Uitzending Terugluisteren

The current broadcast will be available to listen to for two months here:

Xymphonia is sponsored by

HERUITGAVE
Jethro Tull – Hunt By Numbers (live)
– Recollection No. 5
Van “J-Tull Dot Com – Another Cast Of The Net” (InsideOut/Sony Music, 2026), 'deluxe' heruitgave van “J-Tull Dot Com” (Fuel 2000/Roadrunner, 1999)

In het heruitgaveprogramma van alle Jethro Tull-albums in de vorm van kloeke digibooks, steeds met vele extra's én multi-channelmixen, wordt van twee kanten naar een slot toegewerkt. Eind 2024 was daar namelijk de “Fresh Snow At Christmas”-editie van wat lang het laatste Tull-album leek te zijn: “The Jethro Tull Christmas Album” uit 2003, dat destijds verscheen via Fuel 2000 en Roadrunner. Eerder dit jaar was in de vrijwel chronologisch heruitgegeven Chrysalis-reeks “Under Wraps” uit 1984 aan de beurt. En nu zijn we toe aan het ándere album dat na het verstrijken van de Chrysalis-verbintenis verscheen: “J-Tull Dot Com” uit 1999, waarvan de heruitgave net als bij genoemd kerstalbum nu verschijnt via InsideOut, dat ook sinds 2022 drie verse Jethro Tull-albums uitbracht. Bijzondere overeenkomst tussen de perioden dat “Under Wraps” en “J-Tull Dot Com” tot stand kwamen is, dat frontman Ian Anderson beide keren vrijwel parallel werkte aan een solo-album. Was dat bij “The Unwrapped Edition” nog aanleiding om daar óók Andersons “Walk Into Light” geremixt aan toe te voegen, bij “ Another Cast Of The Net” is net als in 1999 alleen het titelnummer van “The Secret Language Of Birds” als 'teaser' toegevoegd. Aan de titel is al te zien dat we in de periode zijn aanbeland dat het internet een grote doorbraak beleefde; “Marillion.com” is niet voor niets uit hetzelfde jaar. Reden dat Anderson voor deze titel koos, was dat jethrotull.com was bezet door een maker van X-ratedsites. Het kostte Anderson nog flink tijd en geld om daarvoor de rechten te claimen. In de tussentijd moest hij slim reclame maken met het juiste webadres (dat overigens nog steeds óók bestaat). We waren “J-Tull Dot Com” eerlijk gezegd een beetje vergeten, maar toen we “AWOL”, “El Niño” en “Wicked Windows” weer hoorden, wisten we ook meteen weer waarom we die destijds enthousiast voor de uitzending hadden geselecteerd. De songs zijn prima, Andersons fluitspel is erg sterk (volgens zijn eigen toelichting in het uitgebreide boekwerk zelfs beter dan ooit) en de licks van Martin Barre zijn heerlijk scherp. Dat blijkt uit hoogtepunt “El Niño” (nu weer actueel!), maar ook uit vele andere songs, zoals “Hunt By Numbers”. Toetsenist Andrew Giddings is ook op dreef, vooral als hij zich kan uitleven op orgel. Dat kan hij uitgebreid op één van de bonustracks “Recollection No. 5”. Anderson zegt daarover in de 'liner notes' dat hij hier klinkt als 'Jon Lord meets Keith Emerson'. Het is niet de enige sterke bonustrack en dit is ook niet de enige boxset waarbij je je bij die niet eerder uitgebrachte stukken regelmatig afvraagt waarom die destijds op de plank zijn blijven liggen. Bruce Soord heeft het weer allemaal gemixt en zorgt ook voor fijne Dolby Atmos- en 5.1-mixen waarbij hij de surroundspeakers vindingrijk benut zonder dat het 'overdone' is. Enfin, we kunnen weer even vooruit met al dit materiaal. De volgende die aangepakt wordt is zonder twijfel “Crest Of A Knave”, die volgend jaar de 40 jaar aantikt. We gaan luisteren naar het genoemde "Recollection No. 5", alsmede naar de albumtrack "Hunt By Numbers", maar dan wel in een live-versie uit 2000, zoals te vinden op de bonus-CD.
Websites:
https://jethrotull.com/
https://www.facebook.com/officialjethrotull.

NIEUW / LIVE-TIP
Sleeping Pulse – Dreams & Limitations
– Rise
– Two Wreaths (Orchestral)
Van het album “Dreams & Limitations” (Prophecy Productions, 2026)

Wanneer je de melancholie van Noord-Engeland, afkomstig uit groene en grijze valleien, laat samensmelten met het eeuwige verlangen dat uitgaat van fado uit Portugal, waar de woeste Atlantische Oceaan de zomerhitte aan het einde van de wereld ontmoet, dan krijg je Sleeping Pulse. Wat het duo, bestaande uit zanger Mick Moss (Antimatter) en de Portugese gitarist Luís Fazendeiro, zo bijzonder maakt, is de artistieke prestatie om existentiële pijn hoorbaar te maken met elke noot op “Dreams & Limitations”. Met een sombere, progressieve, soms ook postrock-achtige basis componeert Sleeping Pulse muziek die op de beste manier diep emotioneel en tegelijkertijd opwindend is. De nummers op dit tweede Sleeping Pulse-album wentelen zich naar eigen zeggen niet in verdriet; ze omarmen juist het onvermijdelijke en leven ermee zolang het duurt. Het kostte het tweetal meer dan tien jaar om een meer dan waardige opvolger van "Under The Same Sky" (2014) te creëren. Met "Dreams & Limitations" is net als de voorganger gericht op diegenen voor wie rockmuziek niet alleen draait om feesten en keihard rocken en geeft een muzikale stem aan verlies en pijn, maar biedt ook troost, hoop en begrip, en is een begripvolle metgezel in deze donkere tijden. Het duo krijgt daarbij hulp van een drummer, een fluitist/saxofonist, een achtergrondzangeres en een solo-gitarist. “Dreams & Limitations” is verkrijgbaar als CD, LP en download én in een 'deluxe artbook'-editie. Naast fraai artwork krijg je er dan ook een extra schijf bij met afwijkende, maar minstens net zo mooie versies van een aantal songs. We beginnen met het titelnummer, dat een kort intro blijkt op ”Rise”. Vervolgend kiezen we van de bonus-CD uit de deluxe editie de orkestrale versie van “Two Wreaths”.
Websites:
https://www.sleepingpulse.com/
https://sleeping-pulse.bandcamp.com/album/dreams-limitations-dluxe-edition
https://www.facebook.com/SleepingPulse.

HERUITGAVE
Hogarth, Steve - The Evening Shadows
- Until You Fall (live in Amsterdam)
Van “Ice Cream Genius – Deluxe Edition” (When! Records, 1997 / earMUSIC/Edel, 2026)

Dit jaar is Steve Hogarth al 50 jaar actief als muzikant, toch gek dat er maar één echt solo-album van de man is verschenen. Eén van zijn eerste bandjes was Harlow waar hij drie singles mee maakte, waarna hij in 1980 toetrad tot Europeans. Er volgden voorprogramma’s voor The Cure en avonturen op een cruiseschip. John Otway nam het kwartet vervolgens mee op tournee als begeleidingsband, wat in 1982 zelfs tot een album leidde, maar succes leverde het niet op. Bijzonder detail is dat Otway uit Aylesbury komt en daar veel samen met Wild Willy Barrett optrad, Laat Marillion nu toevallig in de vroege jaren, toen Fish net was toegetreden, vaak te vinden zijn geweest in de Leyland Farm Studios, waar Barrett eigenaar van was. Maar terug naar Hogarth, na het uiteenvallen van Europeans richtte hij met bandmaat Colin Woore How We Live op, dat in 1987 het in Peter Gabriels Real World Studios opgenomen “Dry Land” uitbracht. Ondanks een tour als als voorprogramma van Chris De Burgh en wat festivalgigs schiet promotionele ondersteuning door het label verder te kort waarna het duo gefrustreerd de pijp aan Maarten geeft. Hogarth overwoog zelfs de professionele muziekwereld te verlaten. ...Maar toen volgde het befaamde telefoontje om auditie te doen voor Marillion en die geschiedenis kennen we natuurlijk. Toen Marillion midden jaren negentig gedropt werd door EMI en de groep bij Castle Music uitkwam, kreeg Hogarth ook de kans een solo-album te maken. Veel van zijn muzikale ideeën waren (toen) niet geschikt voor Marillion, dus dit was een uitgelezen kans om daar mee aan de slag te gaan. Met zijn staat van dienst wist hij een exquise begeleidingsband op de been te krijgen, bestaande uit XTC-gitarist Dave Gregory, Japan- en Porcupine Tree- toetsenist Richard Barbieri, Blondie-drummer Clem Burke en veel gevraagd sessiebassist Chucho Merchan. Bijdragen waren er verder van Luis Jardim en Steve Jansen op percussie en violist Stuart Gordon (die ook al te horen was bij How We Live). Onder de naam h (geen hoofdletter!) kwam in februari 1997 het resultaat uit onder de titel “Ice Cream Genius”, gevuld met sfeervolle intelligente popliedjes waar invloeden van onder andere Japan, David Sylvian en XTC in te horen zijn. Achteraf gezien was het stilistisch deels een voorbode op wat Marillion jaren later op “Hapiness Is The Road” zou gaan doen. Ondanks een korte tour, met onder andere een concert in de Amsterdamse Melkweg, gebeurde er qua verkoop weinig buiten de vaste Marillion-fankringen. Wel bleef Hogarth met wat inmiddels de h Band heette af en toe wat concerten te geven, tot in Hellendoorn aan toe. Ondanks de steeds wisselende bezetting waren Gregory en Barbieri wel steeds van de partij, evenals vaste gitarist Aziz Ibrahim. Die concerten waren vaak een waar feest, waarbij het solowerk gelardeerd werd met menig bijzondere, soms behoorlijk obscure cover en hier en daar een Marillion- of Europeans-nummer. Je zou overigens kunnen verdedigen dat er in 2012 in de vorm van “Not The Weapon But The Hand” toch een verkapt vervolg was; dit was namelijk een duoplaat van Hogarth en Barbieri waaraan ook Dave Gregory zijn medewerking verleende. Nu is er, vlak voor het 30-jarig jubileum, een deluxe editie uitgekomen van “Ice Cream Genius”, met op de tweede en derde CD een complete concertopname, plus een Blu-ray met een registratie van de show die de band in 2002 in Amsterdam Paradio gaf (destijds door Fabchannel vastgelegd). De Blu-ray bevat ook de nodige audio-only-extra's in de vorm van een aantal nummers van het Melkweg-concert en veel demo- en 'work in progress'-versies. Bijzonder is wel dat daar een aantal probeersels tussenzit met teksten die later voor Marillion zijn gebruikt. Het is jammer dat er na 2003 geen h band-concerten meer zijn gegeven. De bandleden willen maar al te graag, maar financieel is het gewoon niet meer haalbaar. Misschien dat door de release van deze deluxe editie daar toch verandering in gaat komen. Wat we wel zeker weten is dat Hogarth met Marillion in oktober weer in ons land is te aanschouwen, onder andere op 19 oktober in het Enschedese Muziekcentrum. We hebben twee nummers uitgekozen voor u vanavond. Natuurlijk kiezen we een opname uit de Melkweg-show uit dat eerste tourtje, nog met Clem Burke: “Until You Fall”. Eerst gaan we echter luisteren naar de opener van het reguliere album, “The Evening Shadows”. Met deze twee nummers laten we mooi twee uiteenlopende kanten van het album horen.
Websites:
https://www.marillion.com/shop/search.php?s=hsolo
https://www.facebook.com/IceCreamGenius/.

ONE AND DONE
La Dottrina Degli Opposti - Fra Le Dita
Van "Arrivederci Sogni" (Fading Records, 2018)

Als zijspoor in onze langlopende serie 'Het Debuut' zijn we sinds kort bezig met zogenaamde 'one-and-done'-groepen of -artiesten, waarbij de koek schijnbaar na één album op was. We vertelden al eens eerder dat dit voor opvallend veel Italiaanse groepen geldt. Meestal bands uit de seventies, maar al gravend door onze collectie stuitten ook op het recentere La Dottrina Degli Opposti, opgezet door Andrea Lotti. Deze toetsenist/gitarist maakte deel uit van de oerbezetting van La Coscienza Di Zeno maar verliet die groep al na het debuut in 2011. Pas 7 jaar later dook hij op met zijn eigen project. Op "Arrivederci Sogni" werd hij bijgestaan door leden van La Coscienza Di Zeno en Il Tempio Delle Clessidre op bas en drums en werd de zang verzorgd door Il Tempio Delle Clessidre-zanger Filippo Rua. Lotti tekende zelf voor alle toetsen- en gitaarpartijen. Bijdragen door het orkest van het conservatorium van Cuneo boden nog eens extra verrijking. Het resultaat is muziek zoals alleen Italianen die lijken te kunnen maken: gloedvolle symfonische rock met soms een klassiek tintje, die met beide benen in de lange traditie van RPI (Rock Progressivo Italiano) staat maar toch fris klinkt. Sinds het verschijnen van dit album is het angstvallig stil geworden rondom Andrea Lotti en zijn La Dottrina Degli Opposti, wat jammer is want we hadden wel meer muziek van dit niveau van hem willen horen.
Websites:
https://altrockproductions.bandcamp.com/album/arrivederci-sogni
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=10507.

IN HET NIEUWS / (OP)NIEUW / LIVE-TIP
Deep Purple – Sacred Land
Van het album “Splat!” (earMUSIC/Edel, 2026)

Het kan weinigen ontgaan zijn dat er onlangs een bijzondere gebeurtenis plaatsvond bij een Deep Purple-optreden: op 12 augustus bij het concert in Wantagh, New York liep tijdens “Smoke On The Water” zowaar Ritchie Blackmore het podium op om zo voor het eerst in 33 jaar eventjes met zijn oude band te spelen. De aldaar in de buurt wonende 81-jarige gitarist, die naar verluidt kampt met diverse gezondheidsproblemen, bedankte later Deep Purple waarbij hij aangaf dat het misschien wel eens een van de laatste keren was geweest dat ze elkaar zagen... U hoeft er dus niet op te rekenen dat hij op 9 november ook in de Amsterdamse Ziggo Dome het podium op komt. Toch is er een goede reden om het concert te bezoeken, want Deep Purple leverde vorige maand met “Splat!” een energiek en dynamisch nieuw rockalbum af, dat nog eens duidelijk maakt dat leeftijd geen rol hoeft te spelen als het om gedreven muziekmaken gaat: Ian Gillan werd afgelopen woensdag 80 en drie van zijn bandleden zitten daar niet ver van af. De nu 47-jarige gitarist Simon McBride is verreweg de Benjamin en hij excelleert op dit opvallend stevige werkstuk. Dat kon u vorige maand al horen en dat is ook het geval in “Sacred Land”, dat daarnaast virtuoos toetsenwerk van Don Airey laat horen. Opnieuw zorgt Bob Ezrin ervoor dat alles klinkt als een klok.
Websites:
https://deeppurple.com/
https://www.facebook.com/officialdeeppurple
https://deeppurpleofficial.bandcamp.com/album/deep-purple.

ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – A Thought
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag hebben we gekozen voor “Oldest Father”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

HERUITGAVE
Gentle Giant - A Reunion
- In A Glass House
- Index
Van "In A Glass House" (Vertigo/WWA Records 1973 / Madfish/Alucard Publishing, 2026)

Een van de meest besproken heruitgaven van dit jaar is ongetwijfeld "In A Glass House", het oorspronkelijk in 1973 verschenen vijfde studioalbum van Gentle Giant. Met name de berichten over het gebruik van kunstmatige intelligentie wierp er een schaduw over. Wat er precies met AI is gedaan, wordt mooi uitgelegd door de verantwoordelijke mixer, Eber Penheiro, in een interview met surroundsoundkenner Ian Beabout en host Anthony Garone van online-platform Make Weird Music. Waar het in het kort op neer komt is dat de tool gebruikt is om de bestaande geluiden op de stereomasters op natuurlijke en vooral evenwichtige wijze te scheiden om zodoende 5.1 surround- en Dolby Atmos-mixen te vervaardigen. Er zijn dus geen zangpartijen of muziekinstrumenten gegenereerd door AI. Met dat in gedachten draaien we de laatste drie nummers van deze ook in de nieuwe stereomix robuust en helder klinkende klassieker, en wel het korte "A Reunion", gevolgd door het titelnummer en "Index", waarin het geluid van brekend glas, waarmee openingsnummer "The Runaway" start, terugkeert. Wie trouwens meer wil weten over de totstandkoming van deze heruitgave en de geschiedenis van de band Gentle Giant in zijn algemeenheid, raden we het vorig jaar uitgebrachte boek "Giant Steps: My Improbable Journey From Stage Lights To Executive Heights" van Gentle Giant-leadzanger Derek Shulman aan.
Websites:
https://gentlegiantband.com/
https://gentlegiantmusic.com/GG/Gentle_Giant_Home_Page
https://www.facebook.com/gentlegiantband
https://www.youtube.com/watch?v=vdySFTlCbQI
(het genoemde interview met mixer, producer en masteraar Eber Pinheiro).

50 JAAR / HET DEBUUT
Shadowfax - Book Of Hours
Van "Watercourse Way" (Passport Records, 1976 / eerste officiële CD-uitgave: Belle Antique, 2019)

We slaan met “Book Of Hours” van Shadowfax gelijk twee vliegen in één klap als het gaat om rubrieken: het komt zowel van een debuutalbum als ook dat het nu 50 jaar geleden is dat dit "Watercourse Way" verscheen. Die mede door Larry 'Synergy' Fast geproduceerde LP werd in 1976 uitgebracht door Passport Records en bevatte een intrigerende mix van aan Mahavishnu Orchestra schatplichtige progressieve jazzrock, door Chamberlin-spel gedomineerde symfonische rock en een vroeg soort wereldmuziek of jazzfolk. De muziek had bij vlagen een lekker scherp randje door het gitaarspel van Greg (ook wel G.E.) Stinson maar de band vond met dat album niet gelijk het gedroomde succes. Er volgden een aantal jaren in de muzikale wildernis, maar na een heroriëntering richting meer ingetogen muziek met beduidend meer wereldmuziekinvloeden kwam de band onder contract bij Windham Hill. Vanaf dat moment kwam de carrière prima op stoom en volgde er een reeks albums die zeer goed werd ontvangen. Via Windham Hill verscheen ook een versie van “Watercourse Way”, maar die was opnieuw gemixt en geproduceerd en aangevuld met nieuwe opnamen. De scherpe randjes van het origineel waren er zo wel af. Helaas kwam aan het bestaan van Shadowfax een eind in 1995, toen bandleider, saxofonist, fluitist en lyriconspeler Chuck Greenberg kwam te overlijden. Hij maakte de eerste officiële uitgave van "Watercourse Way" in originele 1976-staat niet mee, want die volgde pas in 2019 via het Japanse Belle Antique, middels een verzorgde set, waarin ook de 1985-versie is te vinden.
Website:
https://www.facebook.com/shadowfaxmusic/ (fanprofiel)
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=4792.

HET DEBUUT
Tritop – Island Of Servitude
Van “Rise Of Kassandra” (MStudio Center, 2023)

Begin mei introduceerden we Tritop bij u met muziek van het eind 2025 verschenen “Tritop120”. We gaven toen al aan dat we het twee jaar eerder uitgebrachte debuut onterecht over het hoofd hadden gezien, maar dat we daar nog wel op terug zouden komen. Dat doen we dus nu! Net als de opvolger bevat dit “Rise Of Kassandra” een epic van meer dan 20 minuten. Het titelnummer klokt ook altijd nog 13 minuten en daartussen bevinden zich twee songs van iets meer dan 5 minuten. Een klassiek opgebouwd progalbum dus eigenlijk wel. De afwisseling is groot, met verstilde door Mellotron-akkoorden gedragen passages en hier en daar ook tegen progmetal aanhangende passages (vooral halverwege de epic “The Sacred Law Of Retribution”). Bewondering voor de Britse en Italiaanse seventiesprog klinkt verder zeker wel door: vooral in het titelnummer zijn er overduidelijke referenties aan Yes (“Ritual”!). Ondanks die invloeden staat de muziek Tritop toch voldoende op zichzelf en geeft de dynamiek en stijlenmix de groep een originele inslag. Genieten kunnen we van een zanger met goed getrainde stembanden in de persoon van Mattia Fagiolo. Zijn warme en wendbare vocalen deden ons denken aan de van Ritual en Kaipa bekende Patrik Lundström. En ja, “Island Of Servitude” heeft ook wel wat van die bands (ach, toch nog weer een referentie...).
Websites:
https://www.tritopmusic.com/
https://tritop120.bandcamp.com/album/rise-of-kassandra
https://www.facebook.com/Tritopband/.

30 JAAR / ONE AND ONLY
Victor - Strip And Go Naked
Van het album “Victor” (Anthem/Atlantic, 1996)

Alex Lifeson, die eigenlijk Aleksandar Živojinović heet (Lifeson is een letterlijke vertaling van die naam), is een zoon van Servische immigranten die naar Canada verhuisden. In 1968 was hij in mede-oprichter van Rush, waarmee hij zoals we weten wereldfaam verwierf. Victor, vernoemd naar een gedicht van W.H. Auden, is het enige soloproject van Lifeson. Het gelijknamige album werd opgenomen tijdens de pauze die Rush had tussen de albums "Counterparts" (1993) en "Test For Echo" (1996); optredens volgden er niet. Het album week af van het klassieke Rush-geluid en verving dit door een zwaardere en agressievere benadering van de muziek. Het resultaat is een mix van het "Counterparts"-geluid en eigenzinnige experimenten. Op “Victor” hoor je een bittere, boze en cynische Lifeson, die zowel verpletterende riffs als eigenzinnige melodieën creëert en met zijn gitaarspel refereert aan dat van Frank Zappa. De band die hij voor dit project koos, was weliswaar niet van hetzelfde niveau als Rush, maar brengt Lifesons materiaal goed ten gehore. Edwin (achternaam Ghazal, van I Mother Earth, dat opende voor Rush tijdens de laatste “Counterparts”-show) heeft een rauw randje in zijn zang, maar dat past perfect bij de muziek. Eén nummer wordt trouwens gezongen door Lisa Dalbello. Blake Manning is een solide drummer die zorgt voor een stevige beat te midden van de muzikale chaos. Les Claypool (van Primus, dat ook voorprogramma's voor Rush speelde) bast op één song mee. Samenvattend is “Victor” een beetje een mengelmoes. Toch zijn er momenten dat Lifesons gitaarspel bekoort en zijn er aangename uitstapjes naar grunge en alternatieve rock. Wie Lifeson in levende lijve aan het werk wil zien kan op 23 februari naar het Rush-concert in de Amsterdamse Ziggodome en 28 februari naar de Lanxess Arena in Keulen. Voor wat betreft Victor hebben wij gekozen voor het instrumentale ”Strip And Go Naked”.
Websites:
https://alexlifeson.com/
https://www.facebook.com/people/Alex-Lifeson/61582682821801/# (persoonlijk account)
https://www.facebook.com/rushtheband/.

CURIOSITEIT
Solution - Carousel (live with orchestra, 1979)
Van "Last Detail: Anthology 1969-2006" (Pseudonym, 2025)

Vorig jaar besteedden we uitgebreid aandacht aan de magnifieke Solution-boxset "Last Detail: Anthology 1969-2006". Samen met band-archivaris Wouter Bessels bespraken we de vele details die deze set ons bracht, waarbij we zes opmerkelijke stukken uit de geschiedenis van de Groningse band lieten horen. Uiteraard was één uur niet voldoende, maar gelukkig konden we thuis ook nog genoeg curiositeiten ontdekken. Zo staan op CD13 "Tape Archive: 1978-1979)" drie mono, live in Studio 1 in Hilversum opgenomen nummers, die uitgezonden werden in een radioprogramma van Herman Stok. Het meest in het oog, ehm oor, springende stuk is "Carousel", oorspronkelijk afkomstig van "Fully Interlocking" uit 1977. Tijdens deze uitvoering werd de band begeleid door zangeressen Letty de Jong en Arjen Bras, de zanggroep Balloon en een door Charlie Nederpelt gedirigeerd orkest. Laatstgenoemde had speciaal voor deze track een arrangement geschreven. Bij ons weten is dit de enige uitgebrachte song van Solution met orkest, goede reden om deze in Xymphonia te laten horen.
Websites:
https://www.xymphoniaradio.nl/april2025.html (informatie over de boxset, zoals gepresenteerd in Xymphonia 1655)
https://www.facebook.com/p/Solution-music-page-100087600758066
https://www.facebook.com/p/Centertainment-Pseudonym-100056493015312/
https://nl.wikipedia.org/wiki/Solution (verre van actueel)
https://poparchiefgroningen.nl/zoeken?mizig=398&miadt=5&miaet=14&micode=POPACTS&minr=11714373&miview=ldt
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=1176.

NIEUW (sterk verlaat)
Circuline – All
– You
Van “C.O.R.E.” (Inner Nova Music, 2024)

We hadden u al een paar keer werk laten horen van het tweede album van Circuline, “Counterpoint” uit 2016. Toen we in oktober 2023 daarnaast voor het eerst het debuut “Return” uit 2015 aan bod lieten komen, kondigde we al de komst van “C.O.R.E” aan. Dat derde studio-werkstuk, dat volgt op twee live-documenten (waarvan één alleen als download), verscheen dik 2 jaar geleden, maar toch brengen we het nu pas aan de orde... Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Rond het vaste trio is de bezetting voor de derde keer flink opgeschud. Dat drietal bestaat uit: Andrew Colyer (toetsen, zang, tevens bekend van Frank Wyatt's Zeitgeist), drummer/toetsenist Darin Brennan (evenals Colyer tevens lid van de live-bezetting van Robert Berry's 3.2) en zangeres Natalie Brown. Waren bij eerdere albums toptalenten Randy McStine (tegenwoordig omnipresent, zo lijkt het) en Matt Dorsey (ex-Sound Of Contact) betrokken, nu maken Shelby Logan Warne (in haar eigen band KYROS voornamelijk toetsenist maar bassist bij Circuline) en, jawel, David Bainbridge (gitaren en aanvullende keyboardpartijen) van de huidige bezetting een zeer sterke. Overigens is Dorsey nog wel van de partij als co-writer, evenals een ander ex-lid, William Spillane. “C.O.R.E.”, dat blijkbaar staat voor 'Circuline – Original – Reimagined – Evolving', bevat 8 composities die een breed uitwaaierend symfonisch geluid laten horen, met ook meer schetsmatige, sfeertekenende passages. Bainbridge krijgt meermaals de ruimte om te excelleren met zijn zo herkenbare gitaarstijl. Prachtig zijn diens solo's in “All”, die een toetsensolo van Colyer omsluiten. Deze song, is overigens geschreven met hulp van Dorsey en opent met een krachtige baslick van Logan Warne. Voor de zangpartijen lijkt een vocoder te zijn gebruikt van het soort dat Max Read gebruikte voor The Enid ten tijde van “Journey's End”. Overigens, ook “Blindside” heeft een The Enid-trekje in de zangharmonieën, maar dan meer in “Invicta”-stijl. We vervolgen met “You”, waarin Brown lekker kan uithalen (soms op gospelsterkte) over een veellagig tapijt van instrumentenpartijen en stemmetjes en waarin opnieuw Bainbridge de uitblinker genoemd kan worden. Voordat de song uitsterft met Mellotronakkoorden horen we hier ook nog even de vetste rockriffs van de plaat voorbij komen. Al met al is het door voornoemde Robert Berry gemixte “C.O.R.E.” een gelaagd werkstuk dat je met je ogen dicht over je heen moet laten golven.
Websites:
https://www.facebook.com/circulinemusic
https://circuline.bandcamp.com/music.

VOORPROEFJE
Pineapple Thief, The – New World Order
Van het nog te verschijnen album “Far And Wide” (InsideOut / Sony Music, 9 oktober 2026)

Op 9 oktober verschijnt “Far And Wide”, het nieuwe album van The Pineapple Thief. Na jaren een vaste waarde te zijn geweest op Kscope, heeft de Britse groep nu getekend bij InsideOut. Net als we bij eerdere releases gewend waren, valt er weer te kiezen uit diverse media, waarbij het artbook met naast het album een CD met instrumentale versies én een Blu-ray die een Dolby Atmos-mix bevat ons verlekkerd doet uitzien naar de herfst. Ook is er een gekleurde vinyl-uitgave. Al die verschillende configuraties zijn nu al bestelbaar. Naar eigen zeggen voelen de heren zich meer een róckband dan ooit en het een maand geleden verschenen “Hold The Ashes” was voor TPT-begrippen behoorlijk stevig. Nu is met “New World Order” de tweede 'single' uitgebracht. Beide nummers zijn weer gebouwd rond de intrigerende drumritmiek van Gavin Harrison. “New World Order” is tevens de openingstrack van “Far And White” en blijkt een pakkende song die toch ook genoeg complexe trekjes heeft om de progressief ingestelde liefhebber te bekoren. Qua live-optredens, staat er voor wat The Pineapple Thief betreft een tournee door de V.S. en Canada op stapel voor november en december. Wel zijn Bruce Soord en bassist John Sykes op 2 oktober nog te aanschouwen in Zentrum Altenberg te Oberhausen. Dat is nog ter promotie van Soords recente solowerkstuk “Ghosts In The Park” (overigens wél voor Kscope).
Websites:
https://www.pineapplethief.com/
https://www.facebook.com/thepineapplethief
Dit nummer op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=HDhd4JUuK1U.

HERNIEUWDE AANDACHT / VAN EIGEN BODEM
For All We Know – This Hell We Know
Van “By Design Or By Disaster” (Construction Records/Suburban, 2024)

For All We Know is een project van Within Temptation-gitarist Ruud Jolie, waarvan alweer 15 jaar geleden het naar het project vernoemde debuut verscheen. Twee jaar geleden verscheen “By Design Or By Disaster” en evenals de twee voorgangers klinkt ook dit derde album weer als een klok en is de stilistische verscheidenheid groot, waarbij er toch een eenheid bewaard is. Het ene moment hoor je namelijk een catchy vorm van metal, dan weer progressieve rock, een volgend moment is er een stevige, schurende uitbarsting. Jolie werkt daarvoor opnieuw samen met zanger Wudstick (ofwel Jermain van der Bogt, ook frontman van Dilemma), bassist Kristoffer Gildenlöw (ex-Kayak, ex-Pain Of Salvation, inmiddels ook lid van Dilemma) en drummer Leo Margarit (Pain Of Salvation). Het is een veelzijdig album en “This Hell We Know” geeft dat, met een supercatchy refrein, maar ook een korte, gemeen harde uitbarsting, goed weer.
Websites:
https://www.forallweknow.net/
https://www.facebook.com/forallweknowmusic.

COVER
Heylel – Fallen Angel
Van het album “Shades Of Time” (Into The Limelight Records, 2017)

Het in 2012 opgerichte Heylel omschrijft zichzelf als 'progressive dark rock band' en heeft vooralsnog 5 studio-albums uitgebracht. Het debuut “Nebulae” werd in 2014 positief ontvangen door het internationale progjournaille. De groep wist op effectieve wijze elementen uit progressieve rock en hardrock te vermengen em ook folk-, ambient- en klassieke elementen toe te voegen. Tussen de eigen songs stonden twee opvallende covers: van Emerson Lake & Palmers “The Sage” en King Crimsons “I Talk To The Wind”. De EP “Flesh” liet een jaar later een overwegend steviger geluid horen, maar tweede volledige album “Shades Of Time” ligt toch weer meer in het verlengde van “Nebulae”. Opnieuw is er een King Crimson-cover present, in de vorm van het meesterlijke “Fallen Angel” van “Red” (1974). Het is niet het enige nummer op “Shades Of Time” waar dromerige Mellotron-tapijten 'concurreren' met tegen metal aanschurkende gitaaruitbarstingen. Waren de eerste releases eigen beheer-producties, “Shades Of Time” verscheen via het Groningse(!) Into The Limelight Records – en dat is niet het enige Nederlandse tintje, want er zijn gastbijdragen te noteren van Kristoffer Gildenlöw (o.a. For All We Know, Dilemma, ex-Kayak) en Erik Laan (o.a. Silhouette, Chain Reaktor). Nog een Nederlandse linkje is er door de medewerking van Ky Fifer, die we immers kennen via Philhelmon. Met de opvolger “Metamorphosis” (what's in a title?) werd in 2018 een donkerder en meer op metal gerichte weg ingeslagen. De officiële website kondigt voor 2020 toch weer een terugkeer naar een 'mellower' geluid aan met “Presence Of Mind”, met nieuwe songs naast orkestrale bewerkingen van eerder werk. Maar... dat album is er niet gekomen, de Facebook- en YouTube-kanaalupdates houden op bij verslagen van studio-sessies voor die plaat die had moeten verschijnen via het wederom Nederlandse OOB Records. Dat is dus alweer zes jaar geleden. Zou Heylel ten onder zijn gegaan aan een richtingenstrijd? Wie het weet mag het zeggen (reageer vooral op Facebook of mail ons)!
Websites:
https://heylelband.wixsite.com/heylel
https://www.facebook.com/heylel.band/
https://heylel.bandcamp.com/album/shades-of-time.

LIVE-TIP
Kinsey, Scott - Dream Catcher Pt. 2
Van "Near Life Experience" (Abstract Logix, 2016)

Op 3 november speelt de Scott Kinsey Group in LantarenVenster te Rotterdam muziek van Weather Report. Toetsenist Kinsey heeft zijn voorliefde voor die band altijd al kenbaar gemaakt, zwaar beïnvloed als hij is door Joe Zawinuls wijze van keyboardspelen en stemgebruik via een vocoder. Bij Tribal Tech, de band van Scott Henderson en Gary Willis, viel verder de gedeelde voorliefde van syncopische structuren op, maar op zijn soloplaten werd pas echt duidelijk hoe groot de inspiratie van Zawinul en Weather Report geweest is. Om dat nog eens te onderstrepen bracht hij in 2019 de plaat " We Speak Luniwaz (The Music Of Joe Zawinul)" uit, in 2024 gevolgd door de live-registratie "Luniwaz Live - The Music Of Joe Zawinul". Ook op "Near Life Experience" uit 2016, met voornamelijk eigen werk horen we die sound. Op het slotstuk "Dream Catcher Pt. 2" komt dit mooi tot uiting, mede omdat naast Kinsey alleen de bas van co-componist Matthew Garrison te horen is.
Websites:
https://www.scottkinseymusic.com/
https://scottkinsey.bandcamp.com/
https://scottkinsey-whirlwind.bandcamp.com/album/luniwaz-live
https://www.facebook.com/scottkinsey/.

30 JAAR / IN HET NIEUWS
Flower Kings, The – The Road Back Home
Van “Retropolis” (Foxtrot Records, 1996)

Alweer 30 jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met Roine Stolt en zijn Flower Kings op een Nederlands podium. En dat nog wel in Almelo, in het later gesloopte Sub Rosa, tijdens het laatste van een reeks Xymphonia-festivals. Als zeventienjarige gitarist trad hij in 1974 toe tot 't een jaar eerder opgerichte Kaipa dat een belangrijke naam werd binnen de Zweede symfonische rock. In 1994 omarmde Stolt dat genre weer volledig met het onder eigen naam uitgebrachte album “The Flower King”. Daaruit werd de groepsnaam afgeleid die Stolt vanaf 1995 als het ware een tweede jeugd verschafte, met als vaste waarden jarenlang toetsenist Tomas Bodin en in eerste instantie ook Stolts broer Michael op basgitaar en drummer Jaime Salazar. Het optreden in Almelo was ter promotie van het eerste echte The Flower Kings-album “Back In The World Of Adventures”, maar tot ieders verrassing hadden de heren de opvolger “Retropolis” al bij zich, waar overigens nog niets van gespeeld werd. Ook te horen op de plaat én in Almelo aanwezig was de van Samla Mammas Manna bekende percussionist Hasse Bruniusson. Zanger Hasse Froberg was er op “The Flower King” al bij en ook steeds vaste waarde in de live-bezetting, maar op “Retropolis” was hij niet te horen. Dat album is nu alweer 30 jaar oud, mooie reden om weer eens een nummer van deze The Flower Kings-klassieker te draaien: het slotnummer “The Road Back Home”. Zoals de vaste luisteraar kan weten, heeft de groep acht jaar geleden na vijf jaar te hebben stil gelegen een doorstart gemaakt, zónder Tomas Bodin maar weer mét Michael Stolt. En er is een nieuwtje te melden: afgelopen vrijdag verscheen de nieuwe single “In A World Of Fools” als voorbode op het in oktober te verwachten “Hope”, dat voor het eerst in de bandgeschiedenis vergezeld gaat van een Blu-ray met Dolby Atmos-mix. Daarnaast wagen Stolt en co. zich weer eens aan een epic van 30 minuten. Maar voor het zover is, gaan we dus nu 30 jaar terug in de tijd.
Websites:
https://www.facebook.com/TheFlowerKings/
https://www.roinestolt.com/.

HERUITGAVE / THE ONE AND ONLY
Another Roadside Attraction - The Maze
- Serenade For The Sun
Van "Another Roadside Attraction" (eigen beheer, 1979 / Paisley Press, 2026)

Another Roadside Attraction bracht in eigen beheer een titelloze, zelfgeproduceerde LP uit in 1979: zo’n beetje de slechts mogelijke periode voor symfonische rockbands. Het Canadese viertal verdween vervolgens dan ook geruisloos van het muziekpodium en liet het dus bij één album. De heruitgave daarvan op het semi-officiële Paisley Press bewijst hoe onterecht dit was. Zo was de line-up met twee keyboardspelers, een drummer en een zanger al ongewoon. De baspartijen in de zes toegankelijke stukken werden door toetsenisten David Dobko en Armin Leonardo voor hun rekening genomen, terwijl zij met Mini-Moogs en piano’s tevens verantwoordelijk waren voor melodieuze, maar soms behoorlijk virtuoze solo’s. Orkestrale akkoorden voegde het duo toe met synthesizers en het Solina Stringensemble. Paul Sanders beschikte verder over een aangename, zij het enigszins eendimensionale zangstem, ietwat vergelijkbaar met die van Freddy Dahl (Saluki). Mede door Michael Grace’s luchtig swingende drumwerk neigen sommige songs naar de jazzy pop van Gino Vannelli, terwijl de incidentele orgelopwellingen in de enige instrumental "The Maze" aan ELP en de tweede bezetting van UK refereren. Tot slot dringt het felle "Wild Women" met krachtige refreinen en messcherpe Moog-interacties zelfs AOR- en stadionrock-contreien binnen. Deze fris klinkende rerelease staat een herwaardering van Another Roadside Attraction niet in de weg, ondanks het wat zachter gemixte slotnummer "The Wilderness Anthem". Van "Another Roadside Attraction" hoort u het genoemde "The Maze" en het indrukwekkende openingsnummer "Serenade For The Sun".
Website:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=6927
https://jazzrocksoul.com/artists/another-roadside-attraction/
https://citizenfreak.com/titles/265377-another-roadside-attraction-st.

ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – Oldest Father
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag hebben we gekozen voor “Oldest Father”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

LIVE-TIP
Alcest – Flamme Jumelle
Van het album "Les Chants De L’Aurore" (Nuclear Blast Records, 2024)

De Franse post-blackmetalband Alcest is de pionier van de blackgaze, ofwel de combinatie van blackmetal en shoegaze, even intens als meditatief. Frontman Stéphane ‘Neige’ Phaut en drummer Jean ‘Winterhalter’ Deflandre vormen de kern van Alcest, dat inmiddels al 26 jaar bestaat en zeven albums heeft uitgebracht – het groepsgeluid ging in die tijd van blackmetal naar pure shoegaze en weer terug. Het jongste album “Les Chants De L’Aurore” (2024) nam Alcest op zoals dat in de seventies vaak gedaan werd: met z’n allen in een tot studio omgebouwd groot huis. Was het op eerdere albums nog wel eens zo dat óf meer de harde blackmetalkant óf meer de zweverige shoegazerichting werd uitgeslagen, op "Les Chants De L’Aurore" worden worden de fans van die diverse richtingen in gelijke mate bedient. Op het podium wordt het duo overigens uitgebreid tot viermansband. Aanstaande dinsdag treedt Alcest op in het Utrechtse TivoliVredenburg met als support een groep met de eigenaardige naam Kabbel. Let wel: dit optreden is uitverkocht! Wij gaan luisteren naar “Flamme Jumelle”, dat een goed beeld geeft van de muzikale evenwichtsoefening die Alcest uitvoert.
Websites:
https://alcestmusic.com/
https://www.facebook.com/alcest.official/
https://alcestmusic.com.

ACTUEEL
Gardner, Jacco - Eclipse
Van "Somnium" (Excelsior Recordings, 2018)
Kataya - The Eclipse
Van "Voyager" (Presence Records / Nordic Notes, 2010)

De (voor ons gedeeltelijke) zonsverduistering van afgelopen woensdag inspireerde ons om eens te zoeken naar muziek die daar perfect bij past en zodoende kwamen we uit bij Jacco Gardner en Kataya. Noord-Hollander Gardner werd bekend met zijn psychedelisch getinte debuut “Cabinet Of Curiosities” uit 2013, twee jaar later gevolgd door “Hypnophobia”. Daarna verscheen alleen nog het instrumentale “Somnium” (2018): een muzikale ode aan psychelische rock en elektronische muziek uit de jaren 70, met een sfeer die bij vlagen sterk refereert aan Krautrock-bands en ook aan Tangerine Dream. Overigens is Gardner nog wel actief, maar dan in groepsverband, met Witch, Zambiaanse makers van psychedelische afrobeat.

Rond het Finse Kataya is het sinds het verschijnen van concertregistratie "Lives" in 2014 ook angstvallig stil, wat jammer is, want er gingen twee sterke studio-albums aan vooraf. Debuut "Canto Obscura" (2008) liet een bijzondere mengvorm van ambient, folk en progressieve rock horen en met "Voyager" (2010) werd dieper de progressieve rock ingedoken, met referenties aan het debuut uit 1975 van landgenoot Finnforest. Na 2014 bleven de drie leden overigens wel redelijk actief in de Finse muziekscene, maar dan als technicus of producer.
Websites:
https://jaccogardner.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/jaccogardnermusic
https://web.archive.org/web/20070830003550/http://www.katayaband.com/bio.html
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=6260.

(OP)NIEUW (ARCHIEF-UITGAVE) / 35-JARIG BANDJUBILEUM Quidam – Głęboka Rzeka Van “Day Of Dreams: Live In The Netherlands 1997” (Farna Records, 2026)

Quidam werd meteen al met het naar de groep vernoemde debuut uit 1996 door de internationale prog-goegemeente in de armen gesloten. Het was dan ook een prachtig werkstuk met gloedvolle prog in de seventiestraditie van Genesis en Camel, die sterk werd gespeeld en fraai gezongen, destijds door een vrouw. Met name in Nederland was de Poolse band een graag geziene gast op festivals én in radiostudio's – en daar kunnen wij van Xymphonia over meepraten. In januari 1997 werd opgetreden op het Zwolse Day Of Dreams Festival en een dag later reisde het gezelschap naar toenmalige Xymphonia-standplaats Almelo voor een interview en akoestische sessie. Zowel het Zwolse concert als het Almelose bezoek werd door Xymphonia-redactielid Maurice Dam vastgelegd en we hebben hier dan ook diverse malen opnamen van laten horen. Maar nu komt het: Quidam was jaren inactief en Maciek Meller was toegetreden tot Riverside. Maar sinds laatstgenoemde band het loodje lijkt te hebben gelegd is Quidam weer gaan optreden (tegenwoordig met een zanger) en was al te aanschouwen op MidSummer Prog. Nu, 35 jaar na de oprichting, is er een serie van 4 albums verschenen met historische live-opnamen en de eerste in die reeks bevat... de opnamen uit Zwolle en Almelo! Eerder deze maand hoorde u al een nummer uit de akoestiche sessie voor Xymphonia, vanavond het openingsnummer van het Zwolse concert: “Głęboka Rzeka”, wat zoveel betekent als 'diepe rivier'. En laat Deep River nu de naam zijn van de Deep Purple-coverband waar Quidam uit voortgekomen is! Overigens speelde Quidam live nog steeds een nummer van die Britse groep: “Child In Time”, dat ook te vinden is op deze registratie.
Websites:
https://quidampl.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/Quidampl/
https://farnarecords.com/pl/.

IN MEMORIAM: Jerney Kaagman
Earth & Fire – Memories
Single (Polydor, 1972), te vinden op diverse CD-uitgaven, o.a. “Song Of The Marching Children” (Esoteric Recordings, 2009)
– Storm And Thunder
Van het album “Song Of The Marching Children” (Polydor, 1971 / Esoteric Recordings, 2009)
Beiden tevens te vinden op “Memories (Complete Album Collection)” (Universal, 2017)

Jerney Kaagman is op 79-jarige leeftijd overleden, liet haar familie donderdag weten in een verklaring. De zangeres, bekend van de band Earth & Fire, leed jarenlang aan de ziekte van Parkinson en overleed vrijdag 31 juli. “Drie november 1968: dat is de ‘geboortedatum’ van Earth & Fire, één van de meest succesvolle groepen uit de Nederpopgeschiedenis. Chris Koerts (solo-gitaar), Gerard Koerts (slaggitaar en toetsen), Hans Ziech (basgitaar) en Cees Kalis (drums) vormden de eerste bezetting. Jerney Kaagman werd in 1969 gevraagd te komen zingen. Haar aparte en eigen stemgeluid paste perfect bij de muziek van Earth & Fire. In 1970 verscheen de LP “Earth & Fire” met uitsluitend eigen werk, afgezien van “Seasons” dat geschreven werd door Golden Earring-gitarist George Kooymans. Kaagman scoorde in de jaren zeventig met Earth & Fire hits als “Memories” en “Weekend”. In 1983 ging de groep uit elkaar. Daarna bracht Kaagman twee soloplaten uit. Van 2002 tot 2008 was ze bovendien een van de vaste juryleden van de RTL-talentenjacht Idols. Daar stond ze bekend om haar eerlijke, scherpe en genuanceerde mening. Kaagman was niet alleen actief als zangeres en jurylid, maar zette zich ook jarenlang in voor muziek in Nederland. Zo werd ze in 2000 voorzitter van Stichting Conamus, tegenwoordig bekend als Buma Cultuur. De organisatie bevordert de aankoop, het gebruik en de export van Nederlandse muziek en muziekauteursrechten. In 2009 stapte ze op als directeur. Kaagman was ook voorzitter van BV Pop, de organisatie die de jaarlijkse Popprijs in het leven riep. Ze was daarnaast manager bij Radio Noordzee Nationaal (het latere Qmusic). In haar carrière kreeg Kaagman meerdere onderscheidingen, waaronder de titel Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, de Lifetime Achievement Award van de Vereniging Nederlandse Poppodia en de Hans Kostermanprijs van rechtenorganisaties Sena en NORMA. Vanaf 2009 trok ze zich steeds meer terug uit de publiciteit. In oktober 2012 maakte Kaagman bekend dat bij haar de ziekte van Parkinson was vastgesteld. Daarvoor gebruikte ze dagelijks medicatie. De Earth & Fire-zangeres vertelde toen dat ze het fijn vond dat mensen na de bekendmaking meer begrip toonden.” (gebruikte bron: Nu.nl)

Als eerbetoon aan Jerney Kaagman hebben we twee songs gekozen: We openen de uitzending met de grote hit “Memories” dat in 1972 als losstaande single werd uitgebracht en in het CD-tijdperk op diverse (her)uitgaven terechtkwam. Opmerkelijk detail: afgelopen woensdag trad Opeth op in Utrecht. Frontman Mikael Åkerfeldt roemde de Nederprog uit de jaren zeventig en noemde nog speciaal “Memories”: 'een meesterwerk', volgens hem. Dit was dus de dag vóór het overlijden van Kaagman bekend werd gemaakt. We vervolgen met het majestueuze “Storm And Thunder” van het tweede album “Song Of The Marching Children”, dat internationaal geroemd wordt als invloedrijke meesterproef binnen het progressieve rockgenre. Let wel: het stamt uit 1971, dus een jaar vóór standaardwerken als “Close To The Edge” en “Foxtrot”.
Websites:
https://www.earthandfire.nl/
https://www.facebook.com/EarthandFire.NL.

NIEUW
Lalu – Learning To Fly
– Cordal Weaves
Van “A Mythmaker's Demise” (Frontiers Records, 2026)

Met “A Mythmaker's Demise” wordt het 20-jarig bestaan gevierd van Lalu. Daarbij dient wel aangetekend worden dat in het meest recente kwart van het bestaan van deze groep rond toetsenist/componist Vivien Lalu de activiteiten ineens veel intensiever zijn geworden. De eerste twee platen verschenen in 2005 en 2015 en lieten stevige progmetal horen, met zelfs plaats voor grunts. De daaropvolgende, pas in 2022 en 2023 verschenen studio-albums schoven duidelijk op naar de progressieve rockkant, met soms pakkende naar AOR neigende melodieën. Damian Wilson nam beide keren de sterke zangpartijen voor zijn rekening; Nederlander Joop Wolters is zijn vaste gitarist en bassist. Lalu schakelde door de loop der jaren diverse collega-toetsenisten in voor de solo's, waaronder de Zweed Jens Johansson. Simon Phillips leende zijn spectaculaire drumstijl aan het titelnummer van “Paint The Sky” (2022). Het fijne van “A Mythmaker's Demise” is dat Phillips nu de héle plaat op direct herkenbare en zoals altijd prachtig opgenomen wijze voldrumt en dat Johansson aan drie nummers zijn solistische kwaliteiten toevoegt. We waren in eerste instantie teleurgesteld dat Wilson níet terugkeert, maar al bij het horen van de vooruitgesnelde single “I Am The One” konden we vaststellen dat diens opvolger Martin LeMar een krachtige, volle en uiterst prettige zangstem bezit. Was voorganger “The Fish Who Wanted To Be King” misschien een tikkie minder dan het sterke “Paint The Sky”, met “A Mythmaker's Demise” zit Lalu naar ons oordeel weer helemaal op het eerdere niveau. We gaan eerst luisteren naar “Learning To Fly” (geen cover!) dat een welluidend, zeer symfonisch gitaarthema bevat van Wolters en met een virtuoze jazzrockende solosynthpartijen van Johansson die iedereen die vorige week genoot van Adam Holzmans spel bij Jane Getter Premonition zeker zal waarderen! We vervolgen met “Cordal Weaves”, waarin boven een onnavolgbare ritmiek van Phillips de vindingrijke snarenpartijen van Wolters met het toetsenwerk van Lalu verweven zijn.
Websites:
https://www.vivienlalu.com/
https://www.facebook.com/vivlalu/
https://www.frontiers.it/artist/2109.

(OP)NIEUW / IN HET NIEUWS
Ambient Den – For All Mankind
Van “Ambient Den” (eigen beheer, 2025)

We lieten u rond de jaarwisseling al twee keer kennismaken met de nieuwe band van Ben Craven: Ambient Den. Hierop bezegelt hij de samenwerking met Tim Bennetts en Dean Povey die al tijdens de ‘lockdown’ is begonnen. Muzikaal ligt het zeker in het verlengde van de vorige albums die Craven heeft gemaakt. De Pink Floyd-invloeden zijn rijkelijk aanwezig en zoals de naam al doet vermoeden heeft de plaat ook een filmisch karakter. We krijgen meer dan een uur aan lang uitgesponnen composities met breed toetsenwerk en veel slepend gitaarspel voorgeschoteld (waarbij we overigens een aantal edit-versies meerekenen). Bij beluistering moesten we zelf meer dan eens aan het oude werk van RPWL denken. Het door ons destijds gemiste “Monsters From The ID” van Craven zelf was ook een album met muziek die vergelijkingen opriep met Pink Floyd en Hanz Zimmer. Het mooie was dat hij daar ook een 5.1 mix van uitbracht. Nu doet hij dat ook met Ambient Den. Sterker nog: “Ambient Den” is, in de vorm van digitale download, niet alleen in Dolby 5.1 mix te bestellen maar ook in Dolby Atmos-vorm. Goede reden om het album weer eens onder de aandacht te brengen.
Websites:
https://www.ambientden.com/
https://ambientden.bandcamp.com/album/ambient-den
https://surroundmusic.one/album/ambient-den/
https://www.facebook.com/AmbientDen/.

HET (SOLO-)DEBUUT
Walsh, Joe – Turn To Stone
Van het album “Barnstorm” (Dunhill / ABC Records, 1972)

Joe Walsh is multi-instrumentalist en singer-songwriter, maar vooral bekend als gitarist van de Eagles. “Barnstorm”, uit 1972, was zijn eerste soloalbum na het verlaten van James Gang. Hoewel: volgens de biografie op Walsh' website moeten we Barnstorm als een band zien, waarmee hij een jaar later ook de opvolger “The Smoker You Drink, The Player You Get” maakte. Die albums verschaften hem niet alleen bekendheid, maar benadrukte tevens zijn status als innovatieve rockmuzikant. Meerdere nummers werden bekend via de radio. Walsh werd in 1976 uitgenodigd om tot de Eagles toe te treden, waar hij de vertrekkende gitarist Bernie Leadon verving. Walsh zorgde bij Eagles voor een hardere sound en was sterk medebepalend voor de stijl van het zeer succesvolle album “Hotel California”. Walsh experimenteerde ook met o.a. akoestische gitaar, fuzzboxen en keyboards en liet zijn gitaar-output rechtstreeks in een Lesliebox lopen om 'swirly', orgelachtige gitaartonen te krijgen. Walsh heeft in zijn carrière 11 studioalbums uitgebracht, de twee voornoemde Barnstorm-albums meegerekend. De meest recente is “Analog Man” uit 2012. Wij gaan 54 jaar terug in de tijd, naar “Barnstorm” dus, met het nummer “Turn To Stone” – en nee, dit is niet gecoverd door E.L.O....;-)
Websites:
https://www.joewalsh.com
https://www.facebook.com/JoeWalshOfficial/.

40 JAAR DEEL 1 / JAPANSE EIGHTIES-PROGROCK
Pageant - La Mosaïque De La Rêverie
Van "La Mosaïque De La Rêverie" (Made In Japan Records, 1986 / Musea, 1996)

Net als op andere plekken in de wereld ontstond er in Japan eind jaren 70, begin jaren 80 een (kleine) golf van bands die, geïnspireerd door de grootheden uit de jaren zeventig, een eigen vorm van progressieve rock ging maken. In Europa had die stroming onder aanvoering van Marillion een behoorlijk toegankelijk karakter, maar in Japan waren ze behoorlijk compromisloos bezig, misschien ook wel als antwoord op de in perfectie gepolijste 'city-pop' die in het land van de rijzende zon in die tijd zo populair was. Ruw gezegd zien we dat er in die periode aan de ene kant bands ontstaan die een flinke dosis jazzrock toevoegen aan hun progressieve rock en aan de andere kant groepen die een bijna romantisch, symfonischer geluid nastreven. Pageant, opgericht in 1981, kiest duidelijk voor het laatste. Onder leiding van zangeres/toetsenist Hiroko Nagai en gitarist Ikkou Nakajima werd er gedebuteerd in 1982 met "La Mosaïque De La Rêverie". Na regelmatige optredens in kleinere clubs volgde in 1989 nog "The Pay For Dreamer's Sin" waarna er de brui aan gegeven werd. Nagai bleef actief als zangeres voor diverse (anime-)films. Wij gaan vanavond 40 jaar terug in de tijd met de titeltrack van het Pageant-debuut.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=743 .

LIVE-TIP
Mecano Unlimited - Club Solitair
Van "Modus Videndi" (Tonefloat Records, 2026)

Op 9 september zal Mecano Unlimited optreden in het Amsterdamse poppodium Paradiso. De band bracht onlangs "Modus Videndi" uit. 46 Jaar na de debuut-EP "Untitled" wordt de nieuwe plaat van de als Mecano opgerichte band door mede-oprichter en het nog enige oorspronkelijke lid, de 72 jarige Dirk Polak, nadrukkelijk als laatste wapenfeit omschreven. We zullen zien. De recente live-shows van de vooral in het buitenland populaire act zijn nog immer levendig, mede door de musici die Polak omringen. Mecano begon ooit als kunstzinnige New Wave-band, die vooral met het eerste volwaardige album "Autoportrait" uit 1982 bewondering afdwong. De band viel daarna echter uit elkaar, hoewel via diverse afsplitsingen zoals Flue nog fraaie werkstukken werden gemaakt. In 2005 volgde een reünie en sindsdien zijn er alweer vijf albums verschenen, hoewel sinds 2017 noodgedwongen onder de iets gewijzigde groepsnamen Mecano Un-Ltd. en Mecano Unlimited. De groepssound is steeds meer opgeschoven naar artpop/rock met hints naar het werk van, bijvoorbeeld, David Bowie. Ook "Modus Videndi" beweegt zich in die contreien, aangevuld met voorzichtige synthipop- en volksmuziekaccenten. De immer literaire teksten van Polak en zijn gedragen zang zijn daarnaast ook nu weer mede bepalend voor het eigen geluid van Mecano. In april draaiden we van "Modus Videndi" al openingsnummer "Noble Bliss" en het met een fraaie gitaarsolo van Frank Steyn opgetuigde "Yonder", dit keer aandacht voor het met een mooie synthesizermelodie opgesierde "Club Solitair".
Websites:
https://www.facebook.com/mecanounltd/
https://mecanomusic.com/
(op deze site wordt Mecano Unlimited en Mecano Un-Ltd. als nieuw project van Polak beschouwd, terwijl Tejo Bolten als enig origineel lid het vaandel van de naam Mecano in ere houdt)
https://mecanoun-ltd.bandcamp.com/album/modus-vivendi.

LIVE-TIP / 25 JAAR
Savatage – There In The Silence
Van het album “Poets And Madmen” (Steamhammer/SPV, 2001)

Zoals we vorige week al bij het concertnieuws uitlegden, was het ons helemaal ontgaan dat Savatage de afgelopen tijd met een Europese tournee bezig was. Er is nu nog één optreden dat nog enigszins in de buurt is vanuit hier: in Bonn in het kader van Kunstrasen, op 13 augustus, met Nevermore in het voorprogramma. Oprichter/toetsenist/songschrijver Jon Oliva gaat niet meer mee op tournee; de bezetting die nu op de podia te zien is, bestaat uit zanger Zak Stevens, gitaristen Chris Caffery en Al Pitrelli, bassist Johnny Lee Middleton, drummer Jeff Plate en tourtoetsenisten Paulo Cuevas en Shawn McNair. Onlangs in Tilburg werd een setlist van maar liefst 22 songs afgewerkt, met daarop alle te verwachten klassiekers (“Gutter Ballet”, “Believe”, “Chance”, “The Hourglass”, “Hall Of The Mountain King”, etc.) die volgens Metalfan.nl met een perfect geluid werden gespeeld. Opvallend daarbij is dat Caffery de heel oude stukken zong. Van het allerlaatste studio-album “Poets And Madmen”, dat nu alweer 25 jaar oud is, werd alleen “Morphine Child” als opkomstmuziek gebruikt. Eigenwijs als we zijn, kiezen we toch een nummer van die plaat: het van neoprogkeyboardwerk voorziene “There In The Silence”. Verrassend genoeg had Oliva zelf de vocale rol weer helemaal naar zich toegetrokken en was Stevens dus afwezig, maar hij klonk niet zo rauw en gemeen meer als ten tijde van bijvoorbeeld “Gutter Ballet”. Sterker nog, de donkere zanglijnen in “There In The Silence” zouden ook uitstekend passen bij de stem van Stevens, die immers binnen zijn bereik ook een mooi kastanjebruin laag register heeft.
Website:
https://www.savatage.com/
https://www.facebook.com/savatage/
https://www.metalfan.nl/concertreviews.php?id=1756 (recensie Metalfan.nl van concert in 013).

ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – To Be Led By The Lost
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer “Garden Of Celestials”. Vandaag hebben we gekozen voor “To Be Led By The Lost”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

40 JAAR DEEL 2 / JAPANSE EIGHTIES-PROGROCK
Ain Soph - Suite: Hat & Field
Van "Hat And Field" (Nexus, 1986 / 2013)

Het Japanse Ain Soph debuteerde dan wel in 1980 maar bestond toen al 10 jaar, waarvan de eerste zeven onder de naam Tenchi Sozo. Er werd in die jaren al wel live opgetreden en vroeg werk is in 1991 gedocumenteert middels "Ride On A Camel (Special Live)". De naam van dat album verraadt al een deel van de inspiratie en dan is de brug naar de andere invloeden zo gemaakt, want die komen van Canterbury Scene-bands als Hatfield & The North en National Health. Zes jaar na het debuut, dus nu 40 jaar geleden, verscheen de opvolger "Hat And Field", waarmee opnieuw luid en duidelijk werd benoemd waar men de mosterd vandaan haalde. Hoogtepunt van dit werkstuk is het 10 minuten durende “Suite: Hat & Field”.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=11.

IN MEMORIAM: Wim van Putten (1952-2026)
Jobson, Eddie - Theme Of Secrets
Van "Theme Of Secrets" (Private Music, 1985 / BMG, 2009)
Rutherford, Mike - At The End Of The Day
Van "Smallcreep's Day" (Charisma, 1980 / eigen beheer, 2007)
Jobson, Eddie - Inner Secrets
Van "Theme Of Secrets" (Private Music, 1985 / BMG, 2009)

Op 12 juli j.l. overleed op 74 jarige leeftijd diskjockey Wim van Putten. De oorspronkelijk als leraar Engels en economie werkzame Van Putten begon zijn radiocarrière bij de NCRV, waarna hij in 1979 de overstap maakte naar de TROS. Bij liefhebbers van LP-muziek werd vooral zijn "LP-show" (later "LP en CD-show" en "CD-show") een geliefd programma, vooral omdat hij vaak meerdere nummers van een nieuwe langspeelplaat draaide en zich daarbij niet beperkte tot de eventuele hits die op dat album stonden. En hoewel hij niet zo vooruitstrevend was als zijn collega Ad Visser in diens "Superclean Dreammachine", besteedde ook Van Putten geregeld muziek aan symfonische rock. Zijn voorliefde voor onder meer Genesis uitte hij doordat hij jarenlang de gehele uitvoering van het nummer "At The End Of The Day" van Mike Rutherford als slottrack draaide. De samenstellers van het fraaie boek "Het Complete Tunes Boek", Benno Roozen en Jelle Boonstra, vonden dat op den duur eigenlijk wel jammer, omdat er zodoende geen ruimte was voor nog een extra track van een nieuwe plaat. Andere nummers die vooral als zogenaamde fillers in het programma gedraaid werden waren "Ethnicolour" van Jean Michel Jarre, "Constellation Part 1 & 2" van Klaus Doldinger (overigens een hofleverancier van tunes) en twee nummers van "Theme Of Secrets" van Eddie Jobson, het titelnummer en "Inner Secrets". Ter nagedachtenis van deze iconische radiomaker draaien we achtereenvolgens "Theme Of Secrets" van Eddie Jobson en "At The End Of The Day" van Mike Rutherford. We sluiten het blokje af met een stukje van "Inner Secrets" van Jobson.
Websites:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_van_Putten
https://edicola.nl/product/het-complete-tunesboek/ (informatie over het genoemde, inmiddels uitverkochte boek)
https://www.facebook.com/EJ.UK.fanpage/
https://zealotslounge.com/ (Eddie Jobson-site, alleen toegankelijk voor leden)
https://www.facebook.com/mikerutherford0/
https://www.facebook.com/MikeRutherfordNet/ (fansite).

Cerafim – In The Line Of Fire Van het album “Sides Of A Different Kind” (eigen beheer, 1995)

Cerafim was een Canadese groep die een mengvorm maakte van progressieve rock, AOR en hardrock. Voor zover we kunnen nagaan is “Sides Of A Different Kind” het enige volledige album van deze groep uit Toronto. Wel verscheen er in 1988 al een single en volgende in 1999 nog een CD-R met vier nummers. Rond de eeuwwisseling hebben we een aantal keren aandacht aan deze groep geschonken; vanavond voor het eerst in een dikke kwart eeuw weer eens muziek van deze bijna vergeten band.
Websites:
https://www.discogs.com/release/6163990-Cerafim-Sides-Of-A-Different-Kind.

HERUITGAVE
Keyes, Eric - No One Knows My Thirst (featuring Allan Holdsworth)
Van de Allan Holdsworth-CD "Beyond The Vault" (John McCracken Media Group, 2026),
heruitgave van "Tales From The Vault: Rare Tracks From The Past, Present And ... Beyond" (Pledge Music, 2019)

In 2019 ontvingen mensen die een uitgebreide financiële bijdrage hadden geleverd aan Allan Holdsworths Pledge-campagne de CD "Tales From The Vault: Rare Tracks From The Past, Present And ... Beyond". Het was een goedmakertje, aangezien het aanvankelijke idee achter de campagne was dat de gitarist steeds een nieuw nummer als download zou aanbieden. Die nummers zouden later - voor degenen die een grote financiële bijdrage hadden geleverd - op CD komen. Uiteindelijk leverde Holdsworth maar enkele nieuwe stukken, terwijl er wel allerlei archiefmateriaal werd aangeboden. Deze nummers kwamen vervolgens, twee jaar na zijn overlijden, op genoemde CD. John McCracken, een van de initiatiefnemers achter de campagne, bood onlangs een geremasterde en iets uitgebreidere CD-R-versie van dit album aan onder de titel "Beyond The Vault". Het bonusmateriaal bestaat uit een live-track van Pierre Moerlens Gong met in Holdsworth in de gelederen, een nummer van gitarist/zanger Eric Keyes en een CD-ROM met bladmuziek, foto's en een video. Van het bonusmateriaal hoort u nu het nummer "No One Knows My Thirst" van Eric Keyes. De song, waaraan Holdsworth zijn medewerking verleende, verscheen in 2011 op Keyes' download-album "Mind On Fire" en is dus nu pas voor het eerst fysiek uitgebracht.
Websites:
https://www.youtube.com/watch?v=-nRsPQw-J78 (korte film over deze heruitgave)
https://erickeyes.com/
https://www.facebook.com/EricKeyesMusic/
https://open.spotify.com/album/0gR74SXq3hq6QqhDrsZTFm (het album "Mind On Fire").

NIEUW
Getter Premonition, Jane – Transmogrify
Van het album “Transmogrify” (7D Media, 2026)

Jane Getter Premonition is de band die de naamgeefster al meer dan een decennium runt. Immers: in 2015 verscheen “On”, nadat de New Yorkse gitariste en zangeres al drie albums onder eigen naam had uitgebracht. Hoewel de toevoeging Premonition suggereert dat er daarna sprake is van een vaste groep, is dat zeker niet zo. Echtgenoot Adam Holzman is wel steeds van de partij als toetsenist op alle vier nu verschenen Premonition-studioalbums (en werkte ook al mee aan de drie eerdere platen). Ook Alex Skolnick prijkt op alle Premonition-hoezen, al is de gitarist op het nu net verschenen “Transmogrify” alleen met één solo in het titelnummer te horen. Drummer Gene Lake kenden we al van voorganger “Division World”. Toen droeg hij alleen voor het bonusnummer de stokken over aan Russell Holzman, nu is deze zoon van Jane en Adam in twee stukken te horen. (Trouwens: Holzman senior en junior waren beiden te horen op Steven Wilsons meest recente album “The Overview”.) Paul Frazier is deze keer de bassist van dienst. Een kritiekpuntje dat we bij eerder werk van Getter uitten, was dat haar zang wat donker en monotoon klonk. Daar is nu een duidelijke verbetering in gekomen: door wat meer melodie misschien, maar vooral door veel werk te steken in zangharmonieën die voor fraaie kleuring zorgen. Liefhebbers van Holzman heerlijk meanderende Mini-Moog-solo's komen ook nu weer aan hun trekken. In het titelnummer is hij meteen de eerste solist en na die opwindende bijdrage voegen voornoemde Skolnick en Getter zelf daar nog sterke gitaarsolo's aan toe. En toch is dit net als de voorganger in de eerste plaats een songmatig album, stilistisch te kenschetsen als licht-progressieve rock met een kleine jazzrockinvloed (op de akoestische gitaar-interlude “Little Steps” na). En met de genoemde melodieën, harmonieën en solo's is het opnieuw een zeer genietbaar werkstuk. We gaan luisteren naar het al aangehaalde titelstuk, met 9:20 ook meteen het langste nummer van “Transmogrify”.
Websites:
https://janegetter.com/
https://www.facebook.com/janegettermusic/
.

(OP)NIEUW
Panunzi, Stefano – Hold
Van “Caravaggio” (eigen beheer / Long Lunch Music, 2026)

Nogmaals aandacht voor de nieuwe dubbel-CD van Stefano Panunzi. Voor liefhebbers van weldadige progressieve artpop in het straatje van Japan en het latere solo- en gezamenlijke werk van David Sylvian en Jansen, Barbieri, Karn (JBK) zijn het mooie tijden. In mei introduceerden we al het nieuwe album “Hauntings” van Richard Barbieri, in juni gevolgd door “Filter” van GRICE, het project van Grice Peters, die de genoemden duidelijk tot voorbeeld neemt en ook enkelen voor bijdragen op diens albums wist en weet vast te leggen. Tegelijk met “Hauntings” verscheen bovendien “Caravaggio”: het genoemde nieuwe album van de Italiaanse toetsenist, componist en producer Stefano Panunzi. Die werkte niet alleen al eerder samen met Grice Peters, op zijn eerste twee platen was het zoemende fretloze basspel van de 15 jaar geleden overleden Mick Karn prominent aanwezig. Voor later plaatwerk benaderde hij bassisten die met hun spel Karns stijl dicht wisten te benaderen. “Caravaggio” blijkt een dubbel-CD met bij elkaar maar liefst dik tweeënhalf uur muziek, afwisselend instrumentaal en vocaal. Niet alle composties zijn nieuw: net als op de voorganger “Pages From The Sea” (2023) wordt er ook Fjieri-werk gerecycled. We vroegen Panunzi drie jaar geleden via Facebook waarom hij dat doet en hij legde uit dat hij het zo jammer vindt dat de, overigens door Xymphonia uitgebreid bejubelde Fjieri-albums eigenlijk een beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Hij wil het materiaal, dat hem na aan het hart ligt, graag weer onder de aandacht brengen. In het geval van “Caravaggio” gaat het om “Hidden Ties” (hertiteling van “Hidden Lives”), “Endless” en “Breathing The Thin Air”: de nummers zijn met andere muzikanten opnieuw opgenomen. Bij Fjieri zong Tim Bowness in alle drie gevallen zijn eigen teksten, nu alleen nog “Hidden Ties”, de overige twee zijn nu door 05Ric voorzien van nieuwe vocalen. Is er nog meer ouder werk? Ja, er is een fraaie reprise op het door Jakko Jakszyk gezongen “Every Drop Of Your Love” van voorganger “Pages From The Sea”. Ook heeft het vier jaar geleden al via streamingkanalen op de geboortedag van Mick Karn uitgebrachte “Tribal Innocence – Part 2” hier een verdiend plekje gekregen. De betreurde basmeester is hier nog op te horen en de opname zal ongetwijfeld stammen uit de sessies voor deel 1, dat op Panunzi's eersteling “Timelines” (2005) prijkt. “Caravaggio” is inmiddels het vijfde album onder eigen naam en met een intro van rustiek luitgetokkel worden we meegenomen naar de tijden van de beroemde kunstenaar Michelangelo Caravaggio (1571-1610), voordat het eigenlijke door Grice Peters (daar is-ie weer!) gezongen titelstuk daadwerkelijk begint. De experimentele gitaarpartijen zijn hier van de hand van David Torn, met een discografie die zich uitstrekt van artpop tot avant-garde; zo verrichte hij een kleine 4 decennia terug al fraai werk op David Sylvians “Secrets Of The Beehive”. Er valt verder heel veel te kiezen uit deze twee tot de rand gevulde CD's. In mei draaiden we al twee nummers van de eerste CD, het aan Mick Karns “Bestial Cluster” herinnerende "I No Longer Know Who You Are" en “Isolation”. Vanavond de langste track van CD2, het door 05Ric gezongen en mede-gecomponeerde "Hold", waarin een abstracte gitaarsolo van David Torn is verwerkt.
Websites:
https://stefanopanunzi1.bandcamp.com/album/caravaggio-2cd
https://burningshed.com/artists/StefanoPanunzi
https://www.facebook.com/stefanopanunzimusic/.

(OP)NIEUW
BRØNS – Aragorn
Van “The Fellowship” (eigen beheer, 2026)

In 2020 schopte het tweede studiowerkstuk van Dave Brons, "Not All Those Who Wander Are Lost", het tot Album van de Maand, waarbij we het virtuoze gitaarspel van de Brit bejubelden. Afgelopen maand verscheen zijn vierde wederom op Tolkiens werk gebaseerde album “The Fellowship”. Dat het werk hieraan een aantal jaren in beslag nam, werd mede veroorzaakt door het feit dat er tussentijds ook nog een live-registratie verscheen op Blu-ray en CD. Net als op de voorgaande albums is zangeres Sally Minnear weer van de partij. Andere terugkerende vaste krachten zijn drummer John Biglands en multi-instrumentalist Daniel Day. Vooral laatstgenoemde heeft een belangrijk aandeel in de arrangementen middels spel op o.a. diverse traditionele Ierse fluiten als de tin whistle. Dat dit echt een groepsproduct is, dat met compositorische bijdragen van de medeleden tot stand is gekomen, komt tot uitdrukking in het feit dat “The Fellowship” verschijnt onder de bandnaam BRØNS. Een van de meest noemenswaardige gasten is Troy Donockley die aantal nummers verrijkt met zijn Uilleann pipes-spel. En we moeten vooral vaste co-producer Dave Bainbridge niet vergeten. Wie de voorgaande albums kent, weet dat Brons de nodige gitaarcapriolen uithaalt, maar toch vooral een muzikale reis voorschotelt waar de Keltische invloeden vanaf druipen. Dat is deze keer niet anders, maar die invloeden overheersen niet. “The Fellowship” gaat gelijk voortvarend van start met stevig en snel gitaarwerk dat ons aan Nightwish deed denken: hier treedt derhalve Brons' ervaring in heavy metal naar voren. De verhalen van “The Lord Of The Rings” zijn natuurlijk al vaak naar muziek vertaald. Het is dan ook een uitdaging om de luisteraar hierop nét een andere manier in mee te nemen en daar de dynamiek in te houden. BRØNS is dat overtuigend gelukt. Naast de stevige stukken muziek waarbij we moeten denken aan achtervolgingen of vechtscènes zijn er de momenten van bezinning of juist vreugde. Voor dat laatste is soms zelfs een koor ingeschakeld. Na een aantal luisterbeurten zijn we ervan overtuigd dat “The Fellowship” een van Brons’ meest geslaagde projecten is. In mei lieten we u al twee stukken horen, deze week nogmaals aandacht voor “The Fellowship”, nu middels “Aragorn”.
Websites:
https://www.davebrons.com/
https://www.facebook.com/DaveBronsMusic
https://davebrons.bandcamp.com/album/br-ns-the-fellowship.

MONUMENT
Finisterre Project – g. - Seascape ; h. - Morning
Van het album “Höstonaten (A Collection Of Autumnal Dances)” (Mellow Records, 1997)

Fabio Zuffante runde en runt een flinke hoeveelheid bands, waarvan Finisterre een van de bekendere is. De Italiaanse multi-instrumentalist en componist had met die groep al vijf albums gemaakt toen in 1997 onder de naam Finisterre Project het album “Höstsonaten” (ofwel “Herfstsonate”) uitkwam. In feite is dit het startpunt van wéér een nieuwe groep, die vervolgens doorging onder de naam Höstsonaten, dat in de tien volgende jaren nog zo'n 7 platen uitbracht, met een grote invloed uit klassieke muziek. Om de genoemde klassieke inslag wordt deze muziek vaak vergeleken met die The Enid. De leider van die Britse groep, Robert John Godfrey, wordt zelfs genoemd als inspiratiebron. Muzikaal gezien doen de akoestische stukken denken aan het oude Genesis; ze delen die typische sfeer. Wanneer de fluit invalt, klinkt het meer Italiaans, terwijl de elektrische gitaarpartijen meer doen denken aan moderne progressieve rock. Maar laten we ook het veelvuldig gebruik van Mellotron niet vergeten. We belichten vanavond het begin, dus nog onder de naam Finisterre Project. Het album bestaat uit drie composities, aangevuld met een kort intro. Het leeuwendeel van het album wordt in beslag genomen door het achtdelige titelstuk, van maar liefst 41 minuten lengte. We draaien niet het hele “Höstsonaten” maar de laatste twee delen van samen zo'n 16 minuten: “Seascape” en “Morning”. “Seascape” begint met een aangenaam, dromerig deel met veel Mellotron en percussieve piano en zeer aantrekkelijke melodieën. De zang is niet geweldig maar wel acceptabel. De sound is hier een beetje folkachtig. Verrassend zijn vervolgens de scheurende gitaren, waarbij de gitarist zich echt laat gaan in een orgastische mix met keyboards en gedreven drums. “Morning” heeft een opbeurende sfeer en een melodie die ongetwijfeld veel mensen tot tranen zal roeren. Het mooie artwork van het voluit “Höstonaten (A Collection Of Autumnal Dances)” geheten werkstuk is zowel klassiek als stijlvol. (In dit stukje zitten met de nodige aanpassingen -vertaalde- quotes uit een recensie van Jurriaan Hage verwerkt)
Websites:
https://fabiozuffanti.bandcamp.com/
https://mellowlabelproductions.bandcamp.com/album/h-stsonaten
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=152
https://www.macs.hw.ac.uk/~jh2054/aoc/reviews/hostsonaten.html (volledige recensie J. Hage).

LIVE-TIP / 15 JAAR
Opeth – The Lines In My Hand
Van “Heritage” (Roadrunner Records, 2011)

Opeth begon in 1990 als deathmetalband, die langzamerhand meer progressieve trekjes in de muziek toeliet. Wel steeds met heftige grunts van frontman Mikael Åkerfeldt. Nadat in 2003 met producer en gastmuzikant Steven Wilson middels “Damnation” al eens een 'softe' plaat was gemaakt die sterk in het verlengde lag van de eigen muziek van die Britse vriend van Åkerfeldt, leek vijftien jaar geleden met “Heritage” een definitieve overstap naar progressieve rock, zonder het death-element én zonder grunts, te zijn gemaakt. Live werd overigens ook de jaren erná nog flink gediept uit het deathmetalverleden, wat de bij sommige van die gelegenheden aanwezige Xymphonia-afvaardiging niet echt trok, vooral door het gegrunt. Maar in 2024 besloot Åkerfeldt voor “The Last Will And Testament” die vocale techniek toch weer veelvuldig aan te wenden. Kersverse drummer Waltteri Väyrynen (zo'n 20 jaar jonger dan de overige leden, maar toch al een verleden bij een flinke rij groepen, waaronder Paradise Lost) legt daar vaak flink heftige, maar ook complexe ritmiek onder. Deathmetal is het niet meer te noemen, wel is het de stevigste Opeth-schijf in jaren - maar zeker ook symfonisch, niet in de laatste plaats vanwege de weelderige 'vintage' keyboardpartijen van Joakim Svalberg. We moesten er erg aan wennen maar kunnen niet anders dan tot het oordeel komen dat Åkerfeldt, van wiens cleane, warme stem we erg houden, ook echt fraai kan grunten. Dus gaat opnieuw een Xymphonia-afvaardiging een poging doen een héél Opeth-concert te waarderen, op 5 augustus in TivoliVredenburg. Dat concert is overigens al wel uitverkocht, maar voor de show in het Amphitheater van Gelsenkirchen twee dagen later zijn nog tickets te bestellen. Voorprogramma in beide gevallen is het onlangs door ons aan u geïntroduceerde Hällas. Wij gaan vanavond terug naar het nu 15 jaar oude “Heritage”, zónder grunts dus, maar onmiskenbaar Opeth, met “The Lines In My Hand”.
Websites:
https://www.opeth.com/
https://www.facebook.com/Opeth/.

ALBUM VAN DE MAAND
Onségen Ensemble – Garden Of Celestials
– The Word
Van het album “A Tale” (Karisma Records, 2026)

Vijfenhalf jaar geleden lieten we u al kennismaken met Onségen Ensemble, toen net het derde album “Fear” was verschenen. Het uit 2022 stammende “Realms” hebben we vervolgens gemist, maar het afgelopen juni uitgebrachte “A Tale” kwam gelukkig snel op onze radar. De drie oprichters van de groep hebben een verleden in de Finse metalscene van de jaren negentig. In 2004 formeerden ze het Onségen Ensemble en brachten vervolgens in die oerbezetting twee EP’s uit. Vervolgens bleef het lang stil en pas in 2016 kwam het tot het volwaardige debuut “Awalaï”. Vervolgens veranderde er veel: de uit 2018 stammende opvolger “Duel” bleek ineens gemaakt door een collectief van tien muzikanten, waarbij van het oertrio alleen nog bassist Esa Juujärvi over was. In de daaropvolgende jaren wisselde de bezetting overigens voortdurend, met Juujärvi als enige vaste waarde, en zo komen we nu aan bij album nummer vijf. Het is vrij lastig om de muziek die dit ensemble maakt in een hokje te plaatsen. De band schuurt tegen de stoner- en andere heavy rock aan, met zware riffs, logge drums en psychedelisch gitaarwerk. Maar omdat in het muzikale palet een hoofdrol is weggelegd voor instrumenten als trompet, harmonica en viool, heeft het eindresultaat vaak een slome ‘desert sound' met Morricone-trekjes. Voeg daarbij regelmatig het soort woordloze zang waar Mike Oldfield zich in het verleden ook van bediende en je krijgt vaak een filmisch geluid zoals bijvoorbeeld te horen is in “The Word”. Overigens wordt er op “A Tale” ook echt gezongen, door Vilma Pesola, in het eerste nummer dat we laten horen: “Garden Of Celestials”. Daarna volgt het voornoemde “The Word”.
Websites:
http://onsegen.com/
https://www.facebook.com/onsegenensemble/
https://onsegenensemble.bandcamp.com/.

NIEUW (ARCHIEF-UITGAVE) / 35-JARIG BANDJUBILEUM
Quidam – Warkocze (akoestisch)
Van “Day Of Dreams: Live In The Netherlands 1997” (Farna Records, 2026)

Quidam werd meteen al met het naar de groep vernoemde debuut uit 1996 door de internationale prog-goegemeente in de armen gesloten. Het was dan ook een prachtig werkstuk met gloedvolle prog in de seventiestraditie van Genesis en Camel, die sterk werd gespeeld en fraai gezongen, destijds door een vrouw. Met name in Nederland was de Poolse band een graag geziene gast op festivals én in radiostudio's – en daar kunnen wij van Xymphonia over meepraten. In januari 1997 werd opgetreden op het Zwolse Day Of Dreams Festival en een dag later reisde het gezelschap naar toenmalige Xymphonia-standplaats Almelo voor een interview en akoestische sessie. Zowel het Zwolse concert als het Almelose bezoek werd door Xymphonia-redactielid Maurice Dam vastgelegd en we hebben hier dan ook diverse malen opnamen van laten horen. Maar nu komt het: Quidam was jaren inactief en Maciek Meller was toegetreden tot Riverside. Maar sinds laatstgenoemde band het loodje lijkt te hebben gelegd is Quidam weer gaan optreden (tegenwoordig met een zanger) en was al te aanschouwen op MidSummer Prog. Nu, 35 jaar na de oprichting, is er een serie van 4 albums verschenen met historische live-opnamen en de eerste in die reeks bevat... de opnamen uit Zwolle en Almelo! Van dit “Day Of Dreams : Live In The Netherlands 1997” laten we de akoestische versie horen van “Warkocze” zoals die voor Xymphonia bij het toenmalige Radio Almelo werd vastgelegd.
Website:
https://quidampl.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/Quidampl/
https://farnarecords.com/pl/.

ACTUEEL / LIVE-TIP
Big Big Train - On The Racing Line
Van "Grimspound" (English Electric Recordings, 2017)
Zimmer, Hans - Rush - Lost But Won
Van "The World Of Hans Zimmer: A Symphonic Celebration" (Sony Classical, 2019)

Voor liefhebbers van Formule 1-racen is 1976 uiterst memorabel. Het was het jaar van de tweestrijd tussen de koele, berekenende Oostenrijkse coureur Niki Lauda (voor Ferrari) en racer/playboy James Hunt (voor McLaren). Een strijd die op het scherp van de snede werd gestreden - niet alleen op de baan, maar ook daarbuiten met klachtenprocedures over en weer tussen de teams van Ferrari en McLaren. 1 augustus 1976, deze week dus exact 50 jaar geleden, crashte Niki Lauda op de Nürburgring in Duitsland op dramatische wijze, waarbij zijn wagen in brand vloog, Lauda omgeven werd door vlammen, waarna hij door collega-coureur Arturo Merzario met zware verwondingen uit het wrak werd getrokken. Gevreesd werd dat Lauda dit niet zou overleven, maar zes weken later vervolgde hij zijn strijd met Hunt voor het kampioenschap al. Hij verloor dat met één punt verschil maar in 1977 nam hij revanche en werd alsnog (en voor de tweede keer in zijn carrière) kampioen. Dit stukje Formule 1-geschiedenis inspireerde ons allereerst tot het draaien van “On The Racing Line”, een instrumental van het tiende Big Big Train-album “Grimspound”, uit 2017. We vervolgen met muziek van Hans Zimmer voor de film “Rush” van Ron Howard uit 2013. Die film gaat over precies dit historische seizoen uit de Formule 1-geschiedenis. U hoort een live-uitvoering van het deel “Lost But Won” uit die soundtrack, gespeeld door het Weens Radio Symfonie Orkest. Big Big Train treedt overigens in oktober twee keer op in Nederland: de 2de in Zoetermeer en de 3de in Uden. Hans Zimmer is regelmatig op concertpodia te aanschouwen en zijn muziek, zonder zijn aanwezigheid, nog veel vaker, bijvoorbeeld tijdens “The World Of Hans Zimmer: A New Dimension” op 28 april 2027 in de Ziggo Dome in Amsterdam en daarnaast op diverse locaties in Duitsland – 15 oktober al in Düsseldorf.
Websites:
https://www.bigbigtrain.com/
https://www.facebook.com/bigbigtrain/
https://www.hanszimmerlive.com/
https://www.facebook.com/hanszimmerlive/.

LIVE-TIP / HET (DUO-)DEBUUT
Jansen & Barbieri - Move In Circles
Van "Worlds In A Small Room" (Victor, 1985)

Onlangs maakte Steve Jansen bekend dat hij met zijn Exit North-collega Thomas Feiner en met Richard Barbieri, met wie hij jarenlang in onder meer Japan, Rain Tree Crow en Jansen, Barbieri, Karn zat, volgend jaar in Engeland een optreden gaat verzorgen. Vlak daarna kwam het bericht dat er ook in Nederland een show gepland staat en wel op 20 maart 2027 in Deurne. Eerst zal Barbieri werk van zijn soloplaten brengen, vervolgens komt er een set met Exit North-werk en tot slot zullen Barbieri en Jansen voor het eerst in 30 jaar weer op het podium staan en materiaal spelen van hun duo-albums. Stiekem hopen we dat er een gastbassist wordt uitgenodigd. Een geschikte kandidaat zou de door Mick Karn beïnvloede Fabio Trentini zijn, die ook op Stefano Panunzi's recente album te horen is. Barbieri en Jansen debuteerden overigens in 1985 met het aanvankelijk alleen in Japan uitgebrachte "Worlds In A Small Room" dat gemaakt was voor een gelijknamige video. Van die CD draaien we het afsluitende, behoorlijk Japan-achtige "Move In Circles".
Websites:
https://www.stevejansen.net/post/exit-north-jansen-barbieri-in-concert-at-cultuurcentrum-deurne-the-netherlands
https://www.facebook.com/stevejansenofficial
https://www.facebook.com/RichardBarbieriOfficial/
https://www.ccdeurne.nl/programma/exit-north-steve-jansen-richard-barbieri/.

50 JAAR / ITALOPROG
Corte Dei Miracoli - ...E Verrà L'Uomo
Van "Corte Dei Miracoli” (Grog Records, 1976 / Vinyl Magic, 1994)

De jaren zeventig heeft ons een flink aantal wereldwijd bekende progressieve rockbands gebracht, maar daarnaast ook een flink aantal zogenaamde 'one-and-done'-bands. Ofwel groepen die, ook al was de kwaliteit er vaak wel degelijk, maar één album wisten uit te brengen. Oorzaak was soms gebrek aan succes, maar het veranderende muzikale klimaat in de tweede helft van de jaren 70 was er waarschijnlijk ook debet aan. We kunnen gerust stellen dat geen land zo veel 'one-and-done'-albums heeft afgeleverd als Italië. Denk aan bijvoorbeeld Museo Rosenbach, Maxophone, Alphataurus, Celeste en misschien wel het sterkste voorbeeld want ons betreft, Locanda Delle Fate. Het bijzondere in al die gevallen is, dat die werkstukken twee decennia later tot internationaal gezochte klassiekers uitgroeiden (met als gevolg dat veel van die groepen een doorstart maakten, soms met nauwelijks nog originele leden). Corte Dei Miracoli komt dicht in de buurt van dit illustere lijstje. Ook deze uit het noordwesten van Italië afkomstige groep heeft maar één album uitgebracht, al heeft dat naar de band vernoemde werkstuk uit 1976 misschien nét niet die kwaliteit van de eerder genoemden. Maar het blijft een aanrader voor de liefhebbers van Italiaanse prog uit de jaren 70 (vaak kortweg RPI genoemd, Rock Progressivo Italiano). Corte Dei Miracoli opereerde zonder gitarist maar kende naast de standaard bas/drums-ritmesectie wel twee toetsenisten. Die zorgden voor een bij vlagen klassieke invloed zoals we die ook horen bij Banco, waarbij de ritmesectie soms de indruk wekt veel liever jazzrock te willen spelen. De manier waarop zanger Graziano Zippo de hogere regionen opzocht, roept vergelijkingen op met Aldo Tagliapietra van Le Orme, ook al zo'n toetsengedomineerde Italoproglegende. We gaan luisteren naar het openingsnummer “...E Verrà L'Uomo”, met trouwens de enige gitaarpartij op het hele album. Die werd ingespeeld door New Trolls-lid Vittorio Di Scalzi, die ook gezorgd had voor het platencontract met Grog Records.
Websites:
https://www.progarchives.com/artist.asp?id=495.