-
Complete Archive
On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview in the left column.
THIS MONTHS SHOWS:
Zondag 14 Juni 2026 Show No. 1716
NIEUW
GRICE – Five Leave Clover
– Love Me Out
Van het album “Filter” (Hungersleep Records, 2026)
Drie maanden geleden lieten we u de single “Judgement Day” van GRICE al horen, als voorbode op het eind mei verschenen “Filter”. Dit is het vijfde reguliere studio-album dat zanger/producer/multi-instrumentalist Grice Peters onder de naam GRICE uitbrengt sinds 2012, waarbij aangetekend dient dat de Brit daarnaast de nodige EP's en afgeleide albums heeft uitgebracht. Onder de medewerkenden vinden we een rij vertrouwde namen die ons van tevoren al likkebaardend deden uitzien naar “Filter”. Ga maar na: Richard Barbieri (Japan, Porcupine Tree) is weer van de partij met zijn unieke geluidscreaturen, alsmede zijn oude Japan- en JBK-maat Steve Jansen die 'texturen' toevoegt. De David Sylvian-connectie gaat nog verder door de medewerking van David Torn, die met zijn unieke experimentele gitaarstijl en 'loops' te horen is in het live geïmproviseerde “Dumah (Silence)”, met bijna elf minuten het langste nummer op “Filter”. De Italiaanse trompettist Luca Calabrese kenden we ook al van eerder GRICE-werk, alsmede van o.a. Isildurs Bane en blaast hier ook weer gevoelige, ijle noten. De van onder meer Soft Machine bekende Theo Travis is bijzonder genoeg niet op saxofoon maar op duduk te horen. “Judgement Day” bleek muzikaal gezien naar GRICE-begrippen behoorlijk straight-ahead, al valt er voor de aandachtige luisteraar de nodige gelaagdheid te ontdekken. Het zette ons ietwat op het verkeerde been, want de spannende geluidsverkenningen op “Filter” blijven vaak ver weg van rockmuziek en maar een klein deel van de stukken kent een traditionele songstructuur. Het moeten voor de medewerkende muzikanten fascinerende ontdekkingstochten zijn geweest en dat zijn het voor de oplettende luisteraar evenzeer. Het genoemde “Dumah (Silence)” is wat dat betreft een sleuteltrack en heeft een hypnotiserend effect. Met onder andere “Five Leave Clover” is er ook voorzien in wellicht voor velen toegankelijker artpop. “Love Me Out” heeft zowel enerzijds een uitermate gelaagd geluidsdecor met allerlei synthgeluiden, meeslepende ebow-gitaar alsmede repetitieve patronen, zoals de meer schetsmatige delen van “Filter” dat ook hebben, maar anderzijds is er toch een niet te nadrukkelijke songstructuur overheen gelegd. Een mengvorm die uitpakt als een lust voor het oor. Beide laatstgenoemde nummers hebben we uitgekozen.
Websites:
https://gricemusic.co.uk/
https://grice.bandcamp.com/album/filter
https://www.facebook.com/GRICEmusic/.
NIEUW
Port Noir - This View
- We Shall Die Together
Van "The Dark We Keep" (Inside Out/Sony Music, 2026)
“The New Routine”, het derde album van Port Noir, werd bij het verschijnen in 2019 aangekondigd als zijnde geïnspireerd door bands als Rage Against The Machine, Death From Above, Daft Punk en Queen Of The Stone Age. Zeven jaar later laat "The Dark We Keep", opvolger van "Cuts" uit 2022, wederom horen hoe origineel deze Zweedse progmetalband het zwaardere werk aanpakt. De leden beschouwen dit als hun meest heavy werk, waarbij, zoals de titel en hoes al suggereren, de schaduwzijde van de nacht centraal staat. Deze thematiek wordt versterkt door grommende baspatronen, Andreas Hollstrands gruizige gitaarriffs en Andreas Wibergs doordenderende, gedempte drumslagen. Het bijzondere is echter dat bassist Love Andersson de teksten glashelder en met een duidelijke popsensibiliteit voordraagt, enigszins vergelijkbaar met Leprous’ Einar Solberg op ingetogen momenten. Wie dus bij al deze duisternis op een lekker potje grunten rekent, komt bedrogen uit. Betekenisvol daarbij is dat als er in het deels in het Zweeds gezongen "Redshift" een 'growl' opduikt, deze diep in de mix verborgen is. Ondanks de progmetalfundering bezitten de songs verder een overzichtelijke structuur. Echte solo’s ontbreken, de variatie wordt vooral gezocht in abrupte overgangen van de gitaarmuren naar meer intieme passages. Hierin komen moderne keyboardimpulsen, geluidseffecten en sterke achtergrondzang tot hun recht. Van "The Dark We Keep" hebben we gekozen voor twee enigszins ingetogen songs. Eerst het ietwat ballad-achtige, met een fijn aan The Cure refererend gitaarloopje opgetuigde "This View", gevolgd door het weliswaar naar fatalisme neigende, doch indrukwekkend slotakkoord "We Shall Die Together".
Websites:
https://www.portnoir.com/
https://www.facebook.com/portnoirofficial
https://portnoir.bandcamp.com/album/the-dark-we-keep-24-bit-hd-audio.
NIEUWE COMPILATIE
Pink Floyd – Pigs On The Wing (8-Track Version)
Van “8-Tracks” (Columbia/Sony Music, 2026)
Sinds de Pink Floyd-songcatalogus is verkocht aan Sony voor 400 miljoen dollar, blijft het nieuwe uitgaven regenen. Soms een zinvolle, maar ook van het soort dat alleen de echte verzamelaar aanspreekt. Nu is er een verse compilatie verschenen onder de naam “8-Tracks”. De titel verwijst naar het cassettebandformaat dat midden jaren 60 op de markt kwam en in de jaren zeventig vooral in de Verenigde Staten populair was – en dan met name voor gebruik in de auto. Vandaar ook dat deze compilatie alleen Floyd-materiaal uit de jaren zeventig bevat. Voor zover we weten is er maar één echt speciaal voor het 8-track-formaat gemaakte, eh, track: het aan elkaar gekoppelde intro en outro van “Animals” uit 1977, ofwel de beide delen van “Pigs On The Wing”, met als brug een gitaarsolo door gek genoeg níet David Gilmour maar Snowy White, die destijds op de “Animals”-tournee de tweede gitarist was. We kenden het van diverse bootlegs en 30 jaar geleden verscheen het voor het eerst officieel op Snowy White's compilatie “Goldtop”. Maar dat is een versie die White voor die uitgave toen heeft voltooid. Deze nieuwe Pink Floyd-compilatie bevat voor het eerst de in 1977 voor 8-track gemaakte versie. Of dit alleen de aanschaf van “8-Tracks”, waarop verder o.a. “One Of These Days” en “Money” prijken, waard is, laten we aan uw oordeel over...
Websites:
https://www.pinkfloyd.com/
https://www.facebook.com/pinkfloyd.
NIEUW (verlaat) / MONUMENT
Magic Pie – Opus Imperfectus Pt.1 – The Missing Chord
Van het album “Maestro” (Karisma Records, 2025)
Magic Pie werd in 2001 in Noorwegen opgericht toen gitarist Kim Stenberg muzikanten uit zijn geboorteplaats Moss uitnodigde om samen zelfgeschreven progrock te gaan spelen. Bijna 25 jaar later is de band nog steeds springlevend. “Maestro” is het zesde album, vorig jaar mei uitgebracht door Karisma Records, zes jaar na voorganger “Fragments Of The 5th Element”. Zoals gebruikelijk bij Magic Pie bevat ook “Maestro” weer een lang episch nummer. Dit ruim achttien minuten durende “The Missing Chord” is zelfs de albumopener en het eerste deel van het tweeluik “Opus Imperfectus”. In het filmische intro zijn het de mooie strijkersklanken die imponeren. Dan zet een heerlijke bombast in die z’n weerga alleen maar kent in de ouvertures van Neal Morse. Moeiteloos switcht de stijl richting die van Kansas en via een monumentale gitaarmelodie belandt men pas in het daadwerkelijke nummer. Vanaf dat moment excelleert Magic Pie in een keur van originele ideeën, waarvan de jazzy passage wel het meest opvallend is. De compositie sluit stijlvol af met een gedragen deel dat voortkomt uit een passage vol knallende riffs en solo’s op toetsen en gitaar. De instrumentale vaardigheden op gitaren en toetsen zijn krachtig en tillen Magic Pie met gemak naar een hoog niveau qua technische vaardigheid: van bluesachtige klanken tot ruimtelijke progmetal. Dit alles over een strakke groove van de ritmesectie. De IJslandse zanger Eirikur Hauksson (ook bekend van Kerrs Pink) laat in dit monumentale nummer zijn excentrieke kant horen, met een energie die doet denken aan die van David Bowie of Freddie Mercury. (met citaten uit de Progwereld-recensie van Dick van der Heijde)
Websites:
https://www.magicpie.no/
https://magicpie.bandcamp.com/album/maestro
https://www.facebook.com/MagicPieOfficial/.
COVER / ACTUEEL
World Trade - Keep It Dark
Van "Supper's Ready" (Magna Carta, 1995)
Onlangs was er weer een fraaie update op het door ons al vaker aangehaalde YouTube-kanaal Rael's Prog Rock Documentaries. Nu betreft het een grondige analyse van "Abacab" van Genesis. Na het zwaar symfonische "Duke" was dit in feite de eerste plaat van het trio waarop naar moderne invalshoeken werd gezocht. Dat werd niet door iedere fan in dank afgenomen. Tegelijkertijd werden er, naast vooruitstrevend denkende Genesis-liefhebbers, ook veel nieuwe fans aangetrokken door de hippe sound. Waartoe Billy Sherwood behoorde is moeilijk te zeggen. Zijn eerste plaat maakte hij met de AOR-band Lodgic in 1985, vier jaar na het verschijnen van "Abacab". Evenveel jaren daarna volgde het door Yes beïnvloede debuut van World Trade, waarna Sherwood vooral naam maakte als veelgevraagd sessiemuzikant. De tweede World Trade-plaat "Euphoria" volgde in 1995. In datzelfde jaar was de groep ook een van de vele acts die een tribute brachten aan Genesis op de CD "Supper's Ready". Daar waar de meeste groepen kozen voor een nummer uit de jaren 70, coverde World Trade echter het voor de diehard fans discutabele "Keep It Dark" van "Abacab". (Magellan was met "Mama" de andere uitzondering.) Overigens is het ook discutabel dat het nummer onder de bandnaam World Trade werd gepresenteerd. Naast Sherwood was namelijk alleen drummer Jay Schellen te horen. Wellicht was dit voor multi-instrumentalist Sherwood de trigger om vier jaar later met "The Big Peace" zijn solodebuut te presenteren. Overigens vormen Sherwood en Schellen nu samen de ritmesectie van Yes, waarvan eergister “Aurora” verscheen. Uiteraard belichten we dat werkstuk binnenkort.
Websites:
https://billysherwoodmusic.com/
https://www.facebook.com/billy.sherwood.54/
https://magnacartarecords.bandcamp.com/album/suppers-ready-a-tribute-to-genesis
https://www.youtube.com/watch?v=I1-Dz5VrG2U (de "Abacab"-documentaire).
NIEUW / LIVE-TIP
Hällas – The Emissary
Van “Panorama” (Äventyr Records, 2026)
“Panorama” is al het vierde album van Hällas, maar toch is de 15 jaar geleden opgerichte Zweedse groep nu pas voor het eerst in Xymphonia te horen. Aanleiding is nu de aankondiging dat Opeth de groep in augustus als voorprogramma meeneemt naar o.a. Utrecht (5 augustus) en Gelsenkirchen (7 augustus), waarna Hällas in oktober terugkeert voor drie headlinerconcerten in o.a. Doornroosje, Nijmegen. We hadden het eind januari verschenen “Panorama” al wel een keer eerder beluisterd, wat destijds meteen een glimlach op ons gezicht toverde. Dit was toch wel weer een typisch Zweedse mengeling van vette hardrock met seventiessymfo-elementen en soms schaamteloos poppy injecties. Denk daarbij aan Ghost en The Night Flight Orchestra. Bij Hällas wordt er ook weer heerlijk 'tongue-in-cheek' in het midden gelaten hoe serieus men zichzelf neemt. Zo trapt “Panorama” af met een meer dan 20 minuten lange epic (“Above The Coninuum”). Dat klinkt heel ambitieus, maar na het intro wordt ons zonder blikken of blozen een minutenlange discodreun voorgeschoteld, voordat een meer Uriah Heep-getinte hardrockweg wordt ingeslagen. Muziek die je in die laatste richting moet zoeken vormt toch wel de hoofdmoot, waarbij je de wat saaie, grauwe stem van de zanger voor lief moet nemen. Maar er is wel regelmatig lekker Wishbone Ash-getint dubbelloops gitaarwerk te horen, evenals stuwende Hammond-orgelakkoorden en breed uitwaaierend aan Eloy refererend synthesizerspel. Dat laatste klinkt nog wel het mooist in “The Emissary”, dat we dan ook voor u hebben uitgekozen.
Websites:
https://www.hallasband.com/
https://www.facebook.com/haellas.
ALBUM VAN DE MAAND
Karmamoi – Lara Is Your Name
Van “Eternal Mistake” (eigen beheer, 2026)
Karmamoi is een Italliaanse band waarvan de progressieve rock bij vlagen dicht tegen progmetal aanschuurt. Wij haakten pas aan bij het vierde album “The Day Is Done” uit 2018 en lieten u drie jaar later ook werk horen van opvolger “Room 101”. Het in 2023 verschenen “Strings From The Edge Of Sound” met orkestraal gearrangeerde versies van bestaande songs hadden we gemist, maar dat laten we met pas verschenen “Eternal Mistake” niet gebeuren. Dit zesde reguliere album laat een grote verscheidenheid horen, met binnen één nummer vaak zowel ruimte voor stevige delen als op sfeer drijvende passages. De meeslepende vocalen van Valerio Sgargi vormen een verbindend element en daarnaast is er vaak te genieten van virtuoze, maar verhalende (en niet priegelige) solo's. Daarvoor zijn deels gastmuzikanten verantwoordelijk. Net als op “Room 101” is Adam Holzman van de partij. In het bijna 10 minuten lange “Hero”, dat al meteen van start gaat met warm elektrischepianospel van zijn hand, speelt hij maar liefst drie wervelende Moog-solo's! De met Holzman in diverse bands en projecten, waaronder natuurlijk bij Steven Wilson, samenspelende Randy McStine is de andere prominente gast. Hij geeft twee gitaarsolo's ten beste in “Nothing But” en de fascinerende wijze waarop hij hier een muzikaal verhaal vertelt is echt weergaloos en maakt dat dit subtiel opgebouwde tien minuten lange nummer tot twee keer toe een ontladende climax krijgt. Alleen al “Hero” en “Nothing But” maken de aanschaf van “Eternal Mistake” de moeite waard, maar laat er geen misverstand over bestaan dat Karmamoi ook in de overige dik 40 minuten boeiende en afwisselende prog brengt. En daarbij is ook Karmamoi´s eigen Alex Massari een gitarist die meeslepende spanningsbogen in zijn solo´s aanbrengt. We hebben vorige maand al “Nothing But” laten horen en zullen in juni bewijzen dat “Eternal Mistake” de extra aandacht dubbel en dwars waard is! Vanavond het (op intro “Regrets” na) openingsnummer “Lara Is Your Name” dat spannend en meeslepend opbouwt over een repeterend gitaarmotiefje dat vrijwel aldoor aanwezig blijft. Sgargi grijpt volop de kans de soulvolle kant van zijn stem te laten horen.
Websites:
https://www.karmamoi.it/
Bandcamp - Eternal Mistake
Facebook.
NIEUW
Taihr – Playing Cards
Van het album “Allicanto” (Tonzonen Records, 2026)
“Allicanto” is het tweede album van de Duitse alternatieve groep Taihr. Het betreft een kleurrijk gezelschap – en dat niet alleen omdat twee leden uit Chili komen en een Latijns-Amerikaanse touch aan de muziek geven. Naast progressieve en alternatieve rock zijn jazz, funk en mathrock ook belangrijke elementen in Taihrs muzikale smeltkroes. De teksten behandelen universele thema's zoals verandering, hoop en innerlijke kracht, wat de nummers emotionele diepgang geeft. Onlangs is de bandbezetting uitgebreid met een saxofonist, waarmee het muzikale bereik nog verder vergroot wordt. De combinatie van muzikale veelzijdigheid, internationaal perspectief en constante ontwikkeling maakt Taihr opwindend. Enkele nummers kunnen wel, wanneer er veel verschillende instrumenten en zang tegelijk samen komen, als druk en vol worden ervaren. “Allicanto” komt aanstaande vrijdag, 19 juni uit. Precies een week later treedt de groep op in Fürth, een voorstad van Neurenberg: een flink eind Duitsland in dus. Wel treedt Taihr op 8 augustus op tijdens het Rink-Festival in Melle, zo'n 25 kilometer achter Osnabrück.
Websites:
https://taihrmusic.com
https://taihr.bandcamp.com
https://www.instagram.com/taihrmusic/
https://www.facebook.com/Tonzonen/.
WERELD VOL MUZIEK
Athana - Silent Warriors
Van "The May Sessions 0518" (West Audio Music, 2018)
In april dit jaar draaiden we muziek van The Trackers. Deze formatie, waarin we Gary Husband, gitarist Alf Terje Hana en maar liefst zes verschillende bassisten, waaronder Jimmy Johnson, aantreffen, bracht in 2022 de CD "Vaudeville 8:45" uit. Diezelfde Hana nam ook platen op als Athana, inderdaad een samenvoeging van de voorletters en achternaam van de gitaarvernieuwer. Zijn stijl houdt het midden tussen Eivind Aarset, David Torn en Allan Holdsworth. Hana werkt op de Athana-albums met wisselende partners. Zo spelen op "Athana Symphonic Experience" The Police-drummer Stewart Copeland en het Savanger Symphony Orchestra. Copeland en Husband werken, samen met percussie-veterane Jody Linscott, ook mee aan de meest recente Athana-uitgave, "Garden Of Bliss" uit 2023. Uit de discografie van de band hebben we voor vanavond de tijdens diverse dagen opgenomen "The May Sessions 0518" gekozen. Van die CD hoort u "Silent Warriors".
Websites:
https://athana.no/
https://www.facebook.com/athana.no
https://athana.bandcamp.com/album/the-may-sessions-0518-with-jody-linscott-gary-husband.
50 JAAR / HET DEBUUT
Ramses – La Leyla
Van “La Leyla” (Sky Records, 1976) en de 2-op-1-CD “La Leyla / Eternity Rise” (Sky, 1993)
Toen Ramses in 1972 werd opgericht, prijkte er nog een romeinse II achter de naam. Ten tijde van het debuut “La Leyla” in 1976 had de Duitse groep die toevoeging al lang geschrapt. De opnames voor dat eerste album werden in slechts acht dagen voltooid in de studio van Conny Plank. De muziek werd destijds Krautrock genoemd en werd gedomineerd door synthesizers. Er verschenen in totaal 5 studioalbums van de band. De eerste drie nog vrij vlot achter elkaar in de jaren 1976 tot 1981. Hoewel Ramses wel bleef bestaan, duurde het vervolgens tot 2000 eer er een vierde album verscheen. Ook werd er vanaf die tijd voor het eerst weer live opgetreden. En hoewel er sinds “Control Me” uit 2014 geen nieuw werk meer verscheen, bestaat de groep nog steeds. Wij gaan vandaag 50 jaar terug in de tijd met het titelnummer van “La Leyla”.
Websites:
https://ramses-music.de/
https://www.facebook.com/people/RAMSES/100032106026759 .
HET DEBUUT / 40 JAAR
Satriani, Joe - Rubina
Van "Not Of This Earth" (Relativity Records, 1986)
Eind dit jaar is het 40 jaar geleden dat "Not Of This Earth", het debuut van Joe Satriani, verscheen. Op de futuristische LP-hoes zat destijds een sticker met daarop een tekst van Steve Vai. Voordat Vai tot een van de meest bewonderde gitaristen van zijn generatie zou uitgroeien, had hij als 14-jarige namelijk een gitaar van 5 dollar gekocht. In dit tijd hoorde hij ook dat er in zijn buurt een goede gitaarleraar was: de iets oudere Satriani. Vai zou uiteindelijk in 1984 debuteren met "Flex-Able". Satriani moest nog even wachten, maar met het kaal geproduceerde "Not Of This Earth" kon hij ook eindelijk aan de rest van de wereld laten horen waarom Vai hem zo bewonderde. Leuk detail: onlangs traden de twee grootheden op onder de naam The SatchVai Band. Opvallend genoeg hebben we volgens ons archief talloze nummers van Satriani laten horen, met uitzondering van stukken van dit debuut. Goed moment om dit in te halen. We draaien het ingetogen nummer "Rubina". Overigens bracht Relativity Records deze plaat ook uit met een hoes waarop een jonge Satriani staat afgebeeld in plaats van de duistere planeet. Wie Satriani binnenkort live wil zien met trouwens naar de V.S. of Engeland. Tijdens Sammy Hagars "The Best Of All Worlds 2026"-tour is Satriani een van zijn begeleiders, naast Michael Anthony en Kenny Aronoff.
Websites:
https://www.satriani.com/
https://www.facebook.com/joesatriani/
Zondag 7 Juni 2026 Show No. 1715
NIEUW
Paradox Twin, The – Pixel Shader
– If Else
Van het album “A Romance Of Many Dimensions” (White Star Records, 2026)
“A Romance Of Many Dimensions” is het derde album van de Britse band The Paradox Twin. De bezetting is ten opzichte van de voorgangers aanzienlijk veranderd. Danny Sorrell neemt net als voorheen zang, gitaar, keyboards en programmering voor zijn rekening. Het enige andere terugkerende lid is drummer Graham Brown. Naast hen is Sarah Bayley toegetreden als zangeres. John Mitchell (van o.a. Arena en Frost*) was altijd al betrokken bij de groep: de albums verschenen op het mede door hem opgerichte White Star Records en hij produceerde de albums waar hij als gastmuzikant op te horen is. Met het vertrek van Diane Fox heeft hij nu de rol van basgitarist op zich genomen; daarnaast is hij ook te horen als sologitarist. Bovendien is Mitchell opnieuw de producer van dienst. “A Romance Of Many Dimensions” is een conceptalbum; het onderzoekt de steeds vager wordende grenzen tussen de echte en de digitale wereld. Het verhaal draait om iemand die een leven leidt vol eenzaamheid, verslaving en isolement. Hij vindt zijn enige doel en identiteit wanneer hij inlogt op zijn computer, waar hij zichzelf ziet als een robot in een uitgestrekt digitaal landschap. Wanneer hij offline is, heeft hij niets meer; wanneer hij online is, heeft hij een doel. Progwerelds Maarten Goossensen schreef dit over “A Romance Of Many Dimensions”: “Sarah Bayley is een goede zangeres, maar ze is niet te vergelijken met 'power house' Nicole Johnson die op de voorganger “Silence From Signal” het kippenvel op je rug bezorgde. Daarbij zit er niet zo heel veel verschil tussen de zangstem van Sarah Bayley en de vrij hoge stem van Danny Sorrell. Dat maakt het album vocaal meer eenzijdig.” Goossensen wil niet de indruk wekken dat dit een slecht album is, maar wel wijzen op de verschillen met eerdere albums: “Als je een liefhebber bent van The Paradox Twin dan is het dus goed om te weten dat dit echt wel een ander album is dan je wellicht zou verwachten. Het is een kwestie van smaak of je het stevige, gitaargedomineerde geluid omarmt of juist niet.” Oordeel vooral zelf, zouden we willen toevoegen. Vooralsnog staan er trouwens geen Nederlandse tourdata op het program, alleen drie concerten in de UK.
Websites:
https://www.theparadoxtwin.com/
https://www.facebook.com/TheParadoxTwin/
https://theparadoxtwin.bandcamp.com/album/a-romance-of-many-dimensions.
NIEUW
Penaguin, Tom – The Ornamental Hermit Suite – 1st Movement
– The Ornamental Hermit Suite – 2nd Movement
Van “II” (áMARXE, 2026)
We schreven het twee jaar geleden al bij het verschijnen van z'n titelloze solodebuut voor het Spaanse label áMARXE: Tom Penaguin is een muzikale duizendpoot. Daarnaast denken we dat deze nog jonge Fransman best graag minstens 4 decennia eerder geboren had willen zijn. De liefde voor de Canterbuy Scene van de jaren zeventig – en dan nog wel vooral National Health - droop van die eersteling af en dat geldt in even hevige mate voor “II”. Dat hij een duizendpoot is, blijkt wel uit het feit dat hij alles zélf speelt. En goed ook! Het toetsenspel laat alle finesses horen die we ook van Dave Stewart kennen op elektrische piano, Hammondorgel en andere warm klinkende analoge toetsenpracht. Op fraaie Gibson-gitaren evenaart hij Phil Millers soms snerpende en zielsnijdende partijen. En dat allemaal over zijn eigen regelmatig behoorlijk complexe bas- en drumpartijen. Maar dit is meer dan epigonisme, want niet alleen de spelkwaliteit is hoog, ook de composities zijn doordacht en gelaagd. Dat moet ook wel, want hij verkiest ervoor om het grootste deel van dit album te laten bestaan uit de vierdelige “The Ornamental Hermit Suite” van een klein half uur lengte en ook de opener duurt al een klein kwartier. Penaguin houdt je aandacht echter zonder moeite vast in een reis langs vele modulaties en melodische wendingen.
Websites:
https://amarxe.bandcamp.com/album/tom-penaguin-ii
https://www.facebook.com/TomPenag1/
https://tompenaguin.bandcamp.com/ (solowerk van vóór de áMARXE-tijd).
NIEUW
Bismut - Assemblage
Van "Matsutake" (Tonzonen Records, 2026)
"Matsutake" is de vierde langspeler van het Nijmeegse trio Bismut, dat verscheen via Tonzonen Records. Het instrumentale, een kleine 40 minuten durende album lijkt op het eerste gehoor in heavy, psychedelisch getinte rock geïnteresseerde luisteraars te bedienen. Toch bevatten de zes, op het boek "The Mushroom At The End Of The World" van Anna Lowenhaupt Tsing geïnspireerde tracks voldoende muzikale verkenningen om een breder publiek te trekken. Zo opent "Alienation" met progmetal-getinte riffs, om over te gaan naar een snel folkrockend thema, waarna een subtiel, met New Wave-getinte tokkels opgesierd tussenstuk leidt naar een passage met spacy-psychedelische, stereoverkennende sounds alvorens “Alienation heavy afsluit. Halverwege het Duitstalig getitelde "Neugier" versterkt Nik Linders dat psychedelische aspect door sitar-achtige klanken uit zijn gitaar te toveren. "Assemblage" begint zelfs enigszins bluesy, om na een relaxte, door Huibert der Weduwens ronkende bas begeleide gitaarsolo, uit te monden in technisch hoogstaande gitaararpeggio’s en spacy effecten. In de voornamelijk live opgenomen composities delven solo’s overigens het onderspit ten opzichte van riffs en thema’s die ondersteund worden door soms tribaal, maar immer spontaan roffelend overkomende drumpatronen van Peter Dragt. Over live gesproken: op de website staan twee opkomende optredens genoemd, maar daarvoor moet u diep Duitsland inreizen. Van "Matsutake" hoort u nu het genoemde "Assemblage".
Websites:
https://bismut.bandcamp.com/album/matsutake
https://bismut.band/
https://www.facebook.com/bismutband/.
NIEUW / LIVE-TIP / POSTPROG
O'Brien, Ed – Teachers
Van het album “Blue Morpho” (Transgressive Records, 2026)
Ed O'Brien is een van de twee gitaristen van Radiohead, doch een stuk minder prominent dan die andere, Jonny Greenwood. Vaak worden laatstgenoemde en frontman Thom Yorke genoemd als belangrijkste architecten van het Radiohead-geluid, Na beluistering van “Blue Morpho”, het tweede solo-album van O'Brien, moeten we wel de conclusie trekken dat O'Brien daar toch ook wel degelijk óók een voorname rol in moet hebben. In de zeven nummers weeft hij vaak hypnotiserende patronen, als het even kan in oneven maatsoorten, die een basis neerleggen die meteen doet denken aan de, laten we het maar 'postprog' noemen, die de moederband sinds “Kid A” (2000) produceert. Radiohead-drummer Philip Selway helpt hem hier in twee tracks bij. Bij vlagen heeft de muziek iets schetsmatigs, maar op de fraaiste momenten is er sprake van een duidelijke opbouw die tot beklijvende songs leidt. Meest fascinerend is nog wel “Teachers”, met een beklemmende geluidsdecor en een climax in de vorm van een vrij bizarre gitaarsolo vol vervreemdende noisy geluiden. O'Brien gaat komende herfst ook op tournee om “Blue Morpho” te promoten, met in Nederland optredens in Carré Amsterdam (4 oktober) en de Groningse Oosterpoort (14 oktober).
Websites:
https://linktr.ee/edobrien.bio
https://www.facebook.com/EOBBandOfficial/.
NIEUW / LIVE-TIP
Townsend, Devin – Covered By Causes
Van “The Moth” (InsideOut/Sony Music, 2026)
Devin Townsend is al dik drie decennia een hyperactief baasje. Hij bracht onder eigen naam, al dan niet met band- of projecttoevoeging als mede als Strapping Young Lad ontelbare albums uit. Vaak noisy en industrieel en nogal eens over-the-top bombastisch, maar soms ook rustiek en ambientesk. Vorig jaar bleek dat hij tussen de bedrijven door ook nog eens jaren bezig is geweest met het componeren van “The Moth”: een groots conceptueel werk voor rockband, orkest, koor en vocale solisten. Joseph Stevenson, componist van soundtracks voor films en TV-series, hielp hem hierbij en er is ook één schrijfbijdrage van Steve Vai, die Townsend al heel jong liet zingen op diens “Sex & Religion”. Beiden werkten al vaker met gitarist Mike Keneally die ook hier weer is te horen, naast o.a. drummers Darby Todd en Morgan Ågren. Maar de reden dat wij hier vorig jaar al van hoorden is omdat “The Moth” hier te lande werd uitgevoerd en opgenomen met het Noord-Nederlands Orkest & Concertkoor. Zangsolisten zijn naast Townsend zelf Lynn Wu van de Chinese progmetalband OU én opnieuw Anneke van Giersbergen, al jaren een reguliere gast bij Townsends projecten. Muzikaal is dit, zoals verwacht mag worden gezien de bezetting, vaak een uiting van de al genoemde 'over the top bombastische kant' van Townsends output. Het vaak al adembenemende overdonderende geluidsdesign dat hij zonder orkest al weet te bewerkstellingen is hier nog eens versterkt met koor en orkest. Maar wees niet bang: uiteraard is er aan dynamiek gedacht en op momenten is er plaats voor lieflijkheid, melodie en verstildheid. Dat geldt in sterkere mate voor de tweede disc van de 2CD-editie, “The Moth – The Afterlife”, waar de band- en solopartijen goeddeels zijn weggelaten om ruim baan te geven aan koor en orkest. Zo'n project schreeuwt natuurlijk om een multichannelmix en InsideOut heeft dan ook voorzien in een drieschijfseditie die naast voornoemde twee CD's ook een Blu-ray met Dolby Atmos- en hogeresolutie-stereomix bevat. De langste track “Covered By Causes” laat goet alle genoemde uitersten horen (pas op met uw speakers!) en bovendien de stemmen van alledrie de genoemde vocalisten. Overigens is Townsend in de herfst weer in de buurt te zien, maar nu juist met een solotour, op 28 september in de Stadthalle in Keulen en 29 september in TivoliVredenburg, Utrecht.
Websites:
https://hevydevy.com/
https://www.facebook.com/dvntownsend/.
IN HET NIEUWS
Manzanera - Numbers
Van "K-Scope" (Polydor/EG, 1978 / Arcàngelo, 2008)
Roxy Music-gitarist Phil Manzanera bracht zijn eerste soloplaat, "Diamond Head", uit in 1975. Vervolgens richtte hij met zijn oud-Roxy Music collega Brian Eno 801 op, waarin ook onder andere Simon Phillips zat. Om de verwarring compleet te maken volgde vervolgens onder de naam Phil Manzanera/801 "Listen Now". Hierop waren, naast Phillips, tevens enkele 10cc-leden te horen evenals Tim Finn van Split Enz. Voor die vanuit 'down under' naar Londen verhuisde band had Manzanera de tweede versie van het debuutalbum geproduceerd. Tim kreeg daarna op het als Manzanera uitgebrachte "K-Scope" gezelschap van zijn broer Neil. Een van de qua musici meest interessante nummers op "K-Scope" is "Numbers". Hierop zijn alleen Manzanera, Phillips én co-componist John Wetton te horen. Manzanera en Wetton kenden elkaar al van de live-bezetting van Roxy Music en zouden in 1987 met "One World" nog een gezamenlijk album uitbrengen. Op "K-Scope" zingt Wetton overigens ook nog op "Walking Through Heaven's Door", maar wij hebben het genoemde "Numbers" eruit gepikt. Overigens is er nieuws te melden over Phil Manzanera. Liefhebbers van diens oudere werk kunnen binnenkort hun hart ophalen. Voordat hij bij Roxy Music ging spelen zat hij namelijk al in de band Quiet Sun. Er werd destijds echter geen materiaal opgenomen. Dat gebeurde pas ten tijde van het genoemde "Diamond Head". De LP die toen uitkwam, "Mainstream", krijgt binnenkort een luxe editie met surroundmixen en een 60 pagina's tellend boekwerk.
Websites:
https://manzanera.com/new/
https://www.facebook.com/philmanzanera.
ALBUM VAN DE MAAND
Karmamoi – Eternal Mistake
Van “Eternal Mistake” (eigen beheer, 2026)
Karmamoi is een Italliaanse band waarvan de progressieve rock bij vlagen dicht tegen progmetal aanschuurt. Wij haakten pas aan bij het vierde album “The Day Is Done” uit 2018 en lieten u drie jaar later ook werk horen van opvolger “Room 101”. Het in 2023 verschenen “Strings From The Edge Of Sound” met orkestraal gearrangeerde versies van bestaande songs hadden we gemist, maar dat laten we met pas verschenen “Eternal Mistake” niet gebeuren. Dit zesde reguliere album laat een grote verscheidenheid horen, met binnen één nummer vaak zowel ruimte voor stevige delen als op sfeer drijvende passages. De meeslepende vocalen van Valerio Sgargi vormen een verbindend element en daarnaast is er vaak te genieten van virtuoze, maar verhalende (en niet priegelige) solo's. Daarvoor zijn deels gastmuzikanten verantwoordelijk. Net als op “Room 101” is Adam Holzman van de partij. In het bijna 10 minuten lange “Hero”, dat al meteen van start gaat met warm elektrischepianospel van zijn hand, speelt hij maar liefst drie wervelende Moog-solo's! De met Holzman in diverse bands en projecten, waaronder natuurlijk bij Steven Wilson, samenspelende Randy McStine is de andere prominente gast. Hij geeft twee gitaarsolo's ten beste in “Nothing But” en de fascinerende wijze waarop hij hier een muzikaal verhaal vertelt is echt weergaloos en maakt dat dit subtiel opgebouwde tien minuten lange nummer tot twee keer toe een ontladende climax krijgt. Alleen al “Hero” en “Nothing But” maken de aanschaf van “Eternal Mistake” de moeite waard, maar laat er geen misverstand over bestaan dat Karmamoi ook in de overige dik 40 minuten boeiende en afwisselende prog brengt. En daarbij is ook Karmamoi´s eigen Alex Massari een gitarist die meeslepende spanningsbogen in zijn solo´s aanbrengt. We hebben vorige maand al “Nothing But” laten horen en zullen in juni bewijzen dat “Eternal Mistake” de extra aandacht dubbel en dwars waard is! We trappen af met het titelnummer, met prachtig spel van Massari.
Websites:
https://www.karmamoi.it/
Bandcamp - Eternal Mistake
Facebook.
NIEUW
Advent Horizon – Patience
– Past-Life Parable
Van het album “Falling Together” (eigen beheer, 2026)
Nog maar twee maand geleden gaven we voor het eerst aandacht aan Advent Horizon. De uit de Amerikaanse staat Utah afkomstige band speelt een mix van pop en hardrock met een Rush-achtige, zware progrock-invloed, met af en toe elementen uit jazz en de experimentele rock van King Crimson. Bijzonder dat we de groep niet eerder in de smiezen hadden, want de groep had al drie albums uitgebracht en we kondigden toen al het vierde aan. Dit ”Falling Together” is op 15 mei verschenen en blijkt een conceptalbum over het kritisch onderzoeken van je overtuigingen en de vraag of ze werkelijk van jou zijn of dat ze je door anderen zijn ingeprent toen je jong en beïnvloedbaar was. Hel album opent met een 19 minuten durend epos: “In A Lone And Dreary World”. Het verhaal volgt de reis van iemand die een streng gecontroleerde, afgeschermde gemeenschap verlaat, uit angst voor een gevaarlijke buitenwereld. Dat misschien een andere keer, voor deze uitzending hebben we twee kortere nummers uitgezocht. Als eerste “Patience”: een afwisselend nummer dat als een zelfreflecterende reis vol hoop is te omschrijven. Het loopt over in “Past-Life Parable”, met vloeiende zang van Rylee McDonalds zang en strak gearrangeerde gitaarpartijen van diezelfde McDonalds en tevens Grant Matheson, die beiden ook keyboards spelen op het album. Het nummer bouwt op naar een indrukwekkend hoogtepunt. Overige vaste leden zijn trouwens drummer Mike Lofgreen (die, u bent gewaarschuwd, ook hier en daar zogenaamde 'screams' aan het geheel toevoegt) en bassist Cason Wood (die zowel gefrette als fretloze instrumenten bespeelt en ook diverse toetseninstrumenten bespeelt). Het kwartet wordt soms bijgestaan door een drietal gastmuzikanten. Als je Advent Horizon live wilt ervaren, zul je de oceaan moeten oversteken: er staat momenteel maar één concert op het program, op 13 juni in Redwood City, California.
Websites:
https:// https://www.adventhorizonmusic.com/
https://adventhorizon.bandcamp.com/album/falling-together
https://www.facebook.com/AdventHorizonBand/.
NIEUW + MINI-SPECIAL
Hjelm, Hans - I Feel Like Fire (2026 version)
- I Feel Like Fire (2024 version)
Van "The Night Electronic" (Kungens Ljud & Bild, 2026) respectievelijk "Into The Night" (Sound Effect Records/Majestic Mountain Record, 2024)
Vijf jaar geleden lieten we u kennismaken met “Factory Reset”, het instrumentale debuutalbum van Hans Hjelm. De Zweed heeft jazzgitaar gestudeerd aan de University of North Texas in Dallas en is tevens lid van de psychedelische rockbands Kungens Män en Automatism. Op zijn eerste plaat liet Hjelm zich echter duidelijk beïnvloeden door Depeche Mode en Krautrock - en dan voornamelijk het gitaarspel van Michael Rother. Deze kruisbestuiving zorgde voor een fijne trip waarbij gitaar- en toetsenspel beiden hoofdrollen innemen. Hjelm bespeelde alle instrumenten zelf, behalve de drums, die door Jesper Skarin (Gösta Berlings Saga, Vak) zijn ingespeeld. In 2024 bracht hij het door ons gemiste "Into The Night" uit, waarop Skarin gezelschap kreeg van voormalig Opeth-toetsenman Per Wiberg en bassist/gitarist Mikael Tuominen (collega van Hjelm in Kungens Män). De sound op deze alleen als download en op LP verkrijgbare plaat was verder verschoven naar symfonische, elektronisch getinte muziek. 
Websites:
https://hans-hjelm.com/
https://hanshjelm.bandcamp.com/album/the-night-electronic
https://www.facebook.com/hanshjelmmusic (momenteel niet beschikbaar)
https://www.facebook.com/bandetkungensman/.
50 JAAR
Journey - Look Into The Future
Van het album “Look Into The Future” (Columbia, 1976)
“Look Into The Future”, het tweede album van Journey, werd uitgebracht in januari 1976 en daarmee namen de leden afscheid van Journey’s uitgesproken progressiviteit van hun eerste, titelloze album, ten gunste van een meer gefocuste aanpak. Inmiddels was Journey teruggebracht tot een kwartet en hadden de bandleden hun muziek gestroomlijnd tot pure hardrock, wat resulteerde in kortere nummers en meer tekstuele inhoud, hoewel er nog steeds nadruk werd gelegd op instrumentale passages. “On A Saturday Nite” en “She Makes Me (Feel Alright) / It's All Too Much” werden als singles uitgebracht, maar haalden de hitlijsten niet. Het album was al evenmin een succes, hoewel het iets hoger scoorde dan het debuut. Journey bestond toen uit Gregg Rolie (keyboards, leadzang), Neal Schon (gitaar), Ross Valory (bas) en Aynsley Dunbar (drums). We gaan luisteren naar “Look Into The Future”: met dik acht minuten het langste nummer dat Journey ooit uitbracht op een studio-album. Overigens tourt de band, met van die oerbezetting alleen nog Schon in de gelederen, het hele jaar door de V.S. onder de noemer “The Final Frontier Tour 2026: A Special Evening With Journey”.
Websites:
http://www.journeymusic.com/
https://www.facebook.com/journey.