Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

LIVE-TIP / FUSION / NIEUW (sterk verlaat)
Yellowjackets – Fasten Up
Van “Fasten Up” (Mack Avenue Records, 2025)

Afgelopen zondag was er tijdens het Jazzrockcafé een eerbetoon aan het vroege werk van Yellowjackets in de Hengelose Metropool, op 16 mei speelt 'the real thing' op dezelfde locatie, maar dan in de grote zaal in plaats van het café. Rond toetsenist en enig oerlid Russel Ferrante is de samenstelling menigmaal gewisseld. De groep begon ooit als veredelde begeleidingsband van Robben Ford, maar een gitarist is er na 1985 niet meer aan boord geweest in de vaste bezetting, saxofoonspel is altijd wel een kenmerkend element geweest en dat wordt sinds 1991, tien jaar na het debuut, verzorgd door Bob Mintzer. Huidig drummer William Kennedy is nog langer betrokken, al sinds 1987, maar het vorig decennium lied hij verstek gaan, om in 2010 terug te keren. Jimmy Haslip was tot 2012 vaste bassist, maar zijn plek is al weer enige tijd ingenomen door Dane Alderson. Vorig jaar verscheen “Fasten Up”, het 25ste studio-album, waarop we o.a. het speelse en funky titelnummer vinden, met kleurrijk toetsenwerk van Ferrante, waaronder op warm klinkende elektrische piano.
Websites:
https://www.yellowjackets.com/
https://www.facebook.com/yellowjacketsmusic/.

NIEUW / LIVE-TIP
Black Sea Dahu – The Dragon
– Superpower
Van “Everything” (Mouthwatering Records, 2026)

Indiefolk, kamerpop en artrock smelten samen, meldt de website van de Groningse Oosterpoort over de muziek van Black Sea Dahu. En dat is een rake omschrijving van de muziek die dit Zwitserse septet maakt op “Everything”. Progressieve singer-songwritermuziek, zo omschrijven we dergelijke muziek in Xymphonia vaak. Denk dan bijvoorbeeld aan die van Patrick Watson. Die naam noemen we niet voor niets, want niet alleen muzikaal zijn er overeenkomsten vast te stellen in de subtiel en kleurrijk geïnstrumenteerde songs (neem alleen al het met Satie-achtig pianowalsje ondersteunde “My Dreams”), ook de zang – in zowel timbre als zangstijl, roept de vergelijking op. Dat is eigenlijk best opmerkelijk, want centrale persoon van Black Sea Dahu is een vrouw: Janine Cathrein. Ze bespeelt ook gitaar, toetsen, percussie en klarinet. De rest van de van de band bestaat uit familie en goede vrienden, waaronder zus Vera op gitaar en basgitaar. “Everything” is bepaald niet het debuut: de afgelopen pakweg 10 jaar maakte Cathrein en haar groep al vier eerdere albums, een liveplaat en de nodige EP's en singles. “Everything” is opgedragen aan haar onlangs overleden vader Rolf Cathrein, een multi-talent die actief was als timmerman, beeldend kunstenaar, dichter en muzikant. Zijn plotselinge dood hakte er flink in en de verwerking ervan komt op allerlei manieren terug in de songs van “Everything”. Kleurrijke schilderijen van hem zijn gebruikt voor de hoes. Wij gaan luisteren naar het zwierige “Dragon”, dat goed laat horen wat voor rijkdom de arrangementen op “Everything” herbergen: akoestisch instrumentarium van strijkers tot houtblazers en harmonium worden vergezeld van spaarzaam ingezette elektrische, zoals gitaar, lapsteel en Mellotron. “Superpower” is wat meer uptempo, met prominent terugkerend elektrisch gitaarmotief. Op 23 oktober staat Black Sea Dahu in Cloud Nine, een van de zalen van TivoliVredenburg Utrecht, en 24 oktober in de Oosterpoort in Groningen.
Websites:
https://blackseadahu.com/
https://blackseadahu.bandcamp.com/album/everything
https://www.facebook.com/blackseadahu/.

FILMTIP
Faithfull, Marianne - Broken English (long version)
Van "Broken English" (Island Records-single, 1979), deze versie van "Broken English - Deluxe Edition" (Island Records/Universal UMC, 2013)

Morgen, maandag 20 april, heeft onze sponsor, de Muziekbank Enschede, in samenwerking met filmtheater Concordia en Metropool, de documentaire "Broken English" van Jane Pollard en Iain Forsyth op het programma staan. Voor wie dan niet kan: op zaterdagmiddag 25 april is er een herkansing. Overigens draait de film ook elders in diverse filmhuizen. In deze experimentele film blikt de in 2025 overleden zangeres in het fictieve Ministerie van Niet Vergeten terug op gebeurtenissen uit haar lange carrière, waarbij ze vooral haar kant van het verhaal vertelt. De rolprent is genoemd naar het album "Broken English" uit 1979. Dat werd, veertien jaar na haar debuut, beschouwd als een doorbraak naar meer op rock gerichte muziek. Het titelnummer verscheen in een langere versie ook op single, die in 2013 op de tweede schijf van een 'deluxe' albumheruitgave belandde. Die versie hebben we nu scherp staan.
Websites:
https://mariannefaithfull.com/
https://www.facebook.com/mariannefaithfullofficial
https://www.imdb.com/title/tt37660889
/https://www.concordia.nl/nl/agenda/broken-english
http://www.muziekbank.nl/site/activiteiten/popdocs
https://www.concordia.nl/nl/agenda/broken-english.

IN MEMORIAM: MOYA BRENNAN (1952 - 2026)
Clannad - Newgrange
Van "Magical Ring" (RCA, 1983)
Brennan, Moya - A Place Among The Stones
Van "Misty Eyed Adventures" (RCA, 1994)

Op 13 april overleed Moya Brennan, bekend van solowerk, maar vooral ook als leadzangeres en harpiste van Clannad. Ze kwam uit een zeer muzikaal gezin met 9 kinderen. Samen met haar twee broers plus de twee jongste broers van haar moeder vormde ze rond 1970 Clannad, dat zich in de jaren 70 ontwikkelde tot een van bekendere groepen op het gebied van traditionele Ierse folkmuziek. Rond 1980 zette een stilistische transformatie naar een moderner geluid in en trad de jongste zus van Moya toe. Die vertrok na zo'n 2 jaar al weer maar werd later op eigen kracht wereldberoemd: we hebben het hier namelijk over Enya. Intussen schudde Clannad de wereld van de Ierse folkmuziek behoorlijk op, want in 1982 verscheen "Magical Ring". Albumopener “Theme From Harry's Game” introduceerde de kamerbrede, mysterieus klinkende vocale harmonieën die het handelsmerk van Clannad zouden worden samen met broeierig klinkende synthesizers, maar dan nog wel steeds aangevuld met de subtiel bespeelde akoestische instrumenten die de groep altijd al aanwendde. Het was het begin van een succcesverhaal, in 2024 afgesloten met een afscheidsoptreden in de Royal Albert Hall. Naast Clannad had Brennan ook een succesvolle solo-carrière waarin ze zich muzikaal net zoveel buiten de geijkte folkpaden begaf als bij Clannad, maar ook dan toch wel weer uitkwam bij haar basis: de Ierse folk. Moya Brennan en Clannad inspireerden vele andere artiesten te inspireren. Zo gebruikte U2 “Theme From Harry's Game” als outro tijdens de “War”-toernee. Niet veel later nam Bono een succesvol duet met Clannad op: de wereldhit “In A Lifetime”. Steve Rothery heeft de invloed van haar muziek regelmatig genoemd (denk alleen maar aan The Wishing Tree). Ook was Clannad bron van inspiratie voor Iona en het solowerk van Iona-gitarist/componist Dave Bainbridge. Brennan droeg zelfs vocale partijen bij aan het Iona-album “Journey Into The Morn” (1995). Voor vanavond kiezen we dat bijzondere album "Magical Ring", maar dan niet het overbekende “Theme From Harry's Game”, maar “Newgrange”, geïnspireerd door een prehistorisch graftombecomplex in Ierland. We vervolgen met “ A Place Among The Stones” van haar tweede solo-album "Misty Eyed Adventures": een samenwerking met nog zo'n Ierse legende, de pipes- en whistle-bespeler Davy Spillane.
Websites:
http://moyabrennan.com/
https://www.facebook.com/MoyaBrennanOfficial
https://www.clannad.ie/
https://www.facebook.com/ClannadMusic/.

25 JAAR PROGWERELD: DE WERELDE TIEN – ZILVEREN EDITIE
Kauan – Siiville Nousu
Van het album “Kaiho” (eigen beheer, 2017)

Afgelopen week stond in het teken van het zilveren jubileum van Progwereld. Dit eerste Nederlandstalige online magazine over progressieve rock werd in 2001 opgestart door onder andere ons eigen redactielid Chris Bekhuis. Eén van de vaste elementen van de eerste jaren Progwereld was De Wereldse Tien: een lijst met de actuele favorieten van de Progwereldredactie. Het bleek uiteindelijk lastig om steeds weer een geactualiseerde lijst van de redactieleden te krijgen, maar met speciale gelegenheden wordt er toch nog weer eentje gepubliceerd. En dus is er nu een 'zilveren editie', waarvoor ook ex-redactieleden een top 5 over de afgelopen kwart eeuw konden aanleveren. Grote verrassing tussen 'usual suspects' als Steven Wilson en Marillion is wel Kauan. Hoewel: in 2019 verscheen al eens een zeer enthousiast artikel over deze Russische, maar in Oekraïne gevestigde band op de Progwereld-website. En hoewel Chris Bekhuis toen al niet meer bij Progwereld betrokken was, is het dankzij hem dat we bij Xymphonia ook niet onbekend zijn met de groep. Maar toch, op nummer 5 met het album “Kaiho” tussen Steven Wilson en Gazpacho in is toch een hele prestatie! De band begon in 2005 met doommetal, maar de stijl heeft een evolutie doorgemaakt naar wat wel wordt omschreven als ambientpostmetalprogrock. Tja, dan weet je nog niet veel. Maar denk een beetje aan hoe Anathema zich heeft ontwikkeld vanuit hetzelfde muzikale ghetto en je hebt al een wat beter idee. In 2015 verscheen "Sorni Nai", een conceptplaat over een ski-expeditie in de Oeral in 1959, waarvan de leden onder mysterieuze omstandigheden overleden. “Kaiho” was de twee jaar daarna verschenen opvolger. Daarop zijn nog veel minder metalpassages te horen (en zelfs helemaal geen grunts meer) en daardoor schuift de sound nog meer richting de klankwereld van Anathema en vooral ook Nosound. Niet helemaal origineel dus, maar Kauan weet er toch nét een eigen draai aan te geven, ondermeer door de nodige vioolpassages in de muziek te stoppen. Voor vanavond kiezen we het melancholiek en atmosferisch klinkende, grotendeels instrumentale “Siiville Nousu”.
Websites:
http://kauanmusic.com/
https://kauan.bandcamp.com/album/kaiho.

NIEUW / LIVE-TIP
Supersister – Babylon (live)
– Dreaming Wheel While (live)
Van “T3!O” (SOSS (= eigen beheer), 2026)

Nadat in 2019 als verrassend bijproduct van een TV-documentaire over Robert Jan Stips met een uitgebreide bezetting onder de naam Supersister Projekt 2019 het album “Retsis Repus” werd gemaakt was bij Stips de energie om Supersister-muziek te blijven spelen helemaal terug. Toen de corona-epidemie achter de rug was ging hij in triobezetting, met bassist Rinus Gerritsen en drummer Leon Klaasse, concerten geven. Dit leidde in 2025 zelfs tot een nieuw album met een mengeling van studio- en (semi-)livemateriaal: “Nancy Never Knew”, gevolgd door een tournee die o.a. de Hengelose Metropool aandeed. Nu is er een live-album verschenen dat géén verslag van die tour is maar een opname bevat die al in 2022 bij een Arnhems concert werd gemaakt. Op de “60's Medley” na is er derhalve geen “Nancy Never Knew”-materiaal te horen, maar wel een van de sterkste songs van “Retsis Repus”: “I Am You Are Me/Transmitter” dat destijds ook al door ons werd uitverkoren voor airplay. Best bijzonder is dat er met “Babylon” ook een nummer van “Iskander” was geselecteerd, toch een buitenbeentje in de Supersister-discografie. De versie is wel gekortwiekt tot een dikke minuut, voordat er vervolgd wordt met “Dreaming Wheel While”, dat met een spatie minder oorspronkelijk het einddeel was van “Memories Are New” waarvan bij het concert het eerste deel vóór “Babylon” werd gespeeld. Het door vaste technicus Paul Telman opgenomen “T3!O” is door de al even vaste producer Aad Link op eerlijke wijze aan de schijf toevertrouwd: onvastigheden in de zang en kleine foutjes zijn niet weggepoetst – het live-gevoel komt optimaal over. Ook nu is Supersister weer op tournee en alszodanig o.a. op 7 mei in de Oosterpoort in Groningen te aanschouwen en 9 mei in Doornroosje, Nijmegen.
Websites:
https://supersister.nl/
https://www.facebook.com/supersisterband/.

ALBUM VAN DE MAAND
Oldhill, Mike - Bubbles
Van "On The Brink" (eigen beheer, 2026)

Mike Oldhill is het progressieve rockproject van Michael Altenberger. Hij brengt echter ook platen uit onder zijn eigen naam, zoals het debuut "Elf Entdecker" uit 2011, terwijl zijn website de hoes van zijn nieuwste album "On The Brink" eveneens met 'Michael Altenberger' optuigt. De klassieke en elektronische muziek, jazz en rock bevattende voorganger "Dark Matter" uit 2016 krijgt op deze 73 minuten durende, instrumentale CD een vervolg met ouderwetse symfonische rock, geïnspireerd op het jarenzeventigwerk van Genesis, Steve Hackett en Yes, en vroege neoprog. De multi-instrumentalist laat die gouden tijden via een hedendaagse twist herleven met het standaardinstrumentarium van progbands, verrijkt met dwarsfluit, piano en strijkinstrumenten. Daarbij zijn, ondanks de ongewone drumsounds, ook zijn slagwerkpartijen naturel. "On The Brink" is een thematisch album, handelend over bekende items als pandemieën, mentale ziektes, echochambers, fake news, algoritmes, narcistische leiders en A.I. Toch klinkt de muziek absoluut niet deprimerend. Altenberger creëert avontuurlijke composities waarin korte keyboard-, fluit- en gitaarsolo’s elkaar razendsnel opvolgen, slechts onderbroken door rockende breaks en subtiele ritmeverschuivingen. Naast de vertrouwde Mellotron-, Moog- en orgelklanken experimenteert hij daarbij met vernieuwende geluidskleuren. Het titelnummer is verder een neoklassiek solopianostuk in de stijl van Eddie Jobson en David Sancious, terwijl het enigszins Änglagård-achtige "Space" deze rocksymfonie indrukwekkend afsluit. Dit keer aandacht voor "Bubbles", waarin die genoemde hedendaagse twist naar voren komt in de vorm van moderne keyboardsounds en enige neoprogaccenten.
Websites:
https://oldhill.de/
(FB-profiel van de Genesis-coverband waarin hij speelt)
https://www.giant-hogweed.com/michael-altenberger/ .

Verkapte LIVE-TIP / ACTUEEL
Trackers, The - Nisco
Van "Vaudeville 8:45" (Abstract Logix, 2022)

Op 1 en 3 mei treedt het Billy Cobham Quintet op in de Phil te Haarlem, respectievelijk Fluor te Amersfoort. In dit kwintet speelt Gary Husband keyboards, maar de meesten zullen hem kennen als drummer. Na het overlijden van Allan Holdsworth, waarmee hij al sinds de jaren 70 speelde, is hij nadrukkelijk op zoek naar een nieuwe jazzrockgroep. Een van die formaties is The Trackers, waarmee Husband samen met gitarist Alf Terje Hana en maar liefst zes verschillende bassisten, waaronder Jimmy Johnson, in 2022 de CD "Vaudeville 8:45" uitbracht. Met diezelfde Hana nam hij ook platen op met Athana, inderdaad een samenvoeging van de voorletters en achternaam van de gitaarvernieuwer, wiens stijl het midden houdt tussen Eivind Aarset, David Torn en Allan Holdsworth. Husband kondigde ten slotte onlangs aan met Jimmy Johnson, gitarist Rocco Zifarelli (die ook deel uitmaakt van het Billy Cobham Quintet) en toetsenist Tom Crawley in oktober als Gary Husband & The Orbital Band op tournee te gaan; concrete data volgen nog. Uiteraard is er volop muziek van Husband te draaien, waarbij we binnenkort nog aandacht aan zijn archief-dubbelaar "Postcards From The Past" zullen besteden. Voor vanavond houden we het op een nummer van genoemde The Trackers-plaat en wel "Nisco" met Øyvind Grong op bas.
Websites:
https://www.garyhusband.com/
https://www.facebook.com/GaryHusbandOfficial/
https://garyhusband-ablx.bandcamp.com/album/vaudeville-8-45
https://www.athana.no (niet actuele site van Athana)
https://www.facebook.com/athana.no
https://athana.bandcamp.com/
https://billy-cobham.com/.

Gentle Knife – Resignation
Van "Gentle Knife II: Clock Unwound" (Bajkal Records, 2017)

"Clock Unwound" is de titel van het tweede album van de maar liefst 11-koppige Gentle Knife. Deze Noorse groep zet een breed instrumentarium in, van diverse saxofoon- en trompettypen tot fluit, gitaren en Mellotron-samples. Waar dat op het debuut (destijds door Xymphonia overigens gemist) tot een misschien wat overvol geluid leidde, werd op deze opvolger wel een consistent geluid neergezet, dat overduidelijk geïnspireerd is op seventiesprog, maar toch niet ouderwets klinkt. Invloeden lopen uiteen van folk tot jazz tot klassiek. De sfeervolle pianoprelude die het album opent is een goed voorbeeld van het eerste. Absoluut hoogtepunt is het gevarieerde 16 minuten durende titelnummer. Bijzonder is ook de creepy afsluiter "Resignation" met bezwerend voorgedragen tekst, door zo'n diep-bruine whiskey-en-sigarenstem van het soort dat je normaal gesproken in blockbustertrailers hoort. Ondanks dat de groep in 2019 besloot ermee te stoppen is de bandwebsite nog steeds 'up & running'. Ook de Facebook-pagina laat regelmatig updates zien van de huidige activiteiten van de (ex-)leden.
Websites:
www.gentleknife.com/
https://www.facebook.com/gentleknife/.

JOHN MITCHELL: ALTIJD IN HET NIEUWS
Kino – Idlewild
Van “Radio Voltaire” (InsideOut Music, 2018)

In 2005 was er opeens een nieuwe supergroep, bestaande uit Marillion-bassist Pete Trewavas, de van onder meer Arena en Frost! Bekende gitarist/zanger John Mitchell, ex-It Bites-toetsenist John Beck en voormalig Porcupine Tree-drummer Chris Maitland. Het leverde het zeer fijne debuut “Picture” op, vol melodieuze popprog. Een korte tour volgde, met in plaats van Maitland helaas koekbliktrommelaar Bob Dalton (Becks voormalige It-Bites-collega). Na de tour keerden de heren terug naar hun respectievelijke moederbands, hoewel Mitchell toch graag was doorgegaan. Dat kon hij in zekere zin ook want hij mocht vervolgens in de doorstart van It Bites de rol van Francis Dunnery overnemen, wat hij zeer verdienstelijk deed. En toen kwam daar in 2018 opeens toch nog een verlaat vervolg op “Picture”, getitel “Radio Voltaire”. Gelukkig nam Mitchells Frost!-maatje Craig Blundell de drumstokken ter hand. Net als op het debuut biedt “Radio Voltaire” een mooie mengvorm van melodieuze poprock en prog. Hoewel het album als geheel niet het niveau van “Picture” haalt, valt er nog steeds veel te genieten: hoogtepuntjes zijn “Idlewild”, “I Don’t Know Why” en de vertellende afsluiter “The Silent Fighter Pilot”. We hebben gekozen voor de ballad “Idlewild”. Anno 2026 is Mitchells stem en gitaar overigens nog steeds overal te horen. Zo maakt hij deel uit van de huidige bezetting van Asia en werkt hij ook weer mee aan de volgende maand te verschijnen nieuwe Legacy Pilots.
Websites:
https://www.facebook.com/KINObandofficial/
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1533.

KRAUTPROG
Shaa Khan – Once Upon A Time (live)
Van het album “Live 2009!” (Sireena Records, 2009)

Shaa Khan werd in 1970 in Duisburg opgericht en speelde in eerste instantie hardrock met een progressief randje, met invloeden van Deep Purple en Led Zeppelin. Na wat bezettingswisselingen werd de stijl progressiever en werden ook jazzrockelementen geïncorporeerd. In de jaren 1973 en '74 speelde de groep veel voorprogramma's voor internationale bands, waaronder bij Duitse optredens van ons eigen Earth & Fire. Het duurde nochtans tot 1978 eer het debuutalbum “The World Will End On Friday” verscheen. Hier blijkt dat de nodige psychedelische, spacy effecten in de muziek zijn geslopen. De sfeer heeft daardoor wel wat van het werk van Eloy uit die jaren. De expressieve, soms bijtende zang neigt dan weer meer naar Grobschnitt. Het gitaarspel van Roland Soltysiak krijgt daarbij veel ruimte. Al een jaar later verscheen “Anything Wrong?”, waarop die muzikale lijn werd doorgetrokken. Maar daarna veranderde Die Neue Deutsche Welle het muzieklandschap ingrijpend. Shaa Khan paste zich aan door een harder rockend geluid te laten horen op een aantal in de jaren tachtig uitgebrachte singles. Albums zouden er niet meer verschijnen, maar opgeheven werd Shaa Khan niet. Er werd in 1990 zelfs een korte tournee gedaan door enkele toenmalige Sovjet-staten. Daarna transformeerde de band naar een nieuwe groep, Kissing Shark, met wel een nieuwe solo-gitarist in de persoon van Wolfgang 'Kralle' Döhr. Later liet Shaa Khan zo nu en dan van zich horen middels concerten rond bijvoorbeeld jubilea, maar dan ook met Döhr in plaats van Soltysiak. In 2009 verscheen zowaar een live-album. Laatste activiteit was een groots concert in Oberhausen in 2015. Dat is meteen ook het meest actuele wat er op de nog steeds online staande website is te vinden. Wel is er een langer geactualiseerde Facebook-pagina waarop valt te lezen dat één van de twee zangers, Klaus Grandt, in 2023 is overleden. Wij kiezen vanavond voor een nummer van “Anythong Wrong?”, maar dan wel in een flink langere versie van “Live 2009!”, dankzij de meeslepende gitaarsolo van Wolfgang 'Kralle' Döhr.
Websites:
https://www.shaakhan.de/
https://www.facebook.com/people/Shaa-Khan/100063784724598/.

NIEUW / LIVE-TIP / VAN EIGEN BODEM
Ceres Phenomenon, The – Adapt To One Other
– Empty After The Seventh Hill
Van “The Ceres Phenomenon” (FREIA Music, 2025)

Het als een fraai en kleurrijk, relatief dik boekwerkje uitgevoerde conceptalbum “The Ceres Phenomenon” is het werk van een viertal nederprogveteranen. De meeste mensen die zijn ingevoerd in de Nederlandse symfo-geschiedenis zullen de namen Ruud Stoker en Julian Driessen kennen, omdat die al decennia lang steeds weer opduiken. Meest prominent zijn de bands The Last Detail en Timelock. Iets minder bekend is misschien Dreamcarnation, dat van 1995 tot 2001 bestond en waarin het duo al drummer Mike Boekhout achter zich had, die ook opdook in één van de Timelock-line-ups. Dit drietal werkt ook weer samen in The Ceres Phenomenon. Bijzonder is dat Driessen hier zijn band herstelt met gitarist/bassist Ron Koel, een oud-klasgenoot die hij op een schoolreünie ontmoette en waarmee hij in de jaren zeventig in zijn eerste bandjes speelde. De hele chronologie van Driessens bandjescarrière is te volgen op zijn informatieve, nostalgische gevoelens oproepende eigen website. Sciencefictionliefhebber Stoker is de schrijver van het concept, dat best wat inspanning van de lezer en luisteraar vergt om te volgen. De uitleg van het verhaal begint als volgt: 'In het jaar 5930 wordt op de planeet Mars, in het kamp van het Universum Observatorium, een kristallen kist gevonden. De inhoud ervan is een fragment van een verhaal uit het jaar 3593, dat begint met de volgende zin: Aan hen die deze kristallen kist vinden...'. Vanuit dit gegeven ontvouwt zich een 70 minuten lang, in 14 songs (plus 4 instrumentals) gesplitst muzikaal verhaal. Het fraaist en meest progressief zijn de stukken waarin Koel en Driessen de ruimte nemen voor sterke gitaar- respectievelijk keyboardsolo's en ondersteunende partijen. Goede voorbeelden daarvan zijn het stuwende “Adapt To One Other” en “Empty After The Seventh Hill”. Opvallend genoeg is de muziek van beide nummers van de hand van Koel, die pakweg twee derde van het materiaal componeerde, waarbij hij vriend Driessen langere solo's gunt dan zichzelf. We zitten dan al in het laatste kwart van het conceptalbum, als niet alleen het verhaal, maar dus ook de muziek flink op dreef is. Na voltooiing van het album kwamen er vorig jaar al meteen plannen voor optredens. Om die te kunnen uitvoeren is er inmiddels een vijfde lid toegetreden: bassist Noud Maas. Op het program staan dit jaar sowieso twee festivals. Op 9 mei is Ceres Phenomenon een van de optredende bands tijdens het mini-festival Prog-NL in het Parkvilla Theater in Alphen aan den Rijn. Andere optredende bands op dit door Stichting Serious Music georganiseerde festival zijn Deflexion, Leap Day en Profuna Ocean. Op 31 oktober is Ceres Phenomenon de openingsact van het Northern Prog Festival in Leeuwarden, waar Leap Day de slotact zal zijn.
Websites:
https://www.facebook.com/CeresPhenomenon/
https://jdx.home.xs4all.nl/ (website Julian Driessen die z'n totale muzikale carrière belicht)
https://store.dutchmusicworks.com/page/the-ceres-phenomenon.

NIEUW
Kabasse - Encore
Van "About Sitting On Fences" (Kapitän Platte, 2026)

Kabasse is een Duits sextet gevormd door Sigmund Perner. Met zijn Fender Rhodes, Hohner Clavinet, Solina String Ensemble en Hammond legt hij op het debuut "About Sitting On Fences" de basis voor een zestal filmische composities, waarin melodieuze jazz weerklinkt in qua opbouw en structuur juist meer in de progressieve rock wortelen. Met drie blazers, een bassist en Perners zoon Jonas op drums valt de muziek door de nadrukkelijke aanwezigheid van trombone, trompet, klarinet en bugel wellicht net buiten het kader van Xymphonia. Toch heeft deze melancholische trip wel degelijk haar charme en daarom willen we met met het korte "Encore" toch aandacht aan het in februari uitgebrachte "About Sitting On Fences" besteden.
Websites:
https://kabasse.com/
https://kabasse.bandcamp.com/album/about-sitting-on-fences
https://hr-hr.facebook.com/kapitan.platte/.

NIEUW
Wolverine – A Sudden Demise
– This World And All Its Dazzling Lights
Van het album “Anomalies” (Music Theories Recordings, 2026)

Twee maanden geleden verscheen het zevende studioalbum van Wolverine. We hebben tien jaar moeten wachten voordat het kwintet uit het Zweedse Söderhamn met een opvolger kwam voor “Machina Viva”. Ten tijde van het debuut “Fervent Dream” was Wolverine in feite een deathmetalband, maar door de loop der jaren nam het progressieve gehalte van de composities toe. De muziek én de teksten van Wolverine hebben altijd een duistere, emotionele lading gehad, zoals we die ook terughoren bij landgenoot Katatonia. “Anomalies” belicht het proces van ouder worden, dat je je op oudere leeftijd vragen stelt die je vroeger nooit bezig hebben gehouden. We gaan eerst luisteren naar “A Sudden Demise”, dat begint met stevige akkoorden die overgaan in de prachtige zanglijnen van Stefan Zell en later aangevuld worden met mooi toetsenspel van Per Henriksson. Het filmische nummer “This World And All Its Dazzling Lights” bevat prachtige Mellotron-geluiden, marcherende drums en uiteindelijk een explosieve climax. “Anomalies” is een logisch stap in de almaar doorgaande ontwikkeling die Wolverine doormaakt.
Websites:
https://www.wolverine-overdose.com/
https://www.facebook.com/wolverinetheband
https://wolverine-sweden.bandcamp.com/.

NIEUW
Daymoon - Oceans Of The Moon
Van "Wednesday" (OOB Records, 2026)

"Wednesday" is al de vijfde plaat van Daymoon, toch hoort u in deze uitzending pas voor de eerste keer muziek van dit internationale gezelschap in Xymphonia. De teksten van bandleider/multi-instrumentalist Fred Lessing en de door de band gecomponeerde muziek vormen een origineel conceptalbum dat omschreven kan worden als theaterprog. De songcyclus draait om het idee dat de wereld, als een variant op de film "Groundhog Day", elke morgen weer ontwaakt op woensdag. Als concept binnen het concept heeft Lessing daarnaast het achtdelige "Verschickungskind" geplaatst, een semi-autobiografisch verhaal over een jochie dat naar een onmenselijk streng geleid sanatorium voor kinderen wordt gestuurd. Deze hartverscheurende, deels uit gesproken dagboekfragmenten, enge soundscapes en musicalachtige samenzang bestaande minisymfonie klinkt behoorlijk huiveringwekkend. De overige muziek is echter minder zwaarmoedig. Zo bevat de mede door Courtney Swain van Bent Knee gezongen ballade "Real Diehl" grappige teksten over Rick Wakeman en de komische eerste ontmoeting tussen Lessing en de zangeres. Daarnaast is het ooit als pastiche op Jules Verne geschreven "Oceans Of The Moon" een mooi, mede door Lavinia Roseiro vertolkt symfonisch lied met verwijzingen naar Berlioz en Brahms. Andere stukken switchen tussen een Klaatu-getinte hymne, muziektheater in de Brecht/Weill-traditie en impressionistische of minimalistische pianofragmenten. De kleurrijke instrumentatie is in capabele handen van onder andere blazers Luca Calabrese en Paulo Chagas (waarmee Lessing overigens in het vergelijkbare Miosótis zat), toetsenman Jeff Markham en de onder meer van Isildurs Bane bekende (Ebow-)gitarist Thomas Olsson. Van dit wonderlijke "Wednesday" draaien we het genoemde "Oceans Of The Moon".
Websites:
https://www.daymoon-music.com/ (in onderhoud?)
https://daymoon.bandcamp.com/album/wednesday
https://oob-records.com/artist/daymoon/
https://www.facebook.com/daymoon.music.

TAPIJTENKONING
Kingdom Come (Arthur Brown's) – Gypsy
Van “Journey” (Polydor, 1973), tevens onderdeel van “Eternal Messenger – An Anthology 1970-1973” (Esoteric Recordings, 2021)

In meer dan 30 jaar Xymphonia hebben we maar weinig aandacht geschonken voor een van de ‘godfathers’ van de prog: Arthur Brown. Al jaren voordat Alice Cooper, Peter Gabriel en David Bowie theatrale aspiraties begonnen te krijgen, stak Brown al zijn hoofdtooi in brand, beschilderde zijn gezicht en voerde bizarre verkleedpartijen uit, waarbij het publiek vaak gedesoriënteerd achterbleef. Na de psychedelische periode met The Crazy World Of Arthur Brown, waarin bijvoorbeeld Carl Palmer vroege vlieguren maakte, begon Brown aan een nieuw avontuur met Kingdom Come. In het korte bestaan van twee jaar en drie albums was er geen vaste line-up, hoewel gitarist Andy Dalby, later ook nog kortstondig tweede gitarist bij Camel, wel een terugkerende kracht was. Op de bandzwanenzang “Journey” uit 1973 horen we daarnaast toetsenist Victor Peraino, die zijn voorliefde voor de Mellotron hier botvierde. Peraino, afkomstig uit de V.S., begon ooit als drummer, wat het extra bizar maakt dat op “Journey” geen echte drummer is te horen maar de Bentley drummachine! De psychedelische spacerock liet ook een zekere bluesinvloed horen, op bijvoorbeeld “Come Alive”. Andere momenten neigen naar een spacy vorm van prog, waarbij dan al snel een Pink Floyd-trekje valt waar te nemen. Wij kiezen echter voor “Gypsy”, met de genoemde Mellotron in de hoofdrol, vooral tegen het eind knalt-ie er lekker in. Slechte verkoop noopte Brown tot ontbinding van Kingdom Come. Hij maakte nog drie soloalbums om vervolgens naar Texas te verhuizen en vloerbedekkingen te gaan leggen! Later keerde hij toch weer terug naar de muziek en op bijna 84-jarige leeftijd is 'the god of hellfire' nog regelmatig op de wereldpodia te vinden.
Websites:
https://www.thegodofhellfire.com/
https://www.facebook.com/arthurbrownmusic/.

NIEUW / LIVE-TIP / VOLOP IN HET NIEUWS
Angine De Poitrine – Fabienk
Van “Vol. II” (eigen beheer, 2026)

Het kan geen progressieve en alternatieve muziekliefhebber ontgaan zijn: dé wereldwijde hype op dit moment is het Canadese duo Angine De Poitrine. Die begon met opmerkelijk optreden voor het online muziekkanaal KEXP twee maanden geleden. Het anoniem blijvende tweetal is uitgedost in clowneske vermommingen (zwart met witte stippen en vice versa), waarbij de drummer aanstekelijke grooves neerlegt waarover zijn maat met een dubbelnek gitaar/bas (hoe prog wil je het hebben?) en een flinke batterij aan pedalen laag voor laag de muziek opbouwt. Vervreemdend effect daarbij is dat de licks allerlei noten bevatten die niet in het westers toonstelsel voorkomen. Een blik op de gitaarhals laat een flinke hoeveelheid extra fretten zien, waardoor microtonaliteit ontstaat. Eigenlijk is het dan weer wonderlijk dat het resultaat zo toegankelijk uitpakt. Door de baslijnen en de gitaargeluidjes is de meest voor de hand liggende referentie nog wel Primus – maar dan dus (op wat korte kreten in een fantasietaal na) instrumentaal. Blijkbaar waren de bijzondere uitmonsteringen nodig om in de spotlights te komen, want het debuut, dat met “Vol. I” een stuk minder fantasievol getiteld is dan de muziek en de performance, stamt al uit 2024. Vorige week vrijdag verscheen “Vol. II”, dat de muzikale lijn van het debuut voortzet. Diezelfde week werd een Europese tournee aangekondigd met in Nederland twee festivaloptredens en losse concerten in Nijmegen (31 augustus) en Groningen (1 november). Door de internationale hype was de run op kaartjes enorm en in een mum van tijd was alles uitverkocht. De site van Vera Groningen kon het niet aan en lag er zelfs een tijd helemaal uit. De vraag is natuurlijk of dit een hype zal blijken of dat het duo de aandacht van het publiek weet vast te houden. Een derde album zal in ieder geval ook wat andere invalshoeken moeten bieden. Bovendien mag je hopen dat fysiek product beter verkrijgbaar wordt. Op dit moment kun je alleen via de eigen website voor 40 Canadese dollar per stuk (ex. verzendkosten) de albums op vinyl verkrijgen. Als je dat te gortig is, resteren streaming- en downloadkanalen.
Websites:
https://anginedepoitrine.com/
https://anginedepoitrine.bandcamp.com/album/vol-ii
https://youtu.be/0Ssi-9wS1so?si=rFfD3GH8I59hKj74 (het bewuste KEXP-optreden.

ALBUM VAN DE MAAND
Oldhill, Mike - Downfall
Van "On The Brink" (eigen beheer, 2026)

Mike Oldhill is het progressieve rockproject van Michael Altenberger. Hij brengt echter ook platen uit onder zijn eigen naam, zoals het debuut "Elf Entdecker" uit 2011, terwijl zijn website de hoes van zijn nieuwste album "On The Brink" eveneens met 'Michael Altenberger' optuigt. De klassieke en elektronische muziek, jazz en rock bevattende voorganger "Dark Matter" uit 2016 krijgt op deze 73 minuten durende, instrumentale CD een vervolg met ouderwetse symfonische rock, geïnspireerd op het jarenzeventigwerk van Genesis, Steve Hackett en Yes, en vroege neoprog. De multi-instrumentalist laat die gouden tijden via een hedendaagse twist herleven met het standaardinstrumentarium van progbands, verrijkt met dwarsfluit, piano en strijkinstrumenten. Daarbij zijn, ondanks de ongewone drumsounds, ook zijn slagwerkpartijen naturel. "On The Brink" is een thematisch album, handelend over bekende items als pandemieën, mentale ziektes, echochambers, fake news, algoritmes, narcistische leiders en A.I. Toch klinkt de muziek absoluut niet deprimerend. Altenberger creëert avontuurlijke composities waarin korte keyboard-, fluit- en gitaarsolo’s elkaar razendsnel opvolgen, slechts onderbroken door rockende breaks en subtiele ritmeverschuivingen. Naast de vertrouwde Mellotron-, Moog- en orgelklanken experimenteert hij daarbij met vernieuwende geluidskleuren. Het titelnummer is verder een neoklassiek solopianostuk in de stijl van Eddie Jobson en David Sancious, terwijl het enigszins Änglagård-achtige "Space" deze rocksymfonie indrukwekkend afsluit. Vanavond aandacht voor "Downfall" waarin Altenberg de ondergang van de wereld veroorzaakt door het volledig kappen van het Amazone-regenwoud verbeeldt.
Websites:
https://oldhill.de/
(FB-profiel van de Genesis-coverband waarin hij speelt)
https://www.giant-hogweed.com/michael-altenberger/ .

HERUITGAVE (sterk verlate aandacht)
Barclay James Harvest - She Said (New Stereo Mix 2023)
Van "Once Again [Deluxe 4 Disc Edition]” (Esoteric Recordings, 2023 / originele album: Harvest, 1971)

Soms zien we bepaalde mooie heruitgaven over het hoofd, of leek het ons in eerste instantie niet echt interessant genoeg om er aandacht aan te besteden. De 'deluxe' uitgave uit 2023 van Barclay James Harvests tweede album “Once Again” (origineel uit 1971) viel in die laatste categorie, maar toen een van onze teamleden onlangs voor een prima prijs deze set voor zichzelf kon bemachtigen bleek al snel dat we toen echt wel iets hebben gemist. Dat maken we nu goed. Deze editie bevat 3 CD's (alledrie met de nodige bonustracks), met achtereenvolgens het originele album, een stereoversie van de quadrofonische mix uit 1973 en een nieuwe stereomix. De vierde schijf is een Blu-ray die de voornoemde drie stereomixen bevat, naast die quadrofonische mix én een nieuwe 5.1 surroundmix. Die twee nieuwe mixen (stereo en surround) zijn van de hand van Stephen W. Tayler en zijn, zeker voor BJH-liefhebbers, een echte aanrader. Voor de vroege albums van BJH was destijds een nogal beperkt budget beschikbaar, ondanks de aanwezigheid van een orkest, maar in de nieuwe mix heeft Tayler de kleine rafelrandjes uit het origineel op een mooie manier weten weg te poetsen. Hij had de originele masters tot zijn beschikking, wat hem in staat stelde tot een aantal opvallende ingrepen. Eén van de meest opvallende zaken is nog wel dat hij de originele atmosferische inleiding van albumopener “She Said” in ere heeft kunnen herstellen. En dan is er nog een curiositeit in de vorm van het orkeststuk “White Sails”: een muzikaal thema van toetsenist Woolly Wolstenholme dat door Robert John Godfrey werd georkestreerd. Op een eerdere heruitgave was hiervan ongeveer anderhalve minuut te horen, maar op deze editie blijkt dat het om een stuk van bijna 12 minuten gaat. Godfrey heeft overduidelijk meer gedaan dan alleen maar dat stukje arrangeren. Wat we horen is een laat-romantisch stuk voor piano en orkest: het verraadt overduidelijk de hand van Godfrey en het is ook overduidelijk dat de latere The Enid-leider de pianopartij inspeelde. Godfrey ging daarmee zijn boekje behoorlijk te buiten, wat waarschijnlijk ook de oorzaak was van de breuk tussen hem en Barclay James Harvest. Het is in dat licht dan ook logisch dat de band besloot om dat werkstuk te verbannen naar een plank in een donker archief. Het maakt het des te curieuzer dat het dus nu wel, zonder enige verdere uitleg in het begeleidende boekje, op deze editie te vinden is. We kiezen vanavond niet voor dat “White Sails”, want dat zou eerder passen in een special rond Robert John Godfrey en The Enid. Wel hoort u die mooie nieuwe stereomix van “She Said”, inclusief de genoemde atmosferische inleiding.
Websites:
https://www.bjharvest.co.uk/
https://www.facebook.com/jlbjh/
https://www.facebook.com/BarclayJamesHarvestfeaturingLesHolroyd
https://www.cherryred.co.uk/.

XYMPHONIA-DEBUUT / IN AFWACHTING VAN...
Advent Horizon – Water
Van het album “A Cell To Call Home” (eigen beheer, 2023)

Op 15 mei aanstaande verschijnt het vierde album van Advent Horizon: “Falling Together”. Wij hebben nog nooit muziek gedraaid van deze band uit de Amerikaanse staat Utah. Vanavond gaan we daarom terug naar 2023. In oktober van dat jaar verscheen het derde album “A Cell To Call Home”. Aan dit progressieve rockalbum was drie jaar lang zorgvuldig gewerkt door het kwartet uit Salt Lake City, waarbij zes gastmuzikanten werden uitgenodigd voor kleine bijdragen, waaronder Spock's Beard-bassist Dave Meros en de tegenwoordig omnipresente gitarist Randy McStine. Het is een conceptueel werkstuk over de wisselwerking tussen liefde, afhankelijkheid en verlies, verteld vanuit het perspectief van iemand die worstelt met een verslaving. Het sfeervolle artwork is gemaakt door de veelgevraagde kunstenaar Travis Smith, bekend van zijn werk voor Opeth, Devin Townsend, Avenged Sevenfold, Riverside en talloze andere (prog)metalbands. Advent Horizon deed zelf de productie en de mix, waarna de mastering werd verricht door de van werk voor o.a. Opeth, Haken en Leprous bekende producer Jens Bogren. Muzikaal gezien biedt “A Cell To Call Home” weelderige synth-soundscapes, peinzende piano-intermezzo's, zware, door gitaren gedomineerde instrumentale passages, bij vlagen flink knallende drums en complexe, maar toch ook pop-geïnspireerde vocale arrangementen. In afwachting van “Falling Together” draaien we nu van “A Cell To Call Home” het openingsnummer “Water”.
Websites:
https://www.adventhorizonmusic.com/
https://adventhorizon.bandcamp.com/album/a-cell-to-call-home
https://www.facebook.com/AdventHorizonBand/.

50 JAAR
Miles, John - Music
Van "Rebel" (Decca, 1976)

We krabden twee keer achter onze oren van ongeloof maar het is toch echt zo: de symfo-evergreen "Music" van John Miles is nog nooit in Xymphonia voorbij gekomen. De song was al vanaf de eerste editie in de Top 2000 van Radio 2 te vinden; destijds zelfs op nr. 19 maar met de jaren zakte hij toch ietsje weg, tot plek 209 in de editie van 2025. De song was het openingsnummer van Miles' albumdebuut "Rebel", dat in maart 1976 verscheen, vorige maand 50 jaar geleden dus. Miles had vanaf eind jaren 60 al pogingen gedaan om door te breken, mocht verscheidene singles uitbrengen maar vond dat succes pas in 1975 toen hij een contract tekende bij Decca, die 'm koppelde aan opkomend producer Alan Parsons. Samen maakten ze “Music” tot de symfonische rock-klassieker die het geworden is. De band tussen Miles en Parsons hield jarenlang stand, want de zanger was een terugkerende stem op The Alan Parsons Project-albums, tot het laatste Project-werkstuk “Gaudi” aan toe. Het succes van zijn debuut zou Miles nooit meer evenaren maar hij bleef door de jaren heen altijd actief in de muziek. Zo dook hij op als muzikant in de liveband van Tina Turner en was hij een vaste waarde bij de 'classic meets pop'-concertreeksen onder de noemer Night Of The Proms. Het is intussen alweer bijna 5 jaar geleden dat hij op 72-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker overleed.
Websites:
http://www.john-miles.net/ (verouderd)
https://www.facebook.com/JohnMilesMusicOfficial/.

LIVE-TIP / VOORPROEFJE
Voyage 35 – The Nostalgia Factory

Veel jonge progfans hebben nooit de kans gehad om de geboorte van een van de grootste progbands van deze eeuw mee te maken. We hebben het dan natuurlijk over Porcupine Tree. Vooral in de jaren dat Porcupine Tree transformeerde van solo-studioproject van Steven Wilson naar een echte band (1994-95) kreeg je nog de kans om dit Britse kwartet in kleine zaaltjes aan te treffen, bijvoorbeeld in een matig gevulde Zaal Pan in Silvolde (10 februari 1995). Het magische viertal met naast Wilson (gitaar, zang) ook Richard Barbieri (toetsen), Chris Maitland (drums) en Colin Edwin (bas) bracht psychedelische prog, voornamelijk geschreven door Wilson en ondersteund door een kleurrijke lichtshow. Dat de bandleider anno 2026 een van de meest toonaangevende figuren in de prog en aanverwante muziekstijlen is, konden we toen nog niet bedenken. Nadat Maitland in 2002 de band verliet en de muziek een steviger kant opschoof is de magie van de eerste jaren toch nooit echt benaderd. Na een decenniumlange winterslaap verscheen er in 2022 zowaar nieuw werk, maar zónder betrokkenheid van Colin Edwin. Die zijn we de afgelopen jaren wel tegengekomen in andere projecten, zoals O.R.k., maar afgelopen jaar werd bekend dat hij met John Wesley, die jarenlang als bonuslid met Porcupine Tree tourde, het oude werk weer op de podia tot leven wil brengen. Onder de naam Voyage 35 (een verwijzing naar de vroege PT-klassieker “Voyage 34” uit 1992) zal met een nog nader bekend te maken bezetting in september een aantal concerten worden gegeven in Nederland: op 10 september in TivoliVredenburg Utrecht en 12 september in Poppodium Boerderij, Zoetermeer. Precies daartussenin, op 11 september, speelt Voyage 35 in De Pul in Uden. Bijzonder detail: in die zaal vond op 7 januari 1994 het allereerste Porcupine Tree-concert buiten de UK plaats (in het thuisland waren toen ook nog maar slechts een handvol concerten gegeven). Afgelopen week is een bewerking van “The Nostalgia Factory” vrijgegeven, een veelbelovend voorbode op de concerten: het origineel wordt niet één op één nagespeeld, alleen al qua zangarrangement is er een groot verschil.
Websites:
https://voyage35.com/
https://www.facebook.com/Voyage35Official/.

NIEUW / JAZZROCK
Fog Light – Beyond Something
Van “Abstract” (eigen beheer, 2025)

In iO Pages 204 werd de lezer een interessante Finse jazzrockband getipt: Fog Light, dat in de herfst van vorig jaar met “Abstract” al een vierde album uitbracht. Beluistering via streamingkanalen leert ons dat dit album vooral veel prachtig virtuoos gitaarspel biedt in een stijl die regelmatig doet denken aan die van Allan Holdsworth, maar op andere momenten denken we de gitaarsynthsound te horen die we sinds jaar en dag kennen van Pat Metheny. Ook de bassist laat zich niet onbetuigd met diverse melodieuze solo's in de lagere toonregisters. Maar hé, is dit al het vierde Fog Light-album en toch hebben wij dat al die tijd (dat wil zeggen: de afgelopen 8 jaar) gemist? Het zal er mee te maken hebben dat deze Finnen er tot nu toe voor gekozen hebben om hun werk niet fysiek uit te geven. In iO Pages kunnen we ook een interview met ze lezen waarbij aan het slot wordt aangegeven dat het toch wel een droom is hun eigen werk op vinyl te zien verschijnen. Bij concerten zowel CD's als LP's verkopen, dat lijkt hun wel wat. Doen jongens! En dan wel in de buurt komen optreden! Tsja, we doen het dan vanavond maar even met een stream van Bandcamp. “Beyond Something” begint met een Holdworthiaans likje, waarna we zowaar vervolgen met een mondharmonicasolo alsof Toots Thielemans nog onder ons is, waarna een Methenyaanse gitaarsynth invalt. Dan volgt een vingervlugge bassolo, waarna na dik twee minuten het hoofdthema terugkeert. Dan zijn we nog niet eens op de helft, waaraan u merkt: er is veel te beleven in deze muziek, die met de nodige speelsheid over het voetlicht wordt gebracht.
Websites:
https://foglight1.bandcamp.com/album/abstract
https://www.facebook.com/bandoffoglight/.

NIEUW
Rose, Romy Liz – Shells
– I Don't Wanna
Van “I Am June” (Excelsior Recordings, 2026)

Onlangs brachten we de Brits-Nederlandse Tessa Rose Jackson onder uw aandacht met subtiele, zorgvuldig gearrangeerde progressieve singer-songwriterliedjes. Nu hebben we een nieuwe Rose met ook twee extra namen, namelijk Romy Liz. Deze Romy Laarhoven maakte met producer Jesse Koch een zeer welluidend album. Laarhoven is een ster in het arrangeren van zangharmonieën en je moet wel van steen zijn om niet betoverd te worden door de vele gelaagd klinkende vocalen. Vooral in de refreinen wordt uitgepakt. En al die lagen zong ze dus zelf in. Opvallend in de arrangementen is de pedalsteelgitaar van David Gram, die met de nodige galm menigmaal wordt ingezet om het dromerige effect van de muziek te versterken. Het uiterst verzorgde resultaat heeft hier en daar wel wat van The Carpenters. We hebben proefondervindelijk vastgesteld dat bij beluistering op een goeie installatie met een beetje volume je werkelijk overspoeld wordt door subtiele muzikale schoonheid.
Websites:
https://www.facebook.com/p/Romy-Liz-Rose-100085994635840/
https://www.instagram.com/romy.liz.rose/
https://excelsior-recordings.com/products/romy-liz-rose-i-am-june .

LIVE-TIP
Joy Division - Atmosphere
Van "The Best Of Joy Division" (London Records, 2008)

Afgelopen vrijdag trad Peter Cook & The Light op in de Enschedese vestiging van Metropool. Cook was ooit de bassist van Joy Division en New Order en van die bands zal hij vrijdag ongetwijfeld veel materiaal hebben gespeeld. Geheel toevallig staat aanstaande zaterdag 11 april de coverband Joy Division Undercover op het podium van het Almelose Metropool. Deze groep, waarvan de meeste leden ook in The Sound Undercover musiceren, brengt een eerbetoon aan de 50 jaar geleden opgerichte band rondom Ian Curtis. Doordat Curtis kort voor het uitbrengen van het tweede album "Closer" een eind aan zijn leven maakte, is de discografie van Joy Division relatief beperkt met twee albums. Er verschenen echter ook meerdere singles met vaak non-albumtracks. Een van die songs is "Atmosphere", dat onder meer op de tegenwoordig uiterst zeldzame single "Licht Und Blindheit" prijkte. Chris Ott gaat vrij uitgebreid in op deze pastorale song in zijn boekje over "Unknown Pleasures" in de "33 1/3"-serie over iconische albums. En toevallig begint een van de afleveringen uit de laatste, onlangs door de Belgische TV uitgezonden serie "The Handmaid's Tale" met dit nummer. Om in de stemming voor zaterdag te komen, draaien we daarom nu "Atmosphere".
Websites:
http://ernygreen.nl/joydivisionundercover/
https://www.facebook.com/JoyDivisionUndercover/
https://metropool.nl/agenda/joy-division-undercover
https://www.joydivisionofficial.com/
https://www.bloomsbury.com/uk/joy-divisions-unknown-pleasures-9781441135551/ (info over het boekje "Unknown Pleasures").

HET DEBUUT / IN HET NIEUWS / LIVE-TIP
Big Big Train – Losing Your Way (Extended)
Van het album "Goodbye To The Age Of Steam" (Giant Electric Pea, 1994 / English Electric Recordings (= eigen beheer), 2011)

"Goodbye To The Age Of Steam", het echte albumdebuut van Big Big Train, verscheen in 1994 op het door IQ-toetsenist Martin Orford bestierde Giant Electric Pea. Orford had ook een hand in de opnamen, vooral wat betreft de koortjes, waarvoor hij ook o.a. Gary Chandler van Jadis (toen ook onder de GEP-vlag) vroeg. De stem van toenmalig zanger Martin Read heeft in de verte wel wat weg van Chandler. Het originele album is niet meer verkrijgbaar. In 2010 werd het onder handen genomen door de op dat moment nog in de Britse band actieve oerleden Greg Spawton en Andy Poole. De tracklist werd uitgebreid met drie nummers: eentje afkomstig van de demo “The Infant Hercules” uit 1993, één nieuw door de bezetting uit 2010 (met Nick D'Virgilio op drums en David Longdon op keyboards) opgenomen instrumental en een zo'n drie minuten langere versie van het ook op het originele album aanwezige "Losing Your Way". Spawton en Poole vonden namelijk in hun archieven in 1994 weggesneden passages terug die alsnog werden ingevoegd. Sinds de begintijd is de Big Big Train-bezetting nogal eens veranderd en werden er zestien studioalbums en zes EP's uitgebracht. Op 6 februari 2026 verscheen “Woodcut”, dat centraal zal staan bij de concerten op 2 oktober in Poppodium Boerderij te Zoetermeer en 3 oktober in De Pul in Uden. Afgelopen week verschenen er recente foto's van de oerline-up van de groep, die bij elkaar kwam in het kader van plannen om de twee vroege demo's, naast “The Infant Hercules” ook nog “Fom The River To The Sea” (1991) een fatsoenlijke heruitgave te geven met de nodige nieuw opgenomen extra partijen. Ook later werk, met zanger Sean Filkins, zullen bewerkte heruitgaves krijgen in de toekomst. Wij gaan nu echter nog terug naar 2011 toen de eerste heruitgave van het debuutalbum “Goodbye To The Age Of Steam" verscheen. Daarvan hebben we het genoemde “Losing Your Way (Extended)” klaarstaan.
Websites:
https://www.bigbigtrain.com/
https://www.facebook.com/bigbigtrain/.

40 JAAR
Mann's Earth Band, Manfred - Banquet
Van "Criminal Tango" (10 Records/Virgin, 1986 / Creature Music, 1999)

We hebben zo het vermoeden dat we muziek van Manfred Mann's Earth Band vele malen hebben gebruikt ter opsiering van onze concertagenda. De vier optredens in Nederland in het kader van het 50 jarige "Blinded By The Light" van afgelopen maand hebben we echter niet aangegrepen. Vandaar nu een inhaalslag met het nummer "Banquet" van het dit jaar 4 decennia oude "Criminal Tango". De plaat volgde op het gezien de destijds heersende politieke situatie in Manns geboorteland Zuid Afrika riskante "Somewhere In Afrika" en de live-plaat "Budapest". Terwijl zanger/gitarist Steve Waller de band had verlaten, was men in de studio bezig om aanvullende songs op te nemen voor de uiteindelijk nooit verschenen V.S.-versie van "Somewhere In Afrika". Vlak daarna ging het Bronze-label failliet. Met Chris Thompson en John Lingwood nog steeds aan boord werd voor een nieuw label het behoorlijk AOR-getinte "Criminal Tango" uitgebracht met onder andere John Giblin op bas. Een van de topsongs daarop is een cover van de Joni Mitchell-song "Banquet", dat we als goedmaker draaien. Hoewel, cover? Zoals altijd trekt the Earth Band de song met een flink aangepast arrangement helemaal naar zich toe. 'Adaptatie' of het fraaie Engelse 'rendition' zijn dan misschien passender termen.
Websites:
https://www.manfredmann.co.uk/
https://www.facebook.com/manfredmannearthband.

HERUITGAVE (verlaat)
Storm Corrosion – Ljudet Innan
Van “Storm Corrosion” (Roadrunner, 2012 / Kscope, 2024)

Soms blijkt het briljante van een samenwerking pas tot je door te dringen met het verstrijken van de jaren. Een van deze platen is de onder projectnaam Storm Corrosion uitgebrachte samenwerking tussen Opeth-voorman Mikael Åkerfeldt en Steven Wilson uit 2012. Destijds werd er al een CD met Blu-ray aangeboden, inclusief fraaie 5.1-mix. Twee jaar geleden werd het album heruitgebracht in diverse configuraties, waaronder een versie met nieuwe Dolby Atmos-mix. Dit was de aanleiding van onze herontdekking van dit project. Beide muzikanten stapten met Storm Corrosion deels buiten hun comfort zone. Hoewel: Wilson had zich in vele hoedanigheden al op allerlei muzikale vlakken geuit, maar voor Åkerfeldt gold dat minder. Toch klinkt het resultaat vertrouwd en tegelijkertijd ook rustgevend. Denk enigszins aan het latere werk van Talk Talk versmolten met rustiger stukken van de King Cimson-albums “Lizard” of “Island”. Je wordt gaandeweg ondergedompeld in een warm bad en eigenlijk is dit het ultieme album voor een donkere, koude winteravond. Steek je kaarsen aan een laat je meevoeren door de melancholische klanken van het samenspel tussen gitaar en toetsen, begeleid door het The London Session Orchestra. Hoogtepunt is toch wel het kippenvelverwekkende gitaarspel in “Ljudet Innan” (Zweeds voor 'het geluid ervoor'). Dit maakt “Storm Corrosion” zeker een diamant in het oeuvre van Wilson en Åkerfeldt. Zal er ooit een opvolger verschijnen? Na de heropstanding van Porcupine Tree staan we nergens meer van te kijken.
Websites:
https://stevenwilsonhq.com/
https://www.facebook.com/StevenWilsonHQ/
https://www.opeth.com/
https://www.facebook.com/Opeth/.

HERUITGAVE / LIVE-TIP
Amos, Tori – Growin' Up
Van “Strange Little Girls [2CD Deluxe Edition]” (Atlantic, 2026 / originele editie: Atlantic, 2001)

Tori Amos komt op 1 mei met een kersvers album, waar intussen al twee singles van verschenen zijn. Maar voor dat “In Times Of Dragons” er is, kunnen we vooruit met een 2CD Deluxe Edition van “Strange Little Girls”. Dit bijzondere coveralbum is nu namelijk 25 jaar oud. Coverplaten worden net als live-platen en compilaties nog wel eens gebruikt als stoplappen op een inspiratieloos momentje in een artiestencarrière maar die indruk geeft dit werkstuk in het geheel niet. Amos koos namelijk stuk voor stuk songs die mannen over vrouwen schreven, maar door haar zijn ze nu geïnterpreteerd en gezongen vanuit het standpunt van vrouwelijke karakters. De arrangementen worden daarbij flink overhoop gegooid en zo blijken die songs onverwachts nog eigenzinniger dan Tori's eigen materiaal. De keuzes op het originele album waren zeer divers, met songs van uiteenlopende artiesten als rapper Eminem en thrashmetalband Slayer, maar ook werk van The Beatles, 10cc en Depeche Mode kwam voorbij. Er was blijkbaar wat op de plank blijven liggen, maar de vier extra songs die op het tweede korte schijfje van deze nieuwe heruitgave staan, maken dit nu niet echt een 'deluxe edition'. Daarbij komt nog dat het uitklapboekje van de originele editie, met vele foto's van Amos in steeds weer een compleet andere gedaante, nog luxer is dan het postertje bij de nieuwe editie. De aanvullende vier nummers zijn overigens wel de moeite waard. Covers van David Bowie en Alice Cooper (“Only Women Bleed” vroeg er natuurlijk om) laten haar alleen met haar Bösendorfer vleugel horen, Elvis Costello's “Hoover Factory” krijgt daarnaast minimale basbegeleiding. Bruce Springsteens “Growin' Up” (van diens debuut “Greetings From Asbury Park, N.J.”, waar de elders te horen Manfred Mann's Earth Band maar liefst drie nummers van herinterpreteerde) is de enige song met volle bandbezetting. Door de heerlijke shuffledrums van Matt Chamberlain had het ook “Groovin' Up” kunnen heten... Overigens concerteert La Amos, uiteraard mét haar eigen Bösendorfer, op 24 en 25 april in Carré, Amsterdam en op 30 april in de Düsseldorfse Mitsubishi Electric Halle.
Websites:
https://toriamos.com/
https://www.facebook.com/toriamos.

ALBUM VAN DE MAAND
Oldhill, Mike - Hybris
Van "On The Brink" (eigen beheer, 2026)

Mike Oldhill is het progressieve rockproject van Michael Altenberger. Hij brengt echter ook platen uit onder zijn eigen naam, zoals het debuut "Elf Entdecker" uit 2011, terwijl zijn website de hoes van zijn nieuwste album "On The Brink" eveneens met 'Michael Altenberger' optuigt. De klassieke en elektronische muziek, jazz en rock bevattende voorganger "Dark Matter" uit 2016 krijgt op deze 73 minuten durende, instrumentale CD een vervolg met ouderwetse symfonische rock, geïnspireerd op het jarenzeventigwerk van Genesis, Steve Hackett en Yes, en vroege neoprog. De multi-instrumentalist laat die gouden tijden via een hedendaagse twist herleven met het standaardinstrumentarium van progbands, verrijkt met dwarsfluit, piano en strijkinstrumenten. Daarbij zijn, ondanks de ongewone drumsounds, ook zijn slagwerkpartijen naturel. "On The Brink" is een thematisch album, handelend over bekende items als pandemieën, mentale ziektes, echochambers, fake news, algoritmes, narcistische leiders en A.I. Toch klinkt de muziek absoluut niet deprimerend. Altenberger creëert avontuurlijke composities waarin korte keyboard-, fluit- en gitaarsolo’s elkaar razendsnel opvolgen, slechts onderbroken door rockende breaks en subtiele ritmeverschuivingen. Naast de vertrouwde Mellotron-, Moog- en orgelklanken experimenteert hij daarbij met vernieuwende geluidskleuren. Het titelnummer is verder een neoklassiek solopianostuk in de stijl van Eddie Jobson en David Sancious, terwijl het enigszins Änglagård-achtige "Space" deze rocksymfonie indrukwekkend afsluit. Ter kennismaking lieten we u laatstgenoemde stuk vorige maand al horen. Voor de aftrap van het Album van de Maand april hebben we gekozen voor het meeslepende "Hybris".
Websites:
https://oldhill.de/
(FB-profiel van de Genesis-coverband waarin hij speelt)
https://www.giant-hogweed.com/michael-altenberger/ .

NIEUW(IG) / ALTERNATIEVE COMPILATIE
Janus – Red Sun (2024 version)
Van het album “Gravedigger Hybrid” (eigen beheer, 2025)

Janus is weliswaar Brits, maar werd opgericht in het Duitse Krefeld, in 1969. De 18-jarige Colin Orr was destijds uit zijn vaderland met gitaar en al naar het toenmalige West-Duitsland vertrokken. Hij vond werk op een NAVO-basis en ontmoette zo al snel de nodige landgenoten, met wie hij Bonthrone vormde. Orr begon met het schrijven van eigen materiaal dat perfect paste bij het werk van de opkomende Krautrock-scene. Bonthrone begon optredens te krijgen in en rond Krefeld en zorgde voor behoorlijk wat enthousiasme. Het duurde niet lang voordat Harvest, het progressieve rocklabel van EMI, de band contracteerde. Er werd een LP opgenomen met aan de ene kant zware, psychedelische nummers die bijna uitsluitend door Orr waren geschreven, terwijl de andere kant een sombere, twintig minuten durende suite-achtige groepscompositie bevatte, met de titel “Gravedigger” (tevens de albumtitel). Mede door het gebruik van strijkarrangementen en de manier waarop motieven en thema's werden gebruikt, had dit stuk kenmerken van een klassieke compositie. EMI vond de naam 'Bonthrone' echter niet mooi en veranderde de groepsnaam in 'Janus', naar de mythologische Romeinse god van begin en einde, die zowel vooruit als achteruit kon zien, vermoedelijk om de dualiteit van de muziek te weerspiegelen. Op de albumhoes prijkte een skelet dat gitaar speelt op het strand, met een hoge hoed en een witte roos. Vorig jaar verscheen van Janus “Gravedigger Hybrid”. Hierop vinden we niet alleen nummers van het debuut, maar ook een selectie afkomstig van later plaatwerk. Die '2024 versions' betreffen niet slechts remixen, maar het zijn ook niet zomaar heropnamen. Colin Orr zei daar zelf over: 'Ik gebruikte de originele analoge opnamen als basis, haalde veel van de oorspronkelijke instrumentatie weg en bouwde de nummers opnieuw op. Soms herschreef of verplaatste ik gedeelten. Het feit dat ik mijn dochters, die pas 18 jaar nádat het debuut verscheen werden geboren, liet zingen op enkele van deze versies maakt het voor mij een surrealistische ervaring. Wij gaan luisteren naar “Red Sun”, waarvan de oerversie op kant 1 van het debuut prijkte, maar dan in de '2024 version' van “Gravedigger (Hybrid)”.
Websites:
https://www.janus.band/
https://www.facebook.com/Knochenhaus/.

RPI
Eris Pluvia – Rain Street 19
Van “Third Eye Light” (AMS Records, 2010)

Twee jaar geleden schopte het derde studio-album van The Ancient Veil het tot Album van de Maand bij ons. Wat we toen al meldden, was dat deze Italiaanse formatie een afsplitsing was van Eris Pluvia dat in 1991 het fijne album “Rings Of Earthly Light” maakte. Eris Pluvia bleef bestaan maar het duurde bijna 20 jaar eer de opvolger “Third Eye Light” verscheen, gemaakt zonder de leden die waren overgestapt naar The Ancient Viel. De muzikale lijn die met het debuut was ingezet, werd hierop voortgezet. Niet de bombast die vrij gebruikelijk is bij Italoprog, maar voornamelijk heerlijk ingetogen muziek met de nadruk op stemmig akoestisch gitaarspel van Alessandro Cavatorti en zanger Matteo Noli, aangevuld met mooi toetsenspel van Paolo Raciti, waarbij je moet denken aan de rustiger kant van Camel. Net als op het debuut zijn er fluitpartijen te horen, maar door de genoemde split zijn daar in dit geval gastspelers voor ingezet. Verrassend zijn de sterke contrasten die aangebracht zijn met soms bijna tegen de metal aanschurkend gitaarwerk. Hoewel “Third Eye Light” het uniek te noemen debuut niet overtreft, is het zeker een fijn album. Er volgden nadien nog twee platen: “Different Earths” in 2016 en “Tales From Another Time” in 2019, waarop stilistisch meer naar klassieke prog blijkt te zijn opgeschoven, zij het met een afnemende kwaliteit van de composities. We hebben in Xymphonia nog nooit wat laten horen van “Third Eye Light”, wat we nu, 16 jaar na het verschijnen, alsnog goedmaken middels “Rain Street 19”.
Websites:
https://www.facebook.com/OfficialErisPluvia/
https://erispluvia.bandcamp.com/album/third-eye-light.

MONUMENT / VAN EIGEN BODEM
Differences - A Different Day
Van "A World Of Difference" (SI Music, 1992)

Differences werd midden jaren 70 opgericht om vervolgens pas in 1985 te debuteren met “The Voyage". Daarna bleef deze Nederlandse band wel actief, zijn het dan vooral in de studio. Nieuw materiaal werd geschreven en opgenomen in de eigen Basement Studio in 's-Gravenzande. In 1991 bracht SI Music “The Voyage” op CD uit en een jaar later werd dat gevolgd door het nieuwe "A World Of Difference". In de tussentijd bleek de bezetting teruggebracht tot een drummerloos trio: Aad van der Valk (bas, toetsen, leadzang), Arjen Westdijk (gitaren, leadzang) en Ardie Westdijk (toetsen, programmering, vocalen). Drumpartijen bleken middels drummachines en programmering te zijn vast gelegd. Toch moet gezegd worden dat dit eigenlijk niet eens heel storend werkt binnen de toetsengedomineerde, typische Hollandse neoprog van Differences. In vergelijking met het debuut werd er wel een wat toegankelijker koers gevaren, waarbij er heel soms bij ons een associatie wordt opgeroepen met het solowerk van Kayaks Max Werner. De albumafsluiter is dan toch een mooie epic, getiteld “A Different Day”. Dit tweede werkstuk bleek het eindstation voor Differences. Wel dook toetsenist Ardie Westdijk rond de eeuwwisseling op bij Maryson-spin-off Ice, dat debuteerde met “The Saga” in 2005 om 19 jaar later met de sterke opvolger “Man In The Moon” te komen.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=6649.