-
Complete Archive
On this page you will find our archive of playlists. You can either browse by month or have a look at the complete alphabetical overview in the left column.
THIS MONTHS SHOWS:
Zondag 19 Juli 2026 Show No. 1721
NIEUW
Goose – Savenger/(you are here)
– Torero
Van “BIG MODERN!” (No Coincidence Records, 2026)
Er zijn nogal wat groepen die Goose heten. Zo is er een Belgische alt. rockband met een redelijke bekendheid. In jambandkringen opereert sinds 2014 een gezelschap uit de Noord-Amerikaanse staat Connecticut dat zich bedient van diezelfde naam. In 2016 verscheen het debuut “Moon Cabin” waarna er nog vijf studioalbums verschenen maar zoals het een jamband betaamd véél meer live-albums. ...En op de Bandcamp-site zijn opnamen van ieder optreden te vinden... We concentreren ons eerst maar eens op het onlangs verschenen zesde studiowerkstuk “BIG MODERN!”. We stuitten er min of meer toevallig op bij het routinematig doorwerken van een nieuwsbrief van de site Allmusic.com en bleven vervolgens maar terugkeren naar het blijkbaar verslavende gebodene. Niet dat Goose (verwar de groep niet met het verschrikkelijk overhypte Geese!) strikt genomen prog maakt. Door de relaxte frasering van zanger/gitarist Rick Mitarotonda is de Steve Miller Band van midden jaren zeventig een referentie die regelmatig hout snijdt. Evengoed worden er afslagen genomen richting funky rock die van Talking Heads had kunnen zijn en waarin de ritmesectie (bassist Trevor Weeks en drummer Cotter Ellis) een heerlijke groove neerlegt. En een van de instrumentale uitlopers – “(faena)” – mondt uit in op Santana geïnspireerde latinrock. Mitarotonda is ook een erg fijne gitarist en zoals een jamband het betaamd krijgt hij alle ruimte om te soleren. Een aantal songs lijken compact te blijven en afgerond te zijn, waarna er toch nog een uitgesponnen instrumentaal deel met subtiel gitaarspel volgt. In de kraakheldere productie is het ruimtelijke keyboardspel van Peter Anspach haast onopvallend maar wel degelijk zeer aanwezig. Net als Umphrey's McGee is Goose zodoende een jamband die ook een goeie song kan schrijven en die muzikaal ook een breed georiënteerde progluisteraar zou moeten kunnen aanspreken. We gaan luisteren naar het swingende “Savenger” met enigszins Santana-achtige solo en “Torero”, met geweldig breed en open geproduceerd refrein, afgemaakt met bluesy gitaarsolo.
Websites:
https://www.goosetheband.com/
https://goosetheband.bandcamp.com/.
NIEUW
Molesome - Nagma 4
- Fingertip Cosmos
Van "Unsound Vol. 1" (Roth Händle Recordings, 2026)
Molesome is het alias waaronder de immer actieve Mattias Olsson zijn fascinatie voor muziek, gefabriceerd door allerhande exotische percussie-instrumenten en obscure synthesizers uitbrengt. Drie jaar na "Kino" verscheen onlangs het achtste Molesome-album "Unsound Vol. 1". Zelf noemt hij het “unruly music by an unruly musician”, maar nauwlettende beluistering van de complete, helder geproduceerde CD toont dat de dertien stukken verre van tegendraads zijn. Hoewel de nummers tussen 2016 en 2025 zijn vastgelegd met per track wisselende musici, vormen ze, mede door terugkerende elementen, één geheel. Zo domineren Oskar Forsbergs meerlaagse, Jade Warrior-getinte, esoterische dwarsfluitpartijen de klassieke prelude "Orange Kripple", maar kleuren ze eveneens het wonderschone, door Wendy McNeill fluisterend gezongen "When I Think Of Beauty" en delen van de door bamboeklokken gedomineerde mini-symfonie "Fingertip Cosmos". De zwoele worldjazz in het filmische "The Heist" en het hitpotente "Round The World" zijn daarnaast oorspronkelijk geschreven voor het "Running Out Of Change"-project. Belangrijkste element bestaat evenwel uit het genoemde exotische instrumentarium, dat Olsson onder meer tijdens zijn reizen door India verzamelde. Het creëert samen met antieke of mysterieuze instrumenten als de Mellotron 400, Vako Orchestron, Ondes Martenot en Optigan fascinerende orkestraties. Dit leidt in het door dochter Tiger en Rhys Marsh meeslepend vertolkte, Kaukasus-achtige "Nagma 4" en de door Shep Guest omfloerst voortgebrachte spannende ballade "When Skies Are Great" tot een kippenvelbezorgende finale die geheel in stijl wordt afgesloten met "Pomelo Kripple", een korte epiloog voor kerkorgel en Mellotron-cello en -fluit. Van "Unsound Vol. 1" hebben we de genoemde stukken "Nagma 4" en "Fingertip Cosmos" uitgekozen.
Websites:
https://www.facebook.com/RothHandleStudios
https://roth-handle.bandcamp.com/album/unsound-vol-1.
NIEUW
Polis – Der Kreis
– Weltenwinter
Van “Pilger” (Sireena, 2026)
De muziek van Polis wijst duidelijk terug naar muziek uit begin jaren zeventig: enerzijds de progressieve hardrock uit die tijd, zoals gemaakt door bijvoorbeeld Uriah Heep, maar anderzijds ook naar de vroege vormen van symfonische en psychedelische rock. De Duitse groep geeft daar wel een alternative rockrandje aan wat een verwantschap met Motorpsycho geeft. Dat was al zo op “EINS” (2011), “SEIN” (2014) en “Weltklang” (2020), waarvan de laatste twee al door ons in eerdere uitzendingen belicht werden. Ook “Pilger” volgt weer dat pad, al zijn de contrasten tussen de opnieuw Duitstalige nummers nog groter: er zijn denderende hardrockpassages – er is ook intieme verstilling. Dat laatste in bijvoorbeeld “Der Berg”, met fraai strijkersarrangement en nog wel het meest in “Weltenwinter”, waarin akoestische gitaar en weldadige Mellotron-golven fungeren. “Der Kreis” opent weliswaar ook met akoestische gitaar, ondersteund door rollende Hammond-akkoorden, maar dat is slechts een opmaat voor het al genoemde galloperende hardrockritme die een flink deel van het nummer domineert. Daaroverheen wordt in de tweede helft wel een sterke, lange en spacy op 'vintage' analoog keyboard gespeelde solo gedrapeerd. Met het stevige “Der Kreis” en het intieme “Weltenwinter” krijgt u een goed beeld van wat Polis met “Pilger” te bieden heeft.
Websites:
https://polisband.de/
https://www.facebook.com/polisband.de
https://polisklang.bandcamp.com/music.
HET DEBUUT / VAN EIGEN BODEM
I Spy - Picnic At Hanging Rock
Van "The Crystal Fire" (Dureco, 1988)
I Spy kende in de jaren 80 enig succes met een aantal singles en het album "The Crystal Fire" uit 1988. Muzikaal begaf de Groningse formatie zich ergens op het snijvlak van new wave en art rock waarbij we zeker in de meer toegankelijkere nummers ook wel wat aan Simple Minds moesten denken. Drie jaar na het debuut volgde nog het album "Kite" dat een nog wat eigenzinniger karakter had. En toen werd het stil rond I Spy. De heren gingen ieders hun eigen weg, er werd gewerkt, getrouwd, er werden kinderen grootgebracht, maar iedereen bleef wel degelijk muzikaal actief. En uiteindelijk ontstond het idee om weer nieuwe I Spy-muziek te maken. In 2023, zeven jaar na die herstart, lag er dan eindelijk een nieuw album: "While The War Began", dat in onze cumulatieve jaarlijst over dat jaar op de eerste plaats stond. Voor vanavond keren we nog eens terug naar het debuut en wel met het nummer "Picnic At Hanging Rock". Deze song is geïnspireerd op de mysterieuze film van Peter Weir uit 1975, die op zich op zijn beurt had laten inspireren op het gelijknamige boek van Joan Lindsay.
Websites:
https://ispyband.nl/
https://ispy.bandcamp.com/album/while-the-war-began
https://www.facebook.com/ispyband.
IN MEMORIAM: Bonnie Tyler
Oldfield, Mike feat. Bonnie Tyler - Islands
Van "Islands" (Virgin, 1987)
Vorige week overleed, na een kort maar ernstig ziekbed, de Welshe zangeres Bonnie Tyler. Dit werd opvallend genoeg redelijk breed uitgemeten in diverse media (zoals middels een groot artikel in De Volkskrant) en ook zeker op sociale media. Tyler mocht dan al sinds de jaren 80 zeker in Nederland geen grote hits meer hebben gehad, een muzikaal icoon was ze absoluut. Vooral in Duitssprekende landen was ze nog steeds uitzonderlijk populair. Al vroeg in haar carrière vond ze succes met de singles “Lost In France” en “It's A Heartache”, afkomstig van haar eerste twee albums uit 1976 en 1977. Wereldsucces kwam haar echter pas toe in 1983 met “Total Eclipse From The Heart”, geschreven en geproduceerd door Jim Steinman, die in de jaren 70 mede verantwoordelijk was voor het grote succes van Meat Loaf. De 'over-the-top'-productie van Steinman had een flinke update gekregen naar de muzikale tijdgeest van begin jaren 80, maar had tegelijk ook wel iets nostalgisch, met referenties naar de befaamde 'wall-of-sound' zoals Phil Spector die in de jaren 60 neerzette. Het was de perfecte bodem voor Tylers stem met die karakteristieke hese, schuurpapieren rand, een stem die Peter Koelewijn 'het vrouwelijke equivalent van Rod Stewart' noemde. We kiezen ter nagedachtenis aan haar het titelstuk van Mike Oldfields “Islands” uit 1987. De eerste helft bevatte een plaatkantvullend instrumentaal stuk, de rest bestond uit compacte poprocksongs. Deze formule had Oldfield ook toegepast bij de voorgangers “Crises” (1983) en “Discovery” (1984) en dat had de multi-instrumentalist geen windeieren gelegd. "Islands" was wel wat minder succesvol dan gehoopt, maar terugkijkend kunnen we niet anders dan stellen dat het een prima vervolg was op de beide voorgangers. Naast Tyler waren overigens ook Roxy Music-hoboïst Andy Mackay en de befaamde sessie-saxofonist Raphael Ravenscroft (bekend van Gerry Rafferty's “Baker Street”) te horen.
Websites:
https://www.mikeoldfieldofficial.com/
https://www.facebook.com/MikeOldfieldOfficial/
https://bonnietyler.com/
https://www.facebook.com/BonnieTylerOfficial.
ALBUM VAN DE MAAND
Neal, Ian - Of Aether, Rose And Sparkling Dew
Van "This Gemlike Flame" (eigen beheer, 2026)
Najaar 2022 ontdekten we Ian Neal, die al sinds 2005 muziek uitbracht, op dat moment al in totaal 4 albums, waaronder het toen net verschenen "Barkston Ash". We bombardeerden de Britse muzikant destijds maar gelijk tot Artiest van de Maand (een eenmalige aanpassing van onze Album van de Maand-rubriek) om een inhaalslag te kunnen maken. Sindsdien hebben we regelmatig zijn werk laten horen in Xymphonia. Nu, vier jaar later, is er eindelijk een volwaardige opvolger voor “Barkston Ash” in de vorm "This Gemlike Flame". En net als voorheen borduurt Neal hier op vernuftige wijze voort op het klassieke symfonische werk van vooral Genesis. Het is dan ook niet gek dat we bij beluistering regelmatig denken: op welk album hebben we dit eerder gehoord? Maar Neal doet meer dan alleen maar een pastische afleveren. Het is duidelijk dat hij een zeer uitvoerige studie heeft gemaakt van zijn inspiratiebronnen én door wie zíj op hun beurt beïnvloed waren. De academicus heeft een studie gemaakt van het Victoriaanse kunsttijdperk in Groot-Brittannië, waarvan de sfeer zo vaak terug te horen is in met name de muziek van Tony Banks en Steve Hackett. Uiteindelijk heeft dat met "The Gemlike Flame" wederom geleid tot een album dat, naarmate je het vaker beluistert, zich onder je huid nestelt. Deze week hoort u “Of Aether, Rose And Sparkling Dew”.
Websites:
Bandcamp - This Gemlike Flame
Facebook.
NIEUW / LIVE-TIP
Long Distance Calling – Phantom Void
Van het album “The Phantom Void” (earMusic/Edel, 2026)
Long Distance Calling is al sinds 2006 actief en vanaf de begintijd brengt de Duitse band grotendeels instrumentale muziek die ergens op het snijvlak van prog, metal en postrock valt te plaatsen. Al vlot was er zowel in eigen land als daarbuiten behoorlijk veel succes. Het gevaar van de omschreven stijl is, dat herhaling en eenvormigheid al snel op de loer liggen, maar Long Distance Calling omzeilde dat door de jaren heen door af en toe de bakens te verzetten. Dat gold voor het twee weken geleden nog door ons onder de aandacht gebrachte “TRIPS” uit 2016, dat ineens een meer songmatig karakter had en ook voor het in 2020 verschenen “How Do We Want To Live?”, dat juist meer spacy uitpakte. Het drie maanden geleden uitgebrachte “The Phantom Void” daarentegen, is zonder meer één van de hardste platen in de banddiscografie, met zware rock-riffs die overigens wel gemixt worden met rustige, dromerige stukken. Er is nu weer gekozen voor vrijwel volledig instrumentale muziek (enkele computergestuurde voice-overs uitgezonderd). Overigens wordt dit jaar het 20-jarig bestaansjubileum gevierd. Er komen in dat kader ook concerten aan: Bochum op 7 november en Keulen op 8 november, op de 23ste van diezelfde maand bezoekt de band Cloud Nine, een van de kleinere zalen in het TivoliVredenburg-complex. Wij gaan luisteren naar het bijna-titelnummer ”Phantom Void” dat een goed beeld geeft van dit nieuwe werk.
Websites:
https://www.earmusic.com/longdistancecalling
https://www.facebook.com/longdistancecalling.
VAN EIGEN BODEM / ACTUEEL
Wings Of Steel – Too Many People
Van "Homesick" (SI Music, 1992)
-“Wings of Steel was een Nederlandse progressieve rockband, die qua sound duidelijk geïnspireerd was door de progressieve rock van Rush ten tijde van “Moving Pictures”. In 1992 verscheen “Homesick": een debuut zoals een debuut hoort te zijn, namelijk vol gedreven wilskracht. Niet voor niets was het Nijmeegse trio indertijd een graag geziene gast op de vaderlandse podia en bij de lokale radio. Het drietal stond o.a. in het voorprogramma van Saga en IQ en speelde in de Lantaarn in Hellendoorn op uitnodiging van Stichting Symphel. Wings Of Steel paste precies in de Nederlandse symfoscene van dat moment. We praten dan over groepen als Egdon Heath, For Absent Friends en PTS. De drie heren speelden overigens aanmerkelijk minder heavy dan de naam doet vermoeden, al klonk het of ze met hun zessen waren. Allen hadden dan ook een dubbele functie: zo was Jan van Heumen zingende drummer. Drie jaar na “Homesick” verscheen de opvolger “Face The Truth”, maar al enkele maanden later kwam de band in de kou te staan door het faillissement van platenlabel SI Music. Sindsdien hebben we nooit meer iets van de band gehoord.” (dixit Dick van der Heijde van Progwereld, met lichte aanpassingen) Het nummer “Too Many People” heeft een actuele strekking: te veel mensen op deze aarde. Hoe gaat onze toekomst eruitzien?
Website:
https://www.progwereld.org/recensie/wings-of-steel-homesick/ .
FUSION / CROSS-OVER
Kolbe-Illenberger-Dauner - Zen Tri Fuge
- Wendekreis Des Steinbocks
Van "KID - Second Step" (Mood Records, 1985)
Voor musici die in de jaren zeventig al actief waren, was het zaak in het daaropvolgende decennium mee te buigen met de tijdsgeest of anders hun instrumenten aan de wilgen te hangen. De Duitse gitaristen Martin Kolbe en Ralf Illenberger waren beiden al sinds de jaren 70 actief in 'fingerpicking style' op akoestische gitaren, toen ze elkaar leerden kennen en als duo gingen samenwerken. Ze maakten muziek die ergens op het grensvlak van klassiek en fusion lag, met daaraan toegevoegd wat vleugjes prog. Ze hadden daarmee redelijk wat succes in eigen land en bovendien sloot hun stijl ook perfect aan bij de stroming instrumentale muziek die destijds in de V.S. verscheen op de labels Windham Hill en Narada. In 1980 maakten ze samen met de van o.a. The United Jazz+Rock Ensemble bekende pianist en toetsenist Wolfgang Dauner het live-album “Live KID”, dat vijf jaar later een studio-vervolg kreeg met “KID - Second Step”. Daar waar Dauner op “Live KID” alleen als muzikant te gast was, leverde hij voor de opvolger werk aan dat prima paste bij de stukken van het gitaarduo. Het blijken vernuftige composities waarbij de twee gitaren lijken samen te smelten tot één instrument en waarbij Dauners piano en andere toetseninstrumenten een extra laag toevoegen. We kiezen voor een tweeluik: allereerst het door Kolbe en Illenberger geschreven “Zen Tri Fuge” met de gitaren dan ook op de voorgrond, gevolgd door de Dauner-compositie “Wendekreis Des Steinbocks”, dat qua sfeer behoorlijk beïnvloed lijkt te zijn door het werk van Pat Metheny en Lyle Mays op hun duoplaat "As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls" uit 1981.
Websites:
http://martin-kolbe.com/
https://www.facebook.com/BlueberryMartinKolbe
https://ralfillenberger.com/
https://www.facebook.com/people/Ralf-Illenberger/100048824649550/
http://www.dauner-around.de/.
HERUITGAVE
Hogarth, Steve, RanestRane and Flowing Chords – The Crow And The Nightingale (live)
Van “S.P.Q.R. - Live From Sala Sinopoli, Roma” (Poison Apple Studios, 2024 / earMUSIC/Edel, 2026)
In 2005 was er al eens een succesvolle samenwerking tussen Steve Hogarth en RanestRane. De Italiaanse band begeleidde toen de Marillion-zanger in het kader van een bijzondere show in Rome, die onderdeel uitmaakte van de toenmalige solotournee van de Brit die zich vaak kortweg H laat noemen. Dat dit in 2024 (bijna) een decennium geleden was, vormt een mooie aanleiding om dit nog eens over te doen. Het werden zelfs meerdere concerten en natuurlijk moesten die bijzonder worden. Voor wie wel eens bij een solo-optreden van H is geweest, weet dat de setlist bestaat uit een mengelmoes van solowerk, Marillion-nummers en covers. Zo ook op de avond die werd vastgelegd op “S.P.Q.R. - Live From Sala Sinopoli, Roma”, dat Hogarth nog datzelfde jaar in eigen beheer uitbracht. Naast dat de nummers op mooie wijze zijn gearrangeerd (door RanestRane-toetsenist Riccardo Romano) is het tweede deel van het concert extra bijzonder. Dan doet namelijk The Flowing Chords mee, een 9-koppig vocaal ensemble. Jawel: eindelijk mogen we wat nummers uit het Hogarth-verleden met een écht koor horen. Begin dit jaar verscheen er een heruitgave via earMUSIC/Edel. Kon je in 2024 kiezen tussen óf een Blu-ray óf een dubbel-CD, nu zijn er een 3LP-set en een 2CD+Blu-ray-set. Op die laatste schijf vinden we de beeldregistratie met zowel een stereomix als een multi-kanaals audiomix. In 2024 lieten we al twee nummers horen, vanavond kiezen we “The Crow And The Nightingale”, waarvan het origineel is te vinden op Marillions “An Hour Before It’s Dark” (2022).
Afgelopen week gaf Marillion twee concerten in Duitsland waar de band werd ook
begeleid door de Flowing Chrods.
Websites:
http://www.stevehogarth.com/
https://www.facebook.com/IceCreamGenius
https://www.ranestrane.net/
https://www.ranestranestore.com/en/
https://www.facebook.com/RanestRane
https://www.flowingchords.it/
https://www.facebook.com/flowingchords/.
Zondag 12 Juli 2026 Show No. 1720
NIEUW / LIVE-TIP
Deep Purple - The Lunatic
– Third Call
Van het album “Splat!” (earMUSIC/Edel, 2026)
Deep Purple levert met “Splat!” een energiek en dynamisch rockalbum af, dat nog eens duidelijk maakt dat leeftijd geen rol hoeft te spelen als het om gedreven muziekmaken gaat (vier van de vijf leden naderen de 80!). ““Splat!” is een opvallend stevig album, wat deels de verdienste lijkt te zijn van de nieuwe, nu 47-jarige gitarist Simon McBride. Na zijn debuut te hebben gemaakt op “=1” uit 2024 heeft hij op Splat! helemaal zijn draai gevonden. Het aloude handelsmerk van de band, virtuoze duellen tussen de gitarist en de toetsenist, is een troefkaart die in vrijwel elk nummer op tafel gelegd wordt. Veteraan Don Airey laat voor de zoveelste keer horen een toetsenist van de buitencategorie te zijn. Het resultaat is een album met veel charmes: sterke songs, de ontregelende humor van Ian Gillan als tekstschrijver, de als altijd swingende basis van drummer Ian Paice en bassist Roger Glover, plus als bonus de stijlvolle productie van Bob Ezrin.” (aldus Robert Haagsma in Lust For Life). Op 9 november treedt Deep Purple op in de Ziggo Dome in Amsterdam. Wij openden deze uitzending met “The Lunatic” en vervolgen nu met “Third Call”.
Websites:
https://deeppurple.com/
https://www.facebook.com/officialdeeppurple
https://deeppurpleofficial.bandcamp.com/album/deep-purple.
CONNECTIE / ACTUEEL
Argos - Not In This Picture
Van "A Seasonal Affair" (Progressive Promotion Records, 2015)
England - Three Piece Suite (live, 2022-remix version)
Van "The Concerts In Japan (New Music/Green Tree, 2022)
De Duitse formatie Argos krijgt meestal het etiket 'Canterbury Scene-geïnspireerd' opgeplakt. En niet ten onrechte. Ook het in maart verschenen "Doctor Wilde's Twilight Adventure" gaat op Bandcamp vergezeld met tags als 'Canterbury' en 'Canterbury Sound'. In dit geval is de invloed ook indirect: De Doctor Wilde uit de titel was namelijk de vader van Oscar Wilde, de schrijver die de leden van de eerste Canterbury Scene-band The Wilde Flowers inspireerde bij de keuze van de bandnaam. Toch heeft Argos zeker ook meer traditionele symfonische rock-ingrediënten. In het nummer "Not In This Picture" van het in 2015 uitgebrachte "A Seasonal Affair" lijkt men daarbij rechtstreeks te verwijzen naar de band England, aangezien het in de teksten herhaaldelijk over "Garden Shed" gaat, het legendarische debuut van deze Engelse progband uit 1977. Leuke gelegenheid om het nummer van Argos te verbinden met een van de tracks van die England-LP. We hebben hierbij gekozen voor een live-versie van "Three Piece Suite".
Websites:
https://www.facebook.com/Argos.Band.Germany
https://argos.bandcamp.com/
https://englandprogrock.wordpress.com/
https://england1.bandcamp.com/
https://web.archive.org/web/20160109145327/http://www.gardenshedmusic.com/.
NIEUW
Crippled Black Phoenix – No Epitaph / The Precipice
Van het album “Sceaduhelm” (Season of Mist, 2026)
Sinds de oprichting in 2004 is Crippled Black Phoenix een onconventioneel rockproject rondom drummer Justin Greaves (ook bekend van o.a. Electric Wizard en Iron Monkey) en zijn vele bandleden. Door zijn ruime ervaring in diverse bands heeft Justin zijn eigen vorm van 'macabere stoner/doom-progrock' ontwikkeld. Daardoor kon er ondanks de vaak wisselende groepsbezetting toch een herkenbare koers worden gevaren. Hoewel geen enkel album hetzelfde klinkt, kunnen we de sound van Crippled Black Phoenix wel omschrijven als een mix van progrock, postrock, dark folk en psychedelische elementen. Dit gaat ook zeker weer op voor het onlangs verschenen verse werktstuk “Sceaduhelm”. Wij hebben gekozen voor “No Epitaph / The Precipice”, waarin, zoals wel vaker bij dit Britse gezelschap, echo’s (hint! hint!) van Pink Floyd doorklinken. We zijn benieuwd of u die als luisteraar ook ontdekt...
Websites:
https://www.facebook.com/CBP444/
https://riseupandfight.bandcamp.com/.
VAN EIGEN BODEM
Triangle – Chasing The Shadows
Van “Square The Circle” (Zizania Entertainment Group, 2000)
Square The Circle werd in 1993 opgericht en was in 1999 te gast om het in eigen beheer uitgebrachte “Pygmalion” onder de aandacht te brengen. Eigenlijk was dat meer een demo en drie van de vier nummers van “Pygmalion” vonden we een jaar later, professioneel heropgenomen, terug op het debuut van Triangle, dat de oude bandnaam vervolgens als albumtitel gebruikte. De Nederlandse groep bestaat nog steeds, maar er zijn wel wat zaken veranderd. Zo is zanger Martijn Paasschens geëmigreerd naar de V.S. Toch wordt er druk gewerkt aan een nieuw album dat heel actueel “A.I.” is getiteld. Op Bandcamp kunt u het werk in uitvoering bijhouden. Er zijn nu twee instrumentale tracks van “A.I.” te vinden. Ook de gehele eerdere discografie, inclusief het werk onder de oude naam, is daar te vinden. Wij gaan nu terug naar 2000, met “Chasing The Shadows” van “Square The Circle”.
Websites:
https://triangletheband.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/.
VOORPROEFJE
Asia - The Traveller (Into The Light)
Van het nog te verschijnen album "Indigo" (Frontiers Records, 6 november 2026)
Na het overlijden van John Wetton in januari 2017 zag het er naar uit dat het Asia-boek voorgoed gesloten zou blijven. Mede-oprichter Geoff Downes had zich intussen weer aangesloten bij Yes, dat nu stevig opereert onder leiding van nota bene de originele Asia-gitarist: Steve Howe. Maar nadat Downes online de jonge zanger/multi-instrumentalist Harry Whitley ontdekte, begon de toetsenist toch weer een nieuwe line-up van Asia te formeren, met ook gitarist John Mitchell (Arena, Frost*, Lonely Robot) en drummer Virgil Donati. Die laatste twee hebben overigens beiden in het verleden met Wetton gewerkt: Mitchell heeft de nodige Asia-nummers gespeeld als lid van diens live-band en Donati heeft in 2013 en 2014 gedrumd bij UK. Deze nieuwe bezetting ging voorzichtig van start met wat optredens in Engeland en Japan, waarna er gewerkt werd aan nieuw studio-materiaal. Dat zal op 6 november via Frontiers worden uitgebracht onder de titel "Indigo". Afgelopen week is er al een eerste single uitgebracht: “The Traveller (Into The Light)”. Het nieuwe album zal een aantal nummers bevatten waaraan Downes nog met Wetton werkte tot kort voor diens overlijden. Daarnaast zijn er gastbijdragen van Steve Howe op akoestische gitaar en Dream Theater-drummer Mike Portnoy.
Websites:
https://originalasia.com/
https://www.facebook.com/asiatheband
Dit nummer op YouTube: https://youtu.be/XpGG6vy8hQA?si=M4X_idHX3XFg1z8e.
LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
Carl Verheyen – Spike The Punch
Van het album “Riverboat Sky” (Cranktone Entertainment, 2023)
Gitaarvirtuoos Carl Verheyen, bekend van Supertramp, heeft in vijftig jaar een indrukwekkende carrière opgebouwd als muzikant, vocalist, songwriter, componist, producer en docent, met 18 albums op zijn naam. Sinds 1985 speelde hij voor miljoenen fans met Supertramp en was ook de creatieve motor achter zijn eigen Carl Verheyen Band, waarmee hij een eclectische discografie heeft opgebouwd. Als veelgevraagd sessiemuzikant speelt hij op talloze platen en soundtracks. Verheyens veelzijdigheid maakt hem al meer dan veertig jaar een favoriet bij muzikanten en producers. Zoals in onze concertagenda is te vinden, doet Verheyen in oktober ons land aan voor concerten in Alkmaar, Terneuzen, Uden en.... Almelo! Hij zal namelijk op 17 oktober in de Almelose locatie van Metropool optreden (het voormalige NAXT Stage). Zojuist is een nieuw album verschenen: “Promised Future”. Daar gaan we vast in de toekomst nog aandacht aan besteden, maar vanavond gaan we terug naar 2023, toen Verheyens voorlaatste album verscheen: “Riverboat Sky”. We kiezen voor het openingsnummer “Spike The Punch”.
Websites:
https://carlverheyen.com/
https://www.facebook.com/CarlVerheyenOfficial/.
ALBUM VAN DE MAAND
Neal, Ian - Fresco
Van "This Gemlike Flame" (eigen beheer, 2026)
Najaar 2022 ontdekten we Ian Neal, die al sinds 2005 muziek uitbracht, op dat moment al in totaal 4 albums, waaronder het toen net verschenen "Barkston Ash". We bombardeerden de Britse muzikant destijds maar gelijk tot Artiest van de Maand (een eenmalige aanpassing van onze Album van de Maand-rubriek) om een inhaalslag te kunnen maken. Sindsdien hebben we regelmatig zijn werk laten horen in Xymphonia. Nu, vier jaar later, is er eindelijk een volwaardige opvolger voor “Barkston Ash” in de vorm "This Gemlike Flame". En net als voorheen borduurt Neal hier op vernuftige wijze voort op het klassieke symfonische werk van vooral Genesis. Het is dan ook niet gek dat we bij beluistering regelmatig denken: op welk album hebben we dit eerder gehoord? Maar Neal doet meer dan alleen maar een pastische afleveren. Het is duidelijk dat hij een zeer uitvoerige studie heeft gemaakt van zijn inspiratiebronnen én door wie zíj op hun beurt beïnvloed waren. De academicus heeft een studie gemaakt van het Victoriaanse kunsttijdperk in Groot-Brittannië, waarvan de sfeer zo vaak terug te horen is in met name de muziek van Tony Banks en Steve Hackett. Uiteindelijk heeft dat met "The Gemlike Flame" wederom geleid tot een album dat, naarmate je het vaker beluistert, zich onder je huid nestelt. Deze week hoort u “Fresco”.
Websites:
Bandcamp - This Gemlike Flame
Facebook.
NORTH SEA JAZZ / 40 JAAR / HET (SOLO-)DEBUUT
Mays, Lyle - Alaskan Suite
Van "Lyle Mays" (Geffen Records, 1986)
Het is North Sea Jazz Festival-weekend en dus weten onze vaste luisteraars dat het een van de weinige keren in het jaar is dat Herman Beunk, als trouwe bezoeker van dat festival, niet achter de Xymphonia-micrifoon zit. We sluiten ons toch aan bij die jazz-sfeer, maar dan wel met een symfonische rand, met muziek van Lyle Mays. Deze pianist en toetsenist formeerde samen met Pat Metheny in 1977 de iconische Pat Metheny Group. Het duo schreef daarvoor samen het leeuwendeel van de muziek. Maar daar waar de gitarist er een rijk geschakeerde solo-carrière op na hield, heeft Mays 'maar' 4 solo-albums uitgebracht. En het is met name zijn debuut uit 1986 dat een boeiend licht schijnt op wat nu precies zijn bijdrage was aan het totaalgeluid van de Pat Metheny Group. Hij beschouwde zichzelf meer als een moderne componist dan als een groot improvisator en luisterend naar zijn debuut horen we dat ook zeker terug: sterke composities die zich meer richten op spannend samenspel in plaats van op veel improvisatieruimte. Dat maakt dit album, ook door de herkenbare synthesizersounds die Mays gebruikt, zeker een aanrader voor liefhebbers van de meer symfonische kant van de Pat Metheny Group. Dominant is de 14 minuten durende “Alaskan Suite”, een driedelige compositie die van start gaat met een akoestische bassolo van Marc Johnson, gevolgd door een sfeervol middendeel met veel ruimte voor Mays' atmosferische toetsenspel. Het slotdeel “Ascent” werkt naar een grote climax toe met sopraansaxspel van Billy Drewes en een bijzondere gitaarsolo van Bill Frisell.
Websites:
https://www.lylemays.com/
https://www.facebook.com/LyleMays/.
MONUMENT
Kaipa – Spiderweb Train
Van het album “Sommargryningsljus” (InsideOut / Sony Music, 2024)
In 2024 verscheen van Kaipa het studioalbum "Sommargryningsljus" (het beste te vertalen als “het licht bij het ochtendgloren in de zomer”). Het bevat acht nummers die een nachtelijke reis van schemering tot zonsopgang weergeven, waarbij de eerste twee nummers de schemering vertegenwoordigen en de laatste twee de dageraad. Deze nachtelijke odyssee kan worden gezien als een metafoor voor de fase tussen dood en wedergeboorte, of als een allegorie van het leven in omgekeerde volgorde. Het is het tiende album van de Zweedse progressieve folk-fusion-rockband, die nu dus dubbel zoveel platen heeft gemaakt als de originele band (die tussen 1973 en 1982 bestond en waar Roine Stolt de originele gitarist van was). Het uitluidende titelnummer en het intro zijn de enige Zweedstalige songs en ook de kortste stukken op een verder Engelstalig album met composities van tussen de 10 en 15 minuten: Die bieden veel wisselingen van sfeer, met pittige passages, volbloed symfonische solospots, die soms uitmonden in haast naar jazzrock neigende uitspattingen en hier en daar wat folkrockinjecties. We schonken in juli 2024 al aandacht aan het album, maar voor het monumentale “Spiderweb Train” hadden we blijkbaar geen plaats. Tot nu! Alsnog ruim baan voor 15 minuten Kaipa met “Spiderweb Train”.
Websites:
https://kaipa.info/
https://www.facebook.com/Kaipa.music.
Zondag 5 Juli 2026 Show No. 1719
ACTUEEL
Porcaro, Steve - Change (feat. Michael McDonald)
Van "The Very Day" (Green Hill Music, 2026)
Het zal u niet ontgaan zijn: enige weken geleden beschreven we al de toenemende populariteit van het genre Yacht Rock in het kader van een concert van Christopher Cross. Onze sponsor De Muziekbank Enschede heeft in het kader hiervan onlangs zelfs een wand ingericht met allerlei platenhoezen van acts die tot deze eigenlijk pas sinds begin deze eeuw zo genoemde stijl behoren. Een van de vaandeldragers is, naast Cross, ongetwijfeld Michael McDonald. Deze onder meer van The Doobie Brothers en zijn solocarrière bekende zanger/pianist is te bewonderen op de nieuwste CD van Steve Porcaro. De enige nog levende Porcaro-broer kennen we als de ándere toetsenist van Toto (naast David Paich). Tien jaar na zijn eerste reguliere album onder eigen naam, “Someday/Somehow”, verscheen dit voorjaar “The Very Day” op CD, vijf maanden nadat het al digitaal beschikbaar was. Het is een afwisselend album dat enerzijds de van hem bekende wat zoete softrockkant belicht, die doorklinkt in zijn bijdragen aan het Toto-repertoire en uiteraard zijn Michael Jackson-wereldhit “Human Nature”. Anderzijds is hij een toetsenist die een stapeling van orkestrale geluiden niet uit de weg gaat om een grootse climax te bereiken. In het vroegste werk van Toto kon hij dat samen met Paich prachtig doen. We wisten van tevoren dat Paich ook te gast zou zijn op “The Very Day” en vermoedden bij eerdere streamingdienstbeluistering dat hij dan vast wel zou meewerken aan dé symfonische uitsmijter van de plaat, “Water From The Sky”, maar nu we de 'credits' kunnen lezen blijkt het toch helemaal Porcaro's eigen werk. En dan volgt er nog een prachtige meeslepende gitaarsolo van Marc Bonilla (die wij vooral kennen van zijn werk met Kevin Gilbert, Keith Emerson en Eddie Jobson). Wat dat betreft beschikt Porcaro over een jaloersmakende Rolodex, want de aanvullende gitaarpartijen zijn van Michael Landau. Met drummer Shannon Forrest, percussionist Lenny Castro en achtergrondzanger Jason Scheff (vooral bekend van Chicago) werken er nog drie getrouwen uit de Toto-muzikantencirkel mee aan dit epische en behoorlijk overdonderende nummer. Maar het is zeker niet de enige attractieve song op “The Very Day”. Zo leent genoemde McDonald zijn kenmerkende stem aan het pakkende “Change”, maar een ander meer symfonisch rockend hoogtepunt is “Does It Really Matter?”. Het is dan ook gemaakt met dezelfde ploeg als “Water From The Sky” en bevat een keyboardsolo met een fraai aan Yamaha CS80 refererend geluid. "Water From The Sky” en "Change" draaiden we al eens in maart van dit jaar, dit keer aandacht voor het door McDonald gezongen "Change".
Websites:
https://www.steveporcaromusic.com/
https://www.facebook.com/steveporcaromusic.
HERUITGAVE / LIVE-TIP / IN HET NIEUWS
Marillion – House (remix 2026)
Van het album “Marillion.com [Deluxe Edition]” (earMUSIC, 2026)
In Marillions deluxe heruitgavecampagne die in 2017 begon met een mooie heruitgave van “Misplaced Childhood”, zijn we nu aangekomen bij “Marillion.com” uit 1999. Het was toen een roerige tijd voor de band. De samenwerking met Castle verliep niet echt lekker, er werd minder live gespeeld en ook financieel stond het er niet goed voor. Om de contractuele verplichtingen snel uit te dienen, moest er nog snel een album komen. Dus werd er vanaf eind 1998 gewerkt in thuisbasis The Racket Club. Zoals gebruikelijk ontstonden diverse nummers uit lange jams, maar er was ook een aantal composities waar al langer aan gewerkt werd, maar die niet pasten op voorgaande albums. Het lange “Interior Lulu” is hier een voorbeeld van. Ook opvallend: waar bij voorganger “Radiation” alle teksten van Steve Hogarths hand waren, is hier weer voor vier nummers een beroep gedaan op externe kracht John Helmer. Zowel “Radiation” als “Marillion.com” markeren een zoektocht naar een nieuwe muzikale identiteit, die niet bij alle oude fans in goede aarde viel. De vraag is natuurlijk of deze nieuwe deluxe-upgrade de twijfelaars van toen alsnog kan winnen voor deze muziek. Wij denken zeker van wel! Want de nieuwe remix is een verschil van dag en nacht met het origineel. Er zit meer leven in en het is net alsof er aan een flauwe soep opeens meer smaak is toegevoegd. En dat is eigenlijk ook zo, want Mark Kelly heeft stiekem wat nieuw toetsenwerk toegevoegd en de tempo’s zijn wat strakker getrokken. Het eerdergenoemde “Interior Lulu” heeft daardoor bijvoorbeeld echt meer impact. Maar wat vooral opvalt is de sprankelende mix, waardoor de subtiele productionele details er meer uitspringen en vooral het fijne drumwerk van Ian Mosley uitgelicht is. Voorzichtig durven we de uitspraak wel te doen dat dit een van de meest geslaagde Marillion-heruitgaven is. In deze versies zijn toch al geliefde nummers als “Go!” en “A Legacy” definitief Marillion-klassiekers te noemen. Natuurlijk heeft de deluxe editie weer de nodige extra’s, met een 5.1 mix, demo’s, concertopnamen en uiteraard een nieuwe 'making of'-documentaire. Overigens werkt het vijftal momenteel aan studio-album nummer 20. Bij de huidige Duitse tournee zal er al een gloednieuw nummer worden gespeeld. Dit zal ook het debuut zijn van percussionist Andy Gangadeen als opvolger van Luis Jardim, die op 4 juli 2025 overleed. In oktober volgen er Nederlandse concerten en in 2027 wederom vele Marillion Weekends, waaronder zowaar weer eentje op Port Zélande. En… alsof dat nog niet genoeg is, verschijnt in augustus ook eindelijk het duo-album waar Steve Rothery en Steve Hackett al jaren aan werken. Ja, het leven van een Marillion-fan is erg vervelend.:-) Terug naar die heruitgave van “Marillion.com”: we hebben gekozen voor een passend nummer bij een warme zomeravond, het hypnotiserende “House” dat muzikaal ergens tussen Talk Talk en Massive Attack laveert.
Websites:
https://www.marillion.com
https://www.facebook.com/MarillionOfficial
https://www.marillionweekend.com/.
HERUITGAVE
Isotope – Retracing My Steps
– Temper Tantrum
– Mr. M's Picture
Van de 3CD-set “Upward Curve: The Recordings 1973 – 1976” (Esoteric Recordings, 2026)
Hoewel gitarist Gary Boyle diverse malen aan de orde is gekomen, is vreemd genoeg zijn jazzrockgroep Isotope een hiaat in het uitgebreide online te raadplegen Xymphonia-archief. Onlangs verscheen het boxje “Upward Curve”, waarmee de complete, al wel eerder op CD verschenen discografie van Isotope handzaam samen is gebracht. Goede aanleiding om een inhaalslag te maken. Boyle richtte Isotope in 1972 op, nadat hij al gespeeld had met artiesten uiteenlopend van Dusty Springfield tot Stomu Yamashta. Belangrijk element in die eerste bezetting was toetsenist Brian Miller, die op één Boyle-compositie na het hele eerste naar de groep genoemde album volschreef. Die zijn expres harmonisch eenvoudig gehouden, om de overigens nooit te lange geïmproviseerde solo's goed uit te laten komen. Om het róck-element van jazzrock meer naar voren te laten komen, werd de bezetting voor tweede album, “Illusion”, dat net als het debuut in 1974 verscheen, flink omgegooid. Alleen Boyle en drummer Nigel Morris bleven. Nieuwe toetsenist werd Laurence Scott en vanuit Soft Machine kwam bassist Hugh Hopper over. Reden dat juist dit album vaak in Canterbury-lijstjes is te vinden. Opvallend is dat deze keer alle kwartetleden compositiecredits hebben (Boyle en Hopper de meeste). Hoppers vaak vet 'fuzzende' basgeluid is regelmatig even dominant als de gitaar en keyboards. Ook deze bezetting hield het niet lang vol. Het afscheid van Hopper en Scott was overigens amicaal, waarbij de laatste zijn toenmalige vriendin Zoe Kronberger aandroeg als vervanger. Zij werd een keyboardduo met Frank Roberts, een oude bekende van Boyle en Morris. Nieuwe bassist Dan K. Brown is mede debet aan de meer funky weg die Isotope op het in 1976 uitgebrachte “Deep End” bleek te zijn ingeslagen. Ook de voorgaande Noord-Amerikaanse tournee en de connectie die Isotope daar had met het Motown-label (!) heeft er vast bijgedragen. Ondanks een aanbod van Billy Cobham om een vierde plaat te produceren, bleef het bij dit trio, waarna Boyle in 1977 zijn solodebuut “The Dancer” uitbracht. Omdat de albums onderling qua bezetting en muzikale benadering behoorlijk verschillende kanten van het jazzrockgenre belichten, is het interessant van alle drie achtereenvolgens een stuk te laten horen. Van het eerste album “Isotope” kiezen we het ingetogen “Retracing My Steps”, waarmee aangetoond wordt dat jazzrock niet altijd supersnel en (zoals sommigen vinden) 'opgefokt' hoeft te zijn. Ook “Temper Tantrum”, van tweede album “Illusion” begint ingetogen, met lang uitklinkende akkoorden tot bijna-stilte, waarna een Mahavishnu Orchestra-achtige riff het nummer op gang brengt en het opvallend mag heten dat Boyle en toetsenist Laurence Scott eigenlijk tegelijkertijd soleren. Het openingsnummer van het derde album, “Mr. M's Picture”, is weliswaar van Boyle's hand, maar de eerste, flitsende solo is op een synthesizer, naar we aannemen een Moog, waarschijnlijk bespeeld door Roberts. Boyle neemt zijn solobeurt uiteraard ook in dit lekker uptempo doordrijvende stuk.Websites:
https://www.cherryred.co.uk/isotope-upward-curve-the-recordings-1973-1976-3cd-box-set
https://www.facebook.com/EsotericRecordings/
https://musiciansolympus.blogspot.com/2011/10/garyboyle-guitar.html.
NDESTIJDS GEMIST
Crystal Palace – Orange Popsicle Sky
- Still There - i: Memories On The Ground ii: From Here To Nowhere
Van het album “Still There” (Progressive Promotion Records, 2022)
Van de in 1991 opgerichte melodieuze progrockband Crystal Palace verschenen tot nu toe 10 studio-albums. Lange tijd is de Berlijnse band bij ons ‘onder de radar' gebleven, want pas één keer kwam de groep in Xymphonia aan de orde en wel toen in 2016 het achtste album “Dawn Of Eternity”’ verscheen. Het twee jaar later opvolgende “Scattered Shards” misten we vervolgens weer en dat dreigde ook te gebeuren met het vier jaar geleden uitgebrachte meest recente werkstuk “Still There”. Tot nu! “Still There” is een verhalend conceptalbum over een jonge vrouw die vol verwachting het sombere Engeland verlaat voor een nieuw leven in Berlijn. Na een tijdje realiseert ze zich dat ze een verkeerde keuze heeft gemaakt: ze wordt wanhopig en suïcidaal... Het album is gebaseerd op een waargebeurd, tragisch voorval uit 2014. Bij toeval bezocht zanger en bassist Jens Uwe Strutz (kortweg Yenz) dat jaar de uitkijktoren waar de vrouw diezelfde dag van af was gesprongen. Toen hij dat ontdekte, bezorgde hem dat knagende 'wat als'-vragen. Was dit te voorkomen geweest? Crystal Palace goot dit verhaal in een 70 minuten lang album met twaalf nummers die in elkaar overlopen. We hebben er twee uitgekozen. In “Orange Popsicle Sky” wordt uitgelicht wat er zich heeft afgespeeld in de uitkijktoren. Het eindnummer, tevens titelstuk, gaat over onmacht, onbegrip en de vraag 'hadden we dit kunnen voorkomen?'. Crystal Palace heeft met “Still There” een mooi conceptalbum gemaakt, met bovendien prachtig artwork. Tip: Het album verdient echt meerdere luisterbeurten voordat je het op z'n merites kunt beoordelen.
Websites:
https://www.crystalpalacemusic.de/
https://www.facebook.com/p/Crystal-Palace-Music-100063605170593/
https://crystalpalace-music.bandcamp.com/album/still-there.
Hagar, Sammy – Crack In The World
Van “Musical Chairs” (Capitol Records, 1977)
In Europa is Sammy Hagar toch vooral bekend als de (tweede) zanger van Van Halen. Maar in de Verenigde Staten is hij al sinds midden jaren zeventig razend populair. Met Montrose had hij daar al succes, maar nadat hij die band in 1975 verliet, scoorde hij als solo-artiest de nodige hits, die vaak over auto’s of vrouwen gingen. Over Montrose gesproken, op Hagars derde eigen plaat “Musical Chairs” was zijn oude groep in feite zijn begeleidingsband, maar dan in plaats van Ronnie Montrose gitarist Gary Pihl, die Hagar trouw bleef tot tot ver in de jaren 80. Op dit in 1977 verschenen album liet Hagar een breed spectrum aan invloeden horen. Naast natuurlijk de te verwachten rockers zijn er momenten dat de muziek tegen prog aanschurt. Vooral “Crack In The World” laat horen dat Hagar ook zeker bekend was met het werk van Pink Floyd. Niet alleen laat deze lome albumafsluiter mooi gitaarwerk horen, opvallend is ook het synthesizerspel van Alan Fitzgerald.
Websites:
https://www.redrocker.com/
https://www.facebook.com/SammyHagar.
ALBUM VAN DE MAAND
Neal, Ian - How Dreams Do Creep (For Souls Asleep)
Van "This Gemlike Flame" (eigen beheer, 2026)
Najaar 2022 ontdekten we Ian Neal, die al sinds 2005 muziek uitbracht, op dat moment al in totaal 4 albums, waaronder het toen net verschenen "Barkston Ash". We bombardeerden de Britse muzikant destijds maar gelijk tot Artiest van de Maand (een eenmalige aanpassing van onze Album van de Maand-rubriek) om een inhaalslag te kunnen maken. Sindsdien hebben we regelmatig zijn werk laten horen in Xymphonia. Nu, vier jaar later, is er eindelijk een volwaardige opvolger voor “Barkston Ash” in de vorm "This Gemlike Flame". En net als voorheen borduurt Neal hier op vernuftige wijze voort op het klassieke symfonische werk van vooral Genesis. Het is dan ook niet gek dat we bij beluistering regelmatig denken: op welk album hebben we dit eerder gehoord? Maar Neal doet meer dan alleen maar een pastische afleveren. Het is duidelijk dat hij een zeer uitvoerige studie heeft gemaakt van zijn inspiratiebronnen én door wie zíj op hun beurt beïnvloed waren. De academicus heeft een studie gemaakt van het Victoriaanse kunsttijdperk in Groot-Brittannië, waarvan de sfeer zo vaak terug te horen is in met name de muziek van Tony Banks en Steve Hackett. Uiteindelijk heeft dat met "The Gemlike Flame" wederom geleid tot een album dat, naarmate je het vaker beluistert, zich onder je huid nestelt. We trappen de maand af met het openingsstuk “How Dreams Do Creep (For Souls Asleep)”, dat uit drie delen bestaat: i) The Fruit To Grow Up ; ii) Into The Blushing Pear Or Plum; iii) To Cakes Of Ice, Or Flakes Of Snow.
Websites:
Bandcamp - This Gemlike Flame
Facebook.
NIEUW / LIVE-TIP
Morgendust – Old One
Van de streaming-EP “The Art Of Breaking” (eigen beheer, 2026)
We meldden het in april al: Morgendust is na enkele jaren afwezigheid op volle kracht terug en is van plan in 2026 in totaal drie EP's uit te brengen! Er is wel een bezettingswijziging aan vooraf gegaan. De link met de ninetiesprogband PTS is verkleind tot alleen frontman Marco de Haan. De andere ex-PTS'ers, gitarist Ron van Kruistum en bassist Dario Pozderski, zijn vertrokken en ook Pozderski's drummende zoon Patrick, die in 2022 - niet lang voor het titelloze albumdebuut - aanhaakte, is er niet meer bij. Althans: niet in de studio, want De Haan drumt nu weer zelf naast dat hij zingt, net als bij PTS vroeger. Uit een interview in iO Pages 206 leerden we dat Pozderski junior wél de live-drummer blijft. De Haan en toetsenist Iwan Blokzijl hebben versterking gekregen van gitarist Goemel van Tienhoven en bassist René Westra. Ook op de nu verschenen tweede streaming-EP “The Art Of Breaking” blijft licht-progressieve poprock van de jaren tachtig een belangrijke inspiratie voor het kwartet, dat zelf zegt een herdefinitie te geven van cinematografische indie-rock. Bij het intro van de pakkende opener “High Horse” denk je dat Tears For Fears' “The Seeds Of Love” inzet, waarna de regelmatig terugkerende 'hook' aan Peter Gabriels meer poppy werk herinnert. Ook nu weer is de Zwolse topproducer Guido Aalbers (met rijen internationale artiesten, zoals Coldplay, op zijn palmares, maar ook het fraaie project Lorrainville) er verantwoordelijk voor dat de vijf songs werkelijk fenomenaal uit je speakers knallen. Volgens de bandleden gaat het hier deels om de meest persoonlijke songs die ze tot nu toe maakten. We kunnen ons voorstellen dat dit in sterke mate geldt voor het gedragen slotlied “Old One”, dat mede door de slimme opbouw, met gedragen gitaarpartij, tevens het meest traditioneel-proggy aanvoelt. Maar geloof ons: ook de compactere overige nummers zijn sterk en helemaal áf. We lieten het woord 'live' al sneaky even vallen, op de website zijn nu drie concerten aangekondigd: Een try-out in De Enk in Zwolle op 26 september, een week later op 3 oktober een show in Podium 34 in Borger en op 6 december een 'Sunday session' in Heesch.
Websites:
https://morgendust.com/
https://www.facebook.com/morgendust
https://morgendust.bandcamp.com/album/the-art-of-breaking
https://morgendust.bandcamp.com/track/old-one.
50 JAAR / LIVE-TIP
Woodenhead - Ayo Aise
Van "Perseverance" (Free Electric Sound, 2003)
In 2025 was het 50 jaar geleden dat Woodenhead werd opgericht. Deze formatie uit de V.S. bestaat, op enkele bezettingswisselingen in de beginjaren na, al jaren uit dezelfde vier musici. De instrumentale muziek is een typisch voorbeeld van beïnvloeding waarmee de muzikanten in aanraking kwamen. Zo heeft oprichter/gitarist Jimmy Robinson klassiek gitaar gestudeerd en zat hij als tiener in bandjes die geïnspireerd waren op de Engelse beat- en rockmuziek. Tevens pikte hij in de hippie-band Ejaculation de virtuositeit van Jimi Hendrix op. Deze groep ging begin jaren 70 over in Laugh In The Dark, waarin de invloed van acts als King Crimson, Yes en Frank Zappa doorklonk. Nadat Robinson vervolgens de muziek van The Mahavishnu Orchestra ontdekte, richtte hij Woodenhead op. De groep zou veelvuldig het voorprogramma van progressieve rockbands en jazzrock- en fusionacts verzorgen, waarbij vooral door de samenwerking met Dixie Dregs en The Steve Morse Band de bandsound verder werd ontwikkeld. Woodenhead heeft sinds 1982 enkele CD's uitgebracht, waarbij opvalt dat de meeste studioplaten live in de studio zijn opgenomen. Afgelopen jaar verscheen nog de compilatie-CD "Woodenhead – 50th Anniversary Compilation 1975-2025". We draaiden in een ver verleden al eens een live-track van de tribute-dubbelaar "After The Storm", dit keer hebben we ter gelegenheid van het halve-eeuwfeest "Ayo Aise" klaarstaan. Het is afkomstig van de CD "Perseverance" uit 2003, een van de weinige platen die niet in eigen beheer werden uitgebracht.
Jimmy Robinson trad afgelopen maand trouwens nog op tijdens het Across The Pond Guitar Festival en zal in augustus Amsterdam aandoen voor optredens tijdens Amsterdam Songwriters Guild en een gig in Concerto. Deze maand treedt hij met The International Guitar Trio en solo op in Duitsland, Frankrijk, Luxemburg en België (zie voor meer informatie zijn hieronder vermelde website).
Websites:
https://www.woodenheadmusic.com/
https://www.facebook.com/WoodenheadNOLA/
https://jimmyrobinsonmusic.com/.
LIVE-TIP
Molvær, Nils Petter - Maja (live)
Van "KHMER Live In Bergen" (Edition Records, 2025)
Aanstaande weekend vindt de 50ste editie van het North Sea Jazz Festival plaats. Een van de optredende artiesten is Nils Petter Movær. Deze Noorse trompettist wordt beschouwd als een van de grondleggers van de zogenaamde nu-jazz. Vanaf zijn soloalbum "Khmer" uit 1997 mengde hij sampling, elektronica, gitaarloops en soundbewerking met moderne jazz. De afgelopen jaren speelde hij geregeld concerten waarbij deze plaat centraal stond. Hierbij liet hij zich begeleiden door de enkele van de oorspronkelijke musici, zoals gitarist Eivind Aarset en drummer Rune Arnesen. Een van die optredens werd vastgelegd en afgelopen september uitgebracht als "KHMER Live In Bergen", een ietwat misleidende titel, aangezien niet de gehele plaat werd gespeeld. Tevens werden er stukken uitgevoerd van, bijvoorbeeld, "Solid Ether". Ook de single "Maja" werd ten gehore gebracht, waarvan de oorspronkelijke versie te vinden is op "Certainty Of Tides", dat Molvær in 2023 uitbracht met het Noors Radio Orkest. Naar dat nummer gaan we luisteren, maar dan dus in de live-versie van "KHMER Live In Bergen". Voor nieuw werk van Molvær kunt u vanaf 10 juli terecht op de CD "Be Quiet". Hierop gaat hij samenwerkingsverbanden aan met musici als Imogen Heap, John Paul Jones en Marilyn Mazur.
Websites:
https://www.nilspettermolvaer.com/
https://nilspettermolvaer.bandcamp.com/album/be-quiet (nieuwe album)
https://www.facebook.com/nils.petter.molvaer/
https://www.northseajazz.com/nl/ (programma North Sea Jazz).
10- + 20-JARIG JUBILEUM / LIVE-TIP
Long Distance Calling feat. Petter Carlsen - Lines
Van het album "TRIPS" (InsideOut/Sony Music, 2016)
Long Distance Calling is al sinds 2006 actief en vanaf de begintijd brengt de Duitse band grotendeels instrumentale muziek die ergens op het snijvlak van prog, metal en postrock valt te plaatsen. Al vlot was er zowel in eigen land als daarbuiten behoorlijk veel succes. Het gevaar van de omschreven stijl is, dat herhaling en eenvormigheid al snel op de loer liggen, maar Long Distance Calling omzeilde dat door de jaren heen door af en toe de bakens te verzetten. Zo verscheen in 2020 bijvoorbeeld "How Do We Want To Live?", dat door het behoorlijk spacy karakter bij ons in de smaak viel. Maar andere uitstapjes vonden sommige fans toch iets te ver gaan: zo werd de introductie van vocalen op de albums “The Flood Inside” (2013) en “TRIPS” (2016) door menigeen toch wel als een brug te ver gezien. Op "TRIPS" werden daar op een paar stukken nog poppy klinkende synths aan toegevoegd, waardoor haast een metalvariant op Depeche Mode ontstond. Maar wat ons betreft stijgt “TRIPS” hierdoor juist boven het maaiveld uit. Dat komt ook doordat Petter Carlsen, die op 5 van de 10 tracks zingt, een uitstekende stem heeft. "TRIPS" is daarmee zeker een sterk ondergewaardeerd album in het oeuvre van Long Distance Calling. Overigens wordt dit jaar het 20-jarig bestaansjubileum gevierd met het stevigste bandalbum tot nu toe: "The Phantom Void". Er komen in dat kader ook concerten aan: na Bochum op 7 november en Keulen op 8 november, bezoekt de band op de 23ste van diezelfde maand Cloud Nine, een van de kleinere zalen in het TivoliVredenburg-complex. We belichten vanavond niet dat nieuwe album, maar het genoemde “TRIPS”, dat dus nu 10 jaar oud is, met het door Carlsen gezongen “Lines”.
Websites:
https://www.earmusic.com/longdistancecalling/
https://www.facebook.com/longdistancecalling.
HET DEBUUT / 30 JAAR
Wappa Gappa – Snowflakes (雪花)
Van het album “Yamataikoku (邪馬台国)” (Air From Mt Fuji, 1996)
Het in 1992 opgerichte Wappa Gappa heeft 3 albums uitgebracht. Muzikaal wist de Japanse band een interessante mix van symfo, fusion en jazzrock te brengen en werd daardoor al snel vergeleken met landgenoten Pageant en Kenso. De bezetting bestond uit: Keizo Endo (bas), Masahiro Lee (gitaren), Hirishi Mineo (drums), Hideaki Nagaike (keyboards) en zangeres Tamami Yamamoto. Het debuut "Yamataikoku", werd uitgebracht in 1996. Na dit album tekende de groep een contract bij het Franse label Musea, via welke weg het tweede album "A Myth" in 1998 verscheen. Na het in 2004 verschenen derde album "Gappa" werd het stil. We hebben in die jaren regelmatig muziek van dit kwintet gedraaid, omdat we genoten van de kunstige stijlenmix, waarbij pure fusion-getinte passages en meer melodieuze en symfonisch rockende gedeelten elkaar afwisselden. Het is echter alweer15 jaar geleden dat de groep voor het laatst voorbij kwam. Wij gaan 30 jaar terug in de tijd, naar het in 1996 verschenen debuut, met het nummer “Snow Flakes”.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1108.