toch vooral hebben van het in de Verenigde Staten uitbrengen van Brits materiaal, met Pink Floyd als bekendste en succesvolste voorbeeld. Met Ethos werd er zowaar een groep uit een Amerikaanse staat (Indiana in dit geval) getekend. Op het in 1976 verschenen debuut “Ardour” bleek de muziek duidelijk beïnvloed door Yes, met daarnaast een psychedelisch, spacy tintje. De line-up met twee toetsenisten zorgde voor een bij vlagen kamerbrede symfonische sound, afgemaakt met flitsende solo's op Moog-synthesizers. Hoewel “Ardour” niet echt succesvol was, mocht er toch een tweede plaat voor Capitol gemaakt worden. Op dit in 1977 verschenen "Open Up" bleek Ethos inmiddels een kwartet met nog maar één toetsenist, maar dat had geen echt grote invloed op de muziek. Opener “Pimp City” bleek weliswaar venijniger, à la King Crimson, maar vervolgens horen we nog steeds die weelderige klank van het debuut. De groep bleek wel artistiek gegroeid. De nummers zijn wat compacter en met name de vocalen zijn overtuigender. Koppel dit aan een productie die kan wedijveren met de beste albums uit die periode en we kunnen stellen dat we te maken hebben met een echt ondergewaardeerd album. Om 2009 kreeg het een mooie officiële CD-uitgave in Japan; het Duitse Paisley Press volgde in 2024, met de kanttekening dat die uitgave waarschijnlijk niet helemaal officieel is.
Meer info:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=547.

(OP)NIEUW / IN HET NIEUWS
Hadal Sherpa – Memoria
Van “Memoria” (eigen beheer, 2026)

“Memoria” is het derde album van Hadal Sherpa. Toen we in maart die plaat introduceerden, was dat ook voor ons de eerste kennismaking met deze spacerockers uit Finland, die zeker naar meer smaakt. De zes nummers zijn instrumentaal, hoewel aangetekend dient te worden dat fluitiste Pi Viana ook haar stem gebruikt als instrument middels woordeloze zang. Opener “Omen” ligt nog het meest in de lijn van traditionele spacerock, maar laat je daardoor niet misleiden. De sfeer die over het gehele album hangt geeft namelijk bovenal blijk van een bewondering voor het werk van de heren Gilmour en Wright. Denk aan heerlijk vloeiend gitaarspel en zwellende orgelakkoorden, met daaroverheen “Great Gig In The Sky”-achtige vocalen, die ons meevoeren in een muzikaal palet dat zeker de nodige Pink Floyd-invloeden heeft maar toch ook weer eigen klinkt. Mooi voorbeeld is “Insomnia”, dat in het eerste deel een “On An Island”-sfeertje heeft maar halverwege toch een muzikale omslag naar een meer postrock-getinte stijl kent. De albumclimax wordt bereikt in het titelnummer, met heerlijk uitgesponnen gitaarspel. Helaas is bandleider, multi-instrumentalist en componist Vesa Pasanen ons afgelopen jaar ontvallen. Maar gelukkig is dit album wel afgemaakt. En er is intussen nieuws te melden, want inmiddels zijn de overgebleven leden nogmaals in het archief gedoken en is een collectie oefensessies en 'home recordings' uit de periode 2021 – 2025 samengesteld, die afgelopen juni werden uitgebracht onder de titel “Mountains”. Daar komen we later misschien op terug, eerst vinden we het tijd voor meer aandacht voor “Memoria”, want dat werkstuk verdient zeker meer luisterbeurten. In maart lieten we u het voornoemde “Insomnia” horen, vanavond het explosieve titelnummer, met wederom heerlijk gitaarwerk.
Websites:
https://hadalsherpa.bandcamp.com/album/memoria
https://www.facebook.com/HadalSherpa.

LIVE -TIP
Quantum Fantay – Chopsticks And Gongs
Van het album “Terragaia” (Progressive Promotion, 2014)

Quantum Fantay is een instrumentale progressieve rockband uit Lokeren die sinds 2002 een eigen plek heeft veroverd in de Europese progscene. Voortbouwend op een fundament van progressieve en spacerock hebben ze een herkenbaar geluid ontwikkeld waarin uitgestrekte composities, de atmosferische synthesizers van Pete Mush, het melodische gitaarspel van Tom Tee en een krachtige ritmesectie bestaande uit Jaro en Jazzper Coulier samenkomen. Invloeden uit klassieke spacerock zijn duidelijk hoorbaar (denk aan Steve Hillage, Ozric Tentacles), maar Quantum Fantay transformeert deze tot een onderscheidende, moderne vorm van instrumentale prog. De muziek van deze Belgen beweegt zich voortdurend tussen melodische passages, complexe ritmes, psychedelische sferen en krachtige rock. Onlangs werd bekend gemaakt dat Quantum Fantay op 31 oktober Aisles vervangt op het Northern Prog Festival in Leeuwarden. Zoals we u eerder lieten weten, zijn de andere optredende bands op deze 13de editie: het Nederlandse The Ceres Phenomenon, Karfagen uit Oekraïne (onder leiding van multi-instrumentalist Antony Kalugin) en uiteraard Leap Day. Die groep organiseerde de eerdere edities. Nu dat aspect aan anderen wordt overgelaten krijgt de zeskoppige formatie eindelijk de mogelijkheid om zonder de organisatorische last op de schouders de festivaldag glorieus af te sluiten.
Websites:
https://quantumfantay.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/QuantumFantay/
https://northernprog.nl/.

ALBUMS VAN DE MAAND
Hjelm, Hans - Artnam (2024 version)
Hjelm, Hans - Artnam (2026 version)
Van "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024) respectievelijk "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026)

Voor het Album van de Maand september hebben we niet één, maar twee platen uitgekozen. Het betreffen de twee meest recente albums van Hans Hjelm. Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. Op zijn nieuwe plaat, het in mei verschenen "The Night Electronic", keerde Hjelm, zoals de titel al aanduidt, terug naar die tweede plaat. Voor vijf van de zeven nummers van "Into The Night" heeft hij namelijk vocale arrangementen geschreven. Met name de aan Julee Cruise herinnerende stem van Hildur Ottilia zorgt ervoor dat dit nieuwe album een dromerige laag over de groepssound krijgt. De zang van Victor Westerlund versterkt dit. Het dit keer weer wel op CD uitgebrachte werkstuk heeft ten opzichte van de download en LP nog twee bonustracks. Dit zijn eveneens van zang voorziene versies van composities van het debuut. Aangezien we de tweede plaat destijds niet aan u hebben kunnen presenteren en we er achteraf toch zeer van onder de indruk zijn, hebben we besloten dat album plus het recente "The Night Electronic" als Albums van de Maand te presenteren. Daarbij laten we van een nummer zowel de instrumentale als vocale versie laten horen. Deze week hebben we gekozen voor "Artnam", dat op "into The Night" en de downloadversie van "The Night Electronic" als slotnummer een spiegeling vormt van de vorige week gedraaide opener "Mantra", iets wat ook in de omgekeerde schrijfwijze tot uiting wordt gebracht.
Websites:
https://hans-hjelm.com/
Bandcamp - Into The Night
Bandcamp The Night Electronic
Facebook (momenteel niet beschikbaar)
Facebook - Bandetkungensman/.

VOORPOEFJE
Lesoir – Back To You
Van het nog te verschijnen album “Tomorrow Is Now Today” (V2 Records, 23 oktober 2026)

Het Limburgse Lesoir is nu al jaren een vaste waarde op het Nederlandse podium en weet de laatste tijd ook zeker de aandacht buiten de landsgrenzen te trekken. Over anderhalve maand verschijnt alweer het achtste studiowerk: “Tomorrow Is Now Today”, het meest ambitieuze Lesoir-album tot nu toe. Lesoir verraste al met de lange suite “Babel”, maar op dit komende album moet de muzikale reis die de band in 2009 begon tot een bijzonder compleet plaatje leiden: groots, gelaagd en dynamisch. De eerste singles zijn al verschenen, dus mooie kans om al een voorproefje te geven middels “Back To You”. Dit nummer is naar eigen zeggen hoopvol en harverwarmend en geïnspireerd door de moed die president Zelensky van Oekraïne toont.
Website:
https://lesoirmusic.com/
https://lesoirmusic.bandcamp.com/album/tomorrow-is-now-today-2
https://www.facebook.com/lesoir.band.

(OP)NIEUW
Legacy Pilots – A Fleeting Echo
Van "Camera Obscura Volume I" (eigen beheer, 2026)

Legacy Pilots heeft sinds 2018 vijf studio-albums en een live-registratie uitgebracht. Je zou misschien verwachten dat er door bandleider Frank Us inmiddels wat gas teruggenomen zou worden, maar zijn creatieve energie lijkt niet te stoppen. In mei verschenen er namelijk zowaar tegelijkertijd twee nieuwe albums! “Camera Obscura Volume I” en “Camera Obscura Volume II” zijn óf los van elkaar of als bundel op zowel CD's als LP's te bestellen. Het mooie is dat beide albums ook echt wel een eigen sfeer hebben. Volume II is wat steviger, donkerder en progressiever, terwijl Volume I melodieuzer is en ook wat toegankelijker lijkt te zijn. Let wel: het geheel laat wederom de inmiddels klassieke Legacy Pilots-sound weerklinken: klassieke symfo met hier en daar lichte AOR-neigingen. Frank Us tekent zelft voor alle toetsen en het merendeel van de gitaarpartijen, waarbij de nodige terugkerende vaste gasten hem verder bijstaan: drummers van dienst zijn Marco Minnemann en Todd Sucherman (Styx), bassist is Lars Slowak en vocalen worden verzorgd door Us zelf, maar vooral ook door Finally George (Georg Hahn), John Mitchell (Arena, Frost*, Lonely Robot), Jake Livgren (Emerald City Council, neefje van...). En die laatste heeft, nemen wij aan, ook het contact gelegd met diens bandgenoot Seth Hankerson, die een paar puike gitaarsoli aflevert op beide albums. En aldus vormen ze samen een ware aanwinst in de toch al uiterst sterke discografie van Legacy Pilots. In mei hebben we van beide delen in twee achtereenvolgende weken muziek gedraaid. De platen waren geheide Albums van de Maand-kandidaten, ware het niet dat in het verleden “Helix” die titel al eens veroverd had. Ook Finally George's “Life Is A Killer” gaven we begin 2018 dat erepredicaat. Dat Finally George een sterke, warme stem combineert met een emotievolle voordracht bewijst hij meermalen op dit tweeluik en nog wel het sterkst op het rustig opbouwende “A Fleeting Echo” met een fraai sfeertekenend tussendeel.
Websites:
https://www.legacypilots.com/
https://www.facebook.com/FrankUsFlightCaptain
https://legacypilots.bandcamp.com/album/camera-obscura-vol-i.

VERKAPTE LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
Nightwish – Spider Silk
Van het album “Yesterwynde” (Nuclear Blast Records, 2024)

In 2024 verscheen “Yesterwynde” , het tiende en meest recente studioalbum van Nightwish . Het bleek deels een weerzien met vertrouwde elementen. Uitgesponnen nummers als “An Ocean Of Strange Islands” en “Perfume Of The Timeless” schieten heen en weer tussen zwaar aangezette metal en sprookjesachtige melodieën. Voor de orkestrale arrangementen is deze keer soundtrackcomponist James Shearman in de arm genomen. Zanger en multi-instrumentalist Troy Donockley (ex-Iona) voorziet alles regelmatig van een folk-achtig tintje. Koor- en orkestpartijen zorgen dat ook op “Yesterwynde” het bombastische geluid in al z’n overrompelende glorie te horen is; in “The Day Of…” duikt zelfs een kinderkoor op. Nightwish slaagt er vooral goed in om de luisteraar mee te nemen in een filmische wereld. Dat bereikt de groep met een gelaagde, atmosferische sound waarin het toetsenspel leidend is. Alles bij elkaar is “Yesterwynde” zodoende een geslaagd episch werkstuk. Floor Jansen liet in augustus 2026 weten dat de Nightwish in tijdelijke pauzestand staat en er voorlopig niet wordt getourd. De Nightwish-zangeres gebruikt die tijd om zélf te touren en is op 30 oktober in de Oosterpoort in Groningen en 1 november in het Amsterdamse Paradiso te aanschouwen. In januari verschijnt haar solo-album “Hytress”, waarna meer optredens volgen.
Websites:
https://www.nightwish.com/
https://www.facebook.com/nightwish/.

(OP)NIEUW
Solberg, Einar – Vox Occulta
Van het album “Vox Occulta” (InsideOut / Sony Music, 2026)

Op 24 april verscheen het tweede album van Einar Solberg, die vooral bekend is als frontman en zanger van de Noorse band Leprous. Op dit “Vox Occulta” hanteert Solberg een diepe persoonlijke benadering, aangezien hij al meer dan 20 jaar een fervent fan is van klassieke muziek en soundtracks. De teksten zijn ook persoonlijk waarmee “Vox Occulta” thematisch gezien de lijn van “16” (2023) vervolgt. Waar dat solodebuut de dood van zijn vader en zijn vroegere worstelingen met angsten belichtte, is deze opvolger een onverbloemd zelfportret van Solberg, waarbij hij bovendien zijn licht schijnt op de wereld anno 2026. Solberg weet intens te boeien met zijn emotionele zang, perfect ondersteund door het Noors Radio Orkest. Uniek daarbij is dat hij het orkest soms moeiteloos laat samensmelten met zware gitaren, vette toetsen en drums. De bandbijdragen doen af en toe aan Leprous denken. Voor de liefhebber van orkestrale maar toch rockende muziek, die niet van schrikt van het feit dat Solberg vocaal regelmatig flink uithaalt. Vanavond gaan we luisteren naar het titelnummer, waarop de veelzijdigheid van het album in al zijn facetten het beste tot uiting komt.
Websites:
https://einarsolberg.com/
https://www.facebook.com/einarsolbergofficial.

NIEUW
Hackett & Rothery – Sandsend
– The Roaring Waves
Van “The Roaring Waves” (InsideOut/Sony Music, 2026)

Al meer dan een decennium werd er aan gewerkt: een duoplaat van twee gitaarlegendes uit twee opeenvolgende proggeneraties: de Steves Hackett en Rothery. Nu is-ie er dan eindelijk, “The Roaring Waves”, precies een jaar na een ándere Rothery-samenwerking waar ook al jaren sprake van was. Eind augustus 2025 verscheen immers “Gentō” van Bioscope, ofwel Rothery met Tangerine Dreams Thorsten Quaeschning. Van Hackett herinneren we ons o.a. “Squackett”, de alweer 14 jaar oude duoplaat met Chris Squire. Zulke supersamenwerkingen pakken lang niet altijd spannend of verrassend uit, maar “The Roaring Waves” is een meeslepend album met voldoende afwisseling. Er is meer te horen dan alleen de twee gitaren: Rothery heeft uit zijn SRB toetsenist Riccardo Romano en drummer Leon Parr gecharterd. Die laatste, ook bekend van Mr. So & So, is in twee stukken te horen, in de andere vijf fungeert Romano's RanestRane-collega Daniele Pomo. Rothery en Romano delen de basgitaarpartijen. Echt verrassend is misschien alleen het rock 'n' rollende slotnummer “Pacific Coast Highway” waarin Hackett z'n sterke mondharmonicakunsten weer eens kan tonen en daarnaast zijn gitaar bij tijd en wijle flink laat gieren. Het is ook het enige nummer met (woordenloze) vocalen, waarbij de hulp van de familie Rothery is ingeroepen. Hoogtepunt is het titelnummer, dat opent met het prachtige, uit duizend herkenbare akoestische gitaarspel van Hackett en waarna Romano stuwende keyboardgronden legt voor wervelende elektrische gitaarpartijen van beiden. Het pakkende “Sandsend” laat een mooi vraag- en antwoordspel horen waarin de Marillion-gitarist zijn grote voormalige Genesis-held het voortouw laat nemen met van die gepatenteerde sustainnoten. In de tweede helft laat de jongere van de twee horen dat soort lang aangehouden noten ook in huis te hebben. Het mooie is dat InsideOut van dit album een CD+Blu-ray-combi uitbrengt met op de Blu-ray een Dolby Atmos-mix waarop die partijen mooi verspreid in het geluidsbeeld zitten. Als je over de juiste apparatuur beschikt (en dat kan ook een 5.1-set zijn) is dit echt een aanrader. We gaan luisteren naar de twee laatst benoemde stukken.
Websites:
https://hackettsongs.com/
https://www.facebook.com/stevehackettofficial
https://steverothery.com/
https://www.facebook.com/SteveRotheryOfficial/.

NIEUW
Exploring Birdsong - Archipelago
- Footprints
Van "Every House We Built" (Long Branch Records, 2026)

Het Britse Exploring Birdsong kwam in 2020 op onze muzikale radar doordat zangeres en pianiste Lynsey Ward vocale bijdragen leverde aan “Altitude” van Lifesigns. Nieuwsgierig als we waren ontdekten we dat ze met haar eigen trio op debuut-EP "The Thing With Feathers" (2019) eigenzinnige muziek maakte in een bezetting van zang, piano, bas en drums. Het was duidelijk dat het drietal ging voor kwaliteit in plaats van kwaliteit want we moesten 4 jaar wachten op de opvolger "Dancing In The Face Of Danger". Dat bleek bovendien opnieuw een EP, waarop het muzikale arsenaal flink was uitgebreid met de nodige synths, maar wederom geen gitaren! Vervolgens werd er wel eindelijk gewerkt aan een volledig album, het afgelopen juni verschenen "Every House We Built". De muzikale lijn van de tweede EP is doorgezet, waarbij de songs nog net iets compacter zijn geworden en tegelijk zeer melodieus, maar daarbij wel stuk voor stuk voorzien van interessante vondsten en wendingen. En nee, ook dit keer is er geen gitaar te horen, maar wordt de trucendoos flink opengetrokken voor de wel degelijk opduikende stevige uitbarstingen. Alle drie de leden dragen ijzersterke songs aan. Daarin staat de prachtige stem van Ward, die ook regelmatig in oneindig lijkende harmonielagen wordt ingezet, steeds centraal. Daar waar voor de EP's de inspiratie meer extern werd gevonden, is "Every House We Built" thematisch een zeer persoonlijk album met teksten over persoonlijke relaties en liefdeservaringen. Aangrijpend is “Footprints”, met een tekst van bassist Jonny Knight, over hoe om te gaan met het feit dat alles wat je weet over een veel te vroeg overleden ouder uit de tweede hand komt. "Every House We Built" is geen standaard modern prog-album; het is misschien zelfs wel meer pop dan prog, maar dan wel van het avontuurlijke en meeslepende soort en derhalve het wachten meer dan waard geweest.
Websites:
https://exploringbirdsong.com/
https://exploringbirdsong.bandcamp.com/album/every-house-we-built
https://www.facebook.com/ExploringBirdsong/
https://www.instagram.com/exploringbirdsong.

XYMPHONIA-DEBUUT
Siiilk – Eemynor – Signs In The Sand - Part 1
Van het album “Eemynor” (Musea, 2022)

Het Franse Siiilk komt voor een groot gedeelte voort uit de resten van het opgeheven Pulsar. Die invloedrijke Franse band uit de jaren zeventig werd sterk geïnspireerd door Pink Floyd en King Crimson. Van Siiilk verschenen 3 albums: “Way to Lhassa" (2013), "Endless Mystery" (2017) en tenslotte “Eemynor” (2022). In Xymphonia is Siiilk nog nooit aan de orde gekomen en we maken dat vanavond goed met muziek van laatstgenoemde album. Dat ontvouwt zich heel natuurlijk en relaxt, met zachte composities die, zoals gebruikelijk bij Siiilk, gevarieerde klanklandschappen schetsen. Gitarist Gilbert Gandil en toetsenist Jacques Roman hebben daar een groot aandeel in. Het duo wordt bijgestaan door bassist Guillaume Antonicelli en drummer Clément Vullion. De zang wordt verzorgd door Richard Pick, tevens oprichter en leidende kracht binnen de groep. Catherine Pick, naar we aannemen zijn partner, zingt ook en bespeelt een Indisch harmonium. Wij gaan luisteren naar “Signs In The Sand – Part 1”, dat een goed beeld geeft van wat het album te bieden heeft.
Websites:
https://siiilk1.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/Siiilkmusic.

(OP)NIEUW
Archive – Where I Am
Van het album “Glass Minds” (Dangervisit (= eigen beheer), 2026)

In maart draaiden we muziek van "Glass Minds", de nieuwe CD van Archive. Het in 1994 opgerichte Archive is een typische cultband met een trouw publiek in heel Europa. Door de loop der jaren wisselde het Britse collectief nogal eens van bezetting en verschoven de muzikale uitingen van triphop naar epische, progrock-achtige soundscapes. Denk daarbij aan een mengvorm van elektronische muziek, postrock en progressieve rock. Het eind februari verschenen dertiende studioalbum “Glass Minds” bevat 12 nieuwe nummers met een totale lengte van bijna 78 minuten. Vorig jaar oktober presenteerden we al een voorproefje in de vorm van het nummer “Look At Us” met een hoofdrol van Lisa Mottram, een van de drie zangers op “Glass Minds”; haar stem is een belangrijk element op het album en daardoor mede-sfeerbepalend. Haar luchtige toon versmelt op natuurlijke wijze met het elektronische kader en functioneert bijna als een extra instrumentale laag. De grootste stempel op het geheel drukt echter mede-oprichter Darius Keeler met zijn persoonlijke productiestijl: synthesizers, ingetogen ritmes en subtiele harmonische verschuivingen bouwen een klanklandschap op dat zich over langere stukken ontwikkelt in plaats van te vertrouwen op een onmiddellijke impact. We durven te stellen dat “Glass Minds” een van de hoogtepunten is in de Archive-discografie die nu al meer dan 30 jaar omspant. Om dit nogmaals te onderstrepen besteden we dit keer aandacht aan het ruim acht minuten durende intense slotnummer "Where I Am".
Websites:
https://www.facebook.com/ArchiveOfficial
https://linktr.ee/archiveofficial.

RANDEN VAN DE PROG
Crosby, David & The Lighthouse Band – Déjà Vu (live)
Van de CD+DVD-set "Live At The Capitol Theatre" (BMG, 2022)

In 2018 ging David Crosby op toernee met wat hij zijn Lighthouse Band noemde: de singer-songwriters Michael League, Becca Stevens en Michelle Willis. Met zijn vieren hadden ze het album “Here If You Listen” gemaakt, wat weer een uitvloeisel was van het feit dat League, in het dagelijks leven leider van de fusionband Snarky Puppy, de andere drie had uitgenodigd om deel te nemen aan de opnames voor “Family Dinner Vol. 2”. Op dit live-album werkte Snarky Puppy samen met zangers en zangeressen uit alle hoeken van de muziekwereld. Een van de optredens uit de tournee met de Lighthouse Band werd eind 2018 gelukkig vastgelegd en die registratie verscheen december 2022, een maand voor Crosby's plotselinge overlijden, als CD+DVD-combi onder de titel "Live At The Capitol Theatre". De focus lag heel duidelijk op het sterke materiaal dat het viertal samen had geschreven en de nadruk lag natuurlijk op de prachtige meerstemmige zang. Maar uiteraard kwamen er ook nog wel wat klassiekers voorbij, waarbij de meest opvallende wederom Crosby's bijdrage aan het eerste CSN&Y album was, de titelsong “Déjà Vu”. Dat nummer kreeg bij CPR (Crosby / Pevar / Raymond) eind jaren negentig een Steely Dan-achtig jasje, maar op dit live-album, in deze kleine bezetting, wordt het haast een jazznummer, met een improviserende, scat-zingende Crosby aan het begin, een meeslepende elektrischepianosolo van Willis en bassolo van League waarna er een ijzingwekkende, bijna a cappella slot volgt. Na deze toernee werkte het kwartet aan een nieuw studio-album, dat volgens League zelfs kant-en-klaar ergens op een plank ligt. Bovendien is het naar diens oordeel het beste werk dat ze met hun vieren gemaakt hebben. Na het overlijden van Crosby was er geen interesse van platenlabels om het uit te brengen, dus tot dit ooit een keer alsnog gebeurt doen we het met wat er nu ligt, waaronder dus dit live-document.
Websites:
https://davidcrosby.com/
https://www.facebook.com/OfficialDavidCrosby/.

NIEUW (progressieve pop)
Willow – The Thread
Van “The Thread” (ADA, 2026)

In een poging 'alles' bij te houden, vermaken we ons onder de dagelijkse werkzaamheden met het vluchtig beluisteren van albums die in nieuwsbrieven van platenzaken, uitleeninstanties en online magazines worden aangeprezen. Eerlijk gezegd ontgaat ons dan wel eens wat omdat we uiteraard ons werk geconcentreerd doen, maar soms springt er iets uit. Vorige maand Goose bijvoorbeeld – een band die we daarvoor helemaal niet kenden. Onlangs dachten we eventjes dat Becca Stevens eindelijk een echte opvolger voor “Regina” had gemaakt. We hoorden gehaaide progressieve popliedjes die voortbouwen op het werk van de Grote Vrouwen in dit genre van de afgelopen decennia, waarbij invloeden uit jazz en soul vloeiend en subtiel ingepast zijn. Zowel stilistisch als qua stemgeluid was het niet gek dat we dat dachten, maar we bleken te luisteren naar de nieuwe van Willow. Deze dame, voluit Willow Camille Reign Smith geheten (ha, dus 'Regina' zit wel in haar naam!:-)), brengt al sinds 2015 albums uit en het nu verschenen “The Thread” is al haar zevende (en de vijfde fysieke). Er wordt prachtig en puntig op gemusiceerd. Om te achterhalen wie daarvoor verantwoordelijk is moesten we het internet raadplegen, want de CD-release van het album met een 'boekje' dat uit slechts één blad beslaat, is volkomen onleesbaar. Willow richt zich dus niet op een fysiek kopend publiek, dat is wel duidelijk, want de credits zijn alleen goed te lezen op Tidal en Apple Music (en op Wikipedia, die het uit die bronnen heeft opgediept). Dertien musici tellen we maar liefst, waarbij opvalt dat Willow zelf niet alleen componeert, produceert en arrangeert, maar ook gitaar, piano, drums, Fender Rhodes, percussie en Moog bespeelt, naast dat ze uiteraard ook zingt. Dat ze de dochter is van Will Smith, noemen we maar niet, want dat leidt alleen maar af. Het zou misschien u compleet op het verkeerde been zetten.
Websites:
https://willowsmith.com/
https://www.facebook.com/WILLOW#
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Thread.

ALBUMS VAN DE MAAND
Hjelm, Hans - Mantra (2024 version)
Hjelm, Hans - Mantra (2026 version)
Van "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024) respectievelijk "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026)

Voor het Album van de Maand september hebben we niet één, maar twee platen uitgekozen. Het betreffen de twee meest recente albums van Hans Hjelm. Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. Op zijn nieuwe plaat, het in mei verschenen "The Night Electronic", keerde Hjelm, zoals de titel al aanduidt, terug naar die tweede plaat. Voor vijf van de zeven nummers van "Into The Night" heeft hij namelijk vocale arrangementen geschreven. Met name de aan Julee Cruise herinnerende stem van Hildur Ottilia zorgt ervoor dat dit nieuwe album een dromerige laag over de groepssound krijgt. De zang van Victor Westerlund versterkt dit. Het dit keer weer wel op CD uitgebrachte werkstuk heeft ten opzichte van de download en LP nog twee bonustracks. Dit zijn eveneens van zang voorziene versies van composities van het debuut. Aangezien we de tweede plaat destijds niet aan u hebben kunnen presenteren en we er achteraf toch zeer van onder de indruk zijn, hebben we besloten dat album plus het recente "The Night Electronic" als Albums van de Maand te presenteren. Net als in aflevering 1715, toen we het nummer "I Feel Like Fire" van de nieuwe CD naadloos lieten overgaan in de instrumentale versie van dit stuk van "Into The Night", zullen we de komende weken van één stuk zowel de instrumentale als vocale versie laten horen. We starten toepasselijk met het nummer dat beide opent en wel "Mantra".
Websites:
https://hans-hjelm.com/
Bandcamp - Into The Night
Bandcamp The Night Electronic
Facebook (momenteel niet beschikbaar)
Facebook - Bandetkungensman/.

NIEUW (verlaat) / (verkapte) LIVE-TIP
Marco Bernard – The Quadrant
Van het album “Moby Dick” (Seacrest Oy, 2025)

Marco Bernard begon zijn muzikale carrière in 1978 bij de Italiaanse punkrockband Elektroshok, waarmee hij het album "Asylum" uitbracht, hoewel hij altijd al een voorkeur had voor progrock. Na een periode waarin hij niet meer actief was in de voorhoede van de muziekindustrie, richtte hij in 2009 samen met Kimmo Pörsti en Steve Unruh The Samurai of Prog op. Dit internationaal opererende project debuteerde in 2011 met “Undercover” waarna in rap tempo en met hulp van vele gastmuzikanten, -zangers en -componisten 17 albums verschenen, waaronder een aantal verzamelboxen. Ook maakte hij 3 albums met Samurai-drummer Kimmo Pörsti, die in 2025 met het verschijnen van de box “Omnibus 4: The Bernard Pösti Sessions” onder de Samurai Of Prog-discografie werden geschaard. Als gebruiker van bekende basgitaarmerken, raakte hij zo onder de indruk van het geluid en de stijl van Jean-Jacques Burnel, dat hij instrumenten ging bespelen die net als die van de Stranglers-bassist 'custom built' waren door de Brit Jon Shuker. In 2023 maakte Bernards voor het eerst een solo-album, getiteld "The Boy Who Wouldn't Grow Up", al bleek de werkwijze gelijk aan die van het moederproject en duiken vele muzikanten op die we van de eerdergenoemde werkstukken kennen. Oktober vorig jaar kreeg dat debuut een vervolg met “Moby Dick”: een conceptalbum gebaseerd op de klassieke roman van Herman Melville, over een walvisexpeditie waarbij de kapitein zijn schip door gevaarlijke avonturen en waaghalzerij loodst. Ook nu is het herkenbare en zeer detailrijke artwork weer van de hand van Ed Unitsky en werkt er opnieuw een flinke stoet bekende en minder bekende internationale musici mee. Uiteraard is Seacrest Oy weer het label dat “Moby Dick” uitbrengt. The Samurai of Prog is op dit moment voor het eerst op tournee, zij het zonder Bernard en Unruh. Pörsti is dus de enige van het vaste trio die op de podia zal staan. Wel van de partij zijn vaste krachten toetsenist Marco Grieco en gitarist Toni “Tony Riveryman” Jokinen die overigens ook beiden op “Moby Dick” te horen zijn. De rest van de podiumgroep bestaat uit saxofonist Risto Salmi, zanger Bona Sandström en bassist Jan-Olof Strandberg. Woensdag aanstaande, 9 september, is er een exclusieve Nederlandse show in Poppodium Boerderij te Zoetermeer.
Website:
https://www.seacrestoy.com/marcobernard
https://www.facebook.com/thesamuraiofprog/.

(OP)NIEUW / MONUMENT
Castanarc – Forged By The Sun
Van “Forged By The Sun” (Khepra Records, 2026)

Toen Castanarc in 2020 na lange afwezigheid plotseling met een nieuwe release op de proppen kwam, waren we blij verrast. Dat album, “Water From The Well”, bevatte diverse 'rarities' maar ook een nieuw opgenomen versie van het allereerste nummer dat toetsenist David Powell en zanger Mark Holiday al eind jaren zeventig samen schreven. Mind you: op het albumdebuut van de Britse band moest nog gewacht worden tot 1984, maar dat “Journey To The East” staat wel te boek als neoprogklassieker. Het leidde zelfs tot een major platendeal met RCA, maar eigenwijs als de band toen al was, bleek op het vier jaar later verschenen “Rude Politics” een behoorlijk andere koers ingeslagen. Daarna kwam er nog slechts mondjesmaat nieuwe muziek en pas in 2021 kwam Castanarc echt weer tot leven. Plots was er met “The Sea Of Broken Vows” een volwaardig nieuw album – geslaagd ook nog, vol met melodieuze symfo. Nu, na vier jaar, is er de opvolger “Forged By The Sun”. De nummers zijn wederom geschreven door Powell en Holiday, waarbij producer John Spence en oudgediende gitarist Neil Duty de overige vaste waarden zijn. Het album bevat maar drie nummers, waarvan één net niet de 20 minuten aantikt en een andere bijna 13 minuten lang is. En dat terwijl Castanarc in het verleden slechts een enkele keer de tienminutengrens overschreed. “Forged By The Sun” laat dan ook duidelijk een terugkeer horen naar een meer episch en symfonisch geluid waarbij onvermijdelijk Yes- en Genesis-invloeden opduiken, maar het eigen karakter blijft gewaarborgd, waarbij vooral de sterke zang van Holiday opvalt. Niet onvermeld mag blijven dat ook de productie klinkt als een klok. Het titelnummer laat in het uitgesponnen begin een verwantschap met Big Big Train horen, vooral door het heerlijk percussieve drumspel van Charlie Morgan aangevuld door de subtiel zoemende basgitaar van Peter Robinson. We lieten u eind juni al een bijna 13 minuten lange song van “Forged By The Sun” horen, maar we vinden dat dit werkstuk absoluut meer aandacht nodig heeft. Daarom vanavond het monumentaal lange titelnummer.
Websites:
https://www.castanarc.com/
https://castanarc.bandcamp.com/album/forged-by-the-sun
https://www.facebook.com/CastanarcBand/.